1,000ปีต่อมา
หลังจากนั้นดินแดนหิมะก็หายสาปสูญไป..
ภพเซียนเป็ดินแดนที่เทพที่มีพลังน้อยถึงปานกลางอาศัยอยู่ โดยมีเ้าเมืองคือ เหมียนฮวา
เสวียนฮวานางเป็หญิงงามเลื่องชื่อในภพเซียนแต่มีเพียงไม่กี่คนที่เคยเห็นนาง จากคำเล่าขานคนสู่คนว่าเสวียนฮวาบุตรสาวท่านเ้าเมือง งดงามเปรียบดั่งดอกกุ้ยฮวาที่ไม่ว่าจะนำมาประดับตกแต่งก็งามสะดุดตา หรือนำมาทำขนมก็หวานหยดย้อย
“เสวียนฮวา นี่เ้า!…” เสียงใของหญิงสาวดังขึ้นพร้อมชี้หน้าคนตรงหน้า ที่กำลังปลอมตัวเป็บุรุษเพื่อเข้าร่วมการเตะลูกหนังงานประจำร้อยปีของภพเซียน
“ชู่วว ชิงชิง ข้าขอร้องเ้า..แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว” นางทำหน้าตาอ้อนวอน กระพริบตาปริบๆ
“เ้าทำแบบนี้ไม่ได้ หากท่านแม่รู้เข้า..” นางพูดอย่างเเผ่วเบากลัวว่าจะมีใครมาได้ยินเข้า
“ อ้ะ! ท่านแม่ “เสวียนฮวาพูดเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ เมื่อคนตรงหน้าตกหลุมพรางนางจึงใช้พลังมัดชิงชิงไว้ ก่อนจะะโออกจากหน้าต่างไป
“เสวียนฮวา!” นางพูดกระเเทกเสียงอย่างเหลืออดกับน้องสาวจอมแก่นของตนเอง
“ ฮ้ะ คิดว่าเ้าจะห้ามข้าได้หรอ วันนี้ขอสนุกให้สุดสักวันก็แล้วกัน “ นางพูดพร้อมกับปักปิ่นปักผมมนตราลงบนผมของตัวเอง นางยิ้มร่าพรางนึกว่าวันนี้จะเล่นสนุกยังไงดี
“พ่อแม่พี่น้องเร่เข้ามาๆ วันนี้ท่านเ้าเมืองจัดให้มีงานเตะลูกหนังประจำร้อยปีของภพเซียน มาลงชื่อสมัครกันได้แล้วตอนนี้ “ สิ้นเสียงก็มีเหล่าบุรุษหาญกล้าที่อยากโชว์ความสามารถให้เซียนสาวได้ชม รุมลงสมัคร
เสวียนฮวาเดินมาจนถึงที่สมัครแต่ก่อนที่จะได้ลงสมัคร นางดันโชคดีเดินชนกับนักเลงประจำเมือง ที่ไม่ว่าใครจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจชนเขาก็ตาม เขาก็จะไล่ตามเซียนตนนั้นไปจนสุดขอบฟ้า
(เฮือกก น..นั่นมันซ..ซุยิ)นางคิดอยู่ในใจแต่ท่าทางใกลัวของนางนั้นแสดงออกมาอย่างชัดเจน
“บังอาจนักนะเ้า! รู้หรือไม่ว่าข้าเป็ใคร! “เขาพูดอย่างองอาจเพื่อข่มขวัญคนตรงหน้า
“ลูกพี่ ข..ข้าไม่ได้ตั้งใจชนท่าน ข้าเพียงรีบร้อนจะไปสมัครเตะลูกหนังก็เท่านั้น” นางอธิบายเพื่อให้ไอ้ล่ำบึ้กนี่ปล่อยนางไปเสียที
“ หึ วันนี้ข้ายังไม่มีเพื่อนเล่นเลย เ้ามาเล่นเป็เพื่อนข้าหน่อยก็แล้วกัน” เขาพูดพรางกำหมัด โยกคอให้กระดูกลั่นเพื่อให้ดูน่าเกรงขาม
“ไปจับมัน” เขาสั่งลูกน้องให้มาจับเสวียนฮวา
เสวียนฮวาใวิ่งหนีมาเรื่อยๆจนพลัดหลงเข้าไปในป่าท้อ แต่พวกมันก็ยังตามนางมาเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่หน้าผาที่ด้านล่างเป็น้ำตกทางยาวที่ไม่ว่าใครตกลงไปก็ไม่มีทางรอดแน่นอน นางจึงใช้สิ่งที่เรียนมาเป็เวลาร้อยปี บินหนีขึ้นไปบนฟ้า
“เ้าพวกนี้ อายุอานามก็ตั้งเท่าไหร่ยังใช้พลังบินไม่ได้อีก “นางพูดอย่างผู้ชนะ ขณะที่นางบินอยู่ก็ดันโชคดีซ้ำบินไปชนนกแก้วฝูงนึงจนตกลงมา
“อ้ากก”
ณ ตำหนัก์
“องค์รัชทายาทระวังพ่ะย่ะค่ะ!”เสียงร้องของทหารนายหนึ่งชี้มาบนฟ้าที่มีเซียนตกลงมา
ตุ้บ!
“งืมม”เสวียนฮวาลืมตางัวเงียขึ้นมาในห้องที่ไม่คุ้นเคย
“จ..เ้าเป็ใคร” นางใช้มีดสั้นชี้ไปยังคนตรงหน้า
“ข้าก็เป็คนที่ช่วยชีวิตเ้าน่ะสิ” เขาอมยิ้มเมื่อเห็นท่าทางเงอะงะของเซียนน้อยตรงหน้า
นางคลำผมเพื่อตรวจดูว่ามีอะไรหายไปไหม
“ปิ่นข้าล่ะ “
เขามองไปทางอื่น
81
