“เคร้ง! เคร้ง! ”
ในเหมืองบริเวณถ้ำใต้ดินซึ่งห่างไกลจากตัวเมืองไม่มากนัก อย่างไรก็ตามสถานที่แห่งนี้กลับไร้ซึ่งผู้คนมีเพียงแค่ชายหนุ่มคนหนึ่งเท่านั้นที่ยังคงขุดหาแร่มีค่าอย่างไม่หยุดพักราวกับว่าแรงกายของเขาไม่มีวันหมัด
“ตูม! ”
อย่างไรก็ตามแม้จะมีแรงกายที่เหมือนจะไม่มีวันหมด แต่ปัญหาของเขาก็มีเช่นเดียวกัน นั่นคือตลอดระยะเวลากว่าสี่ชั่วโมงที่ขุดแร่ในเหมืองแห่งนี้นั้น เมื่อใดก็ตามที่ชายหนุ่มเจอแร่มีค่าเขามักจะเผลอดีใจและออกแรงใช้พลั่วขุดมากเกินไปจนแร่เ่าั้สลายไป
“บัดซบนี่มันรอบที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย! ”
เซนได้บ่นขึ้นในขณะที่จ้องมองเศษคริสทัลเรืองแสงที่แตกละเอียดก่อนที่แสงของมันจะหม่นลงอย่างรวดเร็ว มันคือแร่ที่มีค่าและหาได้ตามเหมืองทั่วๆ ไป แต่ไม่ใช่ว่ามันจะหาได้ง่าย มันเรียกว่า คริสทัลไนท์ มันจะส่องสว่างในเวลากลางคืน ซึ่งแสงสว่างเ่าั้ล้วนแล้วแต่กำเนิดมาจากพลังเวทย์บริสุทธิ์ที่บรรจุในตัวของมัน และส่วนใหญ่มักจะมีการค้าขายกันในราคาที่สูงหากมีปริมาณพลังเวทย์บริสุทธิ์เยอะ
แต่แล้วเหตุใดเซนผู้ซึ่ง้าเดินทางเข้าไปภายในเมืองวอเตอร์ฟอร์ดจึงต้องมาขุดเหมืองแห่งนี้กันล่ะ แน่นอนว่ามันต้องมีที่มาที่ไป ย้อนกลับไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อน…
เซนกับลักได้เดินทางมาถึงทางเข้าเมืองวอเตอร์ฟอร์ด ซึ่งถูกล้อมรอบด้วยรั้วไม้กระจอกๆ ที่แม้แต่คนแก่ถีบก็สามารถพังมันลงได้ บริเวณหน้าทางเข้าและรอบรั้วไม้เหล้านั้นต่างมีทหารจำนวนมากกระจายตัวอยู่เต็มพื้นที่ ทันทีที่ลักและเซนมาถึงทางเข้า ก็เป็เซนที่ถูกทหารสองคนยกหอกขึ้นสนิมขึ้นขวางเอาไว้ทันที
ทหารคนหนึ่งที่มีกลิ่นปากที่เหม็นอย่างมากราวกับไม่ได้แปรงฟันมาเป็ปีๆ ได้กล่าวขึ้นกับเซน จนชายหนุ่มต้องยกมืออุดจมูกตัวเองเลยทีเดียว
“คนนอกไม่สามารถเข้าไปภายในเมืองได้นอกจากจะต้องทำบัตรผ่านเข้าเมืองชั่วคราวก่อน! ”
เมื่อทหารคนนั้นกล่าวจบ เซนก็ต้องถอนหายใจออกมาพร้อมกับสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปจนเต็มปลอด ลักที่มาด้วยกันนั้นอุทานออกมาอย่างประหลาดใจเมื่อเซนถูกห้ามเข้าเมือง
“ขอโทษด้วยนะคะ ฉันลืมไปเลยว่าคนนอกเมืองจะต้องทำบัตรผ่านก่อน…ถ้าอย่างนั้นฉันจะออกเงินให้คุณก่อนนะ”
รอยยิ้มของลักนั้นสดใสและเบิกบานอย่างมาก ส่งผลให้ทหารที่ทำหน้าที่อยู่แถวนั้นล้วนแล้วแต่ต้องมนต์สะกดไปในเวลาเดียวกัน อยู่ๆ บรรยากาศรอบๆ เปลี่ยนเป็สีชมพูทำให้เซนประหลาดใจเล็กน้อย
“พลังของเพศหญิงนี่เหลือล้นจริงๆ”
