เซียวปิงหลานใกลัวเวลานี้เขาเต็มไปด้วยเหงื่อ ยิ่งกว่านั้น เขาไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมองหมอบลงบนพื้น
“เ้าเป็ใคร อยากทำอะไรกันแน่?”
เมื่อครู่เขาััได้ถึงพลังที่มหาศาลแน่นอนว่าต้องเป็ยอดฝีมือแน่ หรืออาจมีพลังมากกว่าตนหลายเท่าไม่แน่ชีวิตของเขาอาจจบลงในป่ารกร้างแห่งนี้ก็ได้
เมื่อนึกเช่นนั้นความกลัวในใจของเซียวปิงหลานก็เพิ่มพูน
“ไม่ทราบว่าจอมยุทธ์มีนามว่าอะไร เป็ใครมาจากที่ใดหากท่านมาเพื่อชิงสมบัติ ท่าน... ท่านนำไปได้เลย แต่ท่านต้องปล่อยข้าไปข้าเป็คนตระกูลเซียว ท่านพ่อนามว่าเซียวกงเป้า คาดว่าท่านคงเคยได้ยินมาบ้าง”
ถ้าไม่เอ่ยถึงเซียวกงเป้ายังดีหน่อยแต่เมื่อเอ่ยชื่อเขาหลงเหยียนก็ยิ่งโมโห ถ้าไม่ใช่เพราะเขาตนก็คงไม่ถูกบีบให้ออกจากตระกูล
หลงเหยียนถีบเขาออกเซียวปิงหลานดีใจขึ้นมาทันที “ดูเหมือนเขาจะรู้จักท่านพ่อ”
ขณะที่เขากำลังจะหมุนตัวหันกลับไปมองตูม... หมัดเหวี่ยงออกมาอย่างแรง กระแทกหน้าทำให้ฟันเขาร่วงไปหลายซี่ยังไม่ทันเห็นใบหน้าชัดเจนของคนที่ลอบทำร้าย สายตาก็เริ่มเลือนรางดาวหมุนเต็มท้องฟ้า
ภาพตรงหน้าเลือนราง...
“ท่าน ท่านเป็ใครกันแน่? ข้าก็บอกไปแล้วว่าพ่อข้าคือเซียวกงเป้าเขา...”
“เขาสมควรตาย แต่เ้าสมควรตายยิ่งกว่า...”
เซียวปิงหลานได้ยินเสียงที่คุ้นเคยอีกทั้งชุดที่หลงเหยียนใส่ยังดูคุ้นเคยมาก คล้ายเป็คนที่เขารู้จักมาก่อน
“เ้า เ้าคือหลงเหยียน?” เซียวปิงหลานนึกถึงความดุร้ายตอนที่หลงเหยียนยังอยู่ในตระกูลหลงทันใดนั้นขาก็อ่อน ไม่มีแรงยืน ถ้าตอนนี้คนที่อยู่เื้ัคือหลงเหยียนจริงๆตนต้องตายสถานเดียว
เมื่อนึกถึงแววตาที่น่ากลัวของหลงเหยียนเขาก็รู้สึกกลัวในใจ
“หลงเหยียนอะไร? บิดาไม่รู้จัก? จัดการเ้าก่อนค่อยว่ากัน สมบัติเป็สิ่งที่ข้า้ามากในเวลานี้”
หลังจากได้ยินหลงเหยียนพูดเช่นนั้นเซียวปิงหลานก็ใตัวอ่อนยวบ “ไม่ ไม่นะในเมื่อท่านบอกแล้วว่าท่านไม่ใช่หลงเหยียน เช่นนั้นก็ถือว่าข้ามองท่านผิดไปท่านจะฆ่าข้าไม่ได้ พ่อข้าคือเซียวกงเป้า เมื่อข้ากลับไปส่งข่าวไม่ว่าท่าน้าอะไร ท่านพ่อจะให้ทุกอย่าง”
เมื่อเอ่ยถึงเซียวกงเป้าอีกครั้งครั้งนี้ไฟโทสะของหลงเหยียนปะทุแล้วจริงๆในเมื่อตอนนั้นเคยบอกว่าจะทำให้เขากลายเป็ขันที เช่นนั้นวันนี้ก็เป็โอกาสที่ดี
“ข้าบอกแล้วว่าอย่าเอ่ยถึงเซียวกงเป้า แต่เ้าก็ยังพูดขึ้นมาอีกงั้นอย่าโทษข้าแล้วกัน คงต้องทำให้เ้าหมดความเป็ชายไปชั่วชีวิต”หลงเหยียนพูดด้วยเสียงเ็า ลงมืออย่างรวดเร็วซึ่งเซียวปิงหลานไม่ทันมองเห็นร่างของหลงเหยียนด้วยซ้ำ
กริชในมืหลงเหยียนแทงเข้าไปอย่างรวดเร็วบิดและหมุน เซียวปิงหลานนอนตะเกียกตะกายบนพื้น ส่งเสียงกรีดร้องที่แสนเ็ป
“อ๊าก...”
