เกมราชันสงครามออนไลน์

ตอนที่ 64 ซื้อวัตถุดิบ

เนื่องจากกายนอนแต่หัวค่ำทำให้ตื่นเช้ากว่าปกติ ตอนนี้ด้านนอกยังมืดแต่อากาศไม่ได้เย็นมากนักยังมีแสงไฟสีส้มส่องสว่างท่ามกลางความมืดยามเช้าในบางจุดที่สำคัญภายในสถาบันศาสตร์นักรบมีแมลงบินวนชนกับแก้วใส่ของหลอดไฟจิตวิญญาณเป็นครั้งคราวราวกับมันต้องการเผาตัวเองในดวงไฟจิตวิญญาณพวกนั้น

กายายหน้าพลางลุกขึ้นจากเตียงอาศัยแสงสว่างสลัวที่น้อยนิดเดินไปหยิบตะเกียงน้ำมันขึ้นมาความหากล่องไม้ขีดไฟ จุดมันเพียงหนึ่งก้านอย่างชำนาญแสงจากก้านไม้ขีดสว่างมากภายในห้องเล็ก ๆ

กายยื่นมันไปด้านบนของตะเกียงน้ำมันจ่อเปลวไปดวงเล็กที่เผาไหม้ก้านไม้ขีดไปที่ชนวนชุ่มน้ำมัน

พรึบ!

ตะเกียงถูกจุดส่องแสงกระจายไปทั่วห้องชายหนุ่มหยิบตะเกียงน้ำมันเดินไปนั่งที่โต๊ะตัวเล็กในห้องเปิดหนังสือบันทึกข่างโลหะ ไปหน้าของพิมพ์เขียวค้อนสั่นสะเทือนทำการจดวัตถุดิบที่ต้องใช้ลงไปในกระดาษด้วยปากกาหมึกซึม ซึ่งภายในด้ามบรรจุหมึกเหลวสีดำที่สามารถถอดเติมได้

กายกดไปเบาๆกลัวหมึกจะออกมาเยอะเกินก่อนจะเขียนข้อมูลวัตถุดิบลงไปด้วยภาษาลิธัวเนียที่ใช้กันของโลกราชันส่วนเรื่องที่มันรู้ได้ยังไงนั้นต้องยกความดีความชอบให้กับระบบช่วยเหลือผู้เล่นของเกมมันก็เหมือนกับที่เขาฟังและพูดกับ NPC หรือการอ่านหนังสือบันทึกช่างโลหะรู้เรื่อง

เขาต้องรออีก3 วันถึงจะหายเป็นปกติ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะทำอย่างอื่นไม่ได้กายไม่คิดจะปล่อยให้เวลาสูญเปล่าหลังจากจดรายชื่อวัตถุดิบหลากหลายที่ทั้งเคยได้ยินและไม่ได้ยินลงไปในกระดาษ

เสียงไฟวูบวาบในตะเกียงน้ำมันทำให้มองยากพอสมควรกายวางปากกาลงพลางนวดขมับเล็กน้อย

“เราควรเปลี่ยนไปห้องระดับกลางหรือไม่ก็ระดับสูงดีหรือเปล่า”

กายพึมพำออกมาคนเดียวห้องระดับกลางและสูงจะมีพวกหลอดไฟจิตวิญญาณให้ใช้ แต่ราคาของมันก็แพงไม่แพ้กันสุดท้ายหายก็ล้มเลิกความคิดนี้ไป เพราะว่าหลังจากนี้กายอาจจะไปนอนที่โรงตีเหล็กที่ซื้อไว้ซะเป็นส่วนใหญ่

กายจัดการแต่งตัวด้วยชุดธรรมดาที่หาด้วยทั่วไปในนครดาราฟ้าก่อนจะออกจากสถาบันศาสตร์นักรบไป ขึ้นรถม้าต่อไปอีกสองสามถนนเพื่อมายังสถานที่ขายวัตถุดิบและแร่ต่าง ๆ มันคือร้านที่ขายแร่และโลหะต่าง ๆ ให้กับโรงตีเหล็กขนาดเล็กเป็นหลัก

