Ep. 15
โรงพยาบาล
เวลา 11:50
ปังงงงง!!!
ฉันยกถุงที่มีกล่องอาหารอยู่ในรถออกมาแล้วใช้แขนดันประตูให้ปิดลงก่อนจะเดินขึ้นตึกอย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากจะอยู่โดนแดดข้างนอกให้ผิวไหม้ไปมากกว่านี้
"สวัสดีค่ะคุณมะนาว"
"สวัสดีตอนเที่ยงค่ะ^^" ถึงแม้ว่าฉันจะเดินเข้ามาทางด้านหลังตึกเพื่อหลบเลี่ยงสถานการณ์ที่วุ่นวายกับคนไข้ด้านหน้าแต่ก็ยังเจอทั้งหมอและพยาบาลแล้วก็เ้าหน้าที่บางส่วนที่กำลังจะออกไปทานมื้อเที่ยง ทุกคนที่เดินผ่านฉันก็เป็ต้องก้มมองถุงอาหารในมือแล้วส่งยิ้มให้ทุกราย หนึ่งอาทิตย์เต็มๆที่ฉันไม่ได้เข้ามาที่นี่มานั่งกินข้าวกับหมอเพ้นท์ เพราะฉันก็มีงานของตัวเองเหมือนกัน แต่วันนี้ที่มาก็ไม่ได้โทรบอกไว้หรอกนะกะมาเซอร์ไพรส์เขาน่ะ
"สวัสดีค่ะคุณมะนาว วันนี้มาทานข้าวกับหมอเพ้นท์ที่นี่หรอคะ?"
"สวัสดีค่ะคุณมารี ใช่ค่ะ^^ อาทิตย์ก่อนมะนาวยุ่งมากเลยไม่ค่อยได้เข้ามา"
"แต่ก็ยังทำข้าวกล่องให้ทุกวัน น่ารักดีค่ะ"
"ข้าวกล่องหรอคะ??" ฉันรูดแว่นกันแดดที่ใส่อยู่ขึ้นไปคาดผมไว้แล้วมองหน้าคุณมารีด้วยความสงสัย
"ใช่ค่ะ เห็นว่าหมอเพ้นท์มีผ่าตัดหลายเคสตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาจนไม่มีเวลาออกไปทานมื้อเที่ยงที่ไหน แต่ก็พอเบาใจหายห่วงที่เห็นหมอเพ้นท์ได้ข้าวกล่องของคุณมะนาวช่วยไว้"
"มะนาวไม่เคยรู้เลยนะคะเนี่ยว่าหมอเพ้นท์เขายุ่งจนไม่มีเวลาออกไปทานข้าว"
"คะ?" เราสองคนต่างยืนมองหน้ากันอย่างไม่ค่อยเข้าใจ คุณมารีคงกำลังสงสัยว่าถ้าฉันไม่รู้แล้วทำไมถึงมีข้าวกล่องให้หมอเพ้นท์ทุกวัน ส่วนฉัน..ก็กำลังสงสัยว่าข้าวกล่องที่เขากินอยู่ทุกวันตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมานั้นเขาได้มาจากไหน..
"มะนาวก็มัวแต่วุ่นวายกับถ่ายวล๊อกเตรียมงานหมั้น เลยไม่ค่อยได้คุยหรือถามหมอเพ้นท์เลยว่างาน่นี้เป็ไงบ้าง เห็นกลับถึงห้องรีบอาบน้ำพอหัวถึงหมอนไม่ถึงห้านาทีก็หลับไปแล้ว"
"ทางนี้ก็วุ่นวายเหมือนกันค่ะ หมอเจมส์ลาไปฮันนีมูนกับภรรยาหนึ่งอาทิตย์ หมอเพ้นท์กับหมอธันเลยต้องสลับกันอยู่เวรแทน คนไข้เคสฉุกเฉินก็มีมาไม่เว้นแต่ละวันหมอที่เชี่ยวชาญด้านผ่าตัดก็เห็นจะมีแต่หมอเจมส์กับหมอเพ้นท์ พอหมอเจมส์ไม่อยู่หมอเพ้นท์เลยรับคนเดียว หนักเลยค่ะ"
"อ๋อ..อย่างนี้เอง แล้วนี่คุณมารีกำลังจะลงไปทานข้าวใช่มั้ยคะ? ขอโทษนะคะที่มะนาวทำให้เสียเวลามายืนคุยอยู่ด้วยตั้งนาน"
"ไม่เป็ไรหรอกค่ะ งั้นเดี๋ยวดิฉันไปก่อนนะคะ" ฉันพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มที่ส่งไปให้ก่อนที่เราจะแยกย้ายกัน
"มีข้าวกล่องมากินทุกวันงั้นหรอ..." ฉันทวนสิ่งที่ได้ยินมาจากคุณมารีระหว่างที่เดินไปห้องหมอเพ้นท์ แต่แล้วก็ต้องหยุดคิดแล้วตั้งใจเดินเพราะใกล้ถึงห้องพักมันต้องผ่านจุดที่มีคนไข้เยอะ ฉันต้องรีบเดินเพราะกลัวว่าจะไปเกะกะขวางทางเ้าหน้าที่ที่เขากำลังทำงานกันอยู่แถมของที่ถือมาั้แ่ชั้นล่างก็เริ่มรู้สึกหนักขึ้นแล้วสิ ฉันสับเท้าเดินเร็วขึ้นจนถึงหน้าห้องหมอเพ้นท์และรีบพลักประตูเปิดออกอย่างแรงโดยที่ไม่ได้เคาะหรืออะไรทั้งนั้น
พลั่กกกกกก!!!
