คิดจะจีบผม...มันไม่ง่ายหรอกตอนที่ 23 ผู้เฝ้ามอง
เป็การกระทำที่บ้าบิ่นมากถึงมากที่สุดสำหรับการลงมือกับเงาตกกระทบโดยตัวเพียงคนเดียวสามัญสำนึกผู้ถือครองอักขระทั่วไปล้วนรับรู้กันว่าหาก้าฆ่ามันให้ได้ซักตัวหนึ่ง
ต้องใช้ผู้ถือครองอักขระไม่ต่ำกว่าห้าคนเป็ขั้นต่ำหากเอาแน่นอนไม่พลาดเป้า ไม่เสียดาย ไม่สูญเสียพลังงานใช่เหตุก็ต้องใช้สิบคนมีสายกายภาพไม่ต่ำกว่าครึ่งหนึ่งคอยสับเปลี่ยนเข้าไปแบกรับความเสียหาย
ด้วยจำนวนคนสิบคนเมื่อเทียบกับคนหนึ่งดู
ดูด้อยค่าจนไม่อาจทำอะไรได้ถึงอย่างนั้นทราเวียร์ยังคงยืนยันกระทำบ้าบิ่นต่อไป ไม่สนใจใครหน้าไหนทำตามใจตลอด
เงาตกกระทบแยกเขี้ยวปล่อยให้น้ำลายปนเืไหลย้อนออกจากปากหยดลงพื้น กล้ามเนื้อกำลังขยายตัวไปมาเส้นเืที่เหมือนกับหนอนแมลงกำลังเคลื่อนไหวภายในร่างกาย กลิ่นไอชั่วร้ายกำลังแพร่กระจายเปลี่ยนพื้นที่โดยรอบให้แปดเปื้อน
ช่างเป็ฉากชวนอ้วกเกินกว่าจะหาคำพูดมาบรรยาย
“ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งก็ยังชวนอ้วกอยู่ดีรู้ไหมครับ ตัวคุณในตอนนี้เริ่มทำให้ผมเกิดสมเพชเวทนาขึ้นมาแล้วนะเนี่ย มันมากพอจนผมไม่อยากลงมือเลย ไม่อยากทำอะไรด้วยซ้ำ”
“บอกกันตามตรงผมรู้สึกว่ามันช่าง“ไร้ค่า” เหลือเกิน เปลืองมือเกินไป ไม่เหมาะกับต้องมาโดนผมคนนี้จัดการแต่จะปล่อยให้ตัวตนเปื้อนมลพิษแบบคุณอยู่ต่อไปรั้งแต่จะทำให้โลกหม่นหมองลงละนะ”
“เพราะฉะนั้นเข้ามาครับ เข้ามาให้ผมคนนี้จัดการ”รอยยิ้มภายใต้หน้ากากไม่อาจเปิดเผยให้คนอื่นได้พบเห็นแต่หญิงสาวผู้เป็บ่าวล่วงรู้ว่ามันต้องปรากฎขึ้นแน่นอน
ร่างสูงคำรามเสียงเดียวต่อเนื่องยิ่งมาเสียงยิ่งดังมากขึ้น
“กะกะกะกะ”
“กะกะกะกะกะกะ!!!” เสมือนกับรับฟังคำกล่าวของทราเวียร์ออกร่างกายชวนอ้วกขยายใหญ่ขึ้น แววตาแสดงความปรารถนาดิบเถื่อนออกมาไม่หยุดยั้ง
มันผู้กำลังถูกท้าทายโดยสิ่งมีชีวิตอันล้าหลังต้อยต่ำด้วยฐานะของมัน เกียรติยศเผ่าพันธุ์ จิตใจอันดำมืดทรงภูมิ ทุกสิ่งอย่างบีบจิตใจความคิดอ่าน
ไม่ให้ยินยอม
ไม่ให้ประณีประณอม
มีเพียงการทำลายล้างจนถึงขีดสุดเท่านั้นที่เป็คำตอบครั้งนี้
