มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ด้วยหมาปีศาจควบคุมนี้ ความแข็งแกร่งของฉินเฉาเพิ่มเป็นสองเท่า

“มอออ!” กระทิงดำย่ำเท้าหนักๆ ลงบนพื้น วิ่งตรงมาที่ฉินเฉาอีกครั้ง พื้นสั่นสะเทือน

ฉินเฉาพลันกระโดดขึ้น กระโจนขึ้นไปในอากาศเหนือหัวกระทิงดำ ในขณะเดียวกัน อุ้งมือของเขาก็ตะปบไปที่หนังกระทิง

เล็บของเขาเกี่ยวเอาเลือดเนื้อสดออกมา

กระทิงดำคำรามด้วยความเจ็บปวด แต่เมื่อมันหันหัวกลับมา ฉินเฉาก็กระโดดไปที่ต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆ แล้ว

ฉินเฉารู้สึกพอใจสุดๆ ความแข็งแกร่ง ความคล่องตัว และความเร็ว ต่างเหนือกว่าจุดสูงสุดของเขา เขาหมอบลง และเช็ดเศษเนื้อออกไปจากนิ้วมือ

“โอ้ สกปรกจริงๆ ...”

“ฉันจะฆ่าแก!” กระทิงดำพูดด้วยน้ำเสียงมนุษย์อย่างโกรธแค้น ตะกุยเท้า เขาพุ่งชนต้นไม้ด้วยหัวของเขา ทำให้มันหักกลาง

แต่ฉินเฉาทำท่าซัมเมอร์ซอลท์กลางอากาศและร่อนลงหลังของกระทิงดำ

ในเวลาเดียวกัน เขาก็แทงเข้าไปที่ซี่โครงของกระทิงดำด้วยมือของเขา

“มอออ!” กระทิงดำส่งเสียงร้องโหยหวนออกมา ผิวหนังของเขาผลันเปลี่ยนเป็นหิน ภายในพริบตาก็กลายเป็นวัวหินยักษ์ตัวหนึ่ง

ฉินเฉารีบหดมือกลับทันที และขยับหลบไปด้านข้าง

วัวหินก้าวเข้ามา พื้นสั่นสะเทือน ตาของเขาแดงก่ำขณะยืนด้วยกีบเท้า

“ชิ...” ฉินเฉายื่นมือออกมา และหยิบเสื้อสีแดงตัวเล็กๆ ออกมาจากแหวน นี่เป็นเสื้อที่เขาต้องการจะให้ซูจีเป็นของขวัญ เขาซื้อเมื่อตอนออกไปช้อปปิ้ง

แม้ว่ามันจะไม่ได้มีราคาแพงมาก แต่เขาคิดนี่มันดีที่สุดแล้ว

ตอนนี้ มันสามารถใช้ให้เป็นประโยชน์ได้

ฉินเฉาจับที่ส่วนบนของเสื้อ และจากนั้นก็สะบัดมันไปมา

“เอาล่ะ วัวโง่ ดูนี่!”

“มอออ!” ตาของเม้งซานเป็นสีเลือด และเขาระเบิดเสียงคำรามออกมา

สีแดงทำให้กระทิงโกรธได้ แม้ว่าเม้งซานจะฝึกตนมานับร้อยปี เขาก็ยังคงมีธรรมชาติพื้นฐานนี้อยู่

เมื่อเห็นฉินเฉาหยิบเอาเศษผ้าสีแดงออกมา เขาพลันโกรธ และสูญเสียเหตุผลไปทีละนิด หลังจากตะกุยเท้าใส่พื้นสองสามที เขาก็พุ่งใส่ฉินเฉา

ฉินเฉาฮัมเพลงสู้วัวกระทิงที่เขาเลียนแบบมาจากมาธาดอร์ในทีวีของประเทศสเปน เขาสะบัดผ้าสีแดงที่ด้านข้าง ล่อเม้งซานเข้ามา

วัวโง่รีบกินเหยื่อ ส่ายหัวหินของมันไปมา โลกสั่นสะท้านขณะที่พุ่งเข้าใส่ฉินเฉา ทิ้งไว้แต่รอยรีบเท้าที่ฝังลึกบนพื้น เขาทั้งสองข้างบนหัวกลายเป็นยิ่งแข็งและคมขึ้น

“มอออ!” เขาพุ่งเข้าไป ฉินเฉาสะบัดเสื้อตัวเล็กๆ อย่างคล่องแคล่ว และหลบไปด้านข้าง

ตูม! ต้นไม้ใหญ่ข้างหลังเสื้อพลันล้มลง ต้นไม้ล้มลง กดทับร่างของกระทิงหิน

“เจ้าโง่ อยู่นี่” ฉินเฉาสะบัดเสื้อไปมา กระทิงหินคำรามซ้ำๆ สะบัดต้นไม้ไปด้านข้าง หันกลับมาและพุ่งเข้าใส่เขา