แผ่นหลังของพยาบาลชุดขาวที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของหมอเพ้นท์เธอรีบหันกลับมาเมื่อได้ยินเสียงประตูถูกเปิดออก ฉับแอบเห็นว่าเธอมีสีหน้าในิดหน่อยก่อนที่จะปรับให้กลายเป็หน้านิ่งเหมือนเดิม
"คุณมะนาว.."
"ค่ะ ฉันเอง คุณพยาบาลแพมกำลังทำอะไรอยู่หรอคะ?" ฉันขมวดคิ้วมองมือเธอที่กำลังวางข้าวกล่องบนโต๊ะหมอเพ้นท์ คำพูดคุณมารีที่ฉันได้ยินตอนที่คุยกันก็เริ่มผุดขึ้นมาในหัว
'มีข้าวกล่องทุกวัน'
"เอ่อ..คือฉัน...คือว่า..."
พลั่กก!
ก่อนที่พยาบาลแพมจะได้พูดอะไรมากกว่านั้นประตูก็ถูกพลักให้เปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็คุณหมอเ้าของห้องสวมชุดกราวนด์สีขาวในมือถือฟิล์มเอกซเรย์แผ่นใหญ่ เป็หมอเพ้นท์นั่นเองที่เปิดมันออก หน้าตาของเขาดูอิดโรยร่างสูงชะงักไปครู่หนึ่งที่เห็นฉันก่อนจะเดินเข้ามาหา
"มะนาว! คุณมาั้แ่เมื่อไหร่ทำไมไม่โทรมาบอกผมก่อนครับ?" เขาเอ่ยทักฉันด้วยน้ำเสียงที่ใในตอนแรกแล้วเดินมาแย่งเอาถุงใส่กล่องอาหารจากฉันไปถือไว้เอง
"จะมาทำไมไม่โทรบอกผมก่อนหื้ม? พอดี่นี้.."
"ทุกทีมะนาวมาก็ไม่ได้โทรบอกนะคะ หรือว่ามีอะไรที่หมอกำลังปิดบังมะนาวอยู่ถึงต้องให้โทรบอกหมอก่อนจะมา?"
"พูดอะไรของคุณน่ะ ไม่ใช่แบบนั้นแค่่นี้คนไข้เยอะ งานผมก็ยุ่งถ้าไม่โทรมาก่อนผมกลัวว่าจะไม่มีเวลาให้คุณไง" หมอเพ้นท์เอาของไปวางลงบนโต๊ะหน้าโซฟาแล้วเดินเข้ามาหาพร้อมกับยื่นมือมาแต่ฉันเบี่ยงตัวหลบไม่ให้เขาจับและยืนมองพยาบาลแพมนิ่งๆ
"พยาบาลแพม คุณมาทำอะไร?" เขาทักอีกคนที่ยังยืนอยู่ในห้องด้วย เพิ่งจะเห็นหรือไงพ่อคุณ
"เอ่อ..คือว่าฉัน...ฉันแค่เอาข้าวมาให้ค่ะ คิดว่าหมอคงไม่มีเวลาลงไปข้างล่าง"
"ขอบคุณนะครับ แต่ไม่ต้องดีกว่าเพราะเดี๋ยวผมจะกินข้าวกับแฟน"
"เอ่อ..แต่ว่า วันนี้ฉัน...."
