“ข้าไม่ให้เ้าไปกับพวกเรา!” เหวินเกอร์รีบปฏิเสธเป็คนแรกทันที เขาไม่อยากให้พี่สาวไปเล่นกับพวกเขาด้วย พี่สาวมีแต่จะก่อเื่ หากเกิดเื่ขึ้นละก็ เขาไม่อยากขายหน้ากับพี่สาวผู้นี้ด้วยหรอกนะ!
“พี่หญิงสี่ไม่ได้นัดไปเล่นกับซูเสียนจวิ้นจู่ที่จวนจิ้นกั๋วกงแล้วหรือเ้าคะ” ฉินซิ่วจือที่พอนึกถึงพฤติกรรมเลวร้ายต่างๆ ของฉินหนิงจือได้รีบหาเหตุผลมาปฏิเสธอ้อมๆ ทันที
ฉินอวี้จือทำสีหน้าละอาย “หนิงจือ เ้าดูสิ...” นาง้าให้ฉินหนิงจือบอกปฏิเสธไม่ไปด้วยเอง
พวกเขาต่างแสดงออกชัดเจน พยายามหลบเลี่ยงนาง นางเองก็ไม่มีความจำเป็ต้องทนกับการดูแคลน จึงยิ้ม “ข้าเพิ่งนึกได้ว่ามีนัดกับคนอื่นแล้ว”
‘จวนจิ้นกั๋วกง กับซูเสียนจวิ้นจู่’ ไม่กี่คำนี้วกไปวนมาอยู่หลายรอบแต่นางก็พูดไม่ออก จิตใจยังไม่สงบดีนัก!
ฉินซิ่วจือกับเหวินเกอร์ต่างถอนหายใจ โชคดีที่พี่หญิงสี่ไม่อาละวาด ส่วนฉินอวี้จือมองนางโดยไม่เอ่ยอันใด
หลังจากฉินหนิงจือตกน้ำครานั้น นับวันนางก็ยิ่งประหลาด
ฉินหนิงจือไม่อยากอยู่ให้คนอื่นรำคาญใจเลยเอ่ยขึ้น “หากไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวก่อน” คิดไปคิดมาก็หันไปทางเหวินเกอร์ “เหวินเกอร์ เ้าจะไปกับพี่ไหม พี่ให้คนทำของที่เ้าชอบกิน...”
“ข้าไม่เอา! ข้าจะอยู่เล่นกับพี่หญิงรองและพี่หญิงห้าที่นี่!” เหวินเกอร์เชิดหน้าสูงด้วยท่าทางต่อต้าน
เด็กตัวเล็กๆ ทำท่าทางเช่นนี้แล้วดูน่าขำนัก แต่ฉินหนิงจือกลับขำไม่ออก นี่เป็คำตอบที่นางควรจะรู้ในใจอยู่แล้ว เฮ้อ...หรือว่าจะเป็ผลข้างเคียงจากคำว่า ‘จวนจิ้นกั๋วกง’ สี่พยางค์นี้หนอ
ฉินอวี้จือมองตามหลังนางไป เม้มปากยิ้มอย่างพอใจ
ฉินหนิงจือเดินออกมาจากห้อง อากาศหนาวเย็นจากด้านนอกปะทะกับผิวกาย ทำเอานางถึงกับสั่น
“คุณหนูไม่เป็อะไรใช่หรือไม่เ้าคะ” ชิงเหยาเอ่ยด้วยความกังวล แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้ เกรงว่าจะทำให้คุณหนูอาละวาด เมื่อครู่ตอนอยู่ในห้อง นางมองออกอย่างชัดเจนว่าคุณชายน้อยทำเกินไป คุณหนูเป็พี่สาวแท้ๆ แต่เขา กลับร่วมมือกับคุณหนูบ้านใหญ่และบ้านสาม รังแกคุณหนูของตน!
โหดร้ายเกินไปแล้ว! ต้องรายงานไท่ไท่ให้สั่งสอนคุณชายน้อยสักรอบ เพื่อไม่ให้เขาทำตัวเช่นนี้อีก!
เอ๊ะ! ทำไมนางถึงรู้สึกว่าคุณหนูถูกกลั่นแกล้งไปได้ล่ะ นี่มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย!
“ข้าไม่เป็อะไร สบายมาก” เมื่อความไม่พอใจที่เกาะกุมอยู่ที่ก้นบึ้งหัวใจถูกระบายออกไปแล้ว นางก็สบายใจขึ้นเล็กน้อย เพราะยังสับสนระหว่างภพก่อนกับภพนี้ เลยทำให้นางอึดอัดใจ
หากเปรียบเทียบน้องซิ่วในตอนนี้กับในภพก่อน...
เหวินเกอร์ในตอนนี้ก็ดูเหมือนไม่โกรธแค้นนางเหมือนในภพก่อน...
ทุกอย่างยังไม่เริ่มต้นสินะ!
