สรรพธาตุสังหารเทพ

หลังจากผ่านเรื่องทั้งหมดไปตอนนี้ก็กลายเป็นยามบ่าย...สวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวก็ออกมาจากโรงเตี๋ยมก่อนที่สวี่หยุนจะพาหลินเสี่ยวโหยวไปซื้อวัตถุดิบทำอาหารราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย..ถึงแม้สวี่หยุนจะทำตัวเหมือนปกติเป็นเด็กหนุ่มไร้เดียงสาคนเดิมแต่ผู้คนในเมืองเซี่ยหลงตอนนี้ก็ต่างหวาดกลัวสวี่หยุนกันทั้งนั้น..เมื่อสวี่หยุนไปซื้อวัตถุดิบทำอาหารจากร้านไหนร้านนั้นก็จะพูดกับสวี่หยุนสุภาพขึ้นมาทันที..

"พี่ชาย..เรากำลังจะไปไหนกันหรือ?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาในขณะที่กำลังโดนสวี่หยุนอุ้มอยู่..สวี่หยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา..

"ข้ากำลังจะพาเสี่ยวโหยวไปพบน้องลี่ผิง..ข้าจะได้ฝึกทำอาหารไปด้วยเลยขณะที่เสี่ยวโหยวเล่นกับน้องลี่ผิง" สวี่หยุนกล่าวออกมาขณะตรวจดูวัตถุดิบต่างๆในผลึกลมปราณธาตุอยู่..

"พี่ชายกำลังจะไปบ้านลี่ผิงหรือ!? ข้าอยากเล่นกับลี่ผิงเร็วๆแล้ว!!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้นทำให้สวี่หยุนยิ้มออกมาก่อนจะรีบเดินทางไปยังบ้านของหวงเหวิน...

ผ่านไปสักพักสวี่หยุนกับหลินเสี่ยวโหยวก็เดินทางมาจนถึงบ้านของหวงเหวินก่อนที่สวี่หยุนจะกล่าวทักทายหลินชูหรงและเดินเข้าไปในครัวพร้อมกับนาง..หลินเสี่ยวโหยวถูกหวงลี่ผิงลากตัวไปตั้งแต่พบเห็นแล้วทำให้สวี่หยุนและหลินชูหรงยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อมองดูทั้งสอง..

"..ท่านป้าชูหรงได้ยินข่าวเกี่ยวกับข้าบ้างแล้วหรือไม่..?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมารอยยิ้มแห้งๆ..ถึงแม้จะผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วยามก็ตาม..

"ฮุฮุฮุ เรื่องของเจ้าโด่งดังอย่างมาก..เพื่อนบ้านที่พึ่งกลับมาถึงบ้านรีบเอาเรื่องนี้มาบอกข้าทันทีเลยล่ะ" หลินชูหรงหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา..

"อะ..เอ่อ..ท่านไม่หวาดกลัวข้าบ้างเลยหรือ?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาพร้อมรอยยิ้มเขินอายเล็กน้อย..ตั้งแต่เขาเดินเลือกซื้อวัตถุดิบทั้งหมดมามีเพียงไม่กี่ร้านเท่านั้นที่ยังคงพูดจากับเขาปกติ..ที่เหลือมักจะกล่าวกับเขาด้วยความเคารพเสมอทำให้สวี่หยุนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย..

"อืม..คนที่พาน้องสาวมาเล่นกับลูกสาวของข้าแถมยังขอให้ข้าช่วยสอนทำอาหารอีก..เจ้าคิดว่าคนแบบนั้นดูน่าหวาดกลัวหรือไม่?" หลินชูหรงกล่าวออกมาพร้อมกับหัวเราะเล็กน้อยทำให้สวี่หยุนหน้าแดงเพราะความเขินอายไปในทันที..

สวี่หยุนเรียนรู้การทำอาหารจากหลินชูหรงไปได้สักพักจู่ๆสวี่หยุนก็ถามขึ้นมา..

