Is this Love? รักโคตรงง ตกลงรักหรือเปล่า

Is this Love ตอนที่ 12
[บทบรรยาย : บาส]Line! P.pan : มึงอยู่ไหนP.pan : กูสามารถนั่งเฉยๆเป็นเพื่อนได้นะ สัญญาว่าจะทำตัวเหมือนล่องหนเลยP.pan : ตอบหน่อยนะบาส กูเป็นห่วง ผมมองข้อความที่ถูกส่งมาอย่างชั่งใจ แต่สุดท้ายก็ยอมส่งโลเคชั่นไปให้เธอผมใจอ่อนกับแพนเสมอ...ผมคิดมาตลอดว่าตัวเองชอบแพนมาตลอด จนกระทั่งเธอเริ่มคุยกับไอ้วิน ผมหวง แต่ไม่ได้หึง การเคยมีแฟนมาก่อนทำให้ผมรู้ว่าความรู้สึกสองอย่างนี้มันต่างกันยังไงแพนน่ารัก เธอใส่ใจคนรอบข้างเสมอ นั่นเลยทำให้ผมคิดว่าตัวเองรู้สึกดีต่อเธอ ทั้งที่จริงๆมันเป็นอาการคล้ายกับเวลาเราปลื้มใครสักคน เหมือนเวลาที่ผมเห็นนักกีฬาแล้วชอบอะไรประมาณนั้นนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปสักพักผมก็เห็นแพนเดินมา เธอถือถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อติดมือมาด้วย เดาว่าคงเป็นเครื่องดื่มหรืออะไรบางอย่างที่กินเข้าไปแล้วช่วยให้หายเมาเร็วขึ้น เธอห่วงคนอื่นเสมอนั่นแหละแพนมองไปรอบๆตัวสักพักเธอก็เห็นผมแล้วเดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดียวกัน อ่อ ลืมบอกไปตอนนี้ตีสองแล้ว และผมนั่งอยู่ที่ม้านั่งข้างทางโง่ๆตัวนึง เธอเหลือบตามองซองบุหรี่และเบียร์หลายกระป๋องที่วางอยู่ข้างตัวผม ปกติผมจะไม่สูบบุหรี่และไม่ดื่มหนัก ผมเป็นคนรักสุขภาพนะ อย่าลืมสิ“กูซื้อน้ำเปล่ากับเครื่องดื่มกระป๋องมาให้ เห็นพนักงานที่ร้านขายของบอกว่าดื่มแล้วจะช่วยให้หายเมาเร็วขึ้นแล้วก็ไม่แฮงค์อ่ะ” นั่นไงล่ะ ผมบอกแล้วว่ายังไงเธอก็ต้องซื้ออะไรพวกนี้มา“...”“มีหมากฝรั่งด้วยนะ เอาไหม” แพนยื่นถุงที่เธอซื้อมาให้ผม ผมแค่หันไปมองแต่ไม่ได้รับมา “...”“สูบบุหรี่จัดจัง”“ถ้านั่งเงียบๆ ไม่ได้ก็กลับไป” ผมพูดจบแพนก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป ช่างเถอะ ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์มาโอ๋เธอหรอกนะ “แค่ก แค่กๆ”เรานั่งเงียบๆ ไปสักพักผมก็ได้ยินเสียงแพนไอขึ้นมา เมื่อหันไปมองถึงรู้ว่าลมพัดควันบุหรี่ไปทางเธอ เออ ผมผิดเองแหละที่บอกให้นั่งเงียบๆ เธอเลยไม่พูดอะไรมั้ง เห็นแบบนั้นผมเลยดับบุหรี่แอบเห็นด้วยว่าแพนแอบยิ้ม แบบนี้ตลอดเลย มีวิธีทำให้คนอื่นยอมตัวเองได้ตลอด...