จ้าวลู่ชิง คหบดีหญิงแห่งต้าถัง

จวนผู้บังคับบัญชาการ

แม่ทัพเสิ่นเดินองอาจเข้ามาในจวน แม่ทัพคนอื่นต่างบอกว่าท่านอ๋องไม่อยากให้ผู้ใดรบกวน ทว่าด้วยความเป็นห่วงจึงไม่สนคำทัดทาน

“ท่านอ๋องเป็นอย่างไรบ้าง”

“ท่านอ๋องเพิ่งฟื้นขอรับ ไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าไปรบกวน” หลิงหย่งเดินประกบข้างแม่ทัพเสิ่น พยายามห้ามปรามแม่ทัพผู้ใจร้อนไม่ให้บุกรุกเข้าไปในห้องของผู้เป็นนาย

“ข้าเป็นห่วงท่านอ๋อง ขอให้ข้าได้ยินเสียงสักเล็กน้อยก็ยังดีจะได้สบายใจว่าท่านอ๋องไม่ได้เป็นอันใดมาก”

“แม่ทัพเสิ่นอย่าได้รบกวนเวลาพักฟื้นของท่านอ๋องเลยขอรับ”

“เจ้าถอยไป” กระบี่ที่อยู่ในฝักดันองครักษ์ฉีอ๋องให้พ้นทาง

“ท่านแม่ทัพเสิ่นอย่าได้เอะอะโวยวาย ยามนี้ท่านอ๋องกำลังพักผ่อน” ห่าวหรานเฝ้าอยู่หน้าห้องเอ่ยเสียงดุดัน

“ข้าต้องการเข้าเยี่ยมท่านอ๋อง”

“เหตุใดท่านถึงไม่ฟังคำสั่งผู้บังคับบัญชา ท่านอ๋องไม่อยากให้ผู้ใดเข้าพบ แต่ท่านยังรั้นจะขอเข้าพบให้ได้ ท่านกำลังคิดจะทำอันใดกันแน่”

“สามหาว! เจ้าอย่ามาใส่ความคนอย่างเสิ่นเฉียว” ตวาดเสียงดังลั่น หน้าตาดุร้ายยามโมโหยิ่งไม่น่ามอง

“เชิญแม่ทัพเสิ่นเข้ามาเถิด” เสียงแหบแห้งดังออกมาจากด้านในห้อง

แม่ทัพเสิ่นเดินผ่านประตูเข้าไปหยุดอยู่ด้านหน้าฉากกั้น

“เสิ่นเฉียวคารวะผู้บังคับบัญชาการ”

“อืม”

เสียงแหบแห้งดังมาจากหลังฉากกั้นเพียงประโยคสั้น ๆ

“ท่านอ๋องเป็นอย่างไรบ้างขอรับ”

“……………….”

แม่ทัพเสิ่นขมวดคิ้ว พยายามเพ่งสายตามองหลังฉากกั้นที่มีร่างกำยำนอนอยู่บนเตียง

“แม่ทัพเสิ่นท่านจะถามเพื่ออันใด ท่านก็รู้ว่าท่านอ๋องเหนื่อย เสียงแหบแห้งจนแทบเปล่งออกมามิได้” ห่าวหรานตำหนิ

“เสิ่นเฉียวขออภัยที่เข้ามารบกวนท่านอ๋อง” รีบคุกเข่าขออภัยเมื่อรู้ว่าทำผิด

“ไม่เป็นไร”

“เสิ่นเฉียวขอบคุณท่านอ๋องที่ช่วยชีวิต หากไม่ได้ท่านอ๋องยื่นมือเข้ามาช่วย ชีวิตไร้ค่าของเสิ่นเฉียวคงต้องดับอยู่กลางสนามรบ”

แม่ทัพเสิ่นคุกเข่าไม่ยอมไปไหน ความรู้สึกผิดเกาะกินอยู่ภายในใจ หากไม่ใช่เพราะช่วยเขาท่านอ๋องคงไม่ต้องบาดเจ็บ

