-BAD MASTER-
4
เมื่อมาถึงเราก็รีบไปเช็คอินที่โรงแรมทันทีเพราะมันก็ใกล้จะค่ำแล้วก่อนจะแยกย้ายไปเก็บของฉันพักกับพี่ริต้า ส่วนแกปเปอร์อยู่ห้องตรงข้ามกับเราพอจัดของเสร็จก็จะลงไปทานดินเนอร์ที่ทางโรงแรงจัดไว้ให้
“ทะเลที่นี่ตอนกลางคืนสวยมากๆเลยนะ” พี่ริต้าพูดขึ้นหลังจากที่เราทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว “เธอจะไปเดินเล่นก่อนก็ได้นะ แต่พี่ขอขึ้นไปพักก่อน”
“ค่ะ” ฉันตอบรับพี่ริต้าก่อนที่เธอจะลุกและเดินไปทิ้งให้ฉันอยู่กับแกปเปอร์แค่สองคนหลังจากที่เราคุยกันบนรถจนป่านนี้เราก็ยังไม่เคยพูดอะไรกันสักคำเลย
ทะเลตอนกลางคืนงั้นเหรอน่าสนใจไม่ใช่น้อยเลยนะที่ฉันเคยเห็นในรูปก็มีแต่ตอนกลางวันฉันคงจะต้องไปดูหน่อยแล้ว เดินเล่นบนชายหาดไปพร้อมกับดวงจันทร์คงจะเป็ความรู้สึกที่ดีมากแน่ๆเลยได้มาทั้งทีเอาให้คุ้มไปเลย คริๆ
“อ้อ แล้วนายก็ไปเป็เพื่อนฟ้าด้วยล่ะ” พี่ริต้าเดินไปได้ไม่ไกลเธอก็หันกลับมาอีกเหมือนเพิ่งนึกได้แต่แกปเปอร์กลับยังคงนั่งนิ่งและไม่ได้ปฏิเสธหรือรับปากอะไรออกไป “นายได้ยินที่ฉันพูดหรือเปล่าแกปเปอร์”
เมื่อเขายังไม่ยอมพูดอะไรเธอจึงเดินกลับมาที่โต๊ะที่เรานั่งอยู่อีกครั้ง
“ได้ยินแล้วน่า เธอรีบขึ้นไปพักผ่อนเถอะ”
“รู้แล้วย่ะ”
พี่ริต้าเบะปากใส่แกปเปอร์ก่อนที่เธอจะรีบขึ้นไปพักผ่อนแล้วตอนนี้ก็เหลือฉันกับเขาแค่สองคนจริงๆ ฉันไม่ชอบอยู่กับเขาตามลำพังแบบนี้เลยมันอึดอัดยังไงก็ไม่รู้เพราะอีตาบ้านี่ไม่ยอมชวนฉันคุยก่อนบ้างเลยนั่งทำหน้าอย่างกับมีคนบังคับให้มาเที่ยวอย่างนั้นแหละ
“เธอจ้องฉันนานเกินไปแล้วนะ”
“เอ๊ะ...” ฉันใเมื่ออยู่ๆเขาก็พูดออกมาแบบนั้นนี่ฉันจ้องเขานานขนาดนั้นเชียวเหรอ
“แอบนินทาฉันอีกแล้วหรือไง”
“หา...ปะ...เปล่าสักหน่อย” ฉันรีบปฏิเสธทันควัน
ทำไมทุกครั้งที่ฉันแอบนินทาเขาเขาจับได้เสมอเลยนะ ให้ตายเถอะ! เขานี่น่ากลัวจริงๆ
“เอ่อ...แล้วก็ นายไม่ต้องไปเป็เพื่อนฉันก็ได้นะ ฉันไปคนเดียวได้” ฉันบอกเพราะไม่อยากรบกวนเขาและอีกอยากฉันไม่อยากอึดอัดเวลาอยู่กับเขาน่ะนะ
ไปคนเดียวมันก็คงจะไม่น่ากลัวเท่าไหร่หรอกมั้ง
“ฉันเคยพูดว่าจะไปเป็เพื่อนเธอหรือไง”
“นาย...”