"ท่านป้าชูหรง..แล้วพี่เหวินยังไม่กลับมาอีกหรือ?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย..

"อืม..ลูกเหวินบอกว่าทางสำนักมีภารกิจมอบหมายให้ศิษย์สายในทุกคนไปทำอยู่..สงสัยลูกเหวินต้องเดินทางไกลก็เป็นได้..ข้าหวังว่าลูกเหวินจะทำภารกิจได้สำเร็จแบบที่ไม่ต้องพบเจอกับอันตรายมากนัก.." หลินชูหรงกล่าวออกมาด้วยสีหน้าห่วงใย..

"..ข้าก็หวังอย่างนั้นเช่นกัน.." สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยความกังวลเล็กน้อยก่อนที่สวี่หยุนจะสลัดความคิดทิ้งไปในทันทีและเริ่มเรียนรู้การทำอาหารจากหลินชูหรงต่อ..

เวลาผ่านไปจนพระอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้าแล้ว..สวี่หยุนก็กล่าวลาหลินชูหรงและหวงลี่ผิงก่อนจะมุ่งหน้ากลับไปยังโรงเตี๋ยม..

หลังจากสวี่หยุนกลับมาถึงห้องในโรงเตี๋ยมสวี่หยุนก็วางหลินเสี่ยวโหยวไว้บนเตียงไม้อย่างนุ่มนวล..

"ข้าจะตรวจสอบอะไรสักหน่อย..เสี่ยวโหยวหาอะไรทำรอข้าได้หรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน..

"อื้ม! ข้าจะมองดูพี่ชายเงียบๆเอง!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใส..สวี่หยุนก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยเช่นกันก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวของหลินเสี่ยวโหยว..

สวี่หยุนเดินออกจากเตียงเล็กน้อยและหยิบเอาแผ่นศิลาขึ้นมาดู..สวี่หยุนกรีดเลือดที่ปลายนิ้วของตนเองเล็กน้อยก่อนจะหยดมันไปในแผ่นศิลา..ทันทีที่เลือดของสวี่หยุนกระทบกับแผ่นศิลามันก็ถูกดูดซับลงไปในแผ่นศิลาทันทีก่อนที่แผ่นศิลาทั้งแผ่นจะส่องแสงสีแดงออกมา..ผ่านไปสักพักมันก็กลับมาเป็นปกติ..หลังจากแผ่นศิลาเป็นปกติก็มีวิธีการใช้ลอยขึ้นมาในหัวสวี่หยุนทันที...

สวี่หยุนส่งลมปราณเข้าไปเล็กน้อยก่อนจะทำให้แผ่นศิลาเรืองแสงขึ้นมาและเบื้องหน้าของสวี่หยุนก็ปรากฏรอยแยกกลางอากาศก่อนที่มันจะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆกลายเป็นประตูมิติอยู่เบื้องหน้าสวี่หยุน..สวี่หยุนยื่นมือเข้าไปในรอยแยกมิติเพียงนิดเดียวก่อนจะดึงมือกลับมา..

"ไม่เป็นอะไรหรอกพี่ชาย..ข้างในของมันมีแค่ป่าไม้จำนวนมาก..ภูเขาหนึ่งลูกกับแม่นํ้าหนึ่งสาย.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใสก่อนจะเดินมาอยู่ข้างๆของสวี่หยุน..

"พี่ชาย..พวกเราเข้าไปกันเถอะ!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาอย่างน่ารักน่าเอ็นดูทำให้สวี่หยุนที่กำลังระแววระวังอยู่นั้นเองยิ้มออกมาในทันทีก่อนจะผงกหัวรับคำของหลินเสี่ยวโหยวและจับมือของเด็กสาวเดินเข้าไปพร้อมกัน..