“ท่านแม่ทัพเสิ่น เชิญท่านออกไปจะดีกว่า ท่านอ๋องต้องการพักผ่อน”

“ไม่ ข้าไม่ยอมออก” นั่งคุกเข่าไม่ยอมไปไหน “ข้าจะเฝ้าท่านอ๋องอยู่ที่นี่” เพราะตนที่เป็นสาเหตุทำให้ฉีอ๋องบาดเจ็บ ตนต้องรับผิดชอบ หากฉีอ๋องเป็นอันใดขึ้นมาเขาจะมีหน้ากลับไปอธิบายกับไท่ซ่างหวงได้อย่างไร

“ความดื้อรั้นของท่านแม่ทัพรั้งแต่จะทำให้อาการของท่านอ๋องทรุด หากท่านยังดื้อรั้นอยู่อย่างนี้ข้าคงต้องรายงานเรื่องนี้ให้ฝ่าบาทกับไท่ซ่างหวงทราบ” ห่าวหรานข่มขู่

แม่ทัพเสิ่นลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว “ข้าจะมาเยี่ยมใหม่ในวันหลัง ขอท่านอ๋องโปรดรักษาสุขภาพด้วย” ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลบริเวณหางตา ก่อนจะเดินไหล่ตกจากไป

ห่าวหรานเฝ้าหน้าประตู หลิงหย่งรีบวิ่งไปด้านหลังฉากกั้น จ้าวลู่จื้อรีบลุกขึ้นนั่ง ถอนหายใจโล่งอก ท่านแม่ทัพเสิ่นช่างเป็นกอเอี๊ยะหนังสุนัขเสียจริง

“ท่านอ๋องจะมาถึงเมื่อไหร่ พวกเราคงปิดบังได้ไม่นาน” ถึงแพทย์ทหารจะปิดปากแน่น ทว่านานกว่านี้เรื่องที่ฉีอ๋องออกจากเมืองโดยพลการคงปิดไม่อยู่ ที่ร้ายแรงกว่านั้นเกรงว่าเรื่องจะถึงหูฝ่าบาท

“น่าจะกลับมาถึงวันนี้”

“เหตุใดถึงได้ไปนานนักนะ ข้าปลอมเป็นท่านอ๋องจนเมื่อยหมดแล้ว” จ้าวลู่จื้อทุบหลัง หน้าต่างทุกบานถูกปิดร้อนจนแทบจะละลายอยู่แล้ว

ตกดึกฉีอ๋องกลับมาถึงองครักษ์ข้างกายต่างรีบเข้ามาสำรวจแผล เหตุผลที่พวกตนทั้งสองต้องอยู่ที่โยวโจวไม่ตามไปอารักขาผู้เป็นนายเพราะต้องการตบตาผู้คน

“ท่านอ๋อง บาดแผลเป็นเช่นไรบ้างขอรับ” ห่าวหรานเข้ามาถามด้วยความห่วงใย

“ดูเหมือนแผลจะปริอีกแล้ว” รีบควบม้ากลับมาโดยไม่สนใจบาดแผลที่กำลังปริแตกอีกรอบ หากไม่ได้ยาห้ามเลือดที่นางมอบให้ ป่านนี้คงเลือดไหลหมดกาย ยาแก้ปวดของนางช่างได้ผลชะงัดทานเข้าไปเพียงเม็ดเดียวช่วยบรรเทาความเจ็บปวดได้ประมาณสามชั่วยาม

จ้าวลู่จื้อลุกขึ้นจากเตียงนอน ตัวจริงกลับมาแล้วผู้สวมรอยอย่างเขาก็หมดหน้าที่ “ครอบครัวข้าน้อยเป็นอย่างไรบ้างขอรับ”

“ครอบครัวเจ้าสบายดี น้องสาวของเจ้าเป็นคนขยัน”

“อาชิงเป็นเด็กรู้ความเสมอ” จ้าวลู่จื้อนึกถึงน้องสาวก็แย้มรอยยิ้ม “แล้วคนอื่นล่ะขอรับ”