"ผมว่าคุณรีบไปเถอะไม่งั้นเดี๋ยวจะหมดเวลาพักซะก่อน" หมอเพ้นท์พูดแล้วเดินไปเปิดประตูรออย่างกดดัน พยาบาลแพมหันมามองฉันแล้วจะเดินไปแต่แค่เริ่มก้าวขาเท่านั้นก็ต้องชะงักเพราะเสียงเข้มของคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
"ข้าวกล่องนั่นคุณก็เอากลับไปกินเถอะ ทิ้งไว้ตรงนั้นเดี๋ยวจะเสียของเปล่าๆ" ฉันสังเกตเห็นสีหน้าไม่พอใจบางอย่างฉายแววออกมาแต่สุดท้ายเธอก็หันไปหยิบกล่องข้าวที่เพิ่งวางบนโต๊ะแล้วเดินออกไปเงียบๆ
ปัง!
"เสร็จงานแล้วหรอครับ ถึงได้มีเวลามาหาผมวันนี้?" มือหนาเอื้อมมาโอบเอวฉันไว้พร้อมกับก้มหน้าลงมาหอมแก้ม ฉันก็ได้แต่ยืนอยู่นิ่งๆปล่อยให้หมอเพ้นท์กอดหอมไปให้พอใจแล้วเตรียมตัวตอบคำถามของฉันให้ดีแล้วกัน
"นั่งก่อนมั้ย? ทำไมวันนี้คุณเงียบจังหื้มม.. อากาศข้างนอกร้อนมากใช่มั้ย ไหนดูสิว่าวันนี้มีอะไรให้ผมกินบ้าง?"
"......." ฉันนั่งกอดอกนิ่งๆอยู่บนโซฟา อาหารที่ซื้อมาด้วยความตื่นเต้นที่จะได้กินด้วยกันกับเขาก็รู้สึกหายอยากไปเสียดื้อๆ
"อื้อหือ อาหารญี่ปุ่น! ร้านเดิมใช่มั้ย? มีอูด้งของผมด้วย ขอบคุณครับที่รัก" หมอเพ้นท์ตาลุกวาวรีบเปิดกล่องอูด้งของโปรดของตัวเองแล้วหันมาหอมแก้มฉันแรงๆอีกหนึ่งที ถึงจะใจสั่นที่เขาทำแบบนั้นแต่ฉันจะไม่ใจอ่อนหรอกนะ
"่นี้หมองานเยอะไม่เห็นเล่าให้มะนาวฟังเลย"
"ผมเห็นว่ามะนาวก็ยุ่งๆเหมือนกันเลยไม่ได้บอก เหนื่อยมั้ยครับ? ขอโทษนะที่ผมไม่ได้ช่วยดูเื่งานหมั้นของเรา ผมลาไม่ได้จริงๆ" ฉันพยักหน้ากลับไปเมื่อเห็นสีหน้าเศร้าๆของหมอเพ้นท์ เขาบอกฉันก่อนหน้านี้แล้วว่าลาไม่ได้นอกจากวันหมั้นแค่วันเดียว
"ไม่เป็ไรหรอกค่ะ ที่จริงมะนาวก็ไม่ได้ทำอะไรมาก ส่วนใหญ่ก็เป็แม่ๆท่านจัดการกันหมดเลย"
"ครับ.. แล้วทำไมวันนี้ถึงดูไม่ค่อยสดชื่นเลย หรือว่าเพราะรอผมกินข้าว? อันที่จริงถ้าคุณหิวก็ทานก่อนได้เลย มัวรอผมเดี๋ยวจะปวดท้องเอานะ"
"ตอนที่มะนาวไม่ได้มา พยาบาลแพมเธอเอาข้าวมาให้หมอทุกวันเลยหรอคะ?" มือหนาวางตะเกียบที่กำลังคีบเส้นเตรียมเข้าปากลงแล้วหันมาจ้องหน้าฉันพร้อมกับมือใหญ่ที่เลื่อนมากุมมือฉันไว้จนรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือของเขา
"เปล่าเลย.."
"แล้วเมื่อกี้ที่มะนาวเห็นมันคืออะไรคะ? มะนาวไม่ว่าหรอกนะและเข้าใจถ้าหมอจะกินข้าวของเธอ มะนาวไม่ได้ใจแคบขนาดนั้นแต่มะนาวแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมหมอถึงไม่บอกมะนาวเลยแถมตอนที่ถามหมอก็เลือกที่จะโกหก!"
"มะนาวครับ..ฟังผมก่อน ผมเปล่ารับข้าวจากพยาบาลแพมหรือแแม้แต่ของอย่างอื่นผมก็ไม่เคย"
"หมอเลิกโกหกเถอะค่ะ! มะนาวรู้หมดแล้วว่าพยาบาลแพมเธอเอาข้าวกล่องมาให้หมอถึงห้องทุกวันน่ะ!!"
