ไลฟ์สดทำฟาร์ม : องค์หญิงเก้าผู้นี้ขอไปใช้ชีวิตสุขสงบในชนบทกับบัณฑิตหนุ่ม

บทที่ 26 พาโจรภูเขากลับไปบุกเบิกที่ดิน

        นี่คือฮูหยินตัวน้อยของเขา

        ฮูหยินตัวน้อยที่ยินยอมร่วมทุกข์ร่วมสุข และกอบกู้ตระกูลเซี่ยงไปพร้อมกับเขา

        เซี่ยงเฉิงหลีกุมมือจี้หานลั่วเอาไว้ แล้วเผลอยกขึ้นมาจุมพิตที่หลังมือเบา ๆ อย่างลืมตัว ในใจหวานล้ำยิ่งกว่าได้กินน้ำผึ้ง นี่คือเรื่องเซอร์ไพรส์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการกลับมาเกิดใหม่ในชาตินี้ของเขา

        จี้หานลั่วคิดจะดึงมือที่อ่อนนุ่มไร้กระดูกของตนกลับ แต่พอเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาสีนิลคู่นั้น ก็เกิดความรู้สึกตัดใจไม่ลงขึ้นมา

        วีรบุรุษหนุ่มผู้สู้ได้หนึ่งต่อร้อย และรบชนะในทุกสมรภูมิผู้นี้

        ในดวงตาของเขา มีเพียงเงาของนางสะท้อนอยู่เต็มเปี่ยม ความรักความอ่อนโยนในแววตานั้น ช่างมอมเมาให้ผู้คนหลงใหลยิ่งกว่าร่ำสุราดอกซิ่งเสียอีก

        จี้หานลั่วเผลอคลี่รอยยิ้มจาง ๆ ออกมาอย่างเคลิบเคลิ้ม

        นางรู้สึกว่าตัวนางที่เคยเยือกเย็นสุขุมและควบคุมได้ทุกสถานการณ์ บัดนี้กลับไม่อาจควบคุมหัวใจของตัวเองได้อีกต่อไป ไม่รู้ว่าเผลอทำหัวใจหล่นหายไปที่ผู้ชายคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

        นางคิดว่าผู้หญิงทุกคนคงไม่อาจต้านทานชายหนุ่มผู้นี้ได้

        ไม่เกี่ยวกับฐานะ ไม่เกี่ยวกับตำแหน่ง

        ไม่เกี่ยวกับชื่อเสียงลาภยศ ไม่เกี่ยวกับหน้าตา

        เพียงแค่เสน่ห์เฉพาะตัวของลูกผู้ชายคนนี้ ก็ทำให้นางมิอาจปฏิเสธได้ลง

        ภาพที่เขาใช้ร่างกายเลือดเนื้อของตนเพียงลำพัง ปกป้องนางไว้กลางวงล้อม ท่วงท่าองอาจห้าวหาญ ยืนหยัดสู้ศัตรูอย่างถวายหัว ราวกับถูกประทับตรึงแน่นอยู่ในใจของนางดั่งรอยสัก

        วีรบุรุษหนุ่มผู้สง่างาม มีพลังดั่งจะกลืนกินขุนเขาและสายน้ำ กล้าหาญชาญชัย ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ราวกับมีแสงสว่างเจิดจ้าปกคลุมไปทั่วร่าง ช่างน่าหลงใหลเหลือเกิน

        นางช่างโชคดี

        ในยุคสมัยที่โหดร้ายต่อสตรีเช่นนี้

        ที่ได้พานพบกับผู้ชายที่คำไหนคำนั้นและรักษาสัจจะยิ่งชีพ เขาใช้การกระทำพิสูจน์คำมั่นสัญญาที่เคยให้ไว้ ‘จะใช้ชีวิตเข้าแลก เพื่อปกป้องคุณหนูจี้ให้ปลอดภัย’

        ตอนที่นางถูกลูกธนูยิงผ้าคลุมหน้าหลุด เผยโฉมหน้าที่แท้จริงต่อหน้าผู้คนจนเสื่อมเสียชื่อเสียง ชายผู้นี้กลับไม่ลังเลในงานแต่งงานนี้เลยแม้แต่น้อย

