เสียงของดาบกระทบกันดังแว่วมาแต่ไกลทำให้อรัญญาที่กำลังเดินตามทหารองครักษ์รู้สึกได้ถึงความจริงจังในบรรยากาศรอบตัวเธอพยายามตั้งสติ แต่หัวใจกลับเต้นแรงจนแทบระงับไม่ได้
“ขอโทษค่ะ...ที่นี่คือที่ไหนกันแน่?”อรัญญาพยายามเอ่ยถาม ขณะที่มองรอบๆ ปราสาทที่ดูยิ่งใหญ่
ทหารที่นำทางเธอเพียงเหลียวกลับมามองเล็กน้อยก่อนตอบสั้นๆ“เ้าจะได้คำตอบเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม อย่าได้ถามมาก”
อรัญญาถอนหายใจยาว “แต่ฉัน...ฉันไม่รู้ว่าฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี่เลย...”
“เงียบเสียเถิด!หากเ้าไม่อยากให้ตัวเองมีปัญหามากกว่านี้” ทหารเอ่ยเสียงเข้ม
อรัญญารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อยแต่ก็เลือกที่จะสงบปากสงบคำ เพราะไม่อยากเพิ่มปัญหาให้ตัวเอง
ในห้องโถงของปราสาท
เมื่ออรัญญาเดินตามองครักษ์เข้าไปในห้องโถงที่โอ่อ่าทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่เธอ ราวกับว่าเธอเป็สิ่งแปลกปลอมที่ไม่ควรอยู่ที่นี่