"มะนาว.."
"........." เรียกชื่อฉันนิ่งๆแบบนี้คือเขากำลังจะดุฉัน เป็แบบนี้ประจำแล้วฉันก็ต้องเงียบทุกครั้งที่โดนแบบนี้ ทำไมต้องแอบกลัวเขาด้วยนะ
"เฮ้ออออ ผมเปล่าจริงๆ แล้วมื้อเที่ยงที่ผมกินอยู่ทุกวันผมก็ซื้อมาเอง เพราะผมรู้ว่า่นี้มะนาวยุ่งเพราะงั้นผมถึงได้หาซื้อของง่ายๆมาทานคนเดียวในห้อง ถ้าไม่ใช่คุณผมเองก็ไม่อยากกินข้าวสองต่อสองกับผู้หญิงคนไหนเหมือนกัน" ระหว่างที่พูดเขาก็เดินไปหยิบข้าวกล่องหลังโต๊ะออกมาชูให้ฉันดู ซึ่งมันไม่ใช่จากพยาบาลแพมเพราะกล่องนั้นเธอถือออกไปแล้ว ฉันเองก็เห็นกับตา
"........"
"เราอย่ามาทะเลาะเพราะเื่นี้เลยนะ ที่มะนาวมาวันนี้ก็เพราะอยากมาทานข้าวกับผมไม่ใช่หรอ ถึงผมจะเคยบอกมะนาวว่าไม่ต้องมาก็ได้แต่จริงๆแล้วใจผมรอมะนาวทุกวันนะ หื้มมม.." นิ้วแกร่งเขี่ยที่แก้มฉันเบาๆพร้อมกับสายตาที่สบมองเข้ามา
"......."
"รู้ตัวมั้ย ว่ามะนาวทำให้ผมติดนิสัยแล้วนะ ต่อไปถ้าไม่ได้มากินข้าวกับผมก็ต้องโทรหากันบ้างโอเคมั้ย อย่าปล่อยให้ผมนั่งกินข้าวคนเดียว มันเหงา.."
"บ้า หมออ่ะ~ อ้อนแบบนี้มะนาวจะโกรธต่อได้ไงล่ะคะ.. -////-"
........................................................................
วันต่อมา
เวลา 18:55 น.
บ้านหมอเพ้นท์
"ถึงจะเป็แค่งานหมั้น แต่เราก็ต้องเชิญแขกผู้ใหญ่ให้ครบเลยนะลูก" ตอนนี้ฉันกับหมอเพ้นท์กำลังไล่ดูรายชื่อแขกผู้ใหญ่ประมาณยี่สิบกว่าคนซึ่งแน่นอนว่าส่วนใหญ่แล้วฉันกับหมอเพ้นท์ไม่รู้จักเลย
"คุณแม่คะเราเอาชุดออกมาให้หมอเพ้นท์ลองใส่ดีมั้ยคะ?" ฉันยื่นกระดาษคืนท่านแล้วรีบเสนอเื่ชุดเพราะเหตุผลที่ฉันตื่นเต้นจะมาที่นี่ก็คืออยากให้หมอเพ้นท์ลองชุดต่างหากล่ะ เพราะวันเลือกชุดน่ะฉันกับแม่หมอเพ้นท์ไปกันแค่สองคนเนื่องจากคุณหมอสุดหล่อเขาลางานไม่ได้เลยน่ะสิ นี่ยังดีนะที่ได้หยุดงานวันหมั้นพอดีไม่งั้นฉันคงได้เข้าพิธีคนเดียวแล้วก็สวมแหวานให้ตัวเองไปเลย
"จริงด้วย เดี๋ยวแม่ไปเอาให้ตาหมอลองดูนะ"
"ไม่เป็ไรค่ะคุณแม่ เดี๋ยวมะนาวไปหยิบให้เอง^^" ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันแวะที่บ้านหมอเพ้นท์คนเดียวบ่อยเพราะต้องมาดูฝ่ายออแกไนเซอร์ ถึงจะเป็แค่พิธีหมั้นแต่ด้วยทั้งแม่ฉันและแม่หมอเพ้นท์ต่างก็ตื่นเต้นแทนอยู่ไม่น้อยถึงกับต้องจ้างฝ่ายรับจัดงานกันเลยทีเดียว
"มาแล้ว~ ชุดนี้ที่มะนาวเลือกมาให้หมอและมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าหมอใส่แล้วต้องหล่อแน่ๆเชื่อสายตามะนาวได้เลย" ส่วนเื่ไซซ์ยิ่งไม่ต้องห่วงเพราะฉันนอนกอดอยู่ทุกคืนหลับตาคลำยังรู้เลยว่าของเขามันขนาดเท่าไหร่ ....ฉันหมายถึงกล้ามน่ะ >\\\<
"หนูมะนาวก็ไปลองใส่ด้วยสิลูก ใส่คู่กันแม่จะได้ถ่ายรูปลงโซเชี่ยลอวดเพื่อนๆสักหน่อย" ฉันยิ้มแล้วพยักหน้ารับคำก่อนจะจูงมือหมอเพ้นท์เดินเข้าห้องเพื่อเปลี่ยนชุด
"ผมคิดว่ามะนาวจะเลือกชุดอีกอย่างซะอีก...."