“มึงเชื่อที่กูตอบไอ้พัฟไหม” ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว คุยกับเธอให้รู้เรื่องไปเลยก็ดีเหมือนกัน“กูแค่ไม่เคยคิดว่ามึงชอบกู” “เหอะ!” “คือถึงคนอื่นจะชอบจับคู่ให้เรา แต่กูไม่ได้รู้สึกเหมือนเวลามีคนอื่นมาจีบอ่ะ”“...” “มึงทำให้ลูกคนเดียวแบบกูอยากมีพี่ชาย” แพนพูดออกมาแล้วกัดปากตัวเองแน่น ดูประหม่ามาก คงเตรียมใจเผื่อคดีพลิกมั้ง เผื่อผมจะบอกชอบเธอไรงี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็ไม่แน่นะ บรรยากาศเป็นใจให้สารภาพรักขนาดนี้ ถ้าผมยังไม่รู้ใจตัวเองก็อาจจะพูดออกไป และมันคงแย่มาก“กูเคยคิดว่าตัวเองชอบมึงนะแพน”“...” “จนกระทั่งมึงคุยกับไอ้วิน ยอมให้มันเข้าใกล้มากกว่าทุกคนที่เคยจีบ กูยอมรับว่าหวง แต่นั่นก็ทำให้รู้ว่ากูไม่ได้หึงมึง”“...”“ไม่รู้สิ คงหวงเพื่อนละมั้ง มึงยิ่งโง่ๆอยู่ คงไม่ทันคนที่ดูเจ้าเล่ห์แบบมัน”ผมพูดแล้วหันไปมองหน้าแพน สีหน้าเธอดูโล่งใจมาก ออกนอกหน้านอกตาขนาดนี้ชอบไอ้วินไปแล้วละสิท่า“แล้ว... มึงมั่นใจได้ยังไงว่า เอ่อ มึงไม่ได้ชอบกู” เธอดูอึกอักนะ คงรู้สึกแปลกๆที่ต้องมาพูดประโยคอะไรแบบนี้มั้ง ผมเงียบไปสักพักอย่างใช้ความคิด คนเรามันต้องมีบ้างแหละที่อยากเก็บเรื่องอะไรสักอย่างเป็นความลับ ลึกๆแล้วผมรู้สึกว่าแพนควรต้องรู้เรื่องนี้ เธอเป็นเพื่อนที่ผมไว้ใจและในอนาคตคงต้องเป็นแฟนไอ้วินด้วย แต่เรื่องผมกับแฟนเก่า... แม่งเอ้ย!“เพราะยังลืมแฟนเก่าไม่ได้มั้ง” ผมตอบแพนไป แล้วหันไปดื่มเบียร์อีกหลายอึกใหญ่ อยากลืมเรื่องเหี้ยๆพวกนี้ไปสักที แต่แอลกอฮอล์ก็ทำหน้าที่ของมันได้ดีผมเลยตัดสินใจเล่าเรื่องแฟนเก่าให้แพนฟัง“เธอเป็นรุ่นน้องที่รู้จักตอนมอปลาย กูอยู่มอหกน้องอยู่มอห้า เรียนคนละโรงเรียนนะ แต่เราเจอกันที่เรียนพิเศษ ตอนนั้นทุกอย่างดีหมด ถึงจะได้เจอแค่เสาร์อาทิตย์ก็เถอะ”“...”“น้องเขาไม่เคยยอมให้กูไปหาที่โรงเรียน เพราะกลัวพี่ชายจะรู้ เป็นพี่ชายที่หวงน้องสาวน่ะ ไม่อยากให้น้องมีแฟน” “...”“ช่วงนั้นกูมีความสุขมาก คบกันได้เกือบปีกูเข้ามหาลัยน้องอยู่มอหก ตอนนั้นก็ยังดีอยู่ ถึงจะยังเด็กแต่กูรู้ว่ากูรักเขา ความสัมพันธ์มันถลำลึกไปไกล เพื่อนมอปลายกูหลายๆคนเคยเจอน้อง แต่กูแม่งแทบไม่เคยรู้จักใครในชีวิตน้องเลย”“...”“กูเคยพาน้องไปที่บ้านพาไปให้พ่อกับแม่กูรู้จัก กูยอมน้องทุกอย่าง แต่แล้วอยู่ๆน้องก็หลบหน้ากู ไม่รับโทรศัพท์ ไม่ตอบข้อความ”“...”