สิ่งที่นางต้องทำไม่ใช่การพร่ำบ่น แต่เป็การเปลี่ยนแปลง
เดี๋ยวรอท่านแม่ออกมาก่อนค่อยถามเื่อาสะใภ้สามให้ชัดเจน ภพก่อนแม้แต่น้องซิ่วเองก็ไม่รู้เื่การตายของอาสะใภ้สาม คนทั้งจวนต่างมีท่าทีเหมือนเก็บความลับสำคัญไว้อยู่ ช่างน่าประหลาดยิ่งนัก!
ไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่มีวันปล่อยให้น้องซิ่วตกอยู่ในสภาพอเนจอนาถเช่นนั้นเด็ดขาด
“คุณหนูสี่เ้าคะ ไท่ไท่ผู้เฒ่าบอกว่าคุณหนูทุกคนเข้าไปหาได้แล้วเ้าค่ะ” ลวี่จู๋สาวใช้ข้างกายไท่ไท่ผู้เฒ่าเดินเข้ามาคารวะแล้วเอ่ยแจ้ง
ฉินหนิงจือประหลาดใจ เื่ของอาสะใภ้สามจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้วหรือ!
“พวกพี่หญิงรองยังอยู่ในห้อง เดี๋ยวข้าเข้าไปก่อนแล้วกัน” ฉินหนิงจือเอ่ยทิ้งท้ายแล้วรีบเดินจากไปทันที
ลวี่จู๋นั้นชินกับการเสียมารยาทของคุณหนูสี่นานแล้ว จึงไม่รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด กลับคิดว่าคุณหนูสี่นิสัยดีขึ้นมาก เมื่อก่อนนางเกียจคร้าน ไม่แม้แต่จะเอ่ยวาจากับพวกนางแต่อย่างใด
ฉินหนิงจือเข้าไปในห้องก็ไม่พบหยวนซื่อแล้ว เห็นแต่เฉินซื่อกับฟางซื่อยืนก้มหน้าก้มตาอยู่ สาวใช้ที่อยู่ด้านข้างพากันก้มหน้านิ่ง ทั้งห้องเงียบเป็เป่าสาก
ไท่ไท่ผู้เฒ่าฉินสวมชุดคลุมสีม่วงนั่งอยู่บนแท่นค่าง29 อันอบอุ่น มือหนึ่งถือถ้วยน้ำชา อีกมือกุมที่อก ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธที่ยังไม่หาย
“ทำไมเ้ามาแค่คนเดียว เหวินเกอร์ล่ะ” ไท่ไท่ผู้เฒ่าฉินมองนางด้วยสายตาไม่พอใจทันที แต่กลับไม่ถามถึงฉินอวี้จือกับฉินซิ่วจือ ที่แท้ก็เรียกนางมารับโทษนี่เอง!
เกิดเื่กับอาสะใภ้สาม ท่านย่ายังมีกะจิตกะใจมาจัดการปัญหาของเด็กๆ คงจะเกลียดและอยากจะลงโทษนางมากเลยสินะ
ฉินหนิงจือนึกถึงภพก่อนที่นางป่วยอยู่นาน จนเื่ที่ท่านย่าจะลงโทษนางนั้นถูกยกเลิกไป ท่านย่าคงจะเืเดือดด้วยความโกรธ
ฉินหนิงจืออดขำไม่ได้ ตอบกลับไป “ลวี่จู๋ไปเรียกมาเ้าค่ะ”
“เ้าไม่ได้อยู่กับเขาหรอกรึ” ไท่ไท่ผู้เฒ่าถามออกไปอย่างชัดเจน เด็กร้ายกาจคนนี้ไม่เคยเล่นหรือสนิทกับพี่น้องในจวนเลย นางกลับไปชื่นชอบพวกลูกพี่ลูกน้องบ้านยายแทน!
เด็กอกตัญญู! นั่นไม่ใช่สายเืที่คลอดออกมาจากท้องแม่ตัวเองเสียหน่อย ทำไมถึงได้ชมชอบขนาดนั้น
ต้องรีบให้นางแต่งออกจากบ้านไป จะได้หมดเื่หมดราว!
กว่าเฉินซื่อกับฟางซื่อจะมอดถ่านไฟของไท่ไท่ผู้เฒ่าฉินให้สงบลงได้นั้นไม่ง่ายเลย กลับโดนฉินหนิงจือไปจุดให้ไฟลุกอีกครั้ง เลยเขวี้ยงถ้วยชาในมือขวาออกไป “มารร้าย!”
