.jpg)
:waffle caramel
:waffle caramel
.
.
.
วันหยุดสุดสัปดาห์ที่ควรค่าแก่การนอนพักผ่อน หากแต่ยุนกิกลับถูกมักเน่ของวงเคาะประตูปลุกั้แ่รุ่งเช้า และเมื่อประตูถูกเปิดออก เ้าตัวก็พุ่งเข้ามาในห้อง ก่อนจะถือวิสาสะจูบเขาในทันที
"อืม..."
มือหนาที่กำลังโอบรัดเอวบางของเขาเอาไว้ด้วยความเอาแต่ใจ กำลังออกแรงรั้งให้ยุนกิขยับเข้ามาให้ใกล้กันมากกว่าที่เคย
ยามที่หน้าท้องแบนราบกำลังแนบไปกับหน้าท้องแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเด็กหนุ่มที่ชื่นชอบและหลงใหลในการดูแลตัวเอง
ส่วนใหญ่โตที่กำลังขึ้นรอยนูนดุนดันกางเกงวอร์มสีดำสนิท ทำให้ยุนกิอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปคลำมันเบาๆ การกระทำที่ทำให้จองกุกถึงกับรั้งข้อมือเล็กเอาไว้ราวกับห้ามปราม
"อืมมม... พี่แม่งโครตขี้อ่อย" จองกุกว่าออกมาให้ยุนกิเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยใบหน้าที่ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆออกไป เช่นเดียวกับั์ตาคู่นั้นที่กำลังมองมายังเขาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก
ก่อนที่ชายหนุ่มจะ...
พรึ่บ
"อ่าห์! อื้มมมม"
จองกุกส่งเสียงครางพร่ายามที่กางเกงวอร์มของเขาถูกกระตุกปลายเชือก ก่อนที่มันจะถูกดึงลงโดยฝีมือของรุ่นพี่จอมซึน ที่กำลังครอบริมฝีปากอวบอิ่มลงบนกลางกายของเขา
อ่า ไอ้เหี้ย... คิดถึงชิบหาย
นับั้แ่วันนั้น จองกุกก็มักจะแอบลอบเข้ามาหายุนกิที่ห้องบ่อยๆ แต่เพราะสัปดาห์ที่แล้วเขากลับบ้านไปทั้งวีค และพึ่งจะเดินทางมาถึงในตอนที่ฟ้ายังไม่ทันสว่าง
สิ่งแรกที่จองกุกทำก็คือมาหารุ่นพี่ที่เขาคิดถึง
คิดถึงจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว...
"อืมมมม อ่าห์... พี่ยุน..."
ปลายลิ้นเล็กที่กำลังตวัดลงบนส่วนปลายด้วยความชำนาญทำเอาจองกุกขบกรามแน่น ยามที่ปล่อยให้รุ่นพี่ได้กระทำและดูดชิมของๆเขาตามใจชอบ
ไม่รู้ว่าแบบนี้จะเรียกว่าหลงได้มั้ย...
เพราะนับั้แ่คืนนั้นที่เขาได้มีโอกาสััคนตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง เกินกว่าคำว่ารุ่นพี่รุ่นน้องปกติเขาจะทำกัน
จองกุกก็เริ่มที่จะไม่สนใจผู้หญิงคนไหนอีกเลย
ไม่ใช่ว่าเขาตัดโอกาสตัวเองนะ จองกุกเป็พวกชอบทดลองให้แน่ใจก่อนที่จะตัดสินใจอยู่แล้ว และในวันที่เขาตัดสินใจที่จะลองวันไนท์แสตนท์กับสาวๆตามปกติ
จองกุกก็ค้นพบว่าเขาแทบจะไม่เสร็จเลย
กลิ่นน้ำหอมที่เคยปลุกกระตุ้นอารมณ์ของเขาได้เป็อย่างดีกลับกลายมาเป็กลิ่นหอมที่ชวนน่าเวียนหัว จนจองกุกได้แต่ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น
และที่แย่ไปยิ่งกว่านั้น...