เซนกล่าวขึ้นเบาๆ และย้อนนึกไปถึงในโลกเก่าของเขา ที่ผู้หญิงส่วนใหญ่นั้นล้วนแล้วแต่มีหน้าตาที่สละสลวย อันเนื่องมาจากการดูแลตัวเองที่ดี และการศัลยกรรม ในโลกเก่ามักจะมีคำกล่าวว่าทุกคนนั้นล้วนเท่าเทียมกัน ในสังคมประชาธิปไตย อย่างไรก็ตามคำกล่าวนั้นมันช่างโกหกและหลอกลวงสิ้นดี เพราะยังมีงานบางอย่างที่ให้สิทธิพิเศษสำหรับคนหน้าตาดีเท่านั้น มันมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ตัดสินกันที่รูปลักษณ์ภายนอก ดังนั้นโลกนี้เองก็ไม่ต่างกันมากนัก แต่ที่เห็นได้ชัดก็คือหากหน้าตาจะอัปลักษณ์ขนาดไหน แต่ถ้ามีพลังมากพอคนผู้นั้นจะทุกสิ่งได้
“ค่าทำบัตรผ่านเข้าเมืองชั่วคราวอยู่ที่ราคาสิบทองต่อเดือน! ”
“สิบทองนี่มันปล้นกันชัดๆ”
ลักถึงกับหน้าซีดเมื่อทราบถึงราคาของบัตรผ่านเข้าเมืองชั่วคราว รายได้ของนักผจญภัยยศเงินนั้นไม่ได้มีมากถึงขนาดนั้น ราคาสิบทองเรียกได้ว่าพวกเธอสามารถเอามันมาซื้อบ้านในเมืองได้เลย
เซนนั้นได้สังเกตเห็นท่าทางที่อึดอัดของลักก็เข้าใจทันทีว่าราคาของบัตรนั้นแพงเกินไป หญิงสาวเขยิบเข้ามาใกล้เซนพร้อมกับกล่าวกระซิบว่า
“เมื่อก่อนบัตรผ่านเข้าเมืองไม่ได้มีราคาแพงขนาดนี้ แต่ที่ราคาสูงขึ้นอย่างรวดเร็วอาจจะเป็เพราะเ้าเมืองคนใหม่ที่พยายามจะแก้ปัญหาด้านการเงินนั่นแหละ…”
เซนพยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่ในเวลาต่อมาเข้ากลับถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย และกล่าวถามกับหญิงสาวว่า
“มีความเป็ไปได้ไหมที่ผม จะรวบรวมเงินให้ได้สิบทองรวดเร็วที่สุด? ”
ลักทำท่าทางคิดอยู่สักพักก่อนที่จะกล่าวตอบมาว่า
“การล่าสัตว์หรือมอนสเตอร์และขายให้สมาคมนักผจญภัยภายในเมืองนี้นับว่าต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะรวบรวมเงินได้ขนาดนั้น เพราะเมืองนี้ยากจนมากๆ ค่าครองชีพก็สูงด้วย…แต่ฉันคิดว่าอาชีพที่น่าจะรวยเร็วที่สุดก็คือาชีพขุดเหมืองแต่ต้องขยันและทำงานอย่างหนักแค่นั้น…”
“มีเื่อะไรกัน? ”
ในขณะที่ลักกำลังกล่าวบอกวิธีหาเงินที่รวดเร็วให้กับเซนอยู่นั้น ชายคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากประตูเมืองมากนักก็กล่าวถามขึ้นในขณะที่สายตาของมันมองมาที่ลักและเกิดประกายราคะ ชายคนนี้คือเ้าเมืองคนใหม่มีนามว่าวินเซนท์ เขาได้ทำหน้าที่โดยการตรวจสอบรอบเมืองด้วยตนเองพร้อมกับทหารคนสนิทอีกสองคนที่ตามหลังมา เพื่อแสดงให้ประชาชนเห็นว่าเขานั้นเป็เ้าเมืองที่ดีและห่วงใยประชาชนขนาดไหน และเป็ครั้งแรกที่เขาได้มาพบกับนักผจญภัยสาวสวยโดยบังเอิญและเฝ้ามองเธออยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก โดยที่เขานั้นสามารถได้ยินบทสนทนาระหว่างทหารกับลักทุกอย่าง
“ถ้าฉันออกใบอนุญาตเข้าเมืองให้ฟรี บางทีเธออาจจะยอมพลีกายให้ฉันก็ได้…”
เ้าเมืองวินเซนท์ยิ้มขึ้นมาอย่างชั่วร้าย แต่ในเวลานั้นอยู่ๆ ชายคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของนักผจญภัยสาวก็ได้กล่าววาจาบางอย่างขึ้นจนทำให้วินเซนท์ต้องใ
