พระชายาจื่อนั่วอิง มารดาขององค์รัชทายาทเสี่ยวตง ราชินีคู่บัลลังก์ของฮ่องเต้ ใบหน้างดงามโฉบเฉี่ยวสมกับเป็นักวางแผน แม่ที่คอยอยู่เื้ัชักใยให้ลูกชาย
อย่างที่ท่านอ๋องคาดการณ์เอาไว้ั้แ่ต้น คนที่คิดลอบสังหารเขานั้นไม่น่าเป็คนอื่นคนไกล
ชายชุดดำสองคนถูกจับมัดไว้กับต้นไม้ พวกมันไม่แม้แต่จะสบตากับอ๋องเสี่ยวเหยา
“นี่น่ะหรือ สุนัขที่จงรักภักดีต่อพระชายาจื่อนั่วอิง?”
“พวกมันไม่ยอมรับขอรับ”
“หากเสด็จพ่อทรงรู้เข้า ว่าพวกเ้าร่วมมือกับพระชาและองค์รัชทายาทสังหารข้า....”
“ท่านอ๋อง! พวกข้าไม่ได้ตั้งใจ พวกเราไม่ได้อยากทำ”
“จะบอกว่าเ้าโดนบังคับ?”
“องค์รัชทายาททรมานพวกเรา แถมยังขู่ว่าจะฆ่าลูกเมียของข้าทิ้ง หากว่าไม่ยอมทำงานให้!” สิ่งที่พวกมันพูดออกมา ไม่ได้ทำให้ดูน่าสงสารหรือเห็นใจเลยสักนิดเดียว ข้อแรกคือพวกมันใจกล้าที่ลอบสังหารอ๋องผู้ครองแคว้นฮั่ว ข้อสองคือพวกมันยังไม่ยอมรับในสิ่งที่ตนทำ
รอก่อนเถอะเสี่ยวตง พระชายาจื่อนั่วอิง เสี่ยวเหยาผู้นี้ต้องตอบแทนทั้งสองกลับแน่นอน
“เอาพวกมันไปทิ้งลงเหว!!”
“ขอรับ”
“...ม...มะ ไม่นะ! ท่านอ๋องเมตตาเราด้วย ช่วยเราด้วยท่านอ๋อง !!!!”
เสี่ยวเหยาไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำ ลูกเมียของพวกมันยังได้เงินก้อนโตไว้ไปตั้งตัว อย่างน้อยครอบครัวก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง เขานั้นแตกต่างกับพี่ชายโดยสิ้นเชิง
าแที่ถูกพันไว้มีเืไหลซึมออกมา ท่านอ๋องไม่ได้ใส่ใจความเ็ปที่เกิดขึ้น กระโจมใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านหน้าต่างหากคือเป้าหมาย พระชายาจื่อนั่วอิงยังคงนั่งปักผ้าเช็ดหน้าอย่างสบายใจ
“เสี่ยวเหยา! เ้ามาทำอะไรที่นี่”
“ข้ามาหาเสด็จพ่อ”
“ฮ่องเต้ไม่อยู่ที่นี่หรอก พระองค์ไปกับทหารช่วยตามตัวคนที่ทำร้ายเ้า”
“งั้นหรือ?”
สมกับเป็นางจิ้งจอกมาประสบการณ์ ไม่มีแม้แต่พิรุธที่จะทำให้เคลือบแคลงใจ นางชังน้ำหน้าเขามากเพียงไหนใครต่างก็รู้ อนุที่ฮ่องเต้รักนักหนาจนยอมมีลูกด้วย เกิดเป็เสี่ยวเหยาที่ดีพร้อมจะแซงหน้ารัชทายาท คงไม่มีแม่คนไหนพึงพอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
อ๋องเสี่ยวเหยาไม่อยู่กวนใจให้เสียเวลา อย่างน้อยตอนนี้เขาก็รู้แล้วว่าเื้ัคือพระชายา พี่ชายตัวดีไม่อยู่ที่กระโจม ใจก็นึกเป็ห่วงหนี่เฟิ่งจิวขึ้นมาทันที
องค์รัชทายาทเสี่ยวตงและอวี้ซินเหอ พาหนี่เฟิ่งจิวมาที่ธารน้ำที่เดิม ทั้งสองอ้างว่าไม่อยากปล่อยเธอไว้ที่กระโจมเพียงผู้เดียว เกรงว่าจะมีคนมาลอบทำอันตรายกับเธอ
แม้จะรังเกียจแววตาจิ้งจอกตรงหน้าเพียงไหน แต่หนี่เฟิ่งจิวก็ยังไม่อยากหัวขาดในตอนนี้ เธอต้องรักษาชีวิตเพื่อหาหนทางกลับบ้าน
“แม่นาง ลงเล่นน้ำกันดีหรือไม่?”
