Chapter [2] คนธรรมดาเขาทำกัน
.
.
หลังจากที่เคลวินฟื้นคืนความทรงจำจากเ้าของร่างจนหมดแล้วเขาเลยลุกยืนขึ้นมาอย่างไม่คุ้นชินกับร่างกายมือทั้งสองข้างปัดฝุ่นในกายออกเล็กน้อยอย่างตื่นเต้นนิดๆเพราะนี่เป็ครั้งแรกในชีวิตเคลวินเลยก็ว่าได้ที่เขาได้ัักับดินจริงๆครั้งแรกชายหนุ่มยืนตะลึงอยู่นานแสนนานก่อนที่จะหันมาสนใจกับอีกร่างที่ไร้ลมหายใจตรงหน้า
นั่นคือร่างของเคลวินจากที่ที่เขาจากมา
เป็เพราะเครื่องย้อนเวลาทำงานพอดีกับที่เขาเกือบจะเสียชีวิตทำให้ร่างกายที่ยังคงมีชีพจรเต้นอยู่ถูกย้ายมาด้วยแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังสงสัยว่าเหตุใดเขาจึงถูกเชื่อมต่อเข้ากับร่างกายอีกร่างตรงนี้ได้
“นายอธิบายได้ไหมก็อด?” เขากล่าวถามขึ้นกับ AI ภายในหัวพลางรอฟังคำตอบ
[ผมมีความจำก่อนที่คุณจะตื่นขึ้นมาเตรียมตัวรับข้อมูลเข้าในสมองนะครับ] ก็อดกล่าวเตือนเคลวินเล็กน้อยก่อนที่จะถ่ายโอนข้อมูลเข้าไปในหัวของเคลวินทีละนิดเพื่อไม่ให้สมองได้รับผลกระทบมากเกินไป
“...”
เคลวินถึงกับนิ่งค้างในทันทีเขาตะลึงกับความจำนี้อย่างเห็นได้ชัดภาพที่เขาเห็นนั้นย้อนไปในตอนที่เ้าของร่างที่มีชื่อว่ารินตกลงมาจากดาดฟ้าของระเบียงและยังเป็เวลาเดียวกันกับที่เคลวินถูกส่งลงมาที่นี่ เขาเห็นร่างของรินที่หล่นลงมาก่อนที่จะกระอักเืหลายคำเขาเห็นรินที่ตะลึงกับการที่จู่ๆเขาก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้ารินและเขาก็เห็นเหตุการณ์ต่อมา
ภาพเหตุการณ์ในความทรงจำของเคลวิน
[สวัสดีครับ]เสียง AI กล่าวขึ้นกับร่างที่หายใจรวยรินตรงหน้าของศพชายวัยกลางที่มีชื่อว่าเคลวิน
“อะเอ่อ...อัก!!” ก่อนที่ชายหนุ่มที่กำลังหายใจติดขัดจะกล่าวขึ้นเขาก็ต้องสำลักเืกว่าหลายคำเพราะแรงกระแทกจากการตกลงมาจากที่สูงจากบนนั้น บนดาดฟ้าที่สูงกว่า 8 ชั้น เขากำลังจะตาย...
[เดี๋ยวก่อน! อย่าพึ่งหลับตา!]
“ฮึ!?” รินที่ได้ยินเสียงกล่าวทักเขาอีกครั้งจึงพยายามฝืนลืมตาขึ้นมาเพื่อขอความช่วยเหลือ
[นายเสียเืมากเกินไปอย่าพึ่งฝืน ฉันมีเื่จะเจรจากับนาย] ก็อดกล่าวขึ้นอีกครั้งทำให้รินหยุดพยายามที่จะพูดอะไรเจาได้แค่เพียงนั่งนิ่งๆรอความตายเท่านั้น
“...”รินเลือกที่จะไม่กล่าวอะไรตามที่บุคคลข้างหน้าของเขาบอกถึงแม้ในใจจะรู้สึกสงสัยมากเพียงใดแต่เขาก็ไม่มีแรงที่จะกล่าวอะไรเขาในตอนนี้นั้นกำลังนึกถึงหน้าของพ่อ พ่อที่เลี้ยงดูเขาั้แ่เด็กเขาไม่อยากจะตาย เขายังอยากที่จะอยู่ต่อไปเพื่อตอบแทนบุญคุณของคนเป็พ่อช่างน่าเจ็บใจนัก แค่น้ำตาสุดท้ายก็ยังทำให้มันไหลรินออกมาไม่ได้ช่างน่าเจ็บใจจริงๆ
[ดีมากเงียบไว้ ที่ฉันจะเจรจาตอนนี้ก็คือเื่...]
