คีร่ารู้ว่าเธอไม่ได้แค่มาสาย แต่เธอมาสายมาก เธอเข้ามาที่สำนักงานเวลา 11 โมงเช้า สำหรับการประชุมที่เธอกำหนดไว้ในเวลา 9 โมงเช้านั้น เธอทำได้เพียงภาวนาให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นและช่วยเธอให้พ้นจากความลำบากใจนี้ ไม่มีใครในสำนักงานเดิมของเธอจะเชื่อหากพวกเขาได้ยินว่าเธอเข้ามาทำงานช้าไปสองชั่วโมง เธอภูมิใจในตัวเองเสมอที่เข้าประชุมทุกครั้งก่อนเวลาอย่างน้อยสามสิบนาที เธอเป็คนที่มีหลักการ
เธอไม่เคยรู้สึกประหม่ามากเท่านี้มาก่อนในชีวิตเมื่อเธอเดินเข้าไปในอาคารบริษัท สวมกางเกงสูทสีน้ำเงินกรมท่า ผมของเธอมัดรวบเป็หางม้าอย่างเรียบร้อยและบิดเป็มวยตรงกลางศีรษะและแว่นตาทรงกลมบนหน้าของเธอ
"สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหมค่ะ" พนักงานต้อนรับหญิงคนหนึ่งที่แผนกต้อนรับของอาคารถามด้วยรอยยิ้มสุภาพ
"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อคีร่า พอช วันนี้ฉันเข้ามาทำงานที่แผนกแฟชั่นเป็วันแรก ฉัน้าคำแนะนำด้วยค่ะ" เธอพูดด้วยรอยยิ้มสุภาพขณะที่เธอแสดงบัตรประจำตัวให้พวกเขาดู
"ยินดีต้อนรับค่ะ โปรดขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้น 3 แล้วเลี้ยวซ้ายเดินตรงไปก็จะถึงห้องของแผนกแฟชั่นค่ะ" พนักงานต้อนรับพูดด้วยรอยยิ้มสุภาพ ส่วนคีร่าก็ยิ้มกลับด้วยความขอบคุณก่อนจะเดินจากไป
ทันทีที่คีร่าเดินจากไป พนักงานต้อนรับก็กดเบอร์โทรหาแฮรี่ "สวัสดีค่ะ ผู้หญิงที่คุณพูดถึง เธอพึ่งเข้ามาค่ะ"
"ขอบคุณครับ" แฮร์รี่พูดขณะที่เขาวางสาย ถึงเวลาที่จะได้เห็นผู้หญิงคนนี้ที่ทิ้งความประทับใจไว้กับเพื่อนของเขาแล้ว แฮร์รี่ตัดสินใจขณะเดินออกจากห้องทำงานและมุ่งหน้าไปยังชั้นสาม
ภายในลิฟต์ คีร่าภาวนาอย่างสิ้นหวังว่าขอไม่ให้เธอเห็นจดหมายวางอยู่บนโต๊ะเมื่อไปถึงที่โต๊ะทำงาน เธอไม่สามารถคิดเื่อื่นได้เลยั้แ่เธอเดินออกจากห้องนอนของจอร์นในเช้าวันนั้น เธอจะอธิบายให้พ่อแม่ฟังได้อย่างไร ว่าเธอไปเที่ยวกลางคืนอย่างสนุกสนานเพื่อฉลองวันเกิดและพึ่งได้เลื่อนตำแหน่งแล้วจบลงด้วยการถูกไล่ออกเพราะเธอนอนตื่นสายไปทำงานไม่ทัน
ทันทีที่ลิฟต์หยุดตรงชั้น3และประตูเปิดออก หัวใจของเธอก็เริ่มเต้นเร็วมาก เมื่อตระหนักว่าเธอยังไม่ได้คิดเหตุผลใด ๆ ที่อย่างน้อยจะทำให้พวกเขาให้อภัยเธอ สมองของเธอเริ่มทำงานเร็วมากเมื่อเธอก้าวออกจากลิฟต์และเลี้ยวซ้ายตามที่พนักงานต้อนรับบอก
