วันนี้เป็วันที่นนท์ต้องเดินทางไปแข่งขันจึงต้องรีบตื่นแต่เช้ามืดเพื่อมาเตรียมตัว แม่ของนนท์เองวันนี้ก็รีบไปจ่ายตลาดแต่เช้าเพื่อเตรียมกับข้าวอร่อยๆไว้ให้ นัดหมายของวันนี้คือร่วมตัวกันที่โรงเรียนเจ็ดโมงเช้า รถออกจากเจ็ดโมงครึ่ง ใช้เวลาเดินทางไปที่โรงเรียนประจำจังหวัดประมาณหนึ่งชั่วโมง กำหนดการแข่งขันคือเก้าโมงเช้า
ยังไม่ถึงเจ็ดโมงเช้านนท์ก็เดินมาถึงโรงเรียนเป็คนแรก นนท์เลยไปนั่งรอแถวลานจอดรถใต้ต้นโพธิ์ สักพักคุณลุงที่เป็คนขับรถของโรงเรียนก็ขับรถตู้มาจอดรอ นนท์จึงได้ทักทายกับคุณลุงขับรถเล็กน้อย ก่อนที่จะมีรถกระบะแล่นเข้ามา เมื่อประตูรถเปิดออกก็เป็อาร์มที่มีพ่อแม่มาส่ง นนท์จึงได้ยกมือไหว้ทักทาย
เมื่อถึงกำหนดการทุกคนก็ขึ้นรถตู้โรงเรียนแล้วเริ่มออกเดินทาง ภายในรถตู้ทุกคนก็พูดคุยกันสนุกสนาน และแล้วเหตุไม่คาดคิดก็มาถึง เมื่อเดินทางจนมาถึงครึ่งทางแล้วอยู่ๆคนขับรถก็ค่อยๆชะลอรถและขับชิดข้างทาง
“ มีอะไรเหรอค่ะลุงขวัญ ” ครูแอนรีบถามด้วยความสงสัย
“ ผมรู้สึกว่าเหมือนยางจะแบน เดี๋ยวผมลงไปดูสักครู่นะครับ ” ลุงขวัญคนขับรถก็รีบลงไปดูรถข้างนอก นนท์สังเกตเห็นว่าลุงขวัญก้มไปดูที่ล้อรถสักพักแล้วก็หยิบมือถือขึ้นโทรหาใครสักคน แต่ภายในรถก็ไม่ได้ยินว่าข้างนอกเขาคุยอะไรกัน
เมื่อลุงขวัญเปิดประตูรถกลับเข้ามาก็เรียกครูแอนไปดูยางรถและเหมือนจะคุยอะไรกันสักครู่หนึ่ง ครูแอนได้แต่พยักหน้าก่อนที่จะเปิดประตูรถมาแจ้งข่าวให้นักเรียนภายในรถทราบว่าตอนนี้รถเหยียบตะปูทำให้ไปต่อไม่ได้ ตอนนี้กำลังรอรถสำรองที่โรงเรียนมารับ
ระหว่างที่รอรถสำรองมารับครูแอนก็มองนาฬิกาตลอดเวลาคงจะกังวลเื่เวลาการแข่งขันเพราะอาจจะไปลงทะเบียนไม่ทัน
สุดท้ายรถสำรองก็เดินทางมาถึง รถสำรองเป็รถโรงเรียนคันเก่ามีลักษณะเป็รถ 2 แถว ครูแอนไม่รอช้ารีบเรียกให้ทุกคนขึ้นรถและออกรถไปทันที
เมื่อไปถึงโรงเรียนประจำจังหวัดแล้วทุกคนรีบลงรถและเดินตามครูแอน ส่วนครูแอนก็ถามเด็กนักเรียนแถวนั้นว่าห้องแข่งขันอยู่ที่ไหน เมื่อเดินไปถึงอาคารตอนนี้ก็เก้าโมงเช้าแล้วครูแอนจึงบอกให้นนท์กับอาร์มเดินไปหาห้องของตนเองที่ชั้นสาม ส่วนครูแอนจะไปส่งแนนกับมิ้นท์ที่ชั้นสอง