“ตกลง! ผมตกลง!ขอแค่ได้ตอบแทนบุญคุณของพ่อได้ไม่ว่าจะเกิดเื่แบบนั้นขึ้นผมก็จะทำ”รินกล่าวอย่างมาดมั่น ไม่มีวี่แววตะกุกตะกักกลัวตายแม้แต่นิด ทั้งๆที่ข้อเสนอที่ต้นเสียงตรงหน้าเขากล่าวมานั้นมันจะเหมือนกับว่าเขาเสียเปรียบก็ตามโดยข้อเสนอที่เขาฟังมานั้นเขาพลันสรุปง่ายๆได้ว่าบุคคลตรงหน้าเขาคือนักวิจัยจากอนาคตและเพราะหนีจากการตามล่าทำให้ชายตรงหน้าเขานอนตายอยู่อย่างนั้นแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมี AI คอยดูแลอยู่ AI จึงยื่นข้อเสนอมาว่า
‘ถ้านายมอบร่างนี้ให้กับเ้านายของฉันฉันสัญญาว่าจะบอกกับเ้านายให้เขาทำตามที่นายขอทุกอย่างที่นายของฉันทำได้ฉันจะให้เขาทำ’ ถึงแม้จะดูน่าเหลือเชื่อไปนิดแต่ไม่รู้เพราะอะไรกันแน่ที่ทำให้รินเชื่อใจAI ตรงหน้าเขาอย่างไม่สงสัยแม้แต่นิด ไม่รอช้า รินรีบอ้าปากกล่าวข้อแลกเปลี่ยนที่ตน้าในทันที
“ผะผมแค่อยากจะให้คุณพ่อ...ผะ ผมแค่อยากจะทดแทนบุญคุณของทะ ท่าน...”
แค่กๆ!กล่าวไปได้เพียงนิดเขาก็ต้องลั่นเืคำโตออกมาอีกครั้งอย่างเ็ปก่อนที่เขาจะยิ้มรับให้กับทุกสิ่งเมื่อได้ยินเสียงตอบรับกลับมาจาก AI
[ได้! ฉันสัญญา เ้านายของฉันจะทำให้พ่อของนายได้อยู่สุขสบายไปตลอดชีวิตมีเงินเหลือใช้ไปจนถึงรุ่นเหลน]
“ขะ...ขอบคุณครับ”รอยยิ้มสุดท้ายจากเ้าของร่างพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก่อนที่เขาจะทำตามที่ตกลงกับ AI ตรงหน้าเอาไว้
ฟึบ! เขาใช้มือทั้งสองข้างช้อนตักเืของศพตรงหน้าขึ้นมาซดอย่างกระอักกระอ่วนก่อนที่ภายในปากของเขาจะเต็มไปด้วยของเหลวรสจืดที่ไม่ตางจำน้ำดื่มแม้แต่นิดค่อยๆไหลลงไปสู่ลำคอถึงครานั้นเองที่เขาสลบไป
ไม่ใช่! เขาไม่ได้สลบไป
เขาเสียชีวิตแล้วต่างหาก
หลังจากที่รินเสียชีวิตก่อนที่หัวใจและสมองจะหยุดทำงานในอีกไม่กี่วินาทีเืที่มีชื่อเรียกว่าเือิเล็กทรอนิกส์ที่ถูกซดเข้าไปหนึ่งอึกจึงทำงานได้อย่างทันควันชีพจรของร่างถูกกระตุ้นให้กลับมาใช้งานได้อีกครั้งพร้อมกับ AI ที่เริ่มระบบปฏิบัติการบองอย่าง
[เริ่มระบบฟื้นคืนความจำ1% 5% 30% … 100%]
[เริ่มระบบAI 1% 5% 30%… 100%]
[เริ่มระบบโอนถ่ายเือิเล็กทรอนิกส์1% 5% 30% … 100%]
[เปิดใช้งานระบบทั้งหมด!]
