ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        หมิงซื่อไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยแล้วนางอุ้มหลี่เจินพลางเริ่มสำรวจบ้านใหม่ นี่ถือเป็นบ้านของครอบครัวพวกนาง

        ห้องนอนสองห้องห้องโถงและยังเป็นห้องทานอาหารหนึ่งห้อง ห้องครัวหนึ่งห้องห้องสุขาหลังคามุงจากหนึ่งห้อง กระท่อมมุงจากที่เตี้ยเล็กน้อยก็คือห้องสุขาตอนนี้ลูกๆ ของพวกนางยังเล็ก จึงเพียงพอสำหรับหนึ่งครอบครัว

        ห้องนอนมีเตียงใหญ่สามหลังบนเตียงปูด้วยผ้านวมชั้นดี นอกจากนี้ยังมีกล่องไม้สําหรับวางของและโต๊ะอีกด้วย

        ห้องครัวมีเตาสองใบสามารถหุงข้าวและผัดอาหารได้ในเวลาเดียวกัน

        หมิงซื่อพอใจกับบ้านใหม่ยิ่งน้ำเสียงที่พูดคุยกับลูกๆ ล้วนเบาลงกว่าปกติ สำหรับนางแล้วเสียงเบาลงก็นับว่าอ่อนโยนแล้ว

        หลี่ต้าหลินเห็นโอ่งใบใหญ่สองใบในห้องครัวข้างในเต็มไปด้วยแป้งอย่างน้อยสามร้อยจินยังมีโอ่งขนาดเล็กหนึ่งใบที่เต็มไปด้วยข้าวขาวประมาณห้าสิบจิน และไหหนึ่งใบที่ใส่น้ำมันพืชประมาณห้าจิน

        ฟืนวางอยู่ในห้องสุขาห้องสุขาเตี้ยกว่าห้องหลัก แต่พื้นที่ใหญ่กว่าห้องโถงทันทีที่เข้าไปในห้องสุขาก็เจอกับฟืน ด้านในเข้าไปถึงจะเป็นส้วมหลุม

        หลี่เอ้อร์หลินยุ่งจนเท้าไม่แตะพื้นผ่านไปสักพักก็ให้คนในครอบครัวผิงไฟ ดื่มน้ำร้อน ผ่านไปอีกสักพักหนึ่งก็วางไข่ผัดต้นหอมครึ่งถังและข้าวหนึ่งถังลงบนโต๊ะ

        หมิงซื่อได้กลิ่นหอมของผัดไข่แล้วเห็นผัดไข่สีเหลืองสดต้นหอมสีเขียวสด นางกลืนน้ำลายแรงๆ หนึ่งที พลางเอ่ยถาม “เอาไข่มาจากที่ใด?”

        หลี่เอ้อร์หลินรู้ว่าภรรยาของตนจะถามเขาหัวเราะแล้วตอบ “ข้าทําไส้ซาลาเปาต้องใช้ผัก ข้าซื้อผักจากบ้านหลี่เจิ้งมาตลอดนี่ไม่ใช่ว่าพวกเจ้ามาหรอกหรือ ข้าจึงซื้อไข่ไก่จากบ้านหลี่เจิ้งมาหลายสิบฟองบ้านหลี่เจิ้งคิดเงินให้ข้าถูกกว่าซื้อจากอําเภอ”

        หลี่ไฉ่อายุหกขวบวิ่งกลับมาจากห้องครัว“ท่านแม่ ข้านับเปลือกไข่แล้ว ท่านพ่อของข้าตีไข่ไปสิบสองฟองเจ้าค่ะ!”

        หมิงซื่อเชื่อฟังคําของหลี่เอ้อร์หลินมากครั้งนี้นางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยอย่างโมโห “นี่เจ้าจะทําอันใดหรือวันข้างหน้าจะไม่ใช้ชีวิตแล้ว?”

        “เจ้ากินก็เป็นพอหลังข้ากินข้าวและหมักแป้งเสร็จก็จะเข้าไปซื้อเนื้อที่ตําบล พี่ใหญ่ยังอยู่พวกเจ้าก็เพิ่งมา ตอนเย็นข้าจะทําเนื้อให้พวกเจ้ากิน”หลี่เอ้อร์หลินนึกถึงเมื่อคืน ถังซื่อไม่ให้เติ้งซื่อทําปลาให้เขาแล้วมองไปที่หลี่ต้าหลินหนึ่งที “พี่ใหญ่ไม่ได้กินปลานานแล้วตอนเย็นข้าจะซื้อปลากลับมากิน”

        “โอ้ข้าจะกินเนื้อกินปลา ท่านพ่อดียิ่งนัก” หลี่ไฉ่กอดแขนหลี่เอ้อร์หลินอย่างมีความสุข

        หลี่เอ้อร์หลินหัวเราะเสียงดังสั่งให้หลี่ไฉ่ตักข้าวให้ทุกคน ครั้นเห็นว่าหลี่ต้าหลินไม่กล้ากินไข่เขาจึงคีบไข่ให้หลี่ต้าหลินเต็มชาม

        หมิงซื่อจ้วงข้าวเข้าปากคำใหญ่อุทานออกมา “ข้าวขาว!”