ราวกับสวี่หยุนก้าวเข้ามาในอีกโลกทันทีที่เข้ามาข้างในนี้..ที่เมืองเซี่ยหลงตอนนี้เป็นเวลากลางคืนแล้ว..แต่ท้องฟ้าในมิตินี้ก็ยังคงสว่างเหมือนกับกลางวันไม่ผิดเพี้ยน..สวี่หยุนสำรวจรอบๆด้วยตาเปล่าเล็กน้อยก็พบว่ามันมีเหมือนที่หลินเสี่ยวโหยวกล่าวเอาไว้ไม่มีผิด..รอบๆมีแค่ป่าไม้จำนวนมา่ก ภูเขาเล็กๆหนึ่งลูกและแม่นํ้าหนึ่งสาย..ที่ห่างไกลออกไปเหมือนกับพื้นดินถูกตัดออกในทันทีราวกับมันถูกแบ่งแยกจากอะไรสักอย่าง..สวี่หยุนหันหลังไปมองข้างหลังก็เป็นเช่นเดียวกัน..สวี่หยุนสรุปขนาดของมิติแห่งนี้คร่าวๆก็คือจากจุดศูนย์กลางที่สวี่หยุนยืนอยู่..ห่างออกไป 10 หลี่(1 หลี่ = 500 เมตร)ของแต่ล่ะด้านคือจุดสิ้นสุดของมิติแห่งนี้...

"..ครั้งที่แล้ว..ข้าหวาดกลัวมากจริงๆที่เห็นที่นี่ครั้งแรก..แต่พอตอนนี้มีพี่ชายอยู่ด้วยก็ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างช่างงดงามไปหมด.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมอารมณ์ซับซ้อนก่อนจะเข้ามากอดสวี่หยุนในทันที..

"อะ..เอ่อ..เสี่ยวโหยว..ถ้าอยู่ข้างนอกอย่าพูดอะไรทำนองนี้นะ..ข้าว่าผู้อื่นต้องเข้าใจผิดอย่างแน่นอน.." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมฝืนยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก..หลินเสี่ยวโหยวหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะกางแขนทั้งสองข้างและกล่าวออกมา..

"..คำพูดของข้าที่กล่าวถึงพี่ชายไม่ได้เกินจริงไปเลยแม้แต่น้อย! แต่ถ้าพี่ชายต้องการอย่างนั้นก็ต้องอุ้มข้าเป็นการตอบแทน!!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใสก่อนจะขยับแขนที่กางออกไปมาอย่างน่ารักน่าเอ็นดู..สวี่หยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะก้มตัวลงไปอุ้มเด็กสาวขึ้นมา..

"ข้าชอบให้พี่ชายอุ้มข้าที่สุดเลย!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมกับใช้ศีรษะของเด็กสาวมาถูไถกับอกของสวี่หยุน..

"อะ..เอ่อ..เสี่ยวโหยวอายุ 12 ปีแล้ว.." สวี่หยุนฝืนยิ้มก่อนจะกล่าวออกมาอย่างยากลำบาก..แต่ดูเหมือนหลินเสี่ยวโหยวไม่ได้ยินแม้แต่น้อย..เด็กสาวยังคงกอดสวี่หยุนแน่นพร้อมกับมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มสดใส..สวี่หยุนถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะมีรอยยิ้มมาประดับอยู่ที่ใบหน้าเช่นกัน..

"งั้นคืนนี้เรามาสร้างกระท่อมที่นี่กันไหม? เวลาเดินทางออกไปยังที่ห่างไกลจะได้ไม่ต้องห่วงเรื่องที่พักอีก.." สวี่หยุนกล่าวถามกับเด็กสาวที่อยู่ในอ้อมอกด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน..

"หืม? สร้างกระท่อมหรือ? ได้เลย! ข้าจะช่วยพี่ชายเอง!!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาอย่างตื่นเต้นในทันทีที่ได้ยินสวี่หยุนกล่าวออกมา..สวี่หยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะผงกหัวให้หลินเสี่ยวโหยวและเริ่มก้าวเดินไปหาจุดที่สวี่หยุนจะตั้งกระท่อมในทันที..