กลับมาที่ปัจจุบัน
“ฉันอยากจะกอดนายก็อด”เคลวินที่อยู่ในร่างของรินกล่าวขึ้นอย่างซึ้งสุดชีวิตพลางทำท่ากอดตัวเอง
[ผมขอรับไว้แค่ความรู้สึกแล้วกันนะครับ]AI ตอบกลับมาอย่างไม่มีเยื่อใยก่อนที่จะกล่าวย้ำถึงสิ่งที่เคลวินควรทำ
“ฉันรู้แล้วน่า...เห็นแบบนี้แต่ชีวิตก่อนฉันก็คิดถึงพ่ออยู่นะชีวิตนี้พ่อยังไม่ตาย ถึงจะเป็ของอีกคนจะเป็ไรไป”
[ดีมากครับ]ก็อดตอบกลับมาสั้นๆ เขารู้อยู่แล้วว่าเ้านายของเขาจะตอบแบบนี้
“แต่สภาพแบบนี้นี่มันอะไรกัน? ร่างของฉันควรทำยังไงกับมันดี?”เคลวินกล่าวขึ้นก่อนที่จะปรายตาไปมองร่างไร้ิญญาที่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงหน้า
[อีก1 นาทีให้หลังร่างของคุณก็จะสลายหายไปครับ] ก็อดตอบคลายข้อสงสัยเป็ที่รู้กันดีว่ายุคของเคลวินนั้นดูแลเื่มลพิษมากขนาดไหนกระทั่งเืยังต้องถูกขับออกทั้งหมดแล้วนำเือิเล็กทรอนิกส์มาแทนที่เพื่อแก้ปัญหาต่างๆเื่ศพนั้นมีหรือทางรัฐบาลจะไม่จัดการ
“จริงด้วยตอนที่พ่อฉันตายเ้าหน้าที่ของภาครัฐก็ส่งคนมานำเืของพ่อฉันออกทั้งหมดก่อนที่ฉันจะไม่ได้เห็นร่างของพ่ออีกเลย นั่นคงเป็เหตุผลสินะร่างของพ่อสลายไปเพราะขาดการเชื่อมต่อเือิเล็กทรอนิกส์”เคลวินกล่าวสรุปทุกอย่างเสร็จสรรพก่อนที่จะยืนรอดูร่างของตนสลายหายไปแล้วจึงเดินออกมาจากซอกตึกทันที
“ฉันควรทำอะไรก่อนเป็อันดับแรก?” เป็เคลวินที่กล่าวขึ้นหลังจากที่ได้สูดเข้ากับบรรยากาศของในเมืองเมื่อเกือบพันปีก่อนที่เขารู้ได้นั้นก็เพราะได้รับมาจากความทรงจำจากเ้าของร่าง
[คุณควรที่จะล้างตัวให้สะอาด]
“จริงด้วยแฮะ!”เมื่อเคลวินหันมามองร่างของตัวเองก็พบเข้ากับคราบเืที่ยังชุ่มอยู่เต็มตัวนั่นทำให้เขารู้สึกวิงเวียนเล็กน้อยเพราะไม่คุ้นกับอะไรแบบนี้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะหลบเข้าซอกตึกอีกครั้งแล้ววิ่งไปล้างตัวที่ก๊อกน้ำในห้องน้ำข้างหลังตึก
“หืม?”เขาถึงกับต้องร้องเสียงหลงออกมาเมื่อส่องเข้ากับกระจกตรงหน้า
“ไม่ใช่แค่เฉพาะในนิยายหรือไงที่พระเอกที่ย้อนเวลามาจะต้องอยู่ในสภาพดูไม่ได้?” เขากล่าวออกมาอย่างหงุดหงิดเล็กน้อยเพราะเ้าของร่างที่เขาเข้ามาอยู่นั้นค่อนข้างที่จะอ้วน ผิวก็ดำคล้ำเกินปกติผมเองก็ไม่น้อยหน้า นี่มันเอฟโฟร่ทรงยอดฮิตสำหรับคนี้เีตัดผมชัดๆแต่ก็ยังมีข้อดีที่ว่าร่างกายของเขาสูงไม่น้อย
“เห้อ...ฉันเข้ามาอยู่ในนิยายหรือไงล่ะเนี่ย? ย้อนเวลามา เข้ามาอยู่ร่างคนอื่น ในสภาพดูไม่ได้ฉันเองโดนรังแกอยู่ตลอดอีกต่างหาก เห้อ...” ว่าแล้วก็ถอนหายใจก่อนที่จะออกมาจากห้องน้ำหลังจากชำระกายและเืในเสื้อเรียบร้อยเสร็จต้องขอบคุณเ้าของร่างที่วันนี้เลือกที่จะใส่ชุดเขียวเข้ม ทำให้เืที่เขาล้างไม่ออกนั้นสังเกตเห็นได้ยาก
“ต่อไปก็กลับบ้านใช่ไหม?” เคลวินกล่าวพลางนึกไปยังสถานที่ที่เรียกว่าบ้านของเขา