ร้านขายส่งพวกนี้จะไปซื้อแร่ดิบจากเหมืองโดยตรงในปริมาณมากๆ มาและขายปลีกกินส่วนแบ่งซึ่งมีร้านประเภทนี้กระจายอยู่ทั่วนครดาราฟ้าแม้จะมีการบวกราคาสูงกว่าปกติ 5-10% แต่ก็นับว่าคุ้มค่าเพราะกายไม่อาจจะทุ่มทุนทั้งหมดซื้อแร่แค่ชนิดเดียวในปริมาณมาก ๆ ได้แน่นอนว่าทางเหมืองใหญ่ ๆ พวกนั้นก็ไม่แบ่งขายจำนวนน้อย ๆ อยู่แล้ว

อีกอย่างทางร้านยังมีพวกแร่ที่ผ่านการถลุงแล้วให้ด้วยซึ่งสะดวกมา

กายเดินลงจากรถม้ามาหยุดหน้าอาคารสามชั้นที่ราวกับสร้างจากโลหะทั้งหลังที่ประตูเป็นเหล็กหน้าเสริมด้วยลวดลายที่ทั้งทรงพลังและแปลกประหลาดในตัวเองเหนือขึ้นไปมีป้ายขนาดใหญ่ที่ใช้แร่หลากชนิดยึดติดเขียนแทนตัวอักษร

“ตัวตุ่นโลหะ”

กายอ่านชื่อในใจก็คิดว่ามันเป็นชื่อร้านที่แปลกและธรรมดาชะมัดแต่มันก็ไม่ได้ดูถูกการที่สามารถเป็นร้านขายแร่และวัตถุดิบได้นั้นคงไม่ธรรมดาอย่างที่เห็น

ด้านหน้าประตูมีคนเดินเข้าออกอยู่ตลอดเวลาส่วนใหญ่จะเป็นผู้ชายรูปร่างกำยำแต่ก็มีเด็กหนุ่มสาวหลายคนที่แต่งกายด้วยชุดราคาถูกท่าทางให้ความรู้สึกที่ต่างจากช่างโลหะทั่วไปเด็กพวกนี้ส่วนใหญ่เป็นผู้ช่วยช่างโลหะ มักจะทำหน้าที่จัดซื้อแร่และวัตถุดิบให้กับเหล่าช่างโลหะหรือไม่ก็จัดการงานด้านอื่นๆ

โดยแลกกับการตอบแทนในการเรียนรู้วิชาช่างโลหะแน่นอนว่ายังมีค่าตอบแทนเล็กน้อยเป็นเงินซึ่งให้ตามกฎหมายการจ้างงานของนครดาราฟ้ากำหนด

เพียงเดินเข้าไปก็ได้กลิ่นอายของโลหะตีเข้ามาอย่างชัดเจนมันทั้งรู้สึกทรงพลังและสรรค์สร้าง ราวกับพวกเหล่าแร่และวัตถุดิบกำลังรอคอยช่างโลหะสักคนอยู่

กายยิ้มกับความคิดตลกของตนเอง

เพราะด้านในไม่ได้มีแร่และวัตถุดิบกองรวมเป็นจำนวนมากที่จริงพวกมันมีเพียงสินค้าจัดแสดงซึ่งมีทั้งป้ายราคาและเกรดซึ่งมักจะปรับเปลี่ยนทุก ๆ สัปดาห์ เพราะราคาแร่นั้นขึ้นลงยากมากแต่ก็ไม่ใช่ไม่มีการเปลี่ยนแปลง

ส่วนที่ว่าทำไมต้องเปลี่ยนทุก7 วันนั้น เพราะทางร้านจะไปซื้อแร่ดิบและวัตถุดิบสัปดาห์ละครั้ง

กายคิดตามข้อมูลในหัวที่ผ่านมาพอรู้ว่าตัวเองจะต้องทำอาชีพช่างโลหะเลี้ยงชีพมันก็ทำการบ้านมาบ้างพอสมควร

กายเดินผ่านสินค้าจัดแสดงโชว์โดยไม่สนใจจะหันไปมองให้เสียเวลาเพราะมันมีสิ่งที่ต้องการเขียนอยู่แล้วในรายการกระดาษแน่นอนว่าชายหนุ่มได้ทำการเพิ่มแร่และวัตถุดิบชนิดอื่น ๆ เข้าไปปนด้วยเพื่อไม่ให้รู้ว่ามันกำลังสร้างค้อนสั่นสะเทือนแม้จะมั่นใจว่าไม่น่าจะมีใครมองรายชื่อของที่จะซื้อแล้วรู้ว่าเขาจะสร้างค้อนสั่นสะเทือนก็ตาม