“กะกะกะกะกะกะกะกะกะกะกะ!!!” เสียงแห่งความโกรธเกรี้ยวปะทุขึ้นหวังใช้กรงเล็บเสียบแทงร่างกายอีกฝ่ายคริสติน่าหรี่ตามองไม่ให้คลาดสายตาคาดการณ์ด้วยสายตาหล่อน
สมรรถภาพทางร่างกายของมันตอนนี้ล้วนก้าวะโไปไกลมากแสดงให้เห็นเลยว่าศึกก่อนหน้าเป็การเพียงหยอกล้อเล่น ไม่เอาจริงเอาจัง เป็เพียงละเล่นฆ่าเวลาเท่านั้นศึกนี้ต่างหากคือล่าสังหารไม่อาจอยู่ร่วมฟ้าเดียวกัน ศึกสังหารแท้จริง
“...”เกรงว่าการลงมือครั้งนี้คงยากจะจบลงโดยง่ายต้องมีเืเนื้อแลกเปลี่ยนกันหนักหน่วงจนไม่อาจจินตนการสภาพสุดท้ายออกได้
ทราเวียร์ไม่นำพายิ่งหัวเราะชอบใจหนักหน่วงเข้าไปใหญ่
...ต้องแบบนี้สิโกรธเข้าไปอีก ทำให้ตัวเองขาดสติเข้าไปอีกเร็วเข้า
“เป็อะไรไปครับทำไมถึงยังไม่เข้ามาอีก หรือว่ากลัว” ผิดคาดไปไกลมากตัวตนไร้สติปัญญาควรพุ่งเข้าหาชายหนุ่มหน้ากากดำอย่างบ้าคลั่ง
นิ่งสงบไม่ลงมืออาศัยสัญชาตญาณเป็หลักกลับทดแทนด้วยการเลือกใช้สติปัญญาเกือบเทียบเคียงมนุษย์ออกนำมีแรงปรารถนาดิบเถื่อนเป็ตัวหนุนหลัง
ตัวตนมันตอนนี้เลวร้ายแข็งแกร่งกว่าที่คริสติน่าสู้หลายเท่าตัวนัก
“....กะกะกะกะกะ”แสดงให้เห็นเต็มเปี่ยมว่ามันไม่ได้โง่ขาดสติปัญญาสายตากำลังจ้องมองเฝ้ามองหาโอกาสลงมือโเี้
ศึกฆ่าล้างกลายเป็ศึกอดทนอดกลั้น
หากใครหมดความอดทนอดกลั้นก่อนก็จะกลายเป็ฝ่ายแพ้พ่ายกลายเป็เหยื่อให้อีกฝ่ายลงมือโดยจำยอมไม่อาจหลีกหนีไม่อาจหลีกเลี่ยงาเงียบทรงพลังกำลังก่อร่างขึ้นระหว่างทราเวียร์และเงาตกกระทบ
ต่างฝ่ายต่างไม่ขยับไปไหนไม่มีฝ่ายใดลงมือเพียงจ้องมองแลกเปลี่ยนสายตากันไปมาขณะศึกสองฝ่ายกำลังดำเนินผ่านไปเหนือขึ้นบนหลังคาใหญ่
ร่างหลายร่างโผล่ขึ้นมานับสิบร่างพวกเขาทั้งหมดต่างสวมเครื่องแบบสีแดงแบบเดียวกันหมดไม่มีแปลกแยกไม่มีนอกแถว
หัวหน้าผมแดงเป็ชายร่างใหญ่มีแววตาดุดันหากยังแฝงไปด้วยปัญญาเขาก้มมองดูเงาตกกระทบก่อนเหลือบหันมามองทราเวียร์อยู่ในชุดคลุมสีขาวสวมหน้ากากดำ
ทิ้งสายตาไปเกือบนาทีก่อนเผยรอยยิ้มลี้ลับขึ้น
...น่าสนใจมาก
“มีอะไร?”หญิงสาวผมแดงเป็รุ่นน้องตัวเล็ก หันมากล่าวถามด้วยน้ำเสียงไม่มีเคารพให้เห็นขณะคนอื่นต่างนิ่งเงียบไม่พูดจาเฝ้ารอคำสั่งต่อไป
แสดงให้เห็นว่าหล่อนถือเป็หนึ่งผู้มีอำนาจและฐานเสียงในกลุ่มนี้
“ดูตรงโน้นสิ”
“ใคร?”