นนท์กับอาร์มเมื่อไปถึงหน้าห้องของตนเองก็เห็นนักเรียนหญิงสองคนนั่งอยู่ที่โต๊ะลงทะเบียนหน้าห้อง นนท์จึงเดินเข้าไปและแจ้งชื่อโรงเรียน ก็มีนักเรียนหญิงคนหนึ่งท่าทางยิ้มแย้มแจ่มใสตลอดเวลา หน้าตาน่ารัก ผิวเนียนขาว ไว้ผมยาวรวบสูงแล้วมัด ส่วนผมหน้าก็ไว้หน้าม้าแล้วปล่อยปอยผมข้างๆ เธอก็พลิกหน้ากระดาษให้ชี้จุดให้ลงชื่อ นนท์รีบจับกระเป๋าเสื้อหน้าอกที่เป็ที่เก็บปากกาประจำของนนท์แต่กลับพบว่ามันไม่มีอยู่ นนท์คิดว่าคงจะทำตกหล่นที่ไหนสักแห่ง ขณะเดียวกันก็มีเสียงไมโครโฟนภายในห้องแข่งขันเริ่มชี้แจงรายละเอียดการแข่งขัน นนท์รีบหันไปหาอาร์มพร้อมกับทำมือให้สัญญาณขอปากกา อาร์มใช้มือสองข้างตบกระเป๋ากางเกงแล้วก็ส่ายหัวเป็สัญญาณตอบกลับว่าไม่มี
“ ยืมปากกาเราไหม ” เสียงน้อยๆน่ารักๆจากผู้หญิงคนเดิมทักขึ้นพร้อมกับยืนปากกาด้ามหนึ่งมาให้
นนท์สบตาเพียงเล็กน้อยเพราะตัวเองก็รู้สึกเขินอายต่อหน้านักเรียนคนนี้ก่อนรับปากกามา
“ ขอบคุณครับ ”
นนท์พูดแล้วก็ก้มหัวให้เล็กน้อยก่อนจะเซ็นชื่อลงทะเบียน
“ ผมยืมปากไปในห้องสักครู่ได้ไหมครับ เดี๋ยวผมเอามาคืน ”
“ ได้ค่ะ ” นักเรียนหญิงตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มตลอดเวลา
นนท์รีบกล่าวขอบคุณอีกครั้งก่อนที่จะรีบเดินเข้าไปในห้องและหาที่นั่งของตนเอง
จากนั้นการแข่งขันก็ลากยาวจนถึงเที่ยงวัน เมื่อจบการแข่งขันนนท์ก็รีบออกมาหานักเรียนหญิงที่นนท์ไปยืมปากกามา แต่ปรากฏว่าโต๊ะลงทะเบียนนั้นไม่มีคนอยู่แล้ว นนท์ก็ได้แต่มองไปที่ปากกาที่มีกระดาษเขียนชื่อเ้าของปากกาไว้และติดด้วยเทปใสอีกที
นนท์ค่อยๆหมุนปากกาแล้วอ่านชื่อที่อยู่บนนั้นปากกานั้น “ พรนภา ใบมีกลิ่นหอม ”
เมื่อนนท์อ่านเสร็จก็มีเสียงเรียกมาจากครูแอน
“ นนท์ อาร์ม ทางนี้ลูก รถและทุกคนมารออยู่ข้างล่างแล้ว ”
จากนั้นนนท์กับอาร์มก็รีบเดินตามครูแอนกลับไปที่รถและเดินทางกลับบ้าน
ระหว่างทางกลับบ้านนนท์ก็ได้แต่คิดทบทวนเื่ราวเมื่อตอนเช้า และคิดถึงแต่นักเรียนหญิงคนนั้นตลอดเวลา แค่คิดถึงเื่ราวเหล่านี้ก็ทำให้นนท์มีความสุขแล้ว นนท์เองก็ไม่แน่ใจว่าเป็เพราะอะไร อาจจะเป็รักแรกพบอย่างที่เขาพูดหรือเปล่านะ
296