แต่กายไม่ประมาทบางทีอาจจะมีคนแบบ ปรมาจารย์ช่างโลหะอีไลแอส เรบีอิลผู้ที่อาจจะรู้เรื่องของหนังสือบันทึกช่างโลหะ

ตอนนี้เรายังอ่อนแอเกินไป...

กายถอนหายใจอย่างเงียบๆ หยิบรายการวัตถุดิบที่ต้องการเดินไปที่หน้าโต๊ะเคาน์เตอร์ซึ่งมีบริกรสาวสวยแต่งกายด้วยชุดสีทางการสีดำแดงของร้านตัวตุ่นโลหะจำนวนสี่คนแต่มีเพียงคนเดียวที่ยังว่างอยู่ นอกนั้นก็มีลูกค้ายืนคุยอยู่ก่อนแล้ว

กายเดินเข้าไปด้วยหน้าตายิ้มแย้มมันไม่กลัวว่าใครจะจำตัวเองได้เพราะอย่างไรเรื่องที่ตัวเองซื้อร้านด้วยตัวตนเดวินก็คงปิดไม่ได้นานอยู่แล้วแต่กายก็ไม่คิดจะไปเปล่าประกาศ

“ข้าต้องการซื้อของตามรายการนี้ครับ”กายส่งกระดาษให้กับบริกรสาวด้วยความสุภาพ

เธอรับมาด้วยท่าทียิ้มแย้มปกติแต่พอเห็นรายการหญิงสาวก็อึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะหันมาถามกายอย่างลืมตัว “รายการพวกนี้เป็นของอาจารย์ช่างโลหะเหรอคะ”

กายรู้สึกแปลกๆที่เธอถามแบบนี้ก็คิดขึ้นมาได้ว่าบริกรสาวคงเข้าใจว่าตนเองเป็นผู้ช่วยของอาจารย์ช่างโลหะสักคนเพราะของส่วนใหญ่แม้จะดูธรรมดา แต่ถ้าเทียบกับคนคุ้นเคยอย่างบริกรสาวที่รับรายการซื้อทุกวันคงจะพอเดาได้ไม่อยาก

กายยังไม่ทันตอบบริกรสาวก็นึกขึ้นได้ว่าเธอกำลังทำตัวไม่สุภาพจึงกล่าวขอโทษในทันที

“อ้า...ขอโทษสำหรับคำถามด้วยค่ะพอดีไม่ค่อยเห็นผู้ช่วยมาซื้อของราคาสูงขนาดนี้บ่อย”

กายเพียงพยักหน้าอย่างผิดหวังเล็กน้อยแต่ไม่มากไปกว่านั้นแม้ชายหนุ่มจะรู้ว่าของส่วนใหญ่ไม่ใช่วัตถุดิบระดับสูงแต่มันหายากดังนั้นจึงไม่ได้หวังว่ามาเพียงครั้งเดียวแล้วจะได้ของไปครบอยู่ก่อนแล้ว

บริกรสาวยังกล่าวต่อ“เออ..รายการหลายอย่างเป็นของหายากทางเราไม่มีสำรองไว้ของขออภัยด้วยค่ะ”

“ถ้างั้นช่วยจัดการตามรายการที่ทางร้านมีได้ไหมครับ”

“ถ้าเรื่องนั้นไม่มีปัญหาค่ะ”

บริกรสาวตอบด้วยร้อยยิ้มหลังจากนั้นก็รีบถือรายการเดินเข้าไปหลังร้าน ผ่านไปสักพักก็กลับมาพร้อมใบสั่งซื้อสินค้าและแนบมาด้วยสัญญาซื้อขายเพราะด้วยการซื้อขายของกายในครั้งนี้มีมูลค่าสูงถึง 953 เหรียญทอง ซึ่งถือว่าเป็นเงินที่มากพอสมควร