“ไม่รู้เหมือนกัน”รอยยิ้มปรากฎขึ้นมุมปากของหัวหน้าผมแดงก่อนเ้าตัวจะหัวเราะออกมาโดยไม่ทราบสาเหตุทำเอาหลายคนมึนงงกันไปตาม ๆ กันหันมองแลกเปลี่ยนสายตาหวังทราบคำตอบ
น่าเสียดายที่ไม่มีใครออกมาแถลงไขได้เลยแม้แต่คนเดียว
...คนกับเงาตกกระทบ ไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย มีกันสองคน ไม่สิ มีเพียงคนเดียวที่ต่อสู้เหรอ!?
“เป็ไอ้โง่ที่กล้าท้าทายเงาตกกระทบคนเดียวพระเ้าช่วย” รุ่นน้องสาวขมวดคิ้วไม่อยากจะเชื่อว่ามีคน้าฆ่าตัวตายผ่านกรรมวิธีแบบนี้หลงเหลืออยู่
ผิดกับผู้อื่นคอยสอดส่องจ้องมองไปทั่วไม่ได้ให้ความสนใจกับบุคคลแต่เลือกให้ความสนใจตำแหน่งที่ตั้งและสภาพแวดล้อมแทน
...เหมาะมากสำหรับลงมือ
“รอบด้านไม่มีตัวอื่นอยู่ด้วย”
“ให้เข้าไปแทรกแซงไหม?”พื้นที่เหมาะสำหรับการล่ามาก การหาเงาตกกระทบตัวเดียวไม่มีตัวอื่นคอยมารบกวนถือว่าหายากมากเพราะพวกมันแต่เดิมทีชอบอยู่กันเป็กลุ่มก้อน
ขอเพียงมีคำสั่งมาทุกคนในกลุ่มพร้อมเคลื่อนไหว
“ยังไม่ต้องยังไม่ต้อง มีโชว์สุดยอดปรากฏขึ้นตรงหน้าทั้งทีจะให้ปล่อยให้มันจบลงด้วยน้ำมือของเราได้ยังไงกัน ต้องเลี้ยงเอาไว้สิเลี้ยงเอาไว้” นอกจากไม่แทรกแซง่ชิงมาเป็ของตน
ยังคิดเก็บเอาไว้ดูเล่นอีกต่างหาก
“มานั่งดูกันเถอะ”ก่อนทุกคนจะทำความเข้าใจคำพูดของหัวหน้าผมแดง เขาก็เลือกที่นั่งสุดพิเศษเป็ที่เรียบร้อยแล้วทำเอาหลายต่อหลายคนมึนงงไปชั่วขณะ
ตอนแรกเร่งจะเป็จะตายตอนนี้กลับนิ่งมองสบายใจชอบ
...เกิดอะไรขึ้นกับหัวหน้าอีกเนี่ย
“...”ไม่มีใครหาคำตอบจากการกระทำและไม่กล้าเปิดปากถามเหมือนกัน
จนกระทั่งมีผู้กล้าเป็รุ่นน้องสาวผมแดงหล่อนดูไม่ชอบใจอย่างมากกับการกระทำของหัวหน้าผมแดง อีกฝ่ายออกจะทำตามใจชอบเกินไปไม่เห็นหัวคนอื่น
ทำงานใหญ่ให้กลายเป็งานเล็ก
...พระเ้าช่วยตัดสินใจอะไรของเขา ต้องห้าม ต้องรีบห้าม
“เดี๋ยวก่อนสิอย่าลืมว่าเรามาทำอะไรที่นี่ เราไม่มีเวลามานั่งสบายใจตรงนี้หรอกนะ” ตัวหล่อนและพรรคพวกไม่ได้มีเวลามากพอมาใช้เสียเปล่าทุกคนล้วนต้องทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายให้สมบูรณ์เสร็จสิ้น