“ทุกคนสบายดี น้องสาวเจ้าคอยหาเงินมาใช้จ่ายในครอบครัว ช่างเป็นสตรีที่ขยันและฉลาด”

จ้าวลู่จื้อขมวดคิ้ว เขาถามถึงคนอื่นแต่ท่านอ๋องกลับวกมาถึงน้องสาวเขาตลอด อาชิงงดงามปานนั้นคนตรงหน้าไม่เหมาะสมเอาเสียเลย

ฉีอ๋องอายุน้อยกว่าบิดาเขาเพียงเจ็ดปี ห่างจากน้องสาวเขาสิบสามปี คิดแล้วต้องยกมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้ สงสารน้องสาวที่ต้องมาแต่งงานกับบุรุษที่อายุมากกว่าหลายปีแม้จะมีตำแหน่งเป็นถึงอ๋องก็ตามที

“เจ้าแสดงสีหน้าเช่นนี้ต่อหน้าท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไร” ห่าวหราวเอ่ยเสียงแข็ง

“ไม่มีอันใด ข้าน้อยขอตัว”

“น้องสาวเจ้าฝากมาให้ ในถุงจะมีรายละเอียดเขียนกำกับการใช้” โยนถุงให้รองแม่ทัพจ้าว

“ขอบคุณขอรับ” จ้าวลู่จื้อรีบกอดถุงที่น้องสาวฝากมาให้ เห็นหน้าท่านอ๋องทีไรแล้วนึกสงสารน้องสาว อาชิงนางฟ้าตัวน้อยของเขาไม่เหมาะกับบุรุษหยาบกระด้าง รีบเดินหนีกลับไปยังที่พักก่อนจะทนไม่ไหวโวยวายให้ท่านอ๋องคืนสัญญาหมั้นหมาย

รถม้าสกุลจ้าวจำนวนสี่คันวิ่งออกจากหมู่บ้านตั้งแต่พระอาทิตย์เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า วันนี้จ้าวลู่ชิงพร้อมท่านย่า ท่านแม่ และพี่ชายมุ่งหน้าไปยังภัตตาคารหย่งเล่อสาขาอำเภอชิงเหอ

รถม้าสองคันขนกระสอบดินประสิว วันนี้พวกนางจะไปทำน้ำแข็งขาย เพราะท่านแม่กับท่านย่าเป็นผู้รบเร้าเมื่อเห็นช่องทางการทำเงิน เรื่องพาท่านหมอสวีไปดูร้านค้าที่จะใช้ปรับปรุงเป็นโรงหมอจึงต้องเลื่อนเป็นวันหน้า

“สองข้างทางยามเช้าช่างสดชื่น ดูดอกไม้พวกนั้นสิ” ยามเช้าน้ำค้างยังเกลือกกลิ้งอยู่บนใบไม้ข้างทาง ให้ความรู้สึกดีแบบที่ไม่เคยมีมากก่อน จ้าวฮูหยินเหมือนเด็กเล็กที่ไม่เคยออกมาดูโลกภายนอก

“หากท่านแม่ชอบ ยามเช้าข้าจะพาท่านไปเดินบนสวนผลไม้”

“ดี ดี แม่ไม่คิดว่ายามเช้าด้านนอกบ้านจะงดงามเช่นนี้”

เฝิงเหล่าฮูหยินปล่อยให้ลูกสะใภ้ชื่นชมความงดงามของธรรมชาติในชนบท ตั้งแต่เด็กนางเคยเห็นจนชินตาจึงไม่ได้ตื่นเต้นอันใด

รถม้าวิ่งเข้าใกล้กำแพงเมืองจ้าวฮูหยินยิ่งตื่นตาตื่นใจกับตลาดขนาดใหญ่ที่อยู่ข้างกำแพงเมือง หูนางได้ยินคนตะโกนขายบุตรหลานจึงรีบปิดผ้าม่าน