“สุดท้ายเขาก็ทิ้งกูโดยไม่บอกอะไรก็สักอย่าง กูไม่รู้ว่ากูทำอะไรผิด ไม่รู้ว่าเขาไม่พอใจกูเรื่องอะไร แต่ก็อย่างว่าละนะ กูแม่งควรจะรู้ตัวตั้งแต่ที่น้องพยายามปิดเรื่องของเราให้เป็นความลับ”“...”“ถ้ากูไม่เอาแต่หลอกตัวเอง กูคงไม่เจ็บมากขนาดนี้”ผมเล่าถึงตรงนี้แล้วเหมือนกับความรู้สึกมันกลับเข้ามา ซึ่งผมก็ได้แต่อัดเบียร์เข้าไปอีก มันคงพอจะช่วยได้ละมั้ง“ตอนที่ไอ้พัฟถาม จริงๆมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก แค่แฟนเก่าที่เขาทิ้งกู กูเล่าให้พวกมึงฟังได้อยู่แล้ว”“...”“ขอโทษที่กูทำให้เรื่องมันบานปลาย” ผมหันไปมองหน้าแพนที่เงียบไปตั้งแต่ผมเริ่มเล่าให้เธอฟัง “อย่าสงสารกูนะ ไม่งั้นกูจะโกรธมึง” ผมบอกอีกเมื่อเธอยังเงียบอยู่ แพนเลยถอนหายใจแล้วเริ่มคุยกับผม“บอกได้ไหมว่าทำไมมึงถึงต้องโมโหขนาดนั้น หลังจากมึงออกมา แก้วก็ด่าทิวกับพัฟยกใหญ่เลย กูไม่ชอบที่เห็นเพื่อนทะเลาะกันแบบนี้”“ไอ้พัฟกับไอ้ทิวมันปากหมาอยู่แล้ว มันก็คงขี้เสือกตามเรื่องตามราวของมันแหละ กูเองก็ผิดที่อารมณ์เสียใส่เพื่อน”“ถ้าพวกมันมาขอโทษมึง มึงจะยกโทษให้พวกมันไหม”“เออดิ กูยอมรับว่ากูก็ร้อนเกินไป กูไม่ได้โกรธพวกมันขนาดนั้นหรอก แค่เสือกมาขยี้ปมไม่ถูกเวลาไง”ถ้าพัฟกับทิวมาคุยกับผม ผมก็หายโกรธพวกมันนะ แต่ถ้าพวกมันไม่มาคุยผมก็จะไปคุยก่อนเองก็ได้ เป็นเพื่อนกันถ้าคุยกันดีๆปัญหาก็จบ พวกมันเป็นเพื่อนที่ดีถึงจะขี้เสือกไปหน่อย ผมไม่อยากเสียเพื่อนเพราะผมเอาแต่ยึดติดกับผู้หญิงคนนึงหรอกนะ“ปกติมึงไม่ใช่คนไม่มีเหตุผลนะบาส กูถึงเป็นห่วงมึงมาก มึงควบคุมอารมณ์ได้ดีที่สุด กูตกใจเพราะไม่เคยเห็นมึงเป็นแบบนี้” ผมถอนหายใจเมื่อแพนพูดจบ ในเมื่อคิดจะเล่าก็ต้องเล่าให้หมดใช่ไหม“ตอนไอ้พวกนั้นพูดถึงน้องสาววินกูก็เฉยๆ แต่พอมันยื่นโทรศัพท์ให้มึงดู กูก็รู้สึกว่าน้องสาวมันหน้าตาคุ้นๆ มาสะดุดก็ตรงชื่อ ‘วาวาม’ ชื่อแปลกดี”“...”“แฟนเก่ากูก็ชื่อ ‘วาม’ เหมือนกัน” แพนทำหน้าตกใจมากเมื่อรู้ชื่อแฟนเก่าผม ใช่! แฟนเก่าผมเป็นน้องสาวไอ้วิน พี่ชายที่หวงน้องนักหนา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันหวงจริงๆ หรือวามสร้างเรื่องขึ้นมาเพื่อไม่ให้ใครรู้เรื่องผมกันแน่! ก็อย่างที่บอกผมไม่รู้จักใครในชีวิตน้องเท่าไหร่ อยากมากก็แค่เพื่อนน้องสองสามคน“พอเห็นรูปวามกูก็เครียด แล้วไอ้พัฟเสือกถามเรื่องแฟนเก่าอีกกูเลยควบคุมอารมณ์ไม่อยู่”“...”