        หลี่ต้าหลินกินข้าวชามใหญ่หมดรวดเดียวอร่อยมากจริงๆ เขาเงยหน้ามองหลี่เอ้อร์หลินที่เพิ่งกินไปเพียงครึ่งชามดูเหมือนว่าในท้องคงมีไขมันอยู่มาก เอ่ยถามว่า “ในโอ่งล้วนเป็นข้าวขาว ยามนี้เจ้าไม่กินข้าวกล้องแล้ว?”

        “ขอรับไม่กินแล้ว พวกท่านวางใจได้ ในใจข้าคำนวณไว้เป็นอย่างดี”หลี่เอ้อร์หลินคีบไข่ไก่ให้หลี่ต้าหลินอีกครั้ง

        พวกเขาทั้งหมดกินอาหารจะเสร็จแล้วก็ได้ยินเสียงสตรีดังมาจากด้านนอก “หลงจู๊หลี่ วันนี้ท่านยังจะมาบ้านข้าหรือไม่?”

        หัวใจของหมิงซื่อหวาดหวั่นต่อให้อาหารจะอร่อยเพียงใดก็ไม่กินแล้ว แววตาเคลือบแคลงของนางมองไปหลี่เอ้อร์หลิน

        “หญิงม่ายในหมู่บ้านไร้ยางอายวิ่งหาข้าทั้งวัน กลางคืนยังเคาะประตูบ้านข้าด้วยข้าเกือบจะปล่อยไหลฝูไปกัดนางแล้ว” หลี่เอ้อร์หลินสบตาหมิงซื่ออย่างใจเย็น เอ่ยว่า“เจ้ามาก็ดีแล้ว ข้าจะไม่ได้ต้องเผชิญหน้ากับนาง เจ้าออกไปด่าทอนางสักที ด่าแรงๆ ดูสิว่านางยังกล้ามาอีกหรือไม่”

        สตรีนางนี้ต้องให้สตรีด้วยกันเองจัดการ

        หลี่ต้าหลินอดที่จะเอ่ยไม่ได้“สิ่งที่นางถามทําให้คนที่ได้ยินเข้าใจเจ้าผิด”

        หลี่เอ้อร์หลินโบกมือไปมาเอ่ยว่า “นางมีคุณธรรมอันใด คนในหมู่บ้านล้วนรู้ดี นางไม่เพียงทําเช่นนี้กับข้าคนเดียวแต่ยังทําเช่นนี้กับบุรุษอีกหลายคนด้วย”

        หมิงซื่อวางชามและตะเกียบลงเสียงดังปังสาวเท้าเดินออกจากประตูอย่างรวดเร็ว หลี่ไฉ่ตัวเล็กๆ กลับรู้จักปกป้องหมิงซื่อนางตามออกไปด้วย

        หลี่ต้าหลินเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง“จะเป็นอันใดหรือไม่?”

        “ไม่เป็นอันใดขอรับ”หลี่เอ้อร์หลินเอ่ย “หญิงม่ายนางนี้เป็นพวกรังแกคนอ่อนแอหวาดกลัวคนแข็งแกร่งกว่าข้าเป็นบุรุษ ทั้งยังเป็นคนนอกหมู่บ้าน ไม่อาจตบตีนางได้”

        หลี่ต้าหลินจําได้ว่าหลี่เอ้อร์หลินไม่เคยเย้าแหย่สตรีจึงเอ่ยถามอย่างสงสัยใคร่รู้ “เหตุใดนางถึงชอบเจ้า?”

        “ดวงตาของข้าเป็นแผลเป็นนางคงไม่มาชอบพอข้า เฮ้อ นี่มิใช่เพราะข้าทำการค้าหาเงินได้หรอกหรือ คนในหมู่บ้านล้วนรู้ว่าข้าต้องซื้อเนื้อหมูจำนวนมากกลับมาทุกวันนางอยากได้เงินข้า สิ่งที่นางสนใจคือเงินของข้า”สายตาของหลี่เอ้อร์หลินมีแววเหยียดหยาม เอ่ยว่า “เงินที่ข้าหามาอย่างยากลําบาก จะไม่ยอมให้สตรีจากข้างนอกแม้แต่เหรียญทองแดงเดียว”

        ไม่นานถ้อยคำด่าทอด้วยเสียงหยาบและสูงของหมิงซื่อก็ดังมาจากข้างนอก

        “นางแพศยากลิ่นเหม็นคาวโลกีย์คละคลุ้งมาจากที่ใดคาวยิ่งกว่าก้นสุนัขจิ้งจอก! หากเจ้าไม่อยากเป็นม่ายก็หาบุรุษตบแต่งเสียอย่าเอาแต่จ้องคนนี้จะเอาคนนั้น แทบจะอดใจไม่ไหวให้บุรุษทั่วหล้ามาขึ้นเตียงของเจ้านั่นต่างอะไรกับโสเภณี!

