ตัวประกอบสาวขอไม่ทน เกิดใหม่ชาตินี้จะพลิกบทเป็นนางตัวแสบ

บทที่ 28 ท่านอ๋อง พระชายากล่าวว่าท่านตาบอด

เยว่ซิ่วไปหาเย่ซาน แล้วเล่าเจตนาให้ฟัง เย่ซานพยายามกลั้นหัวเราะจนตัวสั่นก่อนจะไปจัดการให้ 

และคำพูดของนางก็ใช้การได้ผลจริง ๆ

พอกลับมาถึงห้องอักษร เซิ่งจิ่งอวี้ก็ถามอย่างอดไม่ได้ว่า "คุยเรื่องอะไรกันมาอีกแล้วรึ? ถึงได้มีความสุขเช่นนี้?"

เย่ซานมีความสุขที่ไหนกัน นางอดขำไม่ไหวต่างหาก

พอเซิ่งจิ่งอวี้ถาม นางก็ไม่ได้ปิดบังแม้แต่น้อย เล่าความจริงให้ฟังทุกประการ

เซิ่งจิ่งอวี้ก็รู้สึกหน้ามืดไปเช่นกัน  เขากัดฟันก่อนจะออกคำสั่ง "ไปประกาศอีกครั้ง หากใครกล้าวิจารณ์อีก ก็ไม่ต้องมีลิ้นเอาไว้ใช้แล้ว!"

"เจ้าค่ะ"

ทั้งจวนอ๋องพลันเงียบสงัดลงอย่างผิดปกติ จนแลดูน่าขนลุกไปเสียหน่อย

ตอนรับอาหารเย็น ซูเหวินยวนมองเซิ่งจิ่งอวี้ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียดายขึ้นมา

"ชายหนุ่มรูปงามดี ๆ เหตุใดถึงได้ตาบอดไปเสียได้นะ?" ซูเหวินยวนเผลอหลุดปากพูดสิ่งที่คิดออกมา

ตะเกียบในมือของเซิ่งจิ่งอวี้พลันชะงัก เขาหันมาถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกว่า "เจ้าว่าอะไรนะ?"

ดวงตาของเขาถูกผ้าไหมสีขาวพันไว้ ใบหน้าบึ้งตึงน่ากลัว

ต่อว่าเขาตาบอดต่อหน้าต่อตาเลยหรือ? นี่มันกวนโมโหกันชัด ๆ

เมิ่งฉีตอบว่า "พระชายากล่าวว่าท่านอ๋องตาบอดขอรับ!"

"..." 

ซูเหวินยวนหันขวับ แย่งขาไก่ของเขามาทันที

กินเข้าไปทำไมกัน? กินจนสมองไม่ทำงานไปแล้วรึไง! อยากให้นางตายเร็วนักรึไง?

เซิ่งจิ่งอวี้ถูกยั่วจนอารมณ์กรุ่น แต่กลับไม่ได้มีท่าทีโมโหแต่อย่างใด เขาแกล้งตาบอด ไม่ได้แกล้งหูหนวก จะมาย้ำคำพูดอีกทำไม?

เขาถามซูเหวินยวนต่างหาก!

"ท่านอ๋อง ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้นนะเจ้าคะ..." ซูเหวินยวนทำหน้าละห้อยพยายามอธิบาย

ดูเหมือนว่านางจะไปเผลอไปสะกิดโดนจุดที่เซิ่งจิ่งอวี้ให้ความสำคัญที่สุดเข้าแล้ว

เซิ่งจิ่งอวี้กล่าวอย่างไร้อารมณ์ "หากพระชายาไม่ต้องการลิ้นนี้แล้ว ก็ตัดทิ้งไปเสียก็ได้"

"อย่านะเจ้าคะ ชายาใบ้กับสวามีตาบอด ไม่น่าฟังเลยเจ้าคะ!" 

ซูเหวินยวนโพล่งออกมาแล้วก็รีบยกมือปิดปากตัวเอง ในใจก่นด่าตัวเองว่าช่างปากพล่อยเสียจริง

ช่างหลงระเริงจนลืมตัว คิดอะไรก็พูดออกไปหมด!