“แค่เป็นเรื่องน้องกูก็อ่อนไหวแล้วแพน แล้วนี่ยังมาเป็นน้องสาวไอ้วิน คนที่มึงกำลังคุยด้วยอีก กูไม่อยากเกี่ยวข้องกับน้องแล้ว ถึงกูจะอยากรู้เหตุผลที่น้องทิ้งกูไป แต่อีกใจก็บอกว่าอย่าไปอยากรู้เลย ถ้าคำตอบของน้องคือเขาไม่เคยรักกู ความรู้สึกกูคงป่นปี้ไปหมด กูทนให้เขามาเหยียบแผลเดิมซ้ำๆไม่ได้หรอก”เมื่อพูดจบแพนก็โถมตัวมากอดผมเอาไว้ ถึงจะบอกเพื่อนว่าอย่ามาสงสาร แต่เวลานี้มีใครสักคนให้กอดก็ดีเหมือนกัน คิดแบบนั้นผมเลยเอื้อมมือไปตบหลังแพนเบาๆ นี่ก็ความรู้สึกอ่อนไหวง่ายไม่เปลี่ยน... “วินบอกกูว่าวาวามจะมาอยู่ด้วยเทอมนี้ กูแค่อยากให้มึงรู้ เผื่อมึงบังเอิญเจอน้อง”“...”“กูฝันไว้ว่าถ้ากูมีพี่ชาย เขาต้องเข้มแข็ง เขาต้องเป็นคนที่แข็งแกร่งโคตรๆเลย และจะไม่มีอะไรมาทำให้กล้ามใหญ่ๆของเขาสะเทือนได้ มึงเห็นด้วยกับกูไหม”แพนก็ยังเป็นแพน เก่งนักเรื่องวิธีพูดอะไรแบบนี้“อืม ถ้ามีเรื่องเหี้ยอะไรก็บอกพี่มึงเบ่งกล้ามสู้ไปเลย ดีไหม”ผมตอบเพื่อนไปก่อนที่จะปล่อยแขนออกจากหลังเธอแล้วเราก็หัวเราะไปด้วยกัน เพื่อนผมน่ารักขนาดนี้ไอ้วินนี่โคตรโชคดีเลยว่าไหม
[บทบรรยาย : แพน]หลังจากที่บาสส่งโลเคชั่นมาให้ฉันก็ออกไปหาเพื่อนตอนแรกก็ไม่ได้คุยอะไรกันนะ แต่สักพักไม่รู้เพราะอะไรอยู่ๆบาสก็ยอมเล่าเรื่องแฟนเก่าให้ฉันฟัง อีกเรื่องที่สำคัญคือ บาสไม่ได้ชอบฉัน พอรู้แบบนั้นยอมรับเลยว่าสบายใจมาก โล่งอกสุดๆไปเลย ตอนนี้ฉันกับบาสกำลังเดินกลับโรงแรม แล้วเพื่อนฉันก็ใกล้จะกลับมาเป็นบาสที่อยู่ในสภาวะปกติฉันมัวแต่คุยกับเพื่อนจนลืมตอบไลน์วินไปเลย จับมือถืออีกทีก็เห็นมีข้อความค้างอยู่เยอะมาก ล่าสุดเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ตอนนี้ญี่ปุ่นตีสี่ที่ไทยก็ประมาณตีสอง วินอาจจะนอนไปแล้ว แต่ฉันก็เลือกที่จะตอบแชททิ้งไว้ Line!Win_C : นอนแล้วหรอWin_C : เมาหลับป่ะเนี่ยWin_C : ตอบหน่อยคร้าบบบP.pan : ออกมาเดินเล่นข้างนอกอ่ะ ไม่ได้หยิบมือถือเลย ขอโทษน้าP.pan : sent a sticker (ร้องไห้)ฉันตอบวินไปแล้วกำลังจะเก็บมือถือ แต่ก็เห็นว่าวินอ่านทันที เขานอนดึกจัง...P.pan : นอนดึกจัง พรุ่งนี้ไปฟิตเนสเช้าไม่ใช่หรอWin_C : แก้วทักมาถามว่าได้คุยกับแพนไหม บอกว่าเธอไม่ตอบไลน์อ่ะP.pan : ไม่ได้จับมือถือเลยจริงๆ นี่กำลังเดินกลับโรงแรมแล้วค่าWin_C : ออกไปกับบาสแค่สองคนหรอ นั่นไง... ที่ไม่หลับไม่นอนคือกังวลเรื่องที่ฉันออกมากับบาสแน่นอน