เวลาผ่านไปเพียงเล็กน้อยสวี่หยุนก็แทบจะสำรวจมิติแห่งนี้ครบทุกซอกทุกมุมแล้ว..สวี่หยุนเลือกที่จะสร้างกระท่อมไว้ที่ทุ่งหญ้าแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากแม่นํ้า ป่าไม้และภูเขามากนัก..ข้างๆจุดที่สวี่หยุนเลือกจะสร้างกระท่อมไม้เป็นต้นไม้ต้นหนึ่งที่ดูไม่ใหญ่มากนัก..สวี่หยุนเลือกที่ตรงนี้เพราะมันคล้ายๆกับจุดที่กระท่อมไม้ที่สวี่หยุนเคยอยู่กับลู่เหมยในหนึ่งปีที่ผ่านมา..

สวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวใช้เวลาเกือบทั้งคืนในการสร้างกระท่อมไม้และของตกแต่งต่างๆ..ด้วยทักษะงานช่างของสวี่หยุนทำให้การสร้างกระท่อมและของตกแต่งต่างๆไม่ได้ยากเย็นเท่าใดนัก..ถึงแม้ตอนนี้จะไม่มีเครื่องมือช่างแต่ด้วยลมปราณธาตุวารีของสวี่หยุนก็ทำให้มันง่ายกว่าการใช้เครื่องมือเป็นอย่างมาก..ในกระท่อมไม้ที่เสร็จสมบูรณ์ในตอนนี้มีโต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้สองตัวและเตียงไม้หนึ่งหลังที่สวี่หยุนเป็นคนทำมันเองทั้งหมด..หลินเสี่ยวโหยวรับหน้าที่ในการตกแต่งกระท่อมไม้ด้วยสิ่งต่างๆ..เด็กสาวเลือกที่จะขุดเอาดอกไม้จากทุ่งหญ้ามาปลูกไว้หน้ากระท่อมเล็กน้อยก่อนที่จะรับพู่กัน หมึกและกระดาษมาวาดรูปภาพเพื่อแขวนตกแต่งกำแพงของกระท่อม...

ที่เตียงไม้ในกระท่อมสวี่หยุนใช้เศษผ้าที่เขาหลงเหลือไว้จากที่ลู่เหมยเตรียมไว้เผื่อจำเป็นในการปูไว้บนเตียงไม้แข็งๆทำให้มันนุ่มขึ้นมาบ้าง..หลินเสี่ยวโหยวนั่งอยู่บนเตียงไม้และข้างๆก็เป็นสวี่หยุนที่นั่งอยู่เช่นกัน..

"ฮ้า..นี่มันเหนื่อยมากๆเลย..แต่ถึงจะเหนื่อยแต่ก็สนุกมากๆเลยล่ะ!" หลินเสี่ยวโหยวพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มสดใส..สวี่หยุนยิ้มเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา..

"ไว้เราไปบ้านของน้องลี่ผิงอีกครั้งเสี่ยวโหยวก็พาน้องลี่ผิงมาดูกระท่อมนี้เป็นอย่างไร?" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวของหลินเสี่ยวโหยว..

"อื้ม! ถ้าลี่ผิงมาเห็นกระท่อมนี้ต้องตกตะลึงอย่างแน่นอน!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดูก่อนจะขยับตัวเข้ามากอดสวี่หยุนในทันที...

"พี่ชาย..ข้าเหนื่อยมากเลย..ช่วยอุ้มข้าได้หรือไม่?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มก่อนจะแสดงอาการราวกับเด็กน้อยน่าสงสารออกมา..สวี่หยุนเห็นดังนั้นก็หัวเราะออกมาในทันทีก่อนจะกล่าวออกมา..

"เดี๋ยวนี้เสี่ยวโหยวน้องสาวข้าเริ่มนิสัยเสียตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?" สวี่หยุนกล่าวล้อหลินเสี่ยวโหยวออกมาก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงไม้และอุ้มเด็กหลินเสี่ยวโหยวอย่างอ่อนโยน..