เซิ่งจิ่งอวี้กล่าวอย่างแผ่วเบา "ฟังดูแล้ว สมกันดียิ่งขึ้น!"

"ไม่สมกันเลยเจ้าค่ะ! ไม่สมกัน ท่านอ๋องรีบกินข้าวเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะเย็นก่อน" 

ซูเหวินยวนคีบเนื้อชิ้นหนึ่ง ป้อนให้เซิ่งจิ่งอวี้ถึงปาก 

"อ้า..."

เซิ่งจิ่งอวี้รู้สึกหมดคำจะพูด นี่กำลังปลอบเด็กอยู่หรือ?

"ไม่..."

พอเซิ่งจิ่งอวี้อ้าปากตะเกียบก็ถูกส่งเข้าไปแล้ว

คราวนี้ทำเอาเขาทั้งจะกินก็ไม่ใช่ จะคายก็ไม่เชิง เดิมทีเขาเพียงจะกล่าวว่าไม่ต้องต่างหาก!

"ท่านอ๋องลองชิ้นนี้อีกสิเจ้าคะ!" 

ซูเหวินยวนลุกขึ้น ยืนหยัดที่จะป้อนต่อไป ทำเอาเซิ่งจิ่งอวี้ไม่มีช่องว่างให้เอ่ยปากได้เลย

"พอแล้ว" ในที่สุดเซิ่งจิ่งอวี้ก็มีโอกาสได้กล่าวห้าม และในขณะเดียวกันก็สามารถจับยั้งมือของซูเหวินยวนไว้ได้อย่างแม่นยำ

ซูเหวินยวนหัวเราะแหะ ๆ กล่าวว่า "วันนี้ท่านอ๋องดูจะกินแซ่บนะเจ้าคะ พรุ่งนี้ก็จะทำเช่นนี้อีก วันนี้ข้าลาก่อนล่ะเจ้าค่ะ!"

พูดจบนางก็วิ่งหนีไปเสียแล้ว…

ด้วยกลัวว่าเซิ่งจิ่งอวี้จะรื้อฟื้นเรื่องเก่า จึงวิ่งไปอย่างรวดเร็ว เยว่ซิ่วก็ตามไปอย่างหวาด ๆ

พระชายาช่างกล้าหาญยิ่งนัก แถมยังปากไวเสียด้วย

เซิ่งจิ่งอวี้ยังไม่ทันจะกลืนของในปากลงไปเสียด้วยซ้ำ เขามองซ้ายมองขวา เห็นเมิ่งฉีและเย่ซานล้วนมีสีหน้าประหลาดใจ

เช่นนี้ก็ได้ด้วยหรือ?

"พระชายาดูเหมือนจะยังไม่ได้กินข้าวเลยนะ" เมิ่งฉีกล่าว

เซิ่งจิ่งอวี้จ้องเขาเขม็ง "เจ้าก็รู้จักแต่เรื่องกิน!"

ซูเหวินยวนกลับถึงห้อง ก็พยายามลูบอกลูบใจที่กำลังสั่นระรัว เมื่อครู่นี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน

ความกดดันที่เซิ่งจิ่งอวี้แผ่ออกมาราวกับบีบคอของนางไว้ ทำให้หายใจไม่ออก จิตสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจากทั่วร่าง ทำให้นางไม่กล้าหวนคิดถึง

"น่ากลัวเกินไปแล้ว!" 

ซูเหวินยวนยังคงขวัญหนีดีฝ่อ รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าชื่อเสียงที่ฉาวโฉ่ของเซิ่งจิ่งอวี้ไม่ใช่แค่คำขู่ให้กลัวเล่น ๆ

"พระชายา ท่านทำเอาบ่าวใจหายใจคว่ำหมดแล้วนะเพคะ!" 