“เอ่อ...คือว่า”
“เฟิ่งจิวป่วยอยู่นิดหน่อย เ้าลงไปเล่นคนเดียวเถิด” อวี้ซินเหอพยักหน้าก่อนจะลงไปในลำธาร หญิงสาวแหวกว่ายลอยคออย่างมีความสุข ในขณะที่องค์รัชทายาทก็หาโอกาสเข้าหาหนี่เฟิ่งจิว ความอึดอัดเข้ามาแทนที่ความสนุกสนาน ลำธารที่สวยงามไม่อาจทำให้หนี่เฟิ่งจิวรู้สึกดี
“ขอโทษนะคะองค์รัชทายาท”
“หืม?”
“ป่านนี้ท่านอ๋องคงตามหาฉันแล้ว เขาสั่งไม่ให้ฉันออกไปไหน”
“กลัวโดนลงโทษหรือ ข้าจะบอกเ้านั่นให้”
“ฉันเป็ห่วงเขาค่ะ”
เป็จริงตามที่หนี่เฟิ่งจิวพูดทุกประการ ทุกอย่างล้วนออกมาจากใจของหญิงสาว เธอกลัวว่าท่านอ๋องจะโดนลอบทำร้าย วันนี้เขาเจ็บตัวมามากพอแล้ว
“เฟิ่งจิว เ้าอาจยังไม่รู้เื่ราวมากนัก” ไม่พูดแค่ปากเปล่า เสี่ยวตงคว้ามือของหนี่เฟิ่งจิวมากอบกุมเอาไว้ สายตาที่มองมาบอกให้รู้ว่าอยากเคลมเธอมากแค่ไหน
“คะ??? เอ่อ ป..ปล่อยก่อนดีกว่าค่ะ”
“เ้ารังเกียจข้าหรือเปล่าเฟิ่งจิว อย่างน้อยข้าก็อยากรู้ความในใจของเ้า” คำถามที่หนี่เฟิ่งจิวอยากตอบใจแทบขาดว่า ใช่ค่า รังเกียจผู้ชายแบบคุณมากเลย ตัณหาราคะขึ้นตาจนมีสนมเป็พรวนก็ยังไม่พอใจ !! แต่หัวของเธอคงกระเด็นหลุดจากบ่า หากพูดจบ
“ฉันไม่กล้า....”
“กรี๊ดดดด! ช่วยด้วย ขาของข้าเป็ตะคริว !!!!”
อวี้ซินเหอดำผุดดำว่ายอยู่ในลำธารก็ส่งเสียขอความช่วยเหลือ หนี่เฟิ่งจิวผุดลุกขึ้นทันทีแต่ก็โดนองค์รัชทายาทยึดให้นั่งลงดังเดิม แววตาของเธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“ช่วย....อึก! ช....ช่วยข้าที !!”
“ต้องช่วยองค์หญิงนะคะ เราต้องช่วยเธอ”
ตู้มมมมมม! ลำธารแตกกระจายจนเปียกมาถึงหนี่เฟิ่งจิว องค์รัชทายาทยกยิ้มมองภาพตรงหน้า ก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อเห็นว่าคนที่ช่วยอวี้ซินเหอเป็ใคร
“เจียงเหวิน!????”
“แม่นางขอรับ ข้าตามหาทั่วเลย”
ชายหนุ่มคนสนิทของอ๋องเสี่ยวเหยา กำลังช่วยพยุงอวี้ซินเหอขึ้นมาจากน้ำ สีหน้าของเธอดูไม่ยินดีในสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น หนี่เฟิ่งจิวมองซ้ายขวาก่อนจะโดนท่านอ๋องดึงขึ้นมา
“ข้าบอกให้รอในกระโจม”
“ขอโทษค่ะ ฉันขัดไม่ได้จริงๆ” หนี่เฟิ่งจิวป้องปากกระซิบเสียงเบา มองไปก็เห็นองค์รัชทายาทกำลังรับอวี้ซินเหอมาประคองไว้เอง สองคนนี้เหมือนกำลังสร้างสถานการณ์บางอย่างอยู่
“มัวทำบ้าอะไร? ทำไมไม่ลงไปช่วยนางเอง เ้าให้ชายอื่นมาจับเนื้อตัวนางได้อย่างไร???”
“องค์รัชทายาทกำลังพูดถึงอะไร?”