“เจ้าสะเทือนใจได้ แต่อย่าได้เก็บมาคิดจนทุกข์ใจ เรื่องแบบนี้มีให้เห็นอยู่ร่ำไป” หญิงชรากล่าวกับลูกสะใภ้ ครอบครัวยากจนขายบุตรหลานมีให้เห็นทั่วไป มิใช่เรื่องแปลกใหม่

“อนาคตของเด็กพวกนั้นหากเจอเจ้านายที่ดีย่อมสุขสบาย หากเจอเจ้านายที่เลวร้ายชีวิตเหมือนตกอยู่ในนรก”

จ้าวฮูหยินสะเทือนใจ แต่ก่อนที่นางจะเกิดครอบครัวก็เคยลำบากมาก่อน หากไม่ใช่เพราะพี่ชายมีความสามารถชีวิตของนางคงมิได้สุขสบายตั้งแต่เกิดมา ครอบครัวนางมิเคยทำร้ายบ่าวอย่างไร้เหตุผล นอกเสียจากว่าจะทำผิดร้ายแรง พอแต่งเข้ามาในสกุลจ้าวยิ่งไม่มีการทำร้ายบ่าวให้เห็น เพราะบ่าวสกุลจ้าวล้วนจงรักภักดีต่อผู้เป็นนาย ทุกคนรู้หน้าที่ตนเองเป็นอย่างดี

ตั้งแต่นางรับช่วงต่อดูแลทุกอย่างภายในจวนจากแม่สามี ยังมิเคยมีบ่าวคนใดทำผิดมาก่อน ทุกคนต่างอยู่กันอย่างสงบสุข ผู้ใดจะคิดว่าภายในจวนสุขสงบแต่ศึกนอกประเดประดังเข้ามาไม่หยุดหย่อน

รถม้าวิ่งผ่านประตูเมืองมุ่งตรงมายังภัตตาคารหย่งเล่อ อ้อมมาเข้าประตูด้านหลัง

ฝูหลงจู๊รีบวิ่งมาต้อนรับ พอเห็นคนที่ลงมาจากรถม้าก็รีบคารวะทันที

“ฝูไฉ่คารวะทุกท่าน”

“ไม่ต้องมาพิธี พวกข้าเพียงมาเยี่ยมชมภัตตาคารเท่านั้น” เฝิงเหล่าฮูหยินบอกกับผู้ดูแลภัตตาคาร

จ้าวลู่ชิงบอกให้ซูเจินกับซูเซียงประคองท่านย่ากับท่านแม่ไปยังห้องรับรองส่วนตัว ส่วนนางจะคุยถึงสาเหตุที่มาในวันนี้กับผู้ดูแลภัตตาคาร

“สองวันที่ผ่านมา ภัตตาคารหย่งเล่อมีคนเข้ามาใช้บริการจนพ่อครัวปรุงอาหารแทบไม่ทันเลยขอรับ” สูตรอาหารที่คุณหนูส่งมาให้ เขาให้พ่อครัวลองทำจนคล่องมือจึงเปิดขาย ไม่น่าเชื่อว่ากลยุทธ์อาหารเทพเซียนจะดึงดูดลูกค้าจนเต็มภัตตาคาร วันนี้ภัตตาคารยังไม่เปิดคนก็มาเข้าแถวรอด้านหน้าจนเต็ม

“เป็นเรื่องดีน่ะสิ” นางยังไม่ได้วาดภาพรายการอาหารมาติด ภัตตาคารก็มีลูกค้าเข้ามาใช้บริการจนพ่อครัวปรุงอาหารไม่ทัน มันเป็นนิมิตหมายที่ดี สกุลจ้าวต้องเลี้ยงคนมากมายหากไม่มีเงินก็ไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเจอกับอะไรบ้าง

จ้าวลู่ชิงเล่าให้ฝูหลงจู๊ฟังถึงการมาเยือนภัตตาคารในวันนี้ กำลังการซื้อในอำเภอน่าจะมีมากกว่าในตำบล นางจึงต้องมาทดลองขายน้ำแข็งที่นี่