หลงเหยียนถีบเขาสลบไปจากนั้นก็สะบัดหน้า
“เสียงนี้ทำให้จิตใจข้าว้าวุ่นจริง แหะๆๆ หยุนฉีในที่สุดข้าก็ล้างแค้นให้เ้าได้แล้ว”
จากนั้นเขาก็หยิบยาบำรุงออกมายัดใส่ปากเซียวปิงหลาน
“นับว่าบิดาดีต่อเ้ามากแล้ว ไม่ปล่อยให้เ้าตายที่นี่”
เดินข้ามร่างเซียวปิงหลานหลงเหยียนมองไปทางเนินเหว ที่นั่นมีอัญมณีจำนวนมากกำลังสั่นคลอนคล้ายพร้อมหล่นลงมาทุกเมื่อ
ทันใดนั้นก็รวบรวมพลังปราณที่แข็งแกร่งไว้ที่ฝ่ามือ ะเิเสียงคำรามหลงเหยียนะโยื่นมือไปคว้าก้อนหิน หินส่ายสองสามครั้ง จากนั้นก็หยุดลง
หลงเหยียนจ้องก้อนหินอย่างตั้งใจทันใดนั้น ฟึ่บ... ก้อนหินก็ลอยเข้าไปในหัวหลงเหยียน
วินาทีนั้นเองสายลมพัดอย่างรุนแรง หลงเหยียนรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของฟ้าดินคล้ายหัวกำลังจะแตกเป็เสี่ยงๆ เหมือนนำตนเข้าสู่ทะเลโลหิตที่กว้างใหญ่ใต้ท้องทะเลมีคลื่นลูกใหญ่ กลิ่นคาวเืฟุ้งกระจายไปทั่ว ปกคลุมทั่วท้องฟ้า
หลงเหยียนมองทุกอย่างตรงหน้าด้วยความใท่านพ่อเคยบอกว่า เมื่อไรที่ััถึงิญญายุทธ์ จึงจะเบิกเนตร์ได้เช่นนั้นจึงจะก้าวข้ามระดับจิตััและมองเห็นภาพที่เกิดขึ้นด้วยจิต
หลงเหยียนนึกว่านี่คือการเบิกเนตร์ความจริงแม้แต่ตัวเขาเองยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ตนเองข้ามผ่านระดับจิตััและอยู่ในระดับประสาทรับรู้แล้ว
เขารู้สึกใมากจ้องไปยังทะเลโลหิตที่กว้างใหญ่ ทันใดนั้นทะเลโลหิตขนาดใหญ่ก็ถูกจิตบางอย่างดูดเข้าไปภายในห้วงมิติขนาดเล็กสุดท้ายกลายเป็ห้วงอากาศขนาดเล็ก ทะเลโลหิตหายสาบสูญ หลอมกลายเป็อัญมณีที่แวววาว
ร่างกายหลงเหยียนลอยอยู่กลางอากาศมองทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงหน้า เขาใมาก ความประหลาดใจพุ่งถึงขีดสุดทันใดนั้นเบื้องล่างก็ปรากฏศพของสัตว์ร่างใหญ่สัตว์เหล่านี้ล้วนเป็สัตว์ที่หลงเหยียนไม่เคยเจอมาก่อนเพราะพวกมันมีร่างกายที่ใหญ่มาก ทุกศพมีร่างใหญ่ประมาณหมื่นเมตรสามารถััได้ว่าศพนั้นมีกลิ่นอายที่แข็งแกร่งและอยู่มายาวนานคล้ายเป็สัตว์จากยุคโบราณ
หลงเหยียนหน้าซีดเผือดร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง มันทำให้เขากลัวมากความน่ากลัวของมันไม่น้อยไปกว่าัที่เจอใต้เหวลึกเลย
นี่ต้องเป็ภาพที่ไม่มีคนพบมานานนับหมื่นปีแน่ทำให้หลงเหยียนเกิดความรู้สึกผวาขึ้นมา
ทันใดนั้นหลงเหยียนลืมตาขึ้น เหงื่อท่วมร่างกาย แล้วใบหน้าที่บริสุทธิ์ก็ปรากฏตรงหน้า
หลงหลิงที่มีร่างกายขาวผุดผ่องสวมชุดสีขาวจ้องมาที่เขาหลงเหยียนถอนหายใจเฮือกใหญ่ คล้ายเมื่อครู่ตนได้ผ่านความเป็ความตายมาแล้วเช่นนั้น
เมื่อจ้องหญิงสาวตรงหน้าจมูกได้กลิ่นหอมอบอวล ในใจรู้สึกร้อนรุ่ม เขาค่อยๆ ออกมาจากความกลัว
หญิงสาวหยิบผ้าเช็ดหน้ามาจากแขนเสื้อเช็ดเหงื่อให้หลงเหยียนการกระทำที่ดูสนิทสนมทำให้หลงเหยียนที่ยืนอยู่ข้างกายนางรู้สึกร้อนระอุ
“ทำไม? เรือนร่างนี้งดงามมากหรือ?” หลงหลิงพูดขึ้น
หลงเหยียนพยักหน้ารู้ดีว่าการกระทำแบบนี้ดูไร้มารยาท จึงรีบเปลี่ยนประโยคสนทนา “คน..คนพวกนั้นที่ตามเ้าเล่า?”