ฉินหนิงจือไม่หลบ ถ้วยชาเลยกระแทกกับหน้าแข้งนางอย่างจัง...ช่างเ็ปสุดใจ
แต่ไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหนก็ไม่เท่ากับความเ็ปในตอนที่นางฝันถึงเื่เก่าๆ ่กลางคืน
“ท่านแม่!” ฟางซื่อถูกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันเช่นนี้ทำให้ใจนขวัญกระเจิง เสียงที่เอ่ยออกมานั้นแหบแห้งไปหมด
เฉินซื่อเองก็ไม่คาดคิดว่าจู่ๆ ไท่ไท่ผู้เฒ่าฉินจะเขวี้ยงถ้วยขาใส่ฉินหนิงจือ
ส่วนตัวไท่ไท่ผู้เฒ่าฉินเองก็นึกไม่ถึงว่า...ฉินหนิงจือจะไม่หลบ!?
นางมารร้ายกำลังคิดอะไรอยู่!
ฉินหนิงจือก้มหน้ามองถ้วยชาสีชมพูที่ถูกเขวี้ยงจนแตกกระจาย แล้วมองกระโปรงที่เปียกน้ำชาและมีใบชาที่ต้มจนสุกพลางยิ้มเยาะเย้ยตัวเอง ‘ดีมาก ท่านย่าได้ระบายอารมณ์บ้างก็ดี’
นางคุกเข่าลงแล้วยืดหลังตรง เงยหน้ามองท่านย่าที่ตอนนี้เพิ่งจะมีอายุแค่ห้าสิบ เ้าตัวบำรุงดูแลตัวเองเป็อย่างดี หาใช่ท่านย่าผู้ที่ไม่อาจใช้เครื่องประดับผมมาบดบังความชรา หาใช่ผู้ที่ผิดหวังในตัวนางตอนนั้น ฉินหนิงจือเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ท่านย่า...ข้าผิดไปแล้ว”
“เ้า...!” ไท่ไท่ผู้เฒ่าฉินใอึ้งอยู่ตรงนั้น ไม่มีคำใดมาบรรยายความรู้สึกในใจตอนนี้ได้
“ท่านย่า หนิงจือยอมรับผิดแล้ว” ฉินหนิงจือน้อมกายลงไปแล้วโขกศีรษะเบาๆ นางผิดไปแล้วจริงๆ ที่หยิ่งทะนงและหุนหันพลันแล่น นางผิดที่มองคนไม่ออก
เมื่อก่อนนางนึกว่าท่านย่าลำเอียง รักแต่บ้านใหญ่ ยอมทนอยู่กับพวกนางก็เพราะตำแหน่งขุนนางของท่านพ่อ นางมักแหย่ให้ท่านย่าโมโหอยู่เสมอเพราะเกลียดที่ท่านย่าลำเอียงอย่างออกนอกหน้า
แต่พอวันที่ข่าวการตายของท่านพ่อแพร่มาถึง ท่านย่าก็หัวหงอกภายในคืนเดียว นอนร้องไห้กอดชุดของท่านพ่อที่ทหารนำมาคืนอยู่สามวันสามคืน หลังจากนั้นมาสายตาท่านย่าก็เริ่มแย่ลง
ต่อมาเมื่อมีเหตุการณ์ที่นางอ้อนวอนฮ่องเต้ให้ออกราชโองการพระราชทานสมรสแก่นาง ท่านย่ายิ่งดูแก่ขึ้นอีกสิบปีภายในเวลาไม่นาน
ในภพก่อนนางไม่เคยใส่ใจความคิดของท่านย่าที่มีต่อนาง และก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าท่านย่าเกลียดนางจริงๆ หรือไม่ จนกระทั่งต่อมานางถูกตัดญาติขาดมิตร ท่านย่าถึงได้ไปหานางและพูดกับนางอยู่นาน
นางถึงได้เข้าใจอย่างแจ่มแจ้งว่าท่านไม่ได้เกลียดนาง เพียงแค่รู้สึกเสียใจอย่างที่สุด...
เพราะเห็นท่านพ่อไม่ชอบเรียนหนังสือ ท่านย่าเลยรู้สึกผิดต่อท่านปู่ รู้สึกผิดต่อบรรพบุรุษตระกูลฉิน เลยด่าทอทุบตีท่านพ่อ ลงโทษท่านพ่อก็เพราะความผิดหวัง แต่ท่านพ่อกับตัวนางยังคงอยู่ในก้นบึ้งหัวใจของท่านย่าเสมอ
ภพก่อนทำไมนางถึงไม่กระจ่างเื่นี้นะ...แต่ในที่สุด ภพนี้นางก็ได้เข้าใจเสียที
แม้ว่านางกับท่านย่าจะไม่ได้สนิทชิดใกล้ ไม่ได้เป็ที่ชมชอบ แต่ก็หวังว่าในภพนี้จะลดความเป็ปฏิปักษ์และความเกลียดชังลงไปได้บ้าง
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/e8c39af2eb995c5d8c97da730cbb055e
29 เฟอร์นิเจอร์ของจีนที่ใช้กันทางตอนเหนือ เป็ลักษณะแท่นเตียงทำจากดินเหนียวหรือก้อนอิฐ ้าปูผ้าคลุมทับ ด้านล่างมีรูเชื่อมกับเตาที่จุดไฟให้ความอบอุ่น
31K