“อวี้ซินเหอคือว่าที่ชายาของเ้า !! แต่ดูเ้าตอนนี้สิเสี่ยวเหยา”
อ่อ....ที่แท้ก็วางแผนสร้างบรรยากาศรักให้น้องชาย โดยที่เอาเธอมาเป็ตัวหลอกขาย แผนการสุดบ้งที่ไม่มีใครอยากทำให้เสียเวลา อวี้ซินเหอก็เล่นละครเก่งพอสมควร แต่ต้องบอกเลยว่าท่านอ๋องฉลาดมาก เป็ชายที่ใครก็เข้าหายากเหลือเกิน
“ท่านไม่อยากสมรสกับข้า ก็ควรปฏิเสธั้แ่ต้นนะเพคะ”
น้ำตาของอวี้ซินเหอเริ่มไหลออกมา หนี่เฟิ่งจิวที่ยืนอยู่ก็เริ่มทำตัวไม่ถูก ส่วนเจียงเหวินแอบหงุดหงิดนิดหน่อยที่ต้องมาเปียกน้ำท่ามกลางอากาศเย็น
“พวกเ้ามาทำอะไรกันตรงนี้ ! เสี่ยวเหยา เจ็บตัวอยู่ไม่ใช่หรือไง”
“เสด็จพ่อ...”
“แล้วนั่นอวี้ซินเหอ เ้าร้องไห้ทำไม?”
“จะอะไรอีกเล่าเสด็จพ่อ เ้าเสี่ยวเหยาหักหาญน้ำใจของนาง ปฏิเสธการแต่งงานที่กำลังจะเกิด”
องค์ชายจิ้งจอกเริ่มปล่อยหางของตัวเอง ใส่ไฟให้น้องชายโดนฮ่องเต้ว่ากล่าวหรือลงโทษ เสี่ยวเหยายังคงไม่โต้ตอบอะไรกลับไป เขายังอยากเห็นพี่ชายโชว์การแสดงต่อไปเรื่อยๆ
“เ้าเมืองหาน ตั้งใจยกอวี้ซินเหอให้เ้าเสี่ยวตง แต่งตั้งนางเป็ชายาเอกของรัชทายาท”
“ก...ก็ข้าบะ...บอก อะไรนะ!!!!”
“อืม ข้าก็เห็นว่ามันเหมาะสมถูกต้อง”
“เสด็จพ่อ!!!”
“ะโเสียงดังทำไมเ้านี่ ! การประลองในปีนี้ได้ดินแดนมาไม่น้อย ส่วนเ้าเสี่ยวเหยา เตรียมตัวกลับจวนอ๋องไปพักเสีย”
“พะยะค่ะเสด็จพ่อ”
“แม่เ้าถามหาอยู่เสี่ยวตง รีบพาอวี้ซินเหอไปเข้าเฝ้า”
ไม่มีใครคาดคิดว่าเื่จะจบลงเช่นนี้ ละครชีวิตของท่านอ๋องและธิดาต่างเมือง ทั้งหมดยังคงยืนอึ้งจนพูดไม่ออก คงมีแต่รอยยิ้มมุมปากของเสี่ยวเหยาที่แอบยกโดยไม่มีใครเห็น
“เมื่อครู่นั้น ฮ่องเต้ทรงตรัสสิ่งใด?”
“พวกเราคงไม่อยู่กวนองค์รัชทายาทและพระชายา กลับได้แล้วอาเฟิ่งจิว” มือของหญิงสาวถูกท่านอ๋องกุมกระชับไว้แน่น และดึงเธอให้ตามเขาไปจนตัวปลิว
นี่สินะที่เขาเรียกว่าหัวเราะทีหลังดังกว่า เจียงเหวินยกนิ้วโป้งให้กับการซ้อนแผนของท่านอ๋อง ก่อนการประลองกับเมืองหาน เสี่ยวเหยาก็แอบไปคุยกับท่านเ้าเมือง เสนอให้อวี้ซินเหอเป็ชายาเอกขององค์รัชทายาท
โดยที่พี่ชายจิ้งจอกพันหางไม่รู้เื่สักนิดเดียว เพราะมัวแต่มุ่งมั่นกับหนี่เฟิ่งจิวมากเกินไป
“แผนของท่านอ๋องหรอคะ!?????”
“หือ?”
“ไม่กลัวองค์รัชทายาทแค้นเคือง แล้วมาล้างแค้นตามหลังหรือไง”
“เสียเ้าไป ยังน่ากลัวกว่าอีก”
“คะ???”
“ไปเก็บของ ข้าต้องกลับไปพักเสียหน่อย แผลก็เริ่มระบมอีกแล้ว” โชคดีที่หนี่เฟิ่งจิวได้ยินไม่ถนัด เขาดันหลุดพูดสิ่งที่คิดในใจออกมา เสี่ยวตงไม่มีทางที่จะได้นางไป ต่อให้หาแผนการมาอีกร้อยก็ตาม
“หมายความว่าอย่างไรคะ!!!!”