ด้วยตัวตนของหัวหน้าเขาย่อมต้องปฏิบัติอย่างเคร่งครัดห้ามผิดพลาดไม่คู่ควรมาเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์กับเื่ไม่เป็เื่
แน่นอนว่าเขารับรู้แต่รับรู้กับปฏิบัติตามหาใช้เส้นทางเดียวกัน
“เธอไม่สนใจเหรอ?”หัวหน้าผมแดงไม่ได้เถียงให้เหนื่อยเปล่า
เขาเพียงเชิญชวนให้หล่อนนั่งมองดูเฝ้าสังเกตการ
“ไม่”
“งั้นก็ไปเถอะฉันจะอยู่ดูที่นี่เอง”
“นายแน่ใจนะว่าจะเอาแบบนี้” พระเ้าช่วย หัวสมองทุกคนเสมือนโดนค้อนตอกเข้าให้ ทำเอามึนงงไปหมดมึนงงจนแยกไม่ออกว่าเป็จริงหรือฝัน
หัวหน้าชื่นชอบทำอะไรตามใจชอบรู้กันอยู่ั้แ่เริ่มต้น แต่ไม่คิดเลยว่าจะทำตามใจชอบขนาดนี้ขนาดที่ว่าถีบการงานทั้งหมดทิ้งไปนั่งดูคนตีกับเงาตกกระทบ
ทั้งยังยืนยันคำเดิมไม่มีเปลี่ยน
“อือ ไปเถอะ”
“อะไรที่ทำให้นายตัดสินใจแบบนี้ออกมากันหะ”เธอรู้ว่าเขาไม่ได้เป็คนโง่แยกแยะไม่ออกระหว่างงานการกับเวลาเล่นสนุกออกจะเป็คนตัดสินใจได้ยอดเยี่ยมด้วยซ้ำ
เพราะฉะนั้นการตัดสินใจครั้งนี้ต้องมีอะไรแอบแฝงแน่นอน
“...”หัวหน้าผมแดงยิ้มเล็กน้อยจ้องมองเงาตกกระทบอยู่นาน
ก่อนหันกลับมามองทราเวียร์นานยิ่งกว่าอาจนานมากพอจน้าบุกเข้าไปถึงเบื้องหน้าคว้าเอาหน้ากากจ้องมองดวงตาผ่านลึกเข้าไปในจิตใจ
ชำแหละทุกอย่างหวังเปิดดูทุกสิ่ง
“...สัญชาตญาณละมั้งบางสิ่งอย่างที่คนปกติธรรมดาไม่เห็น มักดึงดูดให้ผู้อื่นจดจ้องเป็ธรรมดาโดยเฉพาะกับคนอยากรู้อยากเห็นแบบฉันด้วย มันยิ่งหนักเข้าไปใหญ่”
“ไร้สาระ”
“เหรอแต่ฉันว่ามันไม่ไร้สาระนะ”
“...”รุ่นน้องสาวงุนงงไม่เข้าใจ
“ลองหันไปมองคนอื่นด้วยสิฉันเชื่อว่าต้องมีอย่างน้อยซักสองคนที่คิดแบบเดียวกับฉันอยู่ตอนแรกอาจยังมองไม่ออก หากมองออกเมื่อไหร่เข้า คงไม่พ้นต้องยินยอมพร้อมใจนั่งลง”หัวคิ้วหล่อนขมวดแน่นก่อนหันไปมองตามคำบอกของชายหนุ่มผมแดง
จนเห็นสองคนแข็งแกร่งรองลงมาจากหัวหน้านั่งลงพร้อมหรี่ตามองทราเวียร์ไม่ให้คลาดสายตาเป็อาการเดียวกันไม่มีผิด
...มีอะไรที่ฉันคนนี้มองไม่เห็นจริงเหรอ?
