เช้าวันต่อมา
“งืม...” ร่างเล็กงัวเงียตื่นขึ้นมา ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้มีสอบตอนเช้า เธอรีบลุกขึ้นอย่างกะทันหัน
เฮือก!
“โอ๊ย!” แต่ทันทีที่ลุกขึ้นนั่งเธอก็อุทานออกมาด้วยความเ็ปไปทั่วทั้งร่าง เธอปรายตาไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ก่อนจะเห็นว่าสายมากแล้ว จึงรีบลงจากเตียงแล้วไปอาบน้ำแต่งตัว
ตึก ตึก ตึก
เสียงเดินด้วยความรีบของหญิงสาว ทำให้ผู้ที่เพิ่งเดินลงจากบันไดมาหันมามองที่เธอ และเป็จังหวะเดียวกันที่เธอหันไปสบตากับเขาพอดี
“เฮียคะ ไปส่งปัดหน่อยได้มั้ยคะ ตอนนี้สายมากแล้วเดี๋ยวเข้าสอบไม่ทัน” เขามองเธอั้แ่หัวจรดเท้าก่อนจะไปสะดุดตรงรอยแดงที่คอของเธอ
“ได้”
“ขอบคุณค่ะ”
จากนั้นเธอก็รีบเดินไปรอเขาที่รถทันที เขาใช้เวลาในการขับรถเพียงไม่กี่นาทีก็ถึง เพราะเขาขับรถค่อนข้างเร็ว พอถึงหน้าคณะปฐมาก็รีบลงจากรถโดยไม่สนใจเขา แต่เป็จังหวะที่เขาเอ่ยถามเธอก่อนที่เธอจะปิดประตู
“วันนี้ฉันไม่ว่างมารับ เธอต้องกลับเอง”
“ได้ค่ะ”
“อืม ไปได้ละ” จากนั้นเธอก็รีบเดินเข้าตึกไปทันที ส่วนเขาก็นั่งมองเธอจนสุดสายตาก่อนจะขับรถออกไป และเป็จังหวะเดียวกันที่มีคนโทรเข้ามาพอดี
ตื้ด...ตื้ด [พ่อ]
“โทรมาทำไมนักหนา” เขาพึมพำด้วยความรำคาญ ก่อนจะกดรับสาย
ติ้ด
“มีอะไรครับ”
[ฉันโทรหาแกแต่ละที เหมือนแกมีปัญหามากนะ]
“แล้วพ่อโทรมามีอะไร”
[ฉันจะบอกว่าธนาคารที่นี่มีปัญหานิดหน่อย แกช่วยจ่ายค่าเทอมและค่าอยู่กินให้กับหนูปัดไปก่อน ไว้ฉันจะจ่ายคืนให้ทีหลัง]
“ธนาคารมีที่เดียวรึไง”
[ฉันให้ทำอะไรแกก็ทำเถอะ อย่าได้เถียงให้มาก]
“เงินทุกบาทคงมาจากพ่อคนเดียวสินะ เมียใหม่พ่อไม่คิดจะรับผิดชอบหลานสาวตัวเองหน่อยเหรอ”
[หนูปัดก็เหมือนลูกหลานฉัน แล้วก็ไม่ต้องลามปามไปหาคนอื่น]
“พ่อโทรมาแค่นี้ใช่มั้ย”
[อีกเื่]
“ว่า”
[แกลดลงบ้างทิฐิลงบ้าง อย่าทำให้หนูปัดเขาอยู่ด้วยแล้วต้องอึดอัดใจ ยังไงน้องก็คือคนในครอบครัวเรา]
“ผมบอกแล้วไงว่าไม่เคยมีน้อง”
[คฑา แกนี่นะ]
“และแม่ผมก็มีคนเดียวเท่านั้น คนอื่นที่ชอบเข้ามาเกาะผมไม่นับญาติ”
[คฑา มันจะมากเกินไปแล้วนะ]
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว แค่นี้นะครับ”
ตู้ด...ตู้ด
เขากดวางสายผู้เป็พ่ออย่างเืเย็น ก่อนจะเหยียบคันเร่งให้เร็ววิ่งเร็วขึ้นไปอีก เพื่อระบายความรู้สึกทั้งหมดที่เขามี
ั้แ่แม่ของเขาจากไปเมื่อสามปีก่อน พ่อของเขาก็มีภรรยาใหม่ั้แ่แม่เขาเสียได้เพียงสามเดือน จนทำให้เขารับรู้ได้ว่าท่านอยากจะมีใหม่มานานแล้ว และรอคอยโอกาสที่แม่เขาป่วยแล้วจากโลกนี้ไป แต่ในระหว่างที่ครอบครัวสมบูรณ์พ่อของเขาก็มีเล็กมีน้อยอยู่เสมอ และนี่เป็ที่มาที่ทำให้เขารู้สึกอคติกับผู้เป็พ่อ การกระทำของพ่อเขาไม่เพียงเหยียบหัวใจแม่ แต่ยังเหมือนเหยียบเขาลงไปด้วย เขารู้สึกแบบนั้นมาตลอด
ตื้ด...ตื้ด [วินเซนต์]
แต่ทว่าในระหว่างที่เขากำลังย้อนคิดเื่ราวในอดีตอยู่ ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขาจึงล้มเลิกความคิดฟุ้งซ่านแล้วกดรับสาย
“ว่า”
[เฮียครับ ลูกค้าชาวเยอรมันเดินทางมาถึงแล้วครับ]
“อืม กูกำลังเข้าไป บอกเขารอไม่เกินสิบนาที”
[รัยทราบครับเฮีย]
หลังจากที่เขาเข้าพบลูกค้าเพื่อเจรจาทางการค้าแล้ว เขาก็ต้องวิ่งเข้าประชุมประจำเดือนต่อ จนเวลาล่วงเลยไปถึงตอนเย็น ก็เพิ่งนึกคำพ่อขึ้นมาได้ว่าต้องไปจ่ายค่าเทอมให้กับปฐมา เขาขับรถออกมาเพื่อไปหาเธอที่มหาลัย และเป็จังหวะบังเอิญที่เธอเดินออกมาจากคณะพอดี เมื่อเห็นรถที่คุ้นเคยเธอก็หยุดชะงัก ก่อนที่เขาจะลดระดับกระจกลง
“ขึ้นมาก่อน” เธอพยักหน้าแล้วรีบทำตามคำสั่ง
“ไหนเฮียบอกไม่ว่างมารับไงคะ”
“จ่ายค่าเทอมรึยัง”
“ปัดจ่ายเรียบร้อยแล้วค่ะ” เธอพูดพร้อมกับพยักหน้า
“แล้วเงินใช้จ่ายล่ะ” เขาถามน้ำเสียงเรียบ
“ก็เหลืออยู่ค่ะ”
“เท่าไหร่?”