“ไม่เคยเห็นไม่ใช่เหรอ ทะเลน่ะ เชิญไปดูให้เต็มที่แล้วกันนะ” พูดจบเขาก็ลุกหนีไปเลย ทิ้งให้ฉันนั่งอ้าปากพะงาบๆด้วยความโกรธแต่ก็ไม่มีคำใดหลุดออกมาจากปากเลยสักคำเพิ่งเข้าใจคำว่าหน้าชาก็วันนี้แหละ
“เหอะ! คิดว่าฉันอยากจะไปกับนายนักหรือไงถ้าจะต้องให้ไปเดินกับคนแบบนายฉันก็ขอขึ้นไปนอนบนห้องดีกว่า”
“เดินคนเดียวก็ไม่เห็นจะน่ากลัวตรงไหนเลย”
ตอนนี้ฉันกำลังเดินเล่นอยู่บนชายหาดซึ่งมันเงียบมากๆเลย ฉันยังมองไม่เห็นสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคนเลยสักคนแต่ก็ช่างสิ เพราะตอนนี้ทะเลตรงหน้าฉันน่าสนใจกว่าเยอะเลย
ลมทะเลกำลังพัดในระดับที่ฉันต้องยกแขนขึ้นมาบังตัวเองไว้เพราะตอนนี้ฉันใส่แค่เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขาสั้นเท่านั้นเป็เพราะความี้เีฉันจึงไม่ได้ขึ้นไปเอาเสื้อคุมบนห้องแสงไฟสีส้มจากข้างทางส่องกระทบกับพื้นทรายแข่งกับแสงจากดวงจันทร์ที่วันนี้ดูสวยเป็พิเศษหรืออาจจะเป็เพราะว่าฉันไม่เคยที่จะสนใจดูมันเลยก็ไม่รู้มันส่องแสงกระทบกับผิวน้ำทำให้ทะเลในตอนนี้ดูเปล่งประกายระยิบระยับและทำให้ที่ที่ฉันยืนอยู่ไม่มืดมากนักแต่ถึงอย่างนั้นทะเลในตอนนี้ก็ยังให้ความรู้สึกที่เงียบเหงาและเศร้าอยู่ดีฉันเข้าใจประโยคที่ว่าทะเลก็มีชีวิตอย่างแท้จริงแล้วล่ะเพราะตอนนี้ฉันได้มาัักับมันจริงๆ
“Heyyou!”
ฉันหันไปตามเสียงที่ดังมาจากด้านหลังก็พบกับฝรั่งตัวสูงหัวสีทองคนนึงกำลังเดินเข้ามาหาฉันและดูจากการเดินของเขาแล้วฉันว่าเขาต้องดื่มมาเยอะแน่นอนขนาดยืนอยู่ตรงนี้ฉันยังได้กลิ่นของแอลกอฮอล์เลย แล้วฉันจะทำยังไงดีล่ะภาษาอังกฤษฉันก็ไม่เก่งซะด้วยสิ ฉันเกือบจะไม่จบมอหกก็เพราะวิชานี้นี่แหละ
“Howto pay” (ต้องจ่ายเท่าไหร่)
“เอ่อ...ว้ายยยย! ”
กว่าฉันจะแปลสิ่งที่เขาพูดได้เขาก็เดินมาจับแขนของฉันไว้แล้ว
“นี่คุณจะทำอะไรน่ะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” ฉันรีบบอกเขาทันทีที่เขาทำท่าว่าจะลากฉันไปที่ไหนสักแห่ง
“Youso beautiful”
“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”
“Ineed you”
โอ๊ยยยยนี๊ดบ้านี๊ดบออะไรกันล่ะ ฉันจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย ฉันควรจะร้องให้คนมาช่วยสิ ใช่ต้องเรียกคนมาช่วย
“ช่วยด้วยค่ะ! มีใครอยู่แถวนี้มั้ยคะ ช่วยฉันด้วย!”