“เอาจริงดิ”
“...”ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา
มีเพียงแววตามุ่งมั่นที่เหนือเกินกว่าจะมาสนใจกับสิ่งแวดล้อมไม่ใช่เพียงหล่อนไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นคนอื่นภายในทีมยังไม่เข้าใจเหมือนกันว่ากำลังเกิดบ้าอะไรขึ้นกับสองคนนั้นถึงได้นั่งลงตามหัวหน้าไม่คิดทำงานทำการ
สุดท้ายต้องปล่อยไปตามกรรม
“ปล่อยไปเถอะ”รุ่นน้องสาวคิ้วกระตุกพลางถอนหายใจเหนื่อยหน่าย
ทำตามใจชอบกันเกินไปแล้วนะ
“ฉันไม่ว่านะหากเธอจะนั่งลงมองดูสถานการณ์เบื้องหน้า แต่ถ้าเธอรีบมากนักจะไปก่อนก็ได้ฉันไม่ห้าม” รอยยิ้มไม่สนใจอะไรปรากฎออกมาให้เห็น
“...” หล่อนจ้องมองสลับไปมาระหว่างทั้งสามมุมมองหนึ่งทราเวียร์กำลังเผชิญหน้ากับเงาตกกระทบ หัวหน้าผมแดง ลูกน้องสองคน
สุดท้ายเลือกนั่งลงกับพื้น
“ชิ ก็ได้ ก็ได้ฉันจะนั่งตรงนี้ด้วย ถือโอกาสล่าเงาตกกระทบ ไอ้เงาตกกระทบตัวอื่นมีคนจองเต็มไปหมดหากไอ้หมอนี้มันฆ่าไม่ได้ เราจะเข้าไปแย่งชิง ถ้าเป็แบบนี้ได้ใช่ไหม?” เหตุการณ์กล่าวอ้างถูกหยิบเอาออกมาใช้งาน
เผื่อเกิดอะไรขึ้นหล่อนจะได้มีเหตุผลเอาไว้ใช้งาน
“ไม่จำเป็ต้องออกไปหาที่อื่นไกลไม่ต้องเสี่ยง แถมไม่ต้องออกแรงอีกต่างหาก” หล่อนกล่าวดักทางเอาไว้หมดชักจูงให้ทุกคนอยู่ต่อ แน่นอนว่าทุกคนต่างเกิดอยากรู้อยากเห็นเหมือนกันว่าอะไรทำให้หัวหน้าเกิดสนใจ
จนทิ้งงานการได้
“ตกลง” หัวหน้าผมแดงหัวเราะตอบตกลง
“...หึ”
“อย่าอารมณ์เสียสิเราอาจได้ของดีกว่าที่คิดกลับมาก็ได้”
“ใกล้จะเริ่มกันแล้ว”ศึกอดทนอดกลั้นกำลังสิ้นสุดลง ท่ามกลางสายตาคนมากมายกำลังมุงมองทราเวียร์จะกลายเป็เหยื่อตายทรมานหรือจะเป็ฝ่ายเงาตกกระทบที่แตกสลายกลายเป็ศพ
ตัวเลือกระหว่างเป็ตายกำลังถูกตัดสินในไม่ช้า
“...”ทุกคนต่างเฝ้ามองใกล้ชิดไม่มีละสายตาออก
ความเงียบปกคลุมพื้นที่คริสติน่าจ้องมองไม่ให้คาดสายตาต้องบอกว่ามันหาได้ยากเลยที่นายเหนือหัวของหล่อนจะเลือกลงมือด้วยตัวเอง
ระหว่างทั้งสองฝ่ายยังคงยืนนิ่งเงียบไม่คิดลงมือคล้ายกำลังหยั่งเชิงเป็ไปตามที่ทราเวียร์ได้บอกกล่าวเอาไว้ตอนแรกเกี่ยวกับเงาตกกระทบ
มันไม่ได้โง่ ไม่ได้ไร้สมองอย่างที่ทุกคนคิดมันมีสมองและกำลังใช้มันสุดความสามารถหวัง่ชิงชีวิตเธอและตอนนี้ถึงคราวของทราเวียร์บ้างแล้วที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาด
“...” ทราเวียร์ยิ้ม
ไม่นำพากับฉากเบื้องหน้า
“กะกะกะกะกะ”ผิดกับเงาตกกระทบมันถอยหลังไปหลายก้าวก่อนเลือกเดินเป็วงกลมล้อมรอบตัวทราเวียร์คิดโจมตีช่องว่าง
แน่นอนว่าเ้าตัวปล่อยให้ลงมือได้เต็มที่
“ไม่เข้ามาเหรอครับ?”
“...” มันนิ่งเงียบไม่ตอบ
่พริบตาเดียวสถานการณ์แปรเปลี่ยนไปอย่างมหาศาลอีกครั้งหนึ่งเมื่อทราเวียร์ปลดปล่อยพลังออกมารวดเร็วเกินกว่าใครจะต้านทาน
คำเดียวไร้ความหมาย
“ตูม”
ตูม!!
คลื่นะเิสีขาวปรากฎขึ้นด้านหลังเงาตกกระทบส่งร่างมันปลิวกระเด็นไม่อาจทรงตัวได้กลางอากาศแรงะเิมีพลังทำลายมากพอ
ทิ้งาแมากมายเอาไว้บนร่างกายมัน
659