“โอเค ได้เวลาจบเกมแล้ว!” ฉินเฉาหดเสื้อหลบ ทำท่าม้านั่ง รอให้กระทิงหินมาถึง

ราวกับฟ้าถล่ม ผืนดินแยก กระทิงหินในที่สุดก็มาถึง ในเวลาเดียวกัน มันก็ก้มหัวหินของมันลงต่ำ และเล็งเขาของมันไปที่ฉินเฉา

“เข้ามา!” เร็วปานสายฟ้าฟาด ฉินเฉายื่นมือออกไปจับเข้ากับเขาคู่มหึมาของมัน

“มอออ!” แรงกระแทกของกระทิงหิน ผลักฉินเฉาถอยไปหลายเมตร แต่ฉินเฉากระทืบเท้า สร้างหลุมลึกสองหลุมเป็นทางยาวด้วยเท้าของเขา

“หยุด!” ฉินเฉาตะโกนขณะที่ปลดปล่อยพลังทั้งหมดในร่าง ขาของเขาเหยียดตรง และกล้ามเนื้อของเขาสั่น ในที่สุดเขาก็หยุดแรงสะท้อนกลับที่พุ่งเข้ามาได้ ในขณะเดียวกัน ฉินเฉาก็ยกแขนขึ้นสูง

กระทิงหินที่หนักหลายตันแต่กลับถูกเขายกขึ้นไปในอากาศ

“กลับไปเล่นไข่ตัวเองที่บ้านไป!” ฉินเฉาเหวี่ยงแขน และขว้างกระทิงหินออกไป

ตูม! กระทิงหินฟาดกับพื้นแข็งๆ และพื้นดินสั่น ในขณะเดียวกันหลุมขนาดใหญ่ก็ปรากฏอีกครั้ง

ครั้งนี้รัศมีของมันเกือบจะสามเมตร และลึกครึ่งเมตร กระทิงหินนอนอยู่ในหลุม ส่งเสียงโหยหวนออกมาพร้อมร่างที่สั่นกระตุก ไม่สามารถจะปีนขึ้นมาได้อีกนาน

“ไปลงนรกซะ!” ฉินเฉากระโดดขึ้น และร่อนลงบนร่างของกระทิงหิน ในขณะเดียวกันเขาก็เรียกโซ่ออกมา และมัดคอของกระทิงหินเอาไว้

“มอออ!” ผิวหนังที่ราวกับหินของกระทิงหินยับยั้งการทำให้บาดเจ็บจากโซ่ แต่ฉินเฉาคำรามซ้ำไปมา ขณะที่ใส่พลังทั้งหมดลงไป โค้ตยาวของเขากระพือไปมาภายใต้การกระแทกของพลังที่แข็งแกร่งของเขา

ขณะเดียวกัน เส้นเลือดที่แขนของเขาก็โป่งออกมา โซ่ที่เขาจับไว้กดเข้ากับผิวของเขาทำให้เลือดออก

“ปละ...ปล่อยฉันไปเถอะ...” กระทิงหินเริ่มหายใจไม่ออก และในที่สุดก็ร้องออกมา

“ปล่อยแกไปก็เหมือนกับฆ่าตัวตายนั่นแหละ!” ขณะเดียวกัน ฉินเฉาทำใจแข็งและเพิ่มแรงที่มือขึ้นไปอีก กล้ามเนื้อที่แขนของเขาเริ่มระเบิดเลือดออกมาเพราะแรงกดดัน

“นิกาย นิกายสัตว์อสูรจะแก้แค้นให้ฉัน!” ดวงตาที่มีขนาดราวระฆังสีทองแดงคู่นั้นของกระทิงหินถลนออกมา

ในที่สุด พร้อมเสียงดังตูม โซ่ของฉินเฉาก็กระชากหัวของกระทิงหลุดจากร่างของมัน

ตูม! เมื่อหัวขาดออกไป ร่างหินของมันก็กระแทกกับพื้นเสียงดัง พร้อมกับร่างหินที่แตกเป็นเสี่ยง หัวกระทิงขนาดมหึมาก็ตกลง สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงแค่เขาของมัน ซึ่งตกลงพื้นและกลายเป็นกระบี่ยักษ์สองเล่ม

กระบี่ยักษ์แต่ละเล่มยาวนับ 5 เมตร และกว้างกว่าครึ่งเมตร พวกมันคมสุดยอด และสามารถใช้ได้ทั้งแทงทั้งสับ

เมื่อมองไปที่กระบี่นี้ ฉินเฉาอัศจรรย์ใจ ทำไมเขาถึงป้องกันอาวุธแบบนี้ได้กัน? ดูเหมือนว่าคำอธิบายเดียวของเรื่องนี้คงเป็นเพราะว่า ฉันเป็นอัจฉริยะ ฮ่าๆ ๆ ๆ!