        เขาอุ้มนางขึ้นรถเจ้าสาว ปกป้องนางจนถึงที่สุด

        ตอนที่นางถูกใช้เป็นข้ออ้าง ถูกปั่นกระแสให้เป็นโฉมงามอันดับหนึ่งแห่งแคว้นเสวียน จนกลายเป็นเป้าหมายของเหล่าโจรภูเขา

        ชายผู้นี้ก็ยอมอดหลับอดนอน กวาดล้างรังโจรห้าแห่งติดต่อกันภายในสองวันเพื่อนาง

        ความรักก่อตัวขึ้นเมื่อใดมิอาจทราบ รู้ตัวอีกทีก็ลึกซึ้งเกินถอนตัว

        จี้หานลั่วปล่อยให้การกระทำเป็นไปตามเสียงเรียกร้องของหัวใจ

        กว่าจะรู้ตัวอีกที ริมฝีปากแดงระเรื่อเล็กจิ้มลิ้ม ก็แนบชิดติดกับริมฝีปากได้รูปของวีรบุรุษหนุ่มเสียแล้ว เมื่อริมฝีปากสัมผัสกัน นางก็รวบรวมความกล้าเผยอปากขึ้นเล็กน้อย ครอบครองริมฝีปากล่างอันเซ็กซี่ของชายหนุ่ม แล้วขบเม้มดูดดึงเบา ๆ

        เซี่ยงเฉิงหลีตกตะลึงกับการกระทำของฮูหยินตัวน้อย

        แต่พอตั้งสติได้

        เขาก็รู้สึกว่าลูกผู้ชายอกสามศอก จะปล่อยให้ฮูหยินตัวน้อยเป็นฝ่ายรุกในเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร ฝ่ามือใหญ่ประคองใบหน้างามของนางไว้ แล้วพลิกสถานการณ์กลับมาเป็นฝ่ายรุกทันที

        ดุดันและเผด็จการ ราวกับกำลังทำศึกในสนามรบ

        ราวกับจะต้องตัดสินผลแพ้ชนะกันให้ได้

        ครู่ใหญ่ผ่านไป ฮูหยินตัวน้อยก็มีสภาพเหมือนปลาที่เกยตื้น หายใจพะงาบ ๆ ใบหน้างามแดงก่ำไปหมด...แทบจะขาดใจตาย

        ในใจนางคร่ำครวญว่าพลาดแล้ว

        ไม่น่าไปท้าทายเด็กหนุ่มผู้กระหายชัยชนะแบบนี้เลย

        ก๊อก ก๊อก...

        เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น วีรบุรุษหนุ่มจึงยอมผละออกจากฮูหยินตัวน้อยผู้งดงามปานบุปผาอย่างอาลัยอาวรณ์ ในดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม...และความลำพองใจ

        จี้หานลั่วรีบคว้าหมวกคลุมหน้าบนโต๊ะมาสวมทันที

        ไม่ต้องส่องกระจกนางก็รู้ว่าริมฝีปากของนางคงถูกเจ้าเด็กหนุ่มจอมดุคนนี้ บดขยี้จนบวมเจ่อ ไม่กล้าให้ใครเห็นแน่นอน

        ผู้ที่มาเคาะประตูคือหวู่จวินไค

        เขาคือลูกหลานของกองทัพตระกูลเซี่ยงที่รอดชีวิต เติบโตมาพร้อมกับเซี่ยงเฉิงหลี ทั้งสองสนิทกันดั่งพี่น้อง เมื่อหกปีก่อนเขาก็ติดตามตระกูลเซี่ยงที่ถูกถอดยศ ย้ายไปอยู่ที่เขาหมอบเสือด้วย

        ครั้งนี้เขาก็ขันอาสาติดตามมาช่วยเซี่ยงเฉิงหลีรับตัวเจ้าสาว

        “พี่ใหญ่ โจรภูเขานับร้อยที่จับเป็นมาได้ จะให้จัดการอย่างไรขอรับ?”