เยว่ซิ่วเองก็เหงื่อเย็นไหลซ่กไปทั่วแผ่นหลัง

คืนนั้นเพื่อเป็นการไถ่โทษ ซูเหวินยวนก็แสดงความเอาอกเอาใจเป็นอย่างดี ปรนนิบัติทุกอย่างโดยละเอียด เดี๋ยวรินชา เดี๋ยวคลึงไหล่ อยากจะช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสียด้วยซ้ำ

ทำเอาเซิ่งจิ่งอวี้วุ่นวายใจไปหมด จริง ๆ แล้วก็ไม่จำเป็นต้องเอาใจขนาดนี้ก็ได้

"เย่ซานให้ครัวเล็กทำบะหมี่หนึ่งชาม" เซิ่งจิ่งอวี้หาข้ออ้างส่งนางไป

ดวงตาของซูเหวินยวนสว่างวาบขึ้นมา นางยิ้มแล้วกล่าวว่า "เช่นนั้นข้าจะเรียกเมิ่งฉีเข้ามานะเจ้าคะ"

"อืม" 

เซิ่งจิ่งอวี้ถอนหายใจยาว เขาเริ่มรู้สึกกลัวนางขึ้นมาจริง ๆ แล้วสิ

ซูเหวินยวนกินบะหมี่รวดเดียวหมดไปสองชาม การที่เซิ่งจิ่งอวี้สามารถพูดคุยกับนางดี ๆ ได้ แสดงว่าเรื่องนี้คงผ่านไปแล้ว

วันรุ่งขึ้น เย่ซานอยู่เป็นเพื่อนซูเหวินยวนตลอดเวลา ส่วนเมิ่งฉีเนื่องจากเมื่อวานพูดจาผิดพลาด จึงถูกซูเหวินยวนไล่ไปชั่วคราว

ขณะเดียวกัน พวกนางก็กำลังรอให้ยายแก่เกามาเบิกเงิน

แต่ก่อนนี้เรื่องในจวนล้วนเป็นหน้าที่ของเย่ซาน ตอนนี้จึงต้องมีขั้นตอนการส่งมอบงานกัน

รออยู่ตลอดทั้งเช้า ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของยายแก่เกา

เยว่ซิ่วเอ่ยถาม "หรือว่ายายแก่เกาจะรู้ตัวแล้วว่าครัวของนางทำกับข้าวได้ไม่กี่อย่าง จึงไม่มาเบิกเงินแล้ว?"

"ถ้าไม่เบิกเงินส่วนนี้ แล้วนางจะเอาอะไรใช้จ่าย? คนในครัวพวกนั้นจะกินอะไรกัน?" ซูเหวินยวนแค่นเสียงหัวเราะ

ถ้านางรู้จักคิดได้เช่นนั้น ซูเหวินยวนก็คงไม่หาเรื่องกับนางหรอก

ตอนเย็นขณะที่ครัวเล็กเริ่มทำอาหาร ยายแก่เกาก็มาถึง นางเรียกเย่ซานออกไปก่อน

ซูเหวินยวนรีบสั่งให้เยว่ซิ่วไปเรียกคนจากครัวเล็กออกมาคนหนึ่ง ต้องเป็นคนที่ฝีปากกล้า ๆ หน่อย

"ได้เลยเจ้าค่ะ!" เยว่ซิ่ววิ่งเหยาะ ๆ ยังไม่ทันจะเลี้ยวเข้าครัวเล็กก็ตะโกนเรียก "ท่านป้าหู รีบมาเร็วเข้า!"

ซูเหวินยวนพยายามกลั้นหัวเราะ ป้าหูผู้นี้ทำงานคล่องแคล่วว่องไว ทั้งยังมีนิสัยห้าวหาญ

ตอนแรกที่พวกสาวใช้ตัวน้อยในเรือนไม่ยอมทำงาน แถมยังมีปัญหาจุกจิก ก็ถูกนางด่าจนร้องไห้มาแล้ว

นางยังฉลาด รู้ว่าซูเหวินยวนต้องการจะทำอะไร จึงให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่

นอกเรือน ยายแก่เกากำลังต่อรองกับเย่ซาน เพื่อขอเบิกค่าใช้จ่ายของครัวหลัก

เย่ซานปฏิเสธอย่างสุภาพ "ตอนนี้พระชายาเป็นผู้ดูแลจัดการเรื่องในจวน เงินส่วนนี้ ต้องไปขอจากพระชายาเท่านั้น"