“Shutup! ”
โอ๊ะนี่มันสั่งให้ฉันหุบปากเหรอ ถึงฉันจะโง่แต่ฉันก็แปลประโยคนี้ออกนะจะให้ฉันหุบปากได้ยังไงในเมื่อนายจะลากฉันไปทำอะไรก็ไม่รู้ไอ้ฝรั่งขี้นกเอ๊ย!
“ช่วยด้วยค่ะ ช่วย...อื้ออ” ไอ้บ้าบังอาจเอามือมาปิดปากฉันไว้ได้ยังไงอยากเจอดีนักใช่มั้ย
“Ahhhhh!!!”
ฉันกัดมือเขาที่เอามาปิดปากฉันไปเต็มแรงก่อนที่เขาจะร้องออกมาแล้วรีบเอามือออกทันทีฉันอาศัย่ที่เขากำลังสำรวจมือตัวเองอยู่นั้นวิ่งหนีทันที
“โอ๊ย...”
ฉันวิ่งไปได้ไม่ถึงไหนไอ้ฝรั่งขี้นกนี่ก็มากระชากผมฉันไว้ก่อนใช่! มันกระชากผมของฉัน ไอ้บ้านี่กล้าทำกับเพศแม่แบบนี้ได้ยังไงขนาดแม่ฉันยังไม่เคยทำแบบนี้กับฉันเลย
“เจ็บนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้” ฉันะโบอกไอ้ฝรั่งนี่ให้ปล่อยแต่มันก็ยังจะลากฉันไปไหนก็ไม่รู้แต่เดี๋ยวนะ ไอ้บ้านี่มันเป็ฝรั่งนี่ แล้วมันจะฟังฉันออกได้ยังไงล่ะ
เมื่อเห็นว่ายังไงไอ้บ้านี่มันคงไม่ปล่อยฉันและแถวนี้ก็ไม่มีใครที่จะมาช่วยฉันได้เลยฉันจึงต้องหาวิธีเอาตัวรอดเอง
พลั่ก
ฉันใช้เท้าที่ว่างอยู่ถีบไอ้บ้านี่ออกไปข้างหลังเพราะมือฉันต้องคอยจับผมไว้เพื่อไม่ให้มันเจ็บมากเวลาถูกดึงแต่คราวนี้มันกลับไม่โวยวายอะไรออกมาเลยแค่หันมามองหน้าฉันนิ่งๆเท่านั้นคงเป็เพราะว่าแรงฉันอาจจะน้อยเกินไปฉันจึงอาศัย่ที่มันหันมาใช้มือที่ตอนแรกจับผมอยู่ไปข่วนหน้ามันทันที
“Ouchhhhfuck!#$$#^&&…” มันร้องออกมาด้วยความเ็ปแล้วก็พ่นอะไรออกมาอีกมากมายก็ไม่รู้ซึ่งฉันแปลไม่ออกคงจะด่าฉันล่ะมั้ง
แต่ถึงยังไงมันก็ยังไม่ยอมปล่อยมือที่ดึงผมของฉันอยู่ดีแถมตอนนี้ยังกระชากแรงกว่าเดิมด้วยตอนนี้หน้าตาของมันหน้ากลัวมากๆเลยแถมยังมีรอยถลอกจากฝีมือฉันอีก
“โอ๊ยยย...” มันกระชากผมให้เข้าไปใกล้มากขึ้นแถมยังเพิ่มแรงลงไปอีกด้วยฉันจะทนไม่ไหวแล้วนะ
ฉันรู้สึกว่าตอนนี้มีน้ำรื้นขึ้นมาที่ตาทั้งสองข้างแล้ว
“Goto hell! ”
ไม่พียงแต่พูดเปล่ามันยกมืออีกข้างหนึ่งขึ้น ซึ่งฉันรู้ในทันทีว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเห็นมันเงื้อมือและเตรียมที่จะฟาดลงมาบนหน้าฉัน ฉันจึงรีบหลับตาทันที
.....