"ข้าเป็นแบบนี้ก็เพราะพี่ชายนั่นแหละ!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดูก่อนจะกอดสวี่หยุนแน่นในทันที..สวี่หยุนยิ้มออกมาเช่นกันก่อนจะหยิบเอาแผ่นศิลาออกมา..สวี่หยุนส่งลมปราณธาตุวารีเข้าไปในศิลาลมปราณเล็กน้อยก่อนจะบังคับมันให้เปิดรอยแยกของมิติออกมาเบื้องหน้าของสวี่หยุน..เวลาที่ผ่านมาทั้งหมดสวี่หยุนก็ได้ทดลองอะไรมากมายก่อนจะได้ข้อสรุปของแผ่นศิลาชิ้นนี้มา..มันเป็นเพียงตัวเปิดประตูมิติที่เชื่อมต่อด้านนอกกับมิตินี้เพียงเท่านั้น..หากไม่มีมันก็ไม่สามารถออกจากโลกมิติแห่งนี้ได้อย่างแน่นอน..

สวี่หยุนกระชับอ้อมกอดของเขาให้แน่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปในรอยแยกมิติ..ผ่านไปเพียงหนึ่งพริบตาสวี่หยุนก็มาอยู่จุดๆเดิมที่เขาเข้ามาในโลกมิติแห่งนี้..สวี่หยุนมองไปนอกหน้าต่างเล็กน้อยก็พบว่าดวงจันทร์ใกล้จะลับขอบฟ้าไปแล้ว..

"ยังเหลือเวลาอีกสักนิด..เสี่ยวโหยวอยากนอนพักบ้างหรือป่าว?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนขณะมองไปที่หลินเสี่ยวโหยว..ถึงแม้ผู้ฝึกตนหากเข้าสู่ขั้น 3 ของรวบรวมลมปราณก็แทบจะไม่ต้องนอนหลับพักผ่อนแล้วก็ตาม..แต่หลินเสี่ยวโหยวก็ดูชื่นชอบการนอนเป็นอย่างยิ่งทำให้หลินเสี่ยวโหยวก็ยังคงนอนหลับพักผ่อนทุกคืนราวกับคนธรรมดา...

"อื้ม! แต่พี่ชายต้องกอดข้าไว้ด้วยนะ!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มขณะมองมาที่สวี่หยุน..สวี่หยุนรู้สึกเหมือนหลังผ่านเหตุการณ์ของหวงอี่เจียมาก็ทำให้หลินเสี่ยวโหยวตัวติดกับเขามากขึ้นเล็กน้อย..แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นสวี่หยุนก็ไม่ได้รู้สึกรำคาญหรือรังเกียจเลยแม้แต่น้อย..สวี่หยุนผงกหัวรับคำของหลินเสี่ยวโหยวพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนก่อนจะวางเด็กสาวลงบนเตียงอย่างนุ่มนวลก่อนจะพาตัวเองขึ้นไปบนเตียงด้วยเช่นกัน..หลินเสี่ยวโหยวรีบเข้ามากอดสวี่หยุนทันทีหลังจากสวี่หยุนขึ้นมานอนบนเตียงไม้..สวี่หยุนยิ้มออกมาก่อนจะยกมือขึ้นมากอดเด็กสาวตอบและใช้มืออีกข้างลูบหัวของเด็กสาวอย่างอ่อนโยน..เวลาผ่านไปเพียงนิดเดียวหลินเสี่ยวโหยวก็ตกสู่ภวังค์นิทราในทันที...

สวี่หยุนไม่ได้หลับไปแต่อย่างใด..เขาแค่นอนกอดหลินเสี่ยวโหยวพร้อมมองเด็กสาวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน..เวลาผ่านไปเล็กน้อยสวี่หยุนก็ถอนสติออกมาจากตัวเด็กสาวและเริ่มทบทวนตำราหลอมโอสถอีกครั้ง...

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------