ยายแก่เการ้อนรน "ความสัมพันธ์ระหว่างครัวหลักของพวกเรากับพระชายาเป็นเช่นนี้ จะให้ไปเอ่ยปากขอได้อย่างไรกัน หรือจะรบกวนแม่นางเย่ซาน ช่วยไปขอแทนพวกเราได้หรือไม่"

เย่ซานยิ้มอีกครั้งแล้วกล่าว "หัวหน้าของแต่ละส่วนหากต้องการเบิกเงิน จะต้องไปขอต่อหน้าพระชายาด้วยตนเอง ไม่มีธรรมเนียมให้ใครไปเบิกแทนกันหรอกนะ!"

"นี่... เฮ้อ..." ยายแก่เการ้อนใจจนไม่รู้จะพูดอะไรดี

เย่ซานหมุนตัวกลับเข้าไปในเรือน ยายแก่เกาก็เดินตามเข้าไปด้วย

ตอนที่นางเข้าไปนั้น ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เห็นซูเหวินยวนยื่นถุงเงินถุงหนึ่งให้ป้าหูพอดี

"เอ๊ะ! นั่นเงินอะไรน่ะ?" ยายแก่เกาตรงเข้าไปจะแย่งชิง

ป้าหูป้องกันถุงเงินไว้ แล้วผลักนางออกไป

รูปร่างที่ผอมแห้งของยายแก่เกาถูกผลักจนล้มลงกับพื้น ศีรษะกระแทกจนมึนงงไปหมด

นางนอนอยู่บนพื้นครู่ใหญ่ก็ยังไม่ลุกขึ้น ป้าหูถือถุงเงินเดินไปยืนอยู่ข้างกายซูเหวินยวนเรียบร้อยแล้ว

ซูเหวินยวนลงบันทึกในสมุดบัญชี แล้วให้ป้าหูลงชื่อ

พอทำทุกอย่างเสร็จสิ้น ยายแก่เกาก็ยังคงนอนร้อง "โอ๊ย" อยู่บนพื้น ซูเหวินยวนเหลือบมองนางแวบหนึ่ง แล้วก็ก้มลงดูสมุดบัญชีต่อไป

ยายแก่เกาเห็นว่าไม่มีใครสนใจนาง จึงปัดฝุ่นตามตัวแล้วลุกขึ้นยืนเอง

"พระชายาหมายความว่าอย่างไรเพคะ? จะไม่ให้เงินหรือเพคะ? คนมากมายขนาดนั้นจะให้กินอะไรดื่มอะไรกัน?" 

ยายแก่เกายื่นมือออกมาทวงอย่างยโสโอหัง

นางคิดไว้แล้วว่าซูเหวินยวนอาจจะไม่ให้เงิน แต่นางเป็นฝ่ายถูก มีอะไรต้องกลัว?

ทำอาหารให้คนในจวน ถ้าไม่มีเงินจะซื้อผักซื้อข้าวได้อย่างไร?

เยว่ซิ่วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ "เจ้าอย่ามาใส่ร้ายพระชายานะ ท่านเตรียมเงินไว้ให้ตั้งนานแล้ว!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ยายแก่เกาก็เปลี่ยนสีหน้าจากโกรธเป็นยิ้มแย้มในทันที พร้อมกล่าวขอขมาว่า 

"พระชายาอย่าได้ถือสาเลยนะเพคะ นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันเท่านั้น"

ซูเหวินยวนไม่ได้มองนางแม้แต่น้อย หยิบถุงเงินใบเล็กจิ๋วใบหนึ่งจากบนโต๊ะวางลงบนมือของนางแล้วกล่าวว่า "ไปได้แล้ว"

ยายแก่เกามองเงินจำนวนน้อยนิดนั้น นี่มันยังน้อยกว่าเบี้ยหวัดที่ได้รับเมื่อวานเสียอีก 

อารมณ์ก็พลันเปลี่ยนจากดีใจเป็นโกรธเคืองในทันที  "นี่หมายความว่าอย่างไร?"