กายเซ็นสัญญาจ่ายเงินมัดจำครึ่งหนึ่งคือ476 เหรียญทอง กับอีก 5 เหรียญเงิน พร้อมกับเขียนชื่อของร้านที่จะให้ไปส่ง

“สินค้าจะถูกจัดส่งในเย็นวันนี้ส่วนนี่คือสัญญาซื้อขายและใบรายการสินค้าขอให้ลูกค้าเก็บไว้จนกว่าสินค้าจะไปส่งพร้อมกับชำระเงินส่วนที่เหลือแล้วก็อันนี้ใบรายการสินค้าของลูกค้าค่ะ”

กายรับมาแล้วลองเปรียบเทียบกับใบรายการสินค้าดูว่ายังมีของที่ยังหาไม่ได้อยู่อีกกี่รายการ

แร่หินดำโลหะสั่นพร้อง และหินลูกบาศก์ แร่หินดำนั้นเป็นของที่ใช้ในการซ่อมเกราะเกล็ดทมิฬส่วนอีกสองที่เหลือนั้นใช้สร้างค้อนสั่นสะเทือน

“ขอโทษครับพอมีแหล่งซื้อขายวัตถุดิบเหล่านี้ไหมครับ”

กายถามไปตรงๆ เพราะบางทีเธออาจจะพอมีคำแนะนำดี ๆ ก็ได้และก็เป็นอย่างที่กายคาดการบริกรสาวตอบกลับมาในทันที

“ในทุกสัปดาห์ทางร้านขายแร่และวัตถุดิบสำหรับช่างโลหะทั่วนครดาราฟ้าจะรวมตัวกันจัดการประมูลซื้อขายวัตถุดิบหายากเริ่มตั้งแต่เช้าไปถึงเที่ยงคืน ถ้าลูกค้าสนใจสามารถซื้อตั๋วกับทางร้านเราได้ใน 25เหรียญทอง ทางเรามีบริการรับส่งถึงที่พร้อมกับแจ้งรายละเอียดด้านอื่น ๆ”บริการสาวอธิบายด้วยความคาดหวัง

กายอึ้งไปเล็กน้อย25 เหรียญทองแม้จะดูเหมือนน้อย แต่มันไม่น้อยเลยแม้แต่น้อย ค่าอาหาร 1มื้อในสถาบันศาสตร์นักรบแค่ 5 เงิน 1 ทองแดงเท่านั้น นั้นเกือบเท่ากับค่าอาหาร 50มื้อ แถมยังเป็นเงินสูญเปล่าอีก

ดูท่าแล้วช่างโลหะคงจะรวยน่าดูถึงยอมจ่ายค่าเข้าประมูลแพงขนาดนี้ได้บางทีอาจจะเป็นพวกช่างโลหะทั่วไป ถึงอาจารย์ช่างโลหะที่ทำเงินได้หลายพันทองต่อสัปดาห์

“ไว้เดี๋ยวจะกลับไปคิดดูก่อนครับ”

กายยังไม่รีบร้อนเพราะคิดจะไปเดินดูร้านอื่น ๆ ก่อน บางทีอาจจะได้พวกมันมาแต่แน่นอนกายยังไม่สามารถซื้อมาได้ เพราะเย็นนี้ทางร้านตัวตุ่นโลหะจะไปส่งของซึ่งกายต้องจ่ายค่าสินค้าอีกครั้ง ซึ่งจะทำให้กายเหลือเงินเพียง 82เหรียญทองเท่านั้น

พอให้กายประทังชีวิตไปอีกสักสองสามสัปดาห์ซึ่งบางส่วนกายก็คิดจะไปซื้อของเข้าหน้าร้านของโรงตีเหล็กด้วยเพราะเจ้าของขี้เมาคนเก่าขายของในร้านไปเกือบหมด

หลังจากกายออกจากร้านตัวตุ่นโลหะก็เดินไปสอบถามร้านอีกหลายแห่งคำตอบก็คือเหมือนกันไม่มีสำรองไว้ในคลังของร้านบางร้านก็บอกเพราะไม่ค่อยมีคนซื้อทำให้ไม่ได้มีของเข้าร้านนั้นทำให้ชายหนุ่มเดินคอตกขึ้นรถม้ากลับไปที่โรงตีเหล็กที่ตนเองซื้อไว้