"คุณคีร่า" แฮร์รี่เรียกชื่อเธอ ทำให้ทุกเื่ราวที่เธอพึ่งนึกขึ้นได้หลุดออกจากสมองขณะที่เธอหันไปมองเขา "มีคนรู้จักเราแล้วหรอ เยี่ยมไปเลย"เธอคิดว่ามีคนรู้จักเธอในที่ทำงานใหม่
คีร่าส่งยิ้มอย่างสุภาพและเธอก็สงสัยว่าแฮร์รี่เป็ใคร "สวัสดีครับ คุณคีร่า"แฮร์รี่พูดทักทายเธอ แต่เธอก็ยังสงใสว่ารู้ชื่อของเธอได้อย่างไร
ทันทีที่เธอนึกขึ้นได้ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ และเธอยกมือขึ้นปิดปากเพื่อปิดเสียงหอบที่พึ่งเล็ดรอดออกมา "คุณแฮรี่"ในบรรดาทุกคนที่ได้พบเขา ทุกคนจะคิดว่าทำไมต้องเป็เขาด้วย ทุกคนในสำนักงานเดิมของเธอจะรู้จักเขาในฐานะหัวหน้า เนื่องจากเขามักไปตรวจงานที่นั่นเสมอ เป็ที่ทราบกันดีว่าเขาเป็คนโเี้และใจร้ายเมื่อเขาไม่ได้ในสิ่ง้า และขึ้นชื่อในการเชือดคนอย่างน้อยต้องมีสักคนในทุกครั้งที่เขาไปตรวจเยี่ยม
แฮร์รี่ส่งยิ้มให้เธอเพื่อทำให้เธอลดความกลัวลง "ผมเห็นว่าคุณพึ่งเข้ามาตอน... กี่โมงแล้วเนี่ย" เขาถามพลางมองดูนาฬิกาที่ข้อมือของเธอ
"ฉันขอโทษที่มาสาย คือคู่หมั้นของฉันประสบอุบัติเหตุเมื่อคืนนี้ และฉันต้องอยู่กับเขาที่โรงพยาบาลตลอดทั้งคืน ฉันพึ่งเดินทางมาถึงในเมืองได้ไม่กี่นาทีที่แล้ว ฉันจะโทรเข้าสำนักงานแต่ก็ไม่มีเบอร์โทรและไม่รู้จะโทรหาใครด้วย" คีร่าพูดโกหกอย่างหน้าจริงจัง ทำให้แฮร์รี่ขมวดคิ้ว
"คู่หมั้นของคุณหรอ และคุณคงนอนอยู่ที่นั่นตลอดทั้งคืนสินะ"
"ใช่ค่ะ มันโหดร้ายจริงๆ" เธอพูดและร้องไห้สะอึกสะอื้น ยกมือขึ้นปิดหน้า
แฮร์รี่มองเธอและคิดว่าจอร์นเจอผู้หญิงที่ผิดในคลับ หรือผู้หญิงตรงหน้าเขาเป็นักโกหกระดับโลกหรือเป็นักแสดงกันแน่
"ผมคิดว่าผมเข้าใจ แต่เราจะไม่ทนต่อความหละหลวมทุกรูปแบบหลังจากวันนี้ การประชุมถูกยกเลิกไปแล้ว ดังนั้นผมจะพาคุณไปที่ห้องทำงานของคุณในตอนนี้และจะแนะนำคุณให้รู้จักกับทีมของคุณ" แฮร์รี่พูดขณะที่เขาพาเธอไปที่ห้องทำงานของเธอ
การประชุมถูกยกเลิกงั้นหรอ ทำไมถึงเป็แบบนั้น เธอกังวลมากไปตลอดทั้งเช้า ถ้าเธอรู้ว่าการประชุมถูกยกเลิกไป เธอคงไม่รีบร้อนขนาดนั้น คีร่าคิดและถอนหายใจเมื่อจำได้ว่าเธอรีบจนทิ้งกางเกงชั้นในไว้ที่บ้านของจอร์น
"พอกันทีกับเมื่อคืน ได้เวลาลืมอดีตและโฟกัสกับปัจจุบันและอนาคตได้แล้ว" คีร่าตัดสินใจขณะที่เธอรีบตามแฮร์รี่ไป
757
