ไม่นานนักกลิ่นหอมเย้ายวนใจก็โชยออกมาจากหม้อหิน ทำให้จูชิงน้ำลายสอ
ศิษย์ขุนเขากระบี่เทียนหยวนเพียงเห็นอีกากระหายเืยังต้องวิ่งหนีฉะนั้นอย่าได้ถามถึงการไปล่วงเกินมันเลย เพราะแบบนั้นจึงไม่มีใครรู้ว่าไข่ของอีกากระหายเืจะเป็อาหารอันโอชะน่าลิ้มรสเฉกเช่นนี้
ซั่งกวานจือหนิงเป็จอมยุทธ์หญิงแห่งขุนเขากระบี่เทียนหยวนแน่นอนว่าต้องเคยลิ้มรสอาหารชั้นเลิศมาก่อน หากแต่ภายใต้ความเย้ายวนของกลิ่นหอมนางเกิดน้ำลายสอ ท้องร้องโครกครากอย่างมิอาจควบคุม
“เ้าหิวงั้นหรือ”จูชิงหรี่ตาลงจวนจะเป็เส้นเดียว ยามได้เห็นซั่งกวานจือหนิงผู้สูงส่งมีท่าทีเยี่ยงนั้นความรู้สึกช่างสดชื่นคล้ายกับได้ดื่มน้ำถังใหญ่
“ปะ...เปล่าข้าไม่ได้หิว!” ซั่งกวานจือหนิงหันหน้าหนี ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าจูชิง
จูชิงเห็นดังนั้นก็หัวเราะแล้วปอกเปลือกไข่
เขากัดลงไปคำหนึ่ง ัันุ่มๆของเนื้อไข่ละลายในปาก รสชาติยอดเยี่ยมแผ่ซ่านทั่วทุกต่อมรับรสของจูชิง!
ไข่อีกากระหายเืเปี่ยมล้นไปด้วยลมปราณอันเข้มข้นสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือเขาสามารถดูดซับลมปราณของมันลงไปได้โดยตรง โดยที่ไม่ต้องหล่อหลอมให้เสียเวลา
ลมปราณในไข่กล้าแกร่งมิด้อยไปกว่าโลหิตบริสุทธิ์สำหรับจอมยุทธ์ขั้นหลอมกายาแล้วนั้น ไข่อีกากระหายเืเปรียบเสมือนดั่งสมบัติล้ำค่า
“โครกคราก!”เสียงท้องของซั่งกวานจือหนิงดังขึ้นอีกครั้ง
“ฮ่าๆยังมาพูดว่าไม่หิว ขอร้องข้าสิ แล้วข้าจะแบ่งให้เ้าฟองหนึ่ง” จูชิงปอกเปลือกไข่อีกากระหายเืแล้วแกว่งมันไปมาตรงหน้าซั่งกวานจือหนิงท่าทางกวนประสาทจนน่าฆ่าทิ้งเสียให้สิ้น
“ฝันไปเถอะถึงข้าจะหิวจนตาย ข้าก็ไม่มีวันกินของที่เ้าให้!” ซั่งกวานจือหนิงนั้นหยิ่งยโสเกินไปไม่มีวันที่คนแบบนางจักก้มหัวขอร้องหัวขโมยอย่างจูชิงแน่นอน
“ทะนงตัวได้ยอดเยี่ยมมาก!”จูชิงยกนิ้วโป้งให้ซั่งกวานจือหนิงแล้วกลืนไข่อีกากระหายเืลงไปในท้อง
ซั่งกวานจือหนิงพยายามข่มกลั้นความหิวทว่าไอ้บัดซบจูชิงดันกินเสียงดัง “จ๊อบ” “แจ๊บ” เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายกำลังยั่วยวนนาง
“อิ่มมากกินอิ่มมันดีอย่างนี้นี่เอง” หลังจากที่แกล้งกินยั่วซั่งกวานจือหนิงเสร็จจูชิงก็บิดี้เีทำกรรมฐานเริ่มบำเพ็ญเพียรหล่อหลอมลมปราณ
“อย่าให้ข้าจับเ้าได้เชียวถึงตอนนั้นเ้าจักต้องเป็คนร้องขอชีวิตกับข้า!” ซั่งกวานจือหนิงถลึงตามองจูชิง
ขณะนั้นซั่งกวานจือหนิงเห็นไข่อีกากระหายเืใบหนึ่งในกองเปลือกไข่กลิ่นหอมเย้ายวนเกินต้านทาน นางถึงกับต้องกลืนน้ำลายอย่างอดมิได้
“ไม่ ไม่!”ซั่งกวานจือหนิงส่ายศีรษะ ปลุกตัวเองให้ตื่น นางจะไปอยากกินของของเ้าหัวขโมยได้เยี่ยงไร
ซั่งกวานจือหนิงผู้เป็จอมยุทธ์หญิงแห่งขุนเขากระบี่เทียนหยวนลิ้มรสอาหารชั้นเลิศมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง กับอีแค่ไข่ของอีกากระหายเืมันจะอร่อยสักขนาดไหนเชียว?
ทว่าความหิวโหยนั้นเปรียบเสมือนที่ปีศาจร้ายคอยกระตุ้นให้นางหยิบไข่อีกากระหายเืฟองนั้นขึ้นมาซึ่งแทบทำให้นางเป็บ้า
ในที่สุดซั่งกวานจือหนิงก็ทนไม่ไหวค่อยๆ ขยับตัวเล็กน้อยอย่างยากลำบากไปตรงกองเปลือกไข่ข้างกายจูชิงนางหยิบไข่อีกากระหายเืขึ้นมาไว้ในมือ รีบแกะเปลือกของมันออกแทบทนรอไม่ไหวที่จะได้มีของตกถึงท้อง
ทันใดนั้นเองซั่งกวานจือหนิงััได้ถึงสายตาเ้าเล่ห์ ครั้นพอแหงนหน้ามองก็เห็นจูชิงกำลังยิ้มให้กับนาง!
“ขะ...ข้าก็แค่...”ซั่งกวานจือหนิงพูดติดๆ ขัดๆ นางไม่สามารถหาเหตุผลมาอธิบายได้จริงๆ
“ง่ำ!”
“ข้าไม่ยอมเ้าหรอก!”ทันใดนั้นซั่งกวานจือหนิงที่ถูกมัดมือมัดเท้าเอาไว้ก็อ้าปากกัดแขนขวาของจูชิงราวจะแก้แค้นเื่หน้าขายหน้าเมื่อครู่
รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของจูชิงเขาใช้แขนอีกข้างหนึ่งโอบกอดซั่งกวานจือหนิงเอาไว้
ครานี้ซั่งกวานจือหนิงออกแรงกัดแขนขวาของจูชิงมากขึ้นกว่าเดิม!
“วิ้ง!”ครั้นแล้วก็แสงอัสนีแสงหนึ่งสว่างวาบบนร่างของซั่งกวานจือหนิงสายฟ้านั้นทำให้จูชิงตัวสั่นสะท้าน ก่อนที่จักปล่อยซั่งกวานจือหนิงลงบนพื้น
“นี่มันอะไรกัน!”จูชิงสะบัดแขนขวา มองดูบริเวณที่สลักอักขระาหลัวโหวที่ทั้งบวมและชาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ!
630