        นางโสเภณีตัวเหม็นอยากยั่วยวนบุรุษก็ไปยืนที่หน้าหอคณิกา บุรุษนับไม่ถ้วนต่อแถวรอเจ้าอยู่ อย่ามาทำลายบุรุษดีๆในหมู่บ้านแห่งนี้

        หากคราวหน้าเจ้ากล้ามายืนอยู่หน้าบ้านข้าอีกข้าจะข่วนหน้าเจ้าให้ลาย นึกถึงปีนั้นที่ข้าตีหมาป่าในภูเขาหรือเจ้าเก่งกว่าหมาป่า!”

        ตามมาด้วยเสียงแหลมๆของหญิงม่าย “สตรีอัปลักษณ์คิดไม่ถึงว่าบุรุษมีความสามารถอย่างหลงจู๊หลี่จะแต่งงานกับสตรีน่าเกลียดเช่นเจ้า”

        หลี่ต้าหลินถลึงตาจ้องหลี่เอ้อร์หลินเอ่ยว่า “มิใช่เจ้าบอกว่าหญิงม่ายรังแกคนอ่อนแอหวาดกลัวคนแข็งแกร่งหรือเหตุใดนางถึงด่าน้องสะใภ้กลับเล่า?”

        หลี่เอ้อร์หลินลุกขึ้นด้วยสีหน้าบึ้งตึงหยิบไม้กวาดขึ้นมาจากมุมห้องโถง วิ่งออกไปที่ประตูด้วยความโกรธ ตะโกนว่า “ในสายตาข้าภรรยาของข้าคือนางเซียน ดีกว่าเจ้าร้อยเท่า! หากยังไม่ไสหัวไปอีกข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”

        ข้างนอกมีชาวบ้านหลายคนมามุงดูความครึกครื้นมีทั้งบุรุษและสตรี ครั้นเห็นว่าหลี่เอ้อร์หลินจะตีหญิงม่ายจริงๆไม่เพียงแต่ไม่ห้ามปราม บางคนยังตะโกนด้วยว่า “ตีนาง!”

        หญิงม่ายโกรธจนร้องไห้โฮแล้วจากไป

        หมิงซื่อไล่ตามไปแสร้งทำท่าทุบตีคนหญิงม่ายตกใจกลัวหอบกระโปรงวิ่งอย่างบ้าคลั่งโดยไม่หันกลับมามองถึงกลับหกล้มคลุกคลานจนเปื้อนโคลนเต็มเนื้อตัว

        “ฮ่าๆ”เสียงหัวเราะของหลี่เอ้อร์หลินสามีภรรยาดังก้องอยู่ในลานบ้าน

        ตระกูลหวังของหมู่บ้านหวังซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายสิบลี้หลี่ชิงชิงไม่รู้เลยว่าหลี่เอ้อร์หลินหาเงินได้และถูกหญิงม่ายจ้องถุงเงินตาเป็นมันนางกําลังหารือกับผู้เฒ่าหวังสามีภรรยาอยู่

        ปีนี้หนาวกว่าปีก่อนๆเมื่อก่อนหิมะล้วนตกในภูเขา หมู่บ้านหวังไม่ค่อยมีหิมะตกแต่สองวันมานี้หมู่บ้านหวังมีหิมะตกแล้ว

        หิมะตกในช่วงล่าเยวี่ยกลางคืนอุณหภูมิต่ำพื้นดินจับตัวเป็นน้ำแข็ง คนในตัวอำเภอคร้านจะตื่นขึ้นมาทำอาหารการค้าซาลาเปาจึงขายดีมาก

        ยังไม่เข้าช่วงกลางเดือนก็มีลูกค้าหลายคนจ่ายเงินมัดจำค่าซาลาเปากับตระกูลหวังแล้ว

        “แค่สามวันมานี้พวกเรารับใบสั่งซื้อจากลูกค้าสามสิบสองคนแล้วรวมแล้วเป็นซาลาเปาห้าพันสี่ร้อยห้าสิบลูก ข้าว่าหลังจากนี้จะมีมากขึ้นในบ้านมีเตาสามใบ ไม่เพียงพอต่อการนึ่งซาลาเปามากมายขนาดนั้นข้าอยากสร้างเพิงหลังลานบ้านแล้วทําเตาเพิ่มสี่เตา แล้วจ้างคนมาช่วยเจ้าค่ะ”

        “ตกลง”หลิวซื่อฟังหลี่ชิงชิงมาโดยตลอด มองไปที่ผู้เฒ่าหวัง “ข้าว่าพวกเราฟังชิงชิงเถิด”

        ผู้เฒ่าหวังครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถามว่า “ข้าไม่คัดค้านที่จะสร้างเพิง เพียงแต่การจ้างคนคนเหล่านั้นจะแอบเรียนทําซาลาเปาหรือไม่ ต่อไปพวกเขาก็ขายซาลาเปาแย่งการค้าบ้านเราไป?”

        ยามนี้เขาเห็นเงินเยอะแล้วได้เปิดหูเปิดตา ไม่ได้คัดค้านการใช้เงินจ้างคน