        หวู่จวินไคกะพริบตาปริบ ๆ เต็มไปด้วยความสงสัย เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเซี่ยงเฉิงหลีผู้รักอิสระและอยู่นิ่งไม่เป็น ถึงยอมนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงแต่โดยดี

        ต้องรู้ก่อนว่าแม้เซี่ยงเฉิงหลีจะมีชาติกำเนิดสูงส่ง แต่ในฐานะบุตรชายคนโตของตระกูลเซี่ยง ภาระหน้าที่ที่เขาแบกรับไว้บนบ่า ไม่เคยเบาบางเลยสักนิด

        ลูกผู้ชายตระกูลเซี่ยง

        เริ่มฝึกฝนตามกฎตระกูลอย่างเข้มงวดตั้งแต่อายุสามหนาว

        และต้องเข้าร่วมการสอบวัดระดับวรยุทธ์ประจำปีตั้งแต่อายุหกหนาว

 ตราบใดที่กระดูกไม่หัก เส้นเอ็นไม่ขาด

        ลูกผู้ชายตระกูลเซี่ยงห้ามหยุดฝึกฝนเป็นอันขาด

 ด้วยเหตุนี้ ลูกผู้ชายตระกูลเซี่ยงจึงสามารถต่อสู้ได้แบบหนึ่งต่อร้อยและไร้พ่ายในสนามรบ

        ด้วยบาดแผลภายนอกเพียงเท่านี้ของเซี่ยงเฉิงหลี ไม่กระทบต่อการเดินทัพจับศึกแม้แต่น้อย ยิ่งไม่จำเป็นต้องนอนซมพักฟื้นอยู่บนเตียง

        หรือว่าพอผู้ชายแต่งงานมีภรรยาแล้ว จะกลายเป็นคนสำอางขึ้นมา?

        หวู่จวินไคมองไปที่จี้หานลั่ว ด้วยสีหน้าเคลือบแคลงสงสัย

        จี้หานลั่วเข้าใจผิดคิดว่าอีกฝ่ายต้องการขอความเห็นนางเรื่องการจัดการโจรภูเขา จึงกลอกตาครุ่นคิด “เขาหมอบเสือน่าจะมีพื้นที่รกร้างอยู่เยอะใช่หรือไม่? มิสู้พาโจรพวกนั้นกลับไปบุกเบิกที่ดินทำกินดีหรือไม่?”

        ต่อให้นางใช้ชีวิตในยุคสมัยนี้มาสิบห้าปีแล้ว ก็ยังทำใจยอมรับเรื่องการเห็นชีวิตคนเป็นผักปลาไม่ได้ เหตุการณ์ที่โรงเตี๊ยมซุ่นผิงเป็นเรื่องสุดวิสัยที่ต้องฆ่าแกงกัน

        แต่โจรพวกนี้ยอมจำนนแล้ว หากชี้แนะให้ถูกทาง

        ก็ยังพอมีทางเยียวยา

        “บุกเบิกที่ดิน?” เซี่ยงเฉิงหลีหัวเราะเบา ๆ ดวงตาสีนิลเต็มไปด้วยเงาร่างของภรรยาตัวน้อยที่แสนน่ารัก เขาแอบยื่นมือใหญ่ไปกุมมือเรียวบางของนางไว้ “ฮูหยินลองว่ามาซิ”

        “โจรนับร้อยคน หากเชื่อฟังก็ให้กินอิ่มมื้อหนึ่ง หากไม่เชื่อฟังก็ให้พวกมันอดข้าว” จี้หานลั่วหน้าแดงระเรื่อ แอบหยิกมือเซี่ยงเฉิงหลีหวังให้เขาปล่อยมือ

        แต่นางหารู้ไม่ว่ามือที่นุ่มนิ่มไร้กระดูกของนาง พอไปเจอกับฝ่ามือที่หยาบกร้านหนาเตอะ กลับเหมือนการสะกิดให้คันหัวใจ เล่นเสียมากกว่าโดยที่นางไม่รู้ตัว

        “คุณชายเซี่ยง โจรนับร้อยคน หากชักนำให้กลับตัวเป็นคนดีได้ ก็นับเป็นกุศลแรงกล้านะเจ้าคะ”

        เซี่ยงเฉิงหลีข่มความคันยุบยิบในใจ ฝ่ามือใหญ่คลึงเคล้นมือขาวผ่องดุจหยกมันแพะอย่างเพลิดเพลิน เอ่ยกลั้วหัวเราะ “ฮูหยินไม่กลัวว่าพาโจรพวกนี้ไปที่เขาหมอบเสือ แล้วจะกลายเป็นภัยชักศึกเข้าบ้านหรือ?”