ฝูหลงจู๊ได้ฟังก็อ้าปากค้าง แทบไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน แต่พอเห็นใบหน้าจริงจังของคุณหนูก็รีบบอกคนงานไปเตรียมอุปกรณ์

การทำน้ำแข็งมีเฝิงเหล่าฮูหยินกับจ้าวฮูหยินนั่งกำกับไม่ห่าง กลัวว่าเคล็ดลับจะหลุดออกออกไปข้างนอก ในห้องกว้างที่ใช้ทำน้ำแข็งจึงมีคนงานเพียงไม่กี่คน

ประตูภัตตาคารเปิด ลูกค้าที่มายืนต่อแถวรอลิ้มลองอาหารเทพเซียนต่างจดจ้องผู้ที่เดินออกมาเป็นตาเดียวกัน

“ภัตตาคารหย่งเล่อเปิดให้บริการแล้วใช่หรือไม่” บุรุษท่าทางมีอายุยืนอยู่หัวแถวเอ่ยถามด้วยแววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง เขามาต่อแถวให้นายท่านผู้เฒ่าในจวน หากร้านเปิดจะได้เข้าไปสั่งอาหารแล้วให้คนไปเรียกนายท่านผู้เฒ่ามาที่ภัตตาคาร

“ยังขอรับ” เสี่ยวเอ้อส่งยิ้มซื่อ ๆ “ข้าน้อยเพียงจะมาแจ้งทุกท่านว่าวันนี้ทางภัตตาคารพวกเรามีน้ำแข็งก้อนขาย หากผู้ใดสนใจสั่งซื้อเชิญลงทะเบียนด้านนี้ได้เลยขอรับ”

ฝูหลงจู๊นั่งรอลงทะเบียนผู้ที่สนใจสั่งซื้อน้ำแข็งด้วยใบหน้าอิ่มเอิบ คอตั้งตรง นิ้วมือขยับไปมาเตรียมพร้อมสำหรับตวัดพู่กันเขียนรายชื่อลูกค้า

“ภัตตาคารพวกเจ้ามีน้ำแข็งขายด้วยรึ”

เสียงตกใจของชาวเมืองดังขึ้นเมื่อรู้ว่าหน้าร้อนมีน้ำแข็งขาย ทุกคนต่างแตกตื่นตกใจไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน

“ใช่ขอรับ ภัตตาคารพวกเราขายน้ำแข็งก้อนละหนึ่งก้วน”

เสี่ยวเอ้อสองคนยกน้ำแข็งก้อนใหญ่มีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าออกมาให้ทุกคนได้รับชม

“อ๊ายหยา! ก้อนใหญ่ถึงเพียงนี้เลยหรือ” เสียงแตกตื่นดังสนั่นเมื่อเห็นก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่ ที่มีราคาเพียงหนึ่งก้วน น้ำแข็งในหน้าร้อนใช่ว่าจะหายได้ง่าย ขนาดในวังหลวงยังมีเก็บไว้ในห้องใต้ดินเพียงน้อยนิด ไม่ต้องเอ่ยถึงชาวบ้านธรรมดาว่าจะสามารถครอบครองมันได้

“วันนี้พวกเรามีจำหน่ายเพียงสองร้อยก้อนเท่านั้น ผู้ใดสนใจสามารถลงทะเบียนสั่งซื้อได้เลยขอรับ”

ชายชราที่ยืนต่อแถวอยู่ด้านหน้ารีบวิ่งไปลงทะเบียนก่อนใครอื่น หากนายท่านรู้เข้าว่ามีน้ำแข็งจำหน่ายแล้วตนสามารถแย่งชิงมาได้ ต้องตบรางวัลให้เขาอย่างงาม

ความวุ่นวายเกิดขึ้นแต่ไม่คณามือคนของภัตตาคารหย่งเล่อไปได้ ทุกคนต่างถูกจัดให้ต่อแถวลงทะเบียนสั่งซื้อกันอย่างเป็นระเบียบ