“ไปหมดแล้ว...” หลงหลิงก้มหน้าเล่นผ้าเช็ดหน้าในมือตัวเอง“แล้วคนสกุลเซียวล่ะ?”
“สลบไปแล้ว แต่ข้าจัดการเขาเรียบร้อยแล้ว จากนี้ไปเขาไม่สามารถเป็ชายได้อีก” พวกเขาสองคนเงียบไป ต่างก็รู้สึกทำตัวไม่ถูก
“จริงด้วย แสงสีขาวเมื่อครู่ แท้จริงแล้วมันคืออัญมณีมันเข้ามาในตัวข้าแล้ว เ้าไม่รู้หรอก อัญมณีก้อนนั้น...”ปากของหลงเหยียนถูกปิดด้วยผ้าเช็ดหน้าของหลงหลิง
“เ้าบื้อ ไม่ต้องบอกหรอก ในเมื่อเ้าได้มันไปแล้ว งั้นมันก็เป็ของเ้ามีที่ไหน ได้ของดีแล้วยังป่าวประกาศไปทั่ว”
พวกเขาสองคนเริ่มพูดคุยกันตามปกตินับได้ว่าทั้งคู่คุ้นเคยกันมากยิ่งขึ้นแล้ว...
อัญมณีก้อนนั้นหายเข้าไปในตัวของหลงเหยียนอย่างน่าประหลาดแต่หลงเหยียนไม่มีเวลามาวิเคราะห์ว่ามันมีประโยชน์อย่างไร
หลงเหยียนยื่นมือชี้ไปด้านหน้า“ดูเหมือนพวกเราจะอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว ผ่านเขาหยุนอู่ พวกเราต้องเดินหน้าอีกเมื่อเข้าไปอีกก็คือเทือกเขาหยุนหลัวแล้วเทือกเขาหยุนหลัวคล้ายอาณาจักรของสัตว์อสูร มีสมบัตินับไม่ถ้วนเ้ายินดีจะเข้าไปพร้อมข้าหรือไม่?”
หลงหลิงส่งยิ้มเล็กๆแล้วยื่นมือไปชี้ข้างหน้า “ไปกันเถิด หาไม่แล้วพวกเขาอาจหาเราเจอ”
พวกเขาสองคนเดินทางร่วมกันเดินเข้าสู่เส้นทางมุ่งหน้าไปยังเทือกเขาหยุนหลัวเล่ากันว่าเทือกเขาหยุนหลัวนั้นอันตรายมาก สัตว์ป่านับไม่ถ้วนมีความดุร้ายมากปีศาจอสูรระดับสูงต่างก็อาศัยในนั้น ทุกที่เต็มไปด้วยอันตรายน้อยคนนักที่จะย่างกรายเข้าไป
นอกเสียจากยอดฝีมือระดับสูงจำนวนหนึ่งที่กล้าเข้าไปยกตัวอย่างเช่นเซียวกงเป้า คนระดับนั้นถึงกล้าบุกเข้าไปเสี่ยงโชคคนส่วนใหญ่ที่รอดกลับมา ล้วนกลายเป็ผู้แข็งแกร่งทั้งนั้น
ระดับพลังชีพัขั้นที่สามหรือสี่จะให้ดีควรเข้าไปด้วยกันสี่ห้าคน มิเช่นนั้นเกรงว่าคงเอาชีวิตรอดได้ไม่ถึงหนึ่งวัน หากเจอสัตว์อสูร ชีวิตของพวกเขาก็จบลงทันที
หลงเหยียนรู้ดีว่าตรงหน้านั้นอันตรายแต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าอย่างน้อยก็มีหญิงที่งดงามเคียงข้างเขาก็รู้สึกพอใจขึ้นมาทันที
--------------------
3K