“เป็เ้าเมืองที่บัดซบและโง่เขลาจริงๆ ที่พยายามเก็บค่าเข้าเมืองสูงขนาดนี้! มันคงบริหารบ้านเมืองไม่เป็แน่ๆ คนแต่งตั้งมันขึ้นมาจะต้องโง่บัดซบยิ่งกว่า! ”
ไม่มีใครคาดคิดว่าอยู่ๆ เซนจะเดือดดาลขนาดนี้ อย่างไรก็ตามแม้วาจาที่เซนกล่าวจะรุนแรง แต่ในขณะที่กล่าวนั้นชายหนุ่มไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าที่เรียบนิ่งไปเป็อย่างอื่นเลย
ทหารสองคนที่เฝ้าประตูถึงกับขมวดคิ้วและพร้อมจะเข้าจับกุมเซนที่บังอาจกล่าววาจาิ่เบื้องสูง ต่อท่านเ้าเมือง อย่างไรก็ตามเซนกลับยังไม่หยุดเพียงแค่นั้นเขากลับกล่าวต่อ
“รู้ไหมทำไมเมืองของพวกนายถึงได้ยากจนขนาดนี้ ดูซินี่เรียกว่ากำแพงเมืองเหรอ บางทีเอาขนมปังมากั้นยังจะดูแข็งแรงกว่าอีกนะ พวกนายดูสภาพตัวเองสิ อาวุธ ชุดเกราะมีแต่สนิมขึ้น ไม่กลัวเป็บาดทะยักหรือไง รู้จักไหมบาดทะยัก? ”
“เอ่อ…”
ทหารรอบๆ ต่างก็ได้ยิน แต่ตอนนี้ทุกคนต่างไม่ได้ขยับเข้าไปจับกุมเซน เพราะพวกมันกำลังตกตะลึง พวกมันไม่คิดเลยว่าจะมีเทพองค์ใหม่มาโปรดหน้าเมืองของพวกมันพร้อมกับกล่าวต่อว่าเ้าเมืองอย่างไม่เกรงกลัว
“ทะ…ท่านเ้าเมือง! ”
ทหารคนหนึ่งได้กล่าวขึ้น ซึ่งเซนและลักที่สีหน้าดูไม่ค่อยดีก็ได้หันไปมองทางต้นเสียง และได้พบกับชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าซีดเผือดราวกับเืไม่ได้ไปเลี้ยง
“คุณเองเหรอที่เป็เ้าเมือง? ฟังผมให้ดีนะ คุณมันบัดซบบรมเลย! รู้ไหมไอ้วิธีคิดง่ายๆ ของคุณที่เก็บค่าเข้าเมืองเพิ่มเนี่ยมันจะทำให้เมืองนี้ตกต่ำลงไปอีก เพราะไม่มีนักลงทุนคนไหนอยากจะเข้ามาลงทันในเมืองนี้ เพราะมันขาดทุนแน่นอน! ”
ใบหน้าของเ้าเมืองเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความโกรธยิ่งกว่าเดิม อย่างไรก็ตามเซนกลับไม่ได้สนใจมันเลยแม้แต่นิดเดียว ลักเองก็พยายามออกแรงบิดเอวเซนเต็มที่ แต่กลับพบว่าิัของอีกฝ่ายมันแข็งอย่างกับเหล็กเป็เธอนี่แหละที่เสียแรงเปล่าๆ
“ทำไมรับความจริงไม่ได้หรือไงที่ผมพูดแบบนี้? ”
เป็ครั้งแรกที่เซนนั้นได้ทำตัวกร่างบนโลกใบนี้ ดังนั้นเขาจึงเล่นให้สุดทางเสียหน่อยเพราะดูเหมือนเขาจะเริ่มสนุกแล้วที่ตัวเองได้ทำตัวเป็อันธพาลครั้งแรก
“ทหารเอามันไปปะา! ”
“ครับ! ”
ทหารเริ่มเคลื่อนไหวทันที เมื่อเ้าเมืองวินเซนท์ได้ออกคำสั่งด้วยความเดือดดาลครั้งแรกในรอบหลายปี ใบหน้าของมันสั่นเพราะความโกรธหมัดของมันกำแน่นจำเป็สีซีด เพราะเืไม่หล่อเลี้ยง
“นายที่เป็เ้าเมืองภาษาอะไร แค่กฎหมายง่ายๆ ยังไม่เข้าใจอีก นายคิดว่านายมีอำนาจมากสินะ เลยจะสามารถทำอะไรกับคนที่ไม่ใช่พลเรือนตัวเองก็ได้ ฉันไม่ใช่คนของนายดังนั้นถ้านายล้ำเส้นมากกว่านี้ระวังจะเสียใจนะ…”