หลังจากหลงตัวเองสักพัก ฉินเฉาก็หยิบกระบี่ยักษ์ที่หนักมากสองเล่มนี้ขึ้นมา

หลังจากวิชาอัญเชิญเก้าเร้นลับของเขามาถึงขีดจำกัด เพลิงสีดำพลันออกมาจากร่างของฉินเฉา และค่อยกระจายหายไปในอากาศ

พลังกายแกร่งของเขาเปลี่ยนกลับเป็นเหมือนเดิม

ความรู้สึกของการใช้พลังไปจนหมดจู่ๆ ก็วิ่งไปทั่วร่าง ขาของฉินเฉาอ่อน แทบทำให้เขาล้มลงพื้น โชคดีที่เขาใช้กระบี่ยักษ์ในมือค้ำไว้ได้ก่อน

“โอ้ สมกับเป็นการต่อสู้ของผู้ฝึกตนที่แท้จริง โคตรลำบากเลย” ฉินเฉามองลงไปที่ร่างของเขา และพบว่า นอกจากเสื้อโค้ตที่ซ่อมแซมตัวเองได้ราวกับเล่นกลแล้ว ร่างของเขาสามารถอธิบายได้อย่างเดียวว่าไม่เป็นผู้เป็นคน

ปราณในร่างของเขาอ่อนแอลงมาก เมื่อกี้นี้เขาเกือบจะได้ข้ามแม่น้ำไปจริงๆ แล้ว ยิ่งกว่านั้นเขายังบาดเจ็บหลายแห่งบนร่าง โดยเฉพาะที่แขน

ถ้าไม่ใช่เพราะมีพระสูตรหัวใจเพชร เขาคงนอนตายอยู่ที่นี่แล้ว แต่ชัยชนะที่ได้มานี้ ต้องบอกว่าเป็นเพราะวิชาอัญเชิญเก้าเร้นลับจริงๆ

ไม่แปลกที่วันนั้นนิกายหลัวซาทำไมถึงแข็งแกร่ง หลัวเต๋อเพียงคนเดียวก็สามารถสยบการรวมพลังกันของฝ่ายธรรมะทั้งหมดได้

ระดับของฉันอยู่แค่ขั้นสูงสุดของกำเนิดจิต แต่ยังสามารถฆ่าผู้เชี่ยวชาญที่อยู่อย่างน้อยขั้นกลางของการสร้างรากฐานได้ นี่มันมหัศจรรย์จริงๆ และนี่ยังเป็นแค่ขั้นแรกของวิชาอัญเชิญนี้อีกด้วย เมื่อฉันเชี่ยวชาญถึงขั้น 8 หรือว่า 9 ในอนาคต มันจะเป็นยังไงกันนะ?

หัวใจของฉินเฉาเริ่มมองไปที่อนาคตที่คลุมเครือ

เขานั่งขัดสมาธิและเข้าฌานเพื่อฟื้นลมปราณ หลังจากฟื้นลมปราณคืนมาได้นิดหน่อย เขาก็ยืนขึ้น

เขาเก็บโซ่กลับเข้าไปในแหวน จังหวะเมื่อกี้ เพราะเขาสูญเสียลมปราณไปจำนวนมากทำให้เขาเปิดแหวนไม่ได้

หลังจากจัดชุดให้เข้าที่ ฉินเฉาก็เรียกจักรยานออกมาจากแหวน แล้วเขาก็เริ่มการผจญภัยของเขาไปที่มันดาล่าบาร์ต่อ ยังไงก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในใจเขา

และนั่นก็คือ ถังอ้าว

ถ้าเขาเดาไม่ผิดล่ะก็ เขาต้องเป็นคนที่ส่งผู้เชี่ยวชาญจากนิกายสัตว์อสูรมาฆ่าเขาแน่นอน ถ้าฉันไม่ขจัดถังอ้าว เมื่อฉันออกไปจากเมืองตงชวน บางทีเขาอาจลงมือกำจัดหยูลู่และเหลียวชาชาก็ได้?