"หื้มมม ชุดไทยนี่แหละค่ะสวยแล้ว" จริงๆชุดนี้ฉันได้ลองใส่ั้แ่อยู่ที่ร้านแล้วล่ะแต่ลองพร้อมหมอเพ้นท์ดูอีกทีก็ดีเหมือนกัน ถึงจะเป็ชุดไทยแต่มันไม่ใช่ชุดที่ใส่อยากเพราะเป็ชุดที่ทำสำเร็จมาแค่สวมแล้วก็รูดซิปด้านหลังขึ้นแบบนี้ แต่ที่ฉัน..เอื้อมไม่ถึงนี่แหละที่เป็ปัญหา
"หมอคะช่วยรูดซิปให้มะนาวหน่อยสิ" ฉันบอกขณะที่ยืนหันหลังอยู่มือหนึ่งก็รวบผมไว้ด้านข้างส่วนอีกมือก็จับชุดไว้เพราะซิปที่ว่ามันต้องรูดั้แ่สะโพกขึ้นมาถึงกลางหลัง
"อ่อยผมอยู่รึเปล่า?" ฉันรู้สึกถึงไอร้อนจากฝ่ามือใหญ่ที่ลูบไล้มาที่กลางหลังก่อนที่ตัวฉันจะถูกโอบไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งแล้วดึงให้แผ่นหลังฉันกระแทกกับแผงอกของเขาค่อนข้างแรง
ปึกกกก!!!
"อื้อออ หมออ่ะ~ มะนาวใหมดเลย" กำลังจะหันไปดุเขาแต่ก็ถูกจมูกโด่งซุกเข้ามาตรงซอกคอซะก่อนทำให้ฉันต้องเอียงหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ
"ทำอะไรคะเนี่ย เราต้องรีบเปลี่ยนชุดแล้วออกไปข้างนอกนะคุณแม่รอดูอยู่ อ๊ะ! ห้ามทำรอยนะคะ!" ฉันร้องห้ามเพราะรู้สึกถึงแรงดูดหนักๆจากคนตัวสูงที่ยืนประกบหลังอยู่ มาเกิดอาการหื่นอะไรตอนนี้กันล่ะ เสียงสูดดมสลับกับเสียงจูบจ๊วบจ๊าบบริเวณซอกคอแล้วไล่ขึ้นมาที่ซอกหูก่อนที่ปากหนาจะงับที่ติ่งหูเข้าให้ เริ่มรู้สึกร้อนๆหนาวๆขึ้นมาอยู่เหมือนกันนะ
"หมอคะ...พอแล้ว คุณแม่รอถ่ายรูปเราอยู่นะ" คงรอให้หยุดเองไม่ไหวแล้วล่ะก็คุณหมอเขาดันหลับตาทำหน้าฟินขนาดนั้นถ้าฉันไม่หยุดเขาตอนนี้เดี๋ยวคุณแม่จะได้ถือกล้องรอเก้อเอาน่ะสิ
"อืมมมมม..ถ้าอยู่ห้องเราผมไม่ปล่อยคุณแน่" หมอเพ้นท์พูดพร้อมกับมือหนาก็ทำหน้าที่รูดซิปขึ้นให้ ถ้าทำั้แ่แรกมันก็เสร็จตั้งนานแล้วล่ะ
"วันนี้เป็อะไรคะ? อยู่ๆมาหื่นใส่แบบนี้มะนาวรับมือไม่ทันนะ" ฉันหมุนตัวกลับมาจ้องหน้าเขาแล้วหยิกแก้มเอ็นดูคุณหมอก่อนจะช่วยเขาเปลี่ยนชุดระหว่างนั้นก็ยังคงโดนเขาคลอเคลีย จับนั่นลูบนี่อยู่เรื่อยๆ โดยเฉพาะแก้มที่ถูกจมูกคมรังแกจนช้ำไปหมด
******** to be continued
2K