ทรวดทรงหน้าอกหน้าใจที่เขามักจะชอบดูดดึงมันด้วยปากอย่างเอาแต่ใจอยู่เสมอ ก็กลับทำให้เขาคิดถึงแผ่นอกบางขาวๆที่มีเพียงตุ่มไตสีสวยประดับอยู่บนนั้น
ภาพเรือนร่างของรุ่นพี่ที่กำลังบิดเร้าอยู่ภายใต้ร่างกายของเขา ขณะที่จองกุกมักจะคลั่งเสมอเมื่อได้ัักับผนังเนื้อนุ่มด้านในที่เรียกได้ว่าแทบจะตอดรัดกันให้ตายไปข้าง
และทั้งหมดนั่นก็ทำให้จองกุกยอมรับออกมาในชนิดที่ถอนตัวไม่ขึ้น ว่าเขากำลังติดมินยุนกิมากจริงๆ
ใครจะจีบจะอะไรก็ช่างแม่งมันเถอะ
เวลานี้มันหมดยุคที่พี่น้องจะต้องมาเสียสละให้กันแล้ว
.
.
"อ่าห์... พี่ยุน... อืมมมมมม"
"จุ๊บ จ๊วบ..."
ใบหน้าหวานที่กำลังขยับเคลื่อนไหวยามดูดกลืนตัวตนของเขาด้วยท่าทางเอร็ดอร่อย มันช่างงดงามมากเสียจนจองกุกแทบอยากจะหยิบกล้องขึ้นมาบันทึกภาพนี้เอาไว้
แต่คงไม่ได้สินะ...
"อ่าห์... อีกนิดนะครับคนดี" ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่น พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะสะกดกลั้นเสียงครางของตัวเองเอาไว้ เพื่อไม่ให้เมมเบอร์คนอื่นๆได้ยินและรู้สึกผิดสังเกต
.
.
.
พรึ่บ!
ประตูห้องที่ถูกเปิดออกอย่างกะทันหันทำเอาจองกุกถึงกับเบือนสายตากลับไปมองแทบจะทันที
"!!!!"
ั์ตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความใเมื่อเห็นใบหน้าของสมาชิกอีกคนที่กำลังแสยะยิ้มออกมา
"...อือ" ต่างจากยุนกิที่กำลังดูดกลืนท่อนเอ็นร้อนผ่าวในปากไม่หยุดราวกับเด็กน้อยที่กำลังไล้เลียแท่งไอศกรีมที่แสนอร่อย
เพียงแต่ไอศกรีมแท่งนี้มันดันแข็งตัวมากกว่าเดิม แทนที่จะละลายกลายเป็น้ำเนี่ยสิ
"ั้แ่เมื่อไหร่..."
ประโยคคำถามที่เต็มไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งของรุ่นพี่อีกคนที่กำลังจ้องมองมายังเขานิ่งๆ
ขณะที่เ้าตัวกำลังสบตากันด้วยแววตาที่ไม่ว่าจะดูยังไงเด็กหนุ่มก็มองว่ามันโครตหลอน ทำเอาจองกุกแทบอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายเสียั้แ่ตอนนี้
"พี่... หยุดก่อน" จองกุกเอ่ยห้ามเสียงสั่น ขณะที่เขาเริ่มที่จะหอบหายใจทางปากราวกับทนไม่ไหว
ยามที่ยุนกิกำลังเร่งเร้าจังหวะให้คิ้วคมเข้มขมวดเข้าหากันมุ่น ฝ่ามือหนาเผลอยึดเส้นผมของมินยุนกิเอาไว้แน่น
เชี่ย... กูจะทนไม่ไหวแล้วจริงๆนะ
232
![ยอมจำนนฟ้าดิน [เพียงฟ้าภูผา]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1772947820_2747726.webp)