“เหลืออยู่ค่ะ เดี๋ยวตอนเย็นคุณอาจะโอนมาให้” เขาถอนหายใจรำคาญคนตรวหน้า ก่อนจะคว้ากระเป๋าสตางค์ตัวเองออกมา แล้วหยิบแบงค์สีเทาออกมาอย่างไม่ได้นับ แล้วยื่นให้เธอ
“เอาไป”
“คะ? เฮียให้ปัดทำไมคะ”
“อาเธอฝากมา” เมื่อเข้าใจแบบนั้นแล้วเธอก็ยอมรับเงินนั้นมา แม้ว่ามันจะเป็เงินจำนวนมากก็ตาม
“คุณอาฝากมาให้เยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ”
“อืม และต่อจากนี้เงินทุกบาทฉันจะเป็คนจ่ายให้เธอเอง มีอะไรก็ค่อยมาขอ”
“คุณอาฝากมาเหรอคะ”
“อืม จะถามอะไรนักหนา” เธอหลบสายตาเขาก่อนจะรีบเก็บเงินเข้ากระเป๋า
“แล้ว...เฮียจะรับปัดกลับบ้านด้วยเลยมั้ยคะ หรือจะไปธุระต่อปัดจะได้กลับเอง”
“ฉันจะออกไปหาเพื่อนต่อ เธอกลับเองได้ก็กลับไป อ๋อแล้วก็...่เย็น ๆ เพื่อนฉันอาจจะไปดื่มที่บ้าน บอกให้แม่บ้านเตรียมอาหารและเตรียมสถานที่ไว้ด้วย”
“ได้ค่ะ”
“เข้าใจแล้วก็ลงไปได้ละ” เธอรีบเปิดประตูแล้วลงไปจากรถเขาทันที จากนั้นรถคันหรูก็วิ่งผ่านหน้าเธอไปอย่างรวดเร็ว
“คนอะไรขี้หงุดหงิดชะมัด” เธอได้แต่บ่นพึมพำตามหลังเขา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรหาผู้เป็อา
ตู้ด...ตู้ด...
[ฮัลโหลลูก]
“คุณอาคะ ปัดโทรารบกวนคุณอารึเปล่า”
[ไม่เลย อาเพิ่งจะทานข้าวเสร็จพอดี หนูมีอะไร]
“คุณอาทำไมฝากเงินมาให้ปัดเยอะจังคะ หรือว่ารวมสามเดือนเลย”
[หะ...อาเพิ่งให้แค่ค่าเทอม ส่วนค่าใช้จ่ายอื่นเดี๋ยวอาจะจัดการให้อีกที แล้วหนูได้เงินมาจากไหน]
“เฮียค่ะ เขาบอกว่าต่อไปนี้เขาจะเป็คนจ่ายเงินทุกอย่างให้ปัด ปัดก็นึกว่าคุณอาฝากเื่นี้ให้เขาดูแลเพิ่ม”
[งั้นก็น่าจะเป็พ่อลูกเขาไปตกลงกันรึเปล่า แต่ถึงยังไงเขาให้ก็รับไว้ก็ได้ เดี๋ยวอาจ่ายคืนให้เขาทีหลังเอง]
“เอาแบบนั้นเหรอคะ เราจะไม่รบกวนเขามากไปใช่มั้ยคะ”
[อืม...ไม่เป็ไร หนูทำหน้าที่ของหนูไปก็พอ เื่อื่นอาจะจัดการให้เอง ไม่ต้องห่วง]
“ก็ได้ค่ะคุณอา งั้นหนูไม่รบกวนแล้วค่ะ”
[จ้า ดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก]
“ค่ะ คุณอาก็เหมือนกันนะคะ”
ตู้ด...ตู้ด
“แต่ละคน...แปลก ๆ ไปทั้งนั้นเลย อะไรกันเนี่ย” เธอได้แต่พึมพำอยู่คนเดียว ก่อนจะเดินต่อไป
1K