เอ๋? ทำไมมันถึงไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยล่ะไม่รู้สึกเจ็บและไม่มีแม้กระทั่งเสียงฝ่ามือกระทบกับใบหน้าเลยหรือว่ามันจะคิดได้แล้วนะ ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมาดูก็พบว่าตอนนี้มีมือของใครก็ไม่รู้มาจับมือของไอ้ฝรั่งบ้านี่ไว้ก่อนที่มันจะได้ตบฉันจริงๆใครคือพลเมืองดีที่มาช่วยฉันในเวลานี้กันนะ
“แกปเปอร์!” ฉันเผลอเรียกชื่อของคนที่มาช่วยฉันตอนนี้เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน
“Shit....” ไอ้ฝรั่งนี่ดูหัวเสียไม่น้อยก่อนจะหันไปมองหน้าแกปเปอร์แต่มันก็ยังไม่ยอมปล่อยผมฉันอยู่ดี “Whoare you? ”
“Let-her-go-now” แกปเปอร์บอกอะไรไอ้ฝรั่งก็ไม่รู้แต่ตอนนี้เขาดูน่ากลัวมากกว่าไอ้ฝรั่งขี้นกนี่อีกเขาไปโกรธใครมาก่อนหน้านี้หรือเปล่าอ่ะ
“What?…hahaha”
“โอ๊ยย” มันหัวเราะพร้อมกับกระชากผมฉันไปมาเพื่อยั่วโมโหแกปเปอร์ซึ่งตอนนี้เขาได้ใช้มืออีกข้างมากระชากคอเสื้อของไอ้ฝรั่งนี่เรียบร้อยแล้ว
“ฉันเตือนแกแล้วนะ”
พลั่ก
ตุบ
แกปเปอร์ปล่อยหมัดใส่ไอ้ฝรั่งนี่ทำให้มันรีบปล่อยมือออกจากผมฉันทันทีถึงมันจะตัวใหญ่แค่ไหนแต่หมัดของแกปเปอร์ก็ทำให้มันล้มลงไปกองกับพื้นได้และไม่รอให้มันตั้งตัวแกปเปอร์ก็ลงไปปล่อยหมัดใส่มันไม่ยั้งเลย
พลั่กพลั่ก พลั่ก
“พอแล้วแกปเปอร์” ฉันรีบเข้าไปห้ามแกปเปอร์ก่อนที่ไอ้ฝรั่งนี่มันจะตายเสียก่อนแถมตอนนี้ก็ยังไม่สร่างเมาเลยด้วย
เหอะทีตอนที่ลากฉันนี่แรงเยอะจังเลย แล้วตอนนี้เป็ไงล่ะ แค่แรงที่จะลืมตายังไม่มีเลย
เมื่อเห็นว่ามันสลบไปแล้วแกปเปอร์เลยหยุดก่อนจะลุกขึ้นและปัดทรายตามตัวออกแล้วหันมามองสำรวจฉันั้แ่หัวจรดเท้า
“เอ่อ...คือ ฉันไม่เป็ไรหรอก”
“ไม่ได้ถาม” คำตอบของเขานี่ทำให้ฉันหน้าชาได้ตลอดเลยจริงๆ
“ยังไงก็ขอบคุณนะ”
“ฉันก็แค่บังเอิญผ่านมาทางนี้เฉยๆ”
“ขอบคุณที่นายมานะ” ฉันฉีกยิ้มกว้างไปให้ถึงเขาจะบอกว่าแค่ผ่านมาเฉยๆฉันก็ยังดีใจที่อย่างน้อยเขาก็คิดจะเข้ามาช่วยฉันถ้าไม่ได้นายฉันต้องแย่แน่ๆเลยแกปเปอร์
“เธอยิ้มอะไร”
“เปล่านี่” ถึงปากจะพูดไปแบบนั้นแต่ฉันก็ยังไม่หยุดยิ้ม “ยังมีทรายติดเสื้อนายอยู่น่ะ” ฉันบอกพร้อมกับเอื้อมมือไปจะปัดทรายออกให้เขา
“ไม่ต้อง”
แต่ก่อนที่มือฉันจะไปถูกตัวเขาเขาก็รีบขัดขึ้นมาก่อนพร้อมกับรีบปัดทรายบนแขนเสื้อออกทันทีทำให้มือฉันชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะรีบชักมือกลับมาลูบผมตัวเองแก้เก้อน่าอายชะมัด!