[ให้ผมบอกพิกัดให้รึเปล่าครับ?]เป็ก็อดที่กล่าวขึ้นในสมองอย่างรู้ทันแต่ก็โดนเคลวินปฏิเสธไว้เพราะเ้าตัวอยากที่จะทำอะไรให้คุ้นชินแค่เดินกลับบ้านตัวเองใครก็ทำได้หรอกน่า
แล้วก็ผ่านไปเสียเนิ่นนานชายหนุ่มจึงเดินมาจรดอยู่ที่หน้าบ้านไม้สองชั้นหลังไม่เล็กไม่ใหญ่นักเคลวินรู้สึกเสียหน้าน้อยๆเพราะระหว่างทางเขาดันหลงเดินไปผิดทางซะได้ แต่ในที่สุดเขาก็มาถึงแล้วที่บ้านของเขา บ้านของริน
ตึกตึก ตึก
เสียงฝีเท้าของรินดังขึ้นหลังจากที่เดินเข้ามาภายในบ้านเขาวางรองเท้าไว้ที่ชั้นวางตามความเคยชินจากเ้าของร่างก่อนที่จะเดินตรงไปเล็กน้อยจึงได้ก้าวเข้าสู่ห้องนั่งเล่น ไม่สิ มันเป็ห้องอเนกประสงค์ต่างหากไม่ว่าจะดูทีวี ออกกำลังกาย หรือกระทั่งกินข้าวเขากับพ่อของเขาก็ล้วนแต่ใช้ที่นี่ทั้งนั้น
“อ้าวรินกลับมาแล้วหรอลูก?” เข้ามาได้ไม่นานเสียงอันที่แสนคุ้นเคยก็ดังขึ้นต้นเสียงนั้นดังมาจากห้องครัวที่อยู่ถัดไป เมื่อรินหันไปมองตามเสียงจึงได้เห็นชายวัยกลางคนที่กำลังนั่งเตรียมของทำน้ำซุปอย่างวุ่นๆชายคนนั้นมีชื่อว่า ศัก เป็พ่อของรินทำอาชีพขายอาหารตามสั่งที่ตลาด
“กลับมาแล้วครับ”รินกล่าวตอบตามความเคยชิน แต่ครั้งนี้กลับต่างออกไปเพราะเขายิ้มให้คนเป็พ่อด้วยจากความทรงจำของร่างจึงทำให้รินรู้ว่าเ้าตัวเป็คนที่ค่อนข้างเงียบและชอบวิตกกังวลอยู่ตลอดและที่สำคัญเ้าของร่างนั้นยิ้มไม่ค่อยเก่งซักเท่าไหร่นักหลังจากที่คนเป็แม่หรือมีน ทิ้งเขากับครอบครัวของเขาไป ไปไหนไม่รู้ ไม่มีใครรู้ทั้งสิ้น
“งะงั้นก็ไปอาบน้ำก่อนนะ”ศักชะงักไปชั่วครู่เมื่อได้เห็นรอยยิ้มของลูกชายที่ไม่ได้เห็นมานานแล้วแต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังยุ่งอยู่จึงไล่ลูกชายไปอาบน้ำ
“ครับ”รินกล่าวตอบเล็กน้อยก่อนที่จะเดินขึ้นห้องนอนเพื่อเตรียมชุดสำหรับเปลี่ยน
แอ๊ด...!
เสียงของประตูไม้ดังขึ้นอย่างน่าฉงนรินรู้สึกใเล็กน้อยที่มีเสียงแบบนี้แต่ก็มีคิดอะไรมากเขาเดินไปหยิบชุดมาแบบสุ่มๆในตู้เสื้อผ้าก่อนที่จะเดินลงไปอาบน้ำที่ชั้นล่างของบ้าน
ฉ่า...!
“อ่า...นี่มันน้ำน้ำจริงๆ สุดยอด ฟินมาก...” ถึงแม้เ้าของร่างจะได้ััอยู่หลายครั้งแล้วกับน้ำแต่สำหรับรินคนนี้นั้นนี่เป็ครั้งแรกเลยก็ได้ที่เขาได้ัักับน้ำไปทั่วทั้งร่างกายไม่ใช่แค่ใบหน้าเหมือนตอนล้างเื เขายืนอ้าแขนรับอยู่อย่างนั้นตั้งนานก่อนที่จะอิ่มเอิบกับความรู้สึกสดชื่นแล้วจึงเดินออกจากห้องน้ำหลังจากที่ปิดฝักบัว
[คุณควรถูสบู่]ก็อดอดไม่ได้ที่จะกล่าวเตือน
“แต่เ้าของร่างคนก่อนไม่เห็นทำนี่”รินกล่าวอย่างสงสัยเขานึกคิดถึงธรรมเนียมปฏิบัติของคนในยุคนี้เล็กน้อยก่อนที่จะร้องอ๋อขึ้นมา
“เ้าเด็กนี่มันี้เีนี่เอง”เขากล่าวขึ้นก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกรอบแล้วทำการชำระร่างกายอย่างเช่นที่คนธรรมดาเขาทำกัน
To be continue…
796