เซนที่ทำสีหน้าเรียบนิ่งมาตลอดตอนนี้กับแสดงสีหน้ากวนบาทา อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน บางทีนี่อาจจะเป็ทางของชายหนุ่มก็เป็ได้ เพราะอีกฝ่ายนั้นถึงกับกระอักเืออกมาเพราะความโกรธเลยทีเดียว
“เห้อ…แต่ช่างเถอะ เห็นแก่ว่าพวกทหารทำตามหน้าที่ฉันจะยกโทษให้แล้วกัน…”
เซนได้จากไปอย่างรวดเร็วทันที มีเพียงเสียงของแหวกอากาศที่ดุดันและรุนแรงเท่านั้นที่ดังขึ้นมา พร้อมกับร่างของเซนจะเลือนหายไปทิ้งไว้เพียงภาพติดตา ทหารที่อยู่รอบๆ ต่างถูกแรงกระแทกกระเด็นไปคนละทิศละทาง ในขณะเดียวกันเซนก็คิดว่าเมืองเล็กๆ แห่งนี้จะไม่ค่อยเหมาะกับตนเท่าไหร่นักดังนั้นจึงคิดที่จะไปหาเมืองอื่น
ชายหนุ่มเดินเล่นอยู่อีกฟากของเมืองก่อนที่จะกางแผนที่ที่ตนเองเก็บเอาไว้ในกระเป๋ากางเกงออกมา และมองดูมันแผนที่นี้แค่แสดงรายละเอียดของทวีปเอวาเท่านั้น และครั้งนี้เซนคิดว่าตนเองจะเดินทางไปที่เมืองใหญ่
“ประเทศเซนทอร์อยู่ไกลเกินไปหน่อยแฮะ แต่เหมือนจะเป็เมืองที่ใหญ่ที่สุดตามที่สอบถามกับลักมา ถ้างั้นไปประเทศนัวร์แทนก็แล้วกันดูเหมือนความเจริญจะไม่ต่างจากเซนทอร์เท่าไหร่ ถึงจะเป็ประเทศระดับแปดสู้ประเทศระดับเจ็ดอย่างเซนทอร์ไม่ได้ แต่อีกไม่นานคงจะเป็ประเทศระดับเจ็ดแห่งที่สองแล้ว…ประเทศนัวร์นี่แหละ! ”
เมื่อตัดสินใจดังนั้นเซนก็้าจะเดินทางทันที อย่างไรก็ตามชายหนุ่มในตอนนี้นั้นไม่ต่างอะไรจากพวกหลงทิศทาง การเดินทางระยะไกลขนาดนั้นต่อให้เป็ผู้เชี่ยวชาญก็สามารถหลงได้อย่างง่ายดาย โชคดีที่ประเทศนัวร์นั้นแม่จะอยู่ไกลแต่ก็ไม่จำเป็ต้องเดินทางข้ามทะเล ค่าเดินทางด้วยรถม้าจึงถูก
เมื่อครู่ตอนอยู่หน้าเมืองเซนเห็นกิจการรับส่งเปิดบริการอยู่ แต่ค่าตั๋วแน่นอนว่าต้องแพงกว่าค่าเข้าเมืองแน่ๆ ดังนั้นชายหนุ่มจึงต้องหาเงินก่อน
“ไปปล้นเ้าเมืองบ้านั่นดีไหมนะ…ไม่ดีกว่าเราไม่อยากเป็คนไม่ดี”
งั้นลองไปขุดเหมืองตามที่ลักบอกแล้วกัน…
…..
ผลสุดท้ายแล้วเซนก็ต้องมาลงเอยอยู่ที่เหมืองแห่งนี้ ซึ่งเป็เหมืองที่ล้างผู้คนโดยสมบูรณ์ เพราะหน้าถ้ำก่อนเข้ามาในเหมืองนั้นได้มีประกาศติดไว้ว่าอันตรายห้ามเข้า แต่เซนไม่ได้สนใจข้อห้ามพวกนั้น และั้แ่เข้ามาในเหมืองนี้ชายหนุ่มก็ไม่ได้เจอสิ่งกวนใจใดๆ นอกจากเป็ตัวเขาเองที่ทำลายแร่มีค่าที่ควรจะทำเงินให้กับเขา ในขณะที่เซนกำลังตั้งใจขุดเหมืองอยู่นั้นเสียงในหัวที่เงียบหายไปนานก็ได้ดังขึ้น
【ยินดีด้วย…ท่านได้ทำตามเงื่อนไขของอาชีพรองครบถ้วน ทำให้ปลดล็อกคลาสรอง : คนขุดเหมือง】
【ท่านสามารถเลื่อนระดับด้วยการขุดแร่ล้ำค่า ยิ่งแร่ที่ขุดล้ำค่ามากเท่าไหร่ท่านก็ยิ่งได้รับค่าประสบการณ์มากเท่านั้น】
【ระดับความล้ำค่าของแร่ แบ่งออกเป็ เกรดทองแดง เกรดเงิน เกรดทอง เกรดม่วง เกรดเทวะ】
【คลาสรองนั้นไม่เกี่ยวข้องกับอาชีพหลัก ดังนั้นการได้รับมันมาเพียงแค่ทำตามเงื่อนไขให้ครบไม่จำเป็ต้องได้รับคำอวยพร…】
3K