        ฮูหยินตัวน้อยของเขาช่างน่ารักและน่าสนใจจริง ๆ

        คุณหนูในห้องหอคนหนึ่ง เพื่อที่จะรักษาชีวิตโจรภูเขา

        ถึงกับคิดวิธี ‘บุกเบิกที่ดิน’ ออกมาได้ ช่างลำบากนางเสียจริง

        “คุณชายเซี่ยงเก่งกาจถึงเพียงนี้ โจรภูเขาคงไม่กล้าก่อเรื่องวุ่นวายที่เขาหมอบเสือหรอกเจ้าค่ะ” คำพูดที่ฉะฉานของจี้หานลั่ว เต็มเปี่ยมไปด้วยความไว้วางใจและความเลื่อมใส

        ยิ่งทำให้หัวใจชายหนุ่มคันยุบยิบ

        ราวกับมีขนนกปัดผ่านฝ่าเท้า ยากจะควบคุมตนเองได้

        “วิธีของฮูหยินประเสริฐยิ่งนัก” น้ำเสียงของเซี่ยงเฉิงหลีอ่อนโยนราวกับหยดน้ำ “อำเภอเมิ่งจิ่นกำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าจะเอาโจรพวกนี้ไปไว้ที่ไหน”

        มุมปากของหวู่จวินไคกระตุกยิก

        พี่ใหญ่ผู้ไร้เทียมทานของเขาพอมีภรรยาเข้าหน่อย ก็ทำตัวอ้อนแอ้นขึ้นมาเชียว

        แต่คำพูดพวกนี้เขาทำได้แค่คิดในใจ

        ไม่กล้าพูดออกไป

        ขืนพูดออกไป พี่ใหญ่คงกลายร่างกลับเป็นชายฉกรรจ์หน้าตายผู้ไร้ความปรานี และมีวิธีนับร้อยพันที่จะทำให้เขา เจ็บจนไม่อยากมีชีวิตอยู่...

        “พี่ใหญ่ เช่นนั้นพวกเราไปเจรจากับนายอำเภอเมิ่งจิ่นตอนนี้เลยดีหรือไม่?” หวู่จวินไคกระตือรือร้นอยากจะลากเซี่ยงเฉิงหลีลงจากเตียง

        เขาไม่อยากเห็นภาพพี่ใหญ่ผู้เกรียงไกรนอนทำตัวอ่อนแอยู่บนเตียงแบบนี้

        เซี่ยงเฉิงหลีช่างเลือกปฏิบัติอย่างแท้จริง พอละสายตาจากฮูหยินตัวน้อยมามองหวู่จวินไค แววตาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที

        “จวินไค พี่สะใภ้เจ้าเสนอวิธีแก้ปัญหาให้แล้ว เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ เจ้าควรจัดการได้ด้วยตัวเอง”

        หวู่จวินไค: “...”

        เขาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

        ไอ้คำว่าเหล็กกล้ากลายเป็นนิ้วอ่อน มันต้องดูคนด้วยสินะ

        “พี่ใหญ่ แล้วคนกลุ่มที่จวนเว่ยกั๋วกงส่งมา จะจัดการอย่างไร?”

        เซี่ยงเฉิงหลีเงยหน้ามองฮูหยินตัวน้อย เปลี่ยนสีหน้ากลับมาอ่อนโยนหวานหยดย้อยอีกครั้ง

        มือเล็ก ๆ ของฮูหยินนี่ช่างนุ่มนิ่มจริง ๆ

        แค่มือคู่นี้เขาเล่นได้ทั้งวันไม่มีเบื่อ

        “ฮูหยิน คนพวกนี้มีจิตคิดร้ายต่อเจ้า เราคงเก็บไว้ไม่ได้”