“จัดการตัวเองก่อนเถอะ”
พูดจบเขาก็เดินไปเลยทิ้งให้ฉันยืนงงอยู่คนเดียว
“ชิ จะหวงเนื้อหวงตัวอะไรนักหนา”
ฉันบ่นในขณะที่ใช้มือสางผมตัวเองที่เพิ่งโดนไอ้ฝรั่งขี้นกกระชากให้เข้าทรงฉันหวังว่ามันจะยังไม่ตายหรอกนะ แกปเปอร์ใส่ไปไม่กี่หมัดเอง
ฉันลองเดินเข้าไปดูเใกล้ๆก็เห็นว่ามันยังนอนหายใจอยู่ด้วยสภาพที่มีรอยช้ำอยู่บนใบหน้าที่มาจากฝีมือของแกปเปอร์ที่สลบไปง่ายๆแบบนี้คงเป็เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ล่ะมั้งถ้าไม่อย่างนั้นคงจะตอบโต้กับแกปเปอร์บ้างแล้ว ปล่อยให้นอนไว้แบบนี้คงจะไม่เป็ไรหรอกมั้งเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงมีคนมาเห็นเองแหละแล้วนี่ฉันจะไปเป็ห่วงคนที่คิดจะทำร้ายฉันทำไมเนี่ย
“นี่เธอ!”
ฉันหันไปตามเสียงเรียกที่ฉันจำได้ว่าเป็เสียงของแกปเปอร์เขาอยู่ห่างจากที่ฉันยืนอยู่ประมาณสิบเมตรได้ เขายังไม่ได้ไปไหนอีกเหรอไงฉันนึกว่าเขาจะไปแล้วซะอีก
“จะไม่ไปเหรอไง”
“หืม?”
“จะยืนรอให้มันฟื้นขึ้นมาทำอะไรเธออีกรึไง”
นั่นน่ะสิ!ถ้าเกิดไอ้ฝรั่งนี่บ้าระห่ำลุกขึ้นมาอีกจะทำยังไงตอนนี้แกปเปอร์ก็เดินไปจริงๆแล้วด้วย แล้วฉันจะยืนทำบ้าอะไรล่ะเนี่ย
“เดี๋ยวก่อน รอฉันด้วย”
ฉันกำลังเดินตามแกปเปอร์เพื่อกลับโรงแรมที่เราพักอยู่ซึ่งอยู่ไม่ไกลนักั้แ่เดินมายังไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลยสักคำจนตอนนี้บรรยากาศมันเริ่มอึดอัดอีกแล้วจะว่าไปแล้วฉันก็ยังประหม่าเวลาอยู่กับแกปเปอร์ตามลำพังอยู่ดี ไม่รู้สิ เวลายู่กับเขาฉันจะทำตัวไม่ค่อยถูกไม่กล้าชวนคุยแล้วก็ไม่กล้าสบตาด้วยส่วนเขาก็ได้แต่ทำเ็าใส่ฉันและคงจะไม่ชอบฉันเหมือนกันล่ะมั้งเพราะความสัมพันธ์ของเราสองคนเริ่มไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ทุกคนยังจำตอนที่ฉันเจอเขาวันแรกได้มั้ยล่ะ
เอ๊ะ...ถ้าพูดถึงเื่ที่ฉันทำงานอยู่กับแกปเปอร์ พี่ริต้ายังไม่รู้เื่นี้นี่นาฉันลืมเื่ที่จะมาพูดกับแกปเปอร์ไปได้ยังไงนะฉันจะให้พี่ริต้ารู้เื่นี้ไม่ได้เด็ดขาด
“เอ่อ...”
แล้วฉันจะเริ่มยังไงดีล่ะ....
แกปเปอร์หันทางฉันเขาทำหน้าเป็เชิงถามว่ามีอะไร แต่ก็ไม่ยอมหยุดเดิน
“ฉันมีเื่อยากจะขอร้องนาย”
“...”
“คือว่าพี่ริต้าไม่รู้เื่ที่ฉันไปทำงานที่คอนโดนายแล้วฉันก็ไม่อยากให้เธอรู้ด้วย”
“แล้วเธอมาบอกฉันทำไม”
“ก็เพราะว่าถ้าฉันไม่พูด นายไม่พูด พี่ริต้าก็จะไม่รู้ ขอร้องล่ะช่วยฉันหน่อยนะ”
“แล้วถ้าฉันไม่ช่วยล่ะ”
เอาไงดีฉันคิดอยู่แล้วเชียวว่านายนี่จะไม่ยอมช่วยฉันง่ายๆหรอก คนอะไรใจดำชะมัดเลยแต่ฉันก็ยอมไม่ได้เหมือนกันหรือฉันควรจะทำให้เขาพูดไม่ได้ดีนะ บ้าน่าฉันไม่ทำถึงขนาดนั้นหรอกปัญหาของฉันเป็เื่ระดับโลกเมื่อไหร่ล่ะฉันจะต้องหาเหตุผลมาต่อรองกับเขา
“ถ้านายไม่ช่วยฉันล่ะก็ ฉันจะไปบอกพี่ริต้าว่านายชอบเธอ” ฉันรีบโพล่งไปทันทีที่คิดได้ “ฉันเห็นนะสายตานายเวลามองพี่ริต้าน่ะ”
อันนี้ฉันพูดจริงๆนะฉันแอบเห็นตอนที่เขามองพี่ริต้าตอนหลับบนรถขณะที่เราเดินทางมาที่นี่น่ะมันไม่ใช่สายตาที่ใช้เวลามองเพื่อนเลยสักนิด มันมีอะไรมากกว่านั้น
“...”
หืม...ทำไมเขาไม่ใที่ฉันรู้ความลับของเขาล่ะแถมยังเดินไม่ยอมหยุดอีกรู้มั้ยว่าการที่ฉันพูดไปเดินตามเขาไปมันก็ทำให้เหนื่อยเหมือนกันนะเขาก้าวทีนี่เท่ากับฉันก้าวสองก้าวเลยมั้ง
“ที่นายไปที่ผับทุกวันก็เพื่อจะไปเฝ้าพี่ริต้าใช่มั้ยล่ะ”
เงียบ...ทำไมเขาถึงไม่พูดอะไรบ้างเลยล่ะหรือเป็ใบ้ไปแล้วหรือไง ฉันจะได้ไม่ต้องขอร้องเขาน่ะ
“นี่นาย ไม่กลัวว่าฉันไปบอกพี่ริต้าหรือไง”
“จะกลัวทำไม”
“เอ๋? ”
หมายความว่าไงเค้าไม่กลัวว่าถ้าพี่ริต้ารู้แล้วความสัมพันธ์ของเขาสองคนจะเปลี่ยนไปหรือไงในเมื่อพี่ริต้าบอกว่าเขาเป็แค่เพื่อน
“หึ ไปบอกสิริต้าเองก็รู้อยู่แล้ว”
“หา!”
พี่ริต้าก็รู้ว่าแกปเปอร์ชอบเธออย่างนั้นเหรองั้นก็แสดงว่าแกปเปอร์สารภาพกับพี่ริต้าไปแล้วแต่ถูกเธอปฏิเสธเหรอแต่ฉันยังจำแววตาตอนที่พี่ริต้าบอกว่าเขาเป็แค่เพื่อนได้นะตอนนั้นแววตาเธอดูหม่นลงถึงจะแค่แวบเดียวแต่ฉันก็สังเกตได้ นี่ฉันงงไปหมดแล้วนะทำไมความสัมพันธ์ของสองคนนี้ซับซ้อนจัง มันต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นแน่นอนหรือว่าจะเกี่ยวกับที่เขาละเมอในวันนั้นรึเปล่านะ
“ถ้าอย่างนั้น ที่นายละเมอวันนั้นก็...อ้ะ”
อยู่ๆอีตานี่ก็หยุดเดินเฉยเลยทำให้ฉันที่เดินตามเขามาติดๆไม่ทันได้ระวังชนเข้ากับแผ่นหลังของเขาเต็มๆ
“จะหยุดเดินทำ...โอ๊ย!”
ฉันกำลังจะโวยที่เขาหยุดเดินไม่บอกกันก่อนแต่ก็ต้องหยุดเพราะอยู่ๆเขาก็หันมาแล้วเอามือมาบีบที่ต้นแขนทั้งสองข้างของฉันอย่างแรงจนฉันต้องร้องออกมาเพราะความเจ็บ
“นายทำบ้าอะไร! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” ฉันบอกพร้อมกับพยายามแกะมือของเขาออกแต่ก็ไม่เป็ผลเลยนอกจากเขาจะไม่ยอมปล่อยแล้วเขายังบีบมันแรงกว่าเดิมด้วย
ฉันมองหน้าของเขาที่ตอนนี้กัดฟันกรอดเพื่อระงับอารมณ์ที่กำลังเดือดของเขาสายตาของเขาฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด แล้วฉันไปทำอะไรให้เขาโกรธอีกนะ ทำไมอยู่ๆถึงได้มีท่าทีแบบนี้อีกล่ะ
“อย่าพูดเื่นั้นให้ฉันได้ยินอีก”
“นะ...นายหมายถึงเื่อะไร”
เขาไม่ยอมตอบแต่กลับจ้องหน้าฉันนิ่ง แล้วฉันจะรู้ได้ไงล่ะว่าเขาหมายถึงเื่อะไร หรือว่า...
“เื่ที่นายละเมองั้นเหรอ...โอ๊ยย”
เมื่อฉันพูดเื่นี้ออกไปเขาก็ใส่แรงที่บีบแขนฉันมากขึ้นกว่าเดิมทำไมเขาถึงชอบทำรุนแรงกับฉันนักนะ ทั้งๆที่เขาก็น่าจะบอกกับฉันดีๆก็ได้
“อย่าให้ฉันได้ยินเธอพูดเื่นั้นอีก จำไว้ซะ!”
“ปล่อยนะ ฉันเจ็บ”
“ถ้าเจ็บก็จำไว้ อย่าให้ฉันต้องทำมากกว่านี้”
พลั่ก
ตุบ!
พูดจบเขาก็ผลักฉันออกทันทีแต่ด้วยแรงที่เขาส่งมาทำให้ฉันล้มลงไปกองกับพื้นดีนะที่มันยังเป็พื้นทรายถ้าไม่อย่างนั้นเจ็บมากกว่านี้แน่
ฉันทำได้เพียงจ้องหน้าเขานิ่งใช่สิ เขาเป็เ้านายฉันนี่เขาอาจจะไล่ฉันออกอีกก็ได้ หึทำไมฉันต้องมาเจ็บตัวเพราะเขาแบบนี้ด้วยนะ
“แล้วอย่าหาฉันไม่เตือนล่ะ”
พูดจบเขาก็เดินจากไปเลย
ฉันไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้เพราะฉันกลัวว่าถ้าพูดออกไปน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้มันอาจจะไหลออกมาฉันไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตาของฉัน ไม่อยากให้เขาคิดว่าฉันอ่อนแอฉันจะไม่มีทางให้เขาเห็นฉันร้องไห้อีกเด็ดขาด
ฉันมองสำรวจต้นแขนตัวเองที่ถูกเขาบีบไว้จนตอนนี้มันแดงเถือกไปหมดเขาเป็คนที่ช่วยฉันจากไอ้ฝรั่งขี้นกนั่นแต่ก็เป็เขาที่ทำร้ายฉันเอง เหอะทั้งๆที่เขาทำร้ายฉันแต่ฉันไม่สามารถโต้ตอบอะไรเขากลับไปได้เลยน่าสมเพชตัวเองจริงๆ
- TBC -
13K