วินไม่ชอบใจเรื่องนี้มาก ฉันรู้ แต่ในเมื่อฉันกับบาสไม่ได้คิดอะไรเกินเลย วินก็ควรเข้าใจเรื่องนี้ด้วยสิP.pan : ใช่Win_C : อืมP.pan : อย่าพึ่งโมโหได้ไหม เดี๋ยวกลับไปจะเล่าให้ฟังนะWin_C : อยากคุยตอนนี้P.pan : พรุ่งนี้ก็เจอกันแล้ว กลับไปค่อยคุยกันนะคะวินอ่านข้อความล่าสุดแต่ไม่ตอบ ฉันเลยเลิกคุยกับเขาแล้วเก็บมือถือลงกระเป๋า บางทีวินก็เอาแต่ใจเกินไป“ทำไมทำหน้างั้นอ่ะ คุยกับไอ้วินหรอ” ฉันเงยหน้ามองทางเดินจากที่ก้มหน้าตอบแชทอยู่นาน ถึงได้รู้ว่าตอนนี้มาถึงหน้าโรงแรมแล้ว“ใช่ งอนที่กูไม่ตอบไลน์”“หรือโมโหที่มึงออกมากับกู?”“แสนรู้!” ฉันตอบบาสแล้วทำหน้าเซ็ง “ขี้หึงกว่าไอ้เดย์อีกมั้งเนี่ย อย่าให้มันมาต่อยกูละกันกูเอากล้ามฟาดปากแม่งจริงด้วย” ฉันหัวเราะแล้วหันไปมองแขนบาส เอาจริงนะ ถ้าสู้กันวินคงแพ้อ่ะ แขนฉันสองข้างยังไม่ใหญ่เท่าแขนมันข้างเดียวเลย“กูเข้าห้องก่อนนะ มึงก็คุยกับไอ้พัฟไอ้ทิวดีๆล่ะ ถ้าพรุ่งนี้พวกมึงไม่ดีกันแก้วเล่นพวกมึงเละแน่” “เออ กูไม่ได้โกรธพวกมันแล้วแหละ เจอกันพรุ่งนี้มึง” บาสพูดแล้วโบกมือให้ฉัน ต่างคนก็แยกย้ายเข้าห้องไป พอฉันเข้าห้องก็เห็นแก้วหลับไปแล้ว ใช้เวลาไม่นานฉันก็อาบน้ำเสร็จเตรียมตัวเข้านอนในเวลาเกือบตีห้าฉันหยิบมือถือขึ้นมาเช็ครอบสุดท้ายก็เห็นว่าวินไม่ได้ตอบอะไรมาเลยหลังจากอ่านข้อความที่ฉันส่งไป ฉันแค่อยากคุยต่อหน้าไงไม่ได้ตั้งใจจะบ่ายเบี่ยงหรืออะไรเลยนะ Line! P.pan : โกรธหรอ P.pan : แค่ออกไปนั่งคุยกันเฉยๆ เสร็จแล้วก็เดินกลับโรงแรมP.pan : พรุ่งนี้ถึงไทยสองทุ่ม เจอกันที่คอนโดนะWin_C : เดี๋ยวไปรับที่สุวรรณภูมิ ไม่ต้องให้ใครหน้าไหนมาส่งทั้งนั้นที่ไทยคงจะตีสามและวินยังไม่นอน ดูจากที่พิมพ์ด้วยความเกรี้ยวกราดขนาดนี้คิดว่าฉันจะตอบอะไรได้ละนอกจากตอบตกลง อย่างน้อยวินก็ยอมตอบแชทละนะ เอาน่า ถ้าคุยกันด้วยเหตุผลวินคงเข้าใจแหละเนอะ...............................................................................................
วินจะเข้าใจแน่เหร๊ออออออ 555555555

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Is this Love : 12

นิยายแนะนำ

Is this Love? รักโคตรงง ตกลงรักหรือเปล่า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Is this Love : 12

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้