ไม่ ไม่ควรจะเป็นแบบนั้น หลังจากคิดเกี่ยวกับการจัดการของหยูลู่ ฉินเฉาก็ใจเย็นลง ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเธอ ฉันจะกลายเป็นผู้ได้รับผลประโยชน์ เมื่อตอนนั้นมาถึง เขาก็คงไม่มีโอกาสย้อนคืน

ทางเดียวที่ถังอ้ายจะกลายเป็นผู้นำของต้าฟากรุ๊ปคือกำจัดเขา โชคไม่ดี ที่การกระทำของเขาในครั้งนี้ล้มเหลว

ในจุดนี้ ฉินเฉาต้องขอบคุณโรซี่ ถ้าไม่มีปีศาจสาวตนนี้ เขาคงตายไปแล้วตอนนี้

ในช่วงเวลาวิกฤตที่สุด เธอจะปรากฏตัวข้างเขา และคอยช่วยเขา ถ้าในรถโรซี่ไม่สอนวิชาอัญเชิญให้เขา และทำเพียงแค่ขับรถให้ขณะที่เขาทำตัวยุ่งกับหยูลู่ บางทีเขาคงกลายเป็นศพไปแล้ว

โรซี่ โรซี่ ฉันจะตอบแทนเธอยังไงดี?

ฉินเฉาปั่นจักรยานขณะที่ถอนใจ

เพราะร่างกายของเขา กำลังอยู่ในช่วงฟื้นกำลัง ฉินเฉาจึงไม่ได้ปั่นเร็วมาก ภายใต้แสงจันทร์ เขาค่อยๆ ปั่นจักรยานเข้าไปในเมือง

ไม่เหมือนกับเขตนอกเมือง ชีวิตกลางคืนในเมืองเพิ่งเริ่มต้น ศูนย์ความบันเทิงทุกแห่งพากันวุ่นวาย ในเมืองตงชวน เมืองจะสงบลงหน่อยหลังจากผ่านเที่ยงคืนไปแล้ว

เมื่อเขามาถึงมันดาล่าบาร์ ฉินเฉาถึงกับพูดไม่ออก

มันดาล่าบาร์ปรับปรุงใหม่เรียบร้อยแล้ว พร้อมกับลุคใหม่ที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ครั้งล่าสุดที่เขามาที่นี่ เขาสามารถได้ยินเสียงดนตรีหนักๆ ที่ดังราวกับฟ้าผ่าเข้ามาในหู

ตอนนี้ พวกเขาตกแต่งทางเข้าอย่างล้ำสมัย และเขาไม่ได้ยินเสียงดนตรีที่ดังหนวกหูอีกแล้ว รถหรูหลากหลายรุ่นจอดเต็มสองฟากฝั่ง

เมื่อก่อน คนที่เข้าไปพากันแต่งตัวราวกับนักเลง หรือไม่ผู้คนที่หดหู่ท่าทางมึนเมา แต่ตอนนี้ พวกเขาทั้งหมดพากันแต่งชุดสูทคุณภาพสูง พนักงานสาวสวยยืนอยู่ที่ประตู พร้อมด้วยการ์ดสองคน

“คุณครับ มีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับ?” ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นบริกรเข้ามาและถามฉินเฉาอย่างสุภาพ แต่มีร่องรอยของความดูถูกอยู่ในคำพูดของเขา

“โอ้โห ที่นี่กลายเป็นร้านอาหารไปแล้วตอนนี้?” เมื่อมองไปที่การเปลี่ยนแปลงตรงหน้า ฉินเฉาอดประหลาดใจไม่ได้

“ครับ ถ้าไม่เป็นไรล่ะก็ คุณครับ โปรดอย่าขวางทางเข้าของเราด้วยครับ” บริกรพูดอย่างสุภาพ

“โอ้ ใช่แล้ว” ฉินเฉาลงจากจักรยาน “ช่วยฉันจอดหน่อย ฉันกำลังมองหาใครบางคนข้างใน”

“ประทานโทษครับ” ใครจะรู้ บริกรหยุดอยู่ตรงหน้าฉินเฉา “นี่เป็นร้านอาหารชั้นสูง ไม่ใช่ที่จอดจักรยาน”

“ร้านอาหารชั้นสูง?” ฉินเฉายิ้ม “ดูเหมือนไม่กี่วันก่อน ที่นี่ยังเป็นแค่ที่รวมตัวของอันธพาลอยู่เลย”

“คุณครับ โปรดอย่าพูดเหลวไหล อย่างที่เห็น คนที่มาที่นี่ต่างเป็นบุคคลสำคัญ คุณ ได้โปรดกลับไปด้วยครับ”

“เข้าไปหาคนก็ไม่ได้?”

“ไม่ได้ครับ”

“ถ้าฉันไม่ยอมล่ะ?”

“งั้นเราก็จะใช้เปลหามคุณออกไป”

จบตอน