“อะไรของเ้า”
“ที่คุยกันไว้กับองค์ชาย หม่อมฉันต้องได้สมรสกับท่านอ๋อง”
“ข้าก็ไม่รู้ ถามพ่อของเ้าสิ”
องค์รัชทายาทแววตาลุกเป็ไฟ ต่อให้อวี้ซินเหอจะน่ารับประทานมากเพียงไหน แต่หนี่เฟิ่งจิวก็ยังเป็หนึ่งในใจของเขาอยู่ดี เขาอยากฆ่าน้องชายจอมขวางทิ้งเสีย
“หม่อมฉันไม่อยากสมรสกับพระองค์”
“เื่ของเ้า!”
“เอ๊ะ!....องค์ชาย พระองค์จะทำเหมือนมันง่ายดายทุกเื่ไม่ได้นะเพคะ ต้องช่วยหม่อมฉันแย้ง”
“แต่งกับข้ามันจะเป็ไรไป?”
“สนมของพระองค์ล้นตำหนัก มิช้า หม่อมฉันคงได้ออกไปอยู่นอกวังหลวง”
“ทางเลือกของเ้าคือแต่งกับข้าอวี้ซินเหอ!”
“องค์ชาย....”
รัชทายาทเสี่ยวตงคว้ามือของอวี้ซินเหอแล้วพากลับไปเข้าเฝ้าพระชายา คนอย่างเขาไม่ปฏิเสธหญิงสาวคนไหนอยู่แล้ว รักไม่รักสำคัญที่ตรงไหน พวกนางต้องมาบริการมอบความสุขให้เขาอยู่ดี มันคือหน้าที่ของหญิงพวกนี้อยู่แล้วนี่นา
แต่องค์รัชทายาทเสี่ยวตงกำลังคิดผิดเสียแล้ว เพราะอวี้ซินเหอไม่ได้เป็เช่นอย่างที่เขาคิดแน่นอน
กลับมาถึงจวนคุณหนูหลี่เหมยก็แทบลมจับ ต่อว่าเจียงเหวินและหนี่เฟิ่งจิวเสียงดัง ที่ปล่อยให้พี่ชายสุดที่รักของเธอเจ็บตัว แถมยังขันอาสารับหน้าที่ทำแผลทั้งที่ทำไม่เป็
“พอได้แล้วหลี่เหมย ข้าปกติดีมาก”
“ท่านพี่!”
“เ้าคงเหนื่อยมากที่ต้องดูแลจวน ข้าอยากให้เ้าไปพักด้วยเช่นกัน”
“น้องไม่เหนื่อยเพคะ”
“อย่าดื้อดึงนักสิ ข้าเจ็บแผลอยากนอน”
คุณหนูหลี่เหมยเจอคำพูดของพี่ชายในดวงใจ ก็ยอมถอยร่นออกไปอย่างว่าง่าย แก้มของนางขึ้นสีแดงอ่อนระเรื่อย ไม่รู้ว่าเหนื่อยหรือกำลังเขินอยู่กันแน่
เหลือเพียงหนี่เฟิ่งจิวและท่านอ๋อง เพราะเจียงเหวินขอกลับไปเยี่ยมแม่ที่หมู่บ้านท้ายตลาด เสี่ยวเหยาเห็นว่าแม่ลูกไม่ได้เจอกันนาน ก็ปล่อยให้กลับไป
“ฉันไปบ้างดีกว่า ท่านอ๋องจะได้นอนพัก”
“เดี๋ยว!”
“คะ???”
“เ้าต้องเฝ้าข้าสิ ปล่อยให้ข้านอนเจ็บอยู่คนเดียวได้อย่างไร” มารยาของชายหนุ่มก็มีไม่น้อยเลย หนี่เฟิ่งจิวได้รู้อีกว่าท่านอ๋องเองก็เ้าเล่ห์ไม่เบา
“ท่านอ๋องก็ลองออดอ้อนฉัน ขอร้องให้ฉันอยู่เฝ้าสิคะ”
“เพื่ออะไร? นี่มันเป็หน้าที่ของสาวใช้ไม่ใช่หรือ” ถึงกับต้องกรอกตามองบน ผู้ชายก็คือผู้ชายอยู่วันยันค่ำ และผู้ชายอย่างท่านอ๋องก็ยิ่งแล้วใหญ่ แบบนี้ให้ทั้งชาติก็ไม่มีเมียหรอก
“เด็กดี....อยู่กับข้าเถอะ เ้าอย่าไปไหนเลย”
“บ....บ้า! ฮึ่ย...ยยย!!!” หนี่เฟิงจิวยืนบิดซ้ายขวาอยู่สักพักก็พยักหน้ารัวๆ ที่พูดไปข้างต้นอย่าไปสนใจ ท่านอ๋องเนี่ยเหมาะจะเป็สามีของเธอมากที่สุดแล้ว
384
![[นิยายแปล] อภินิหาร หนึ่งราชันหมื่นอัตลักษณ์ Absolute Resonance](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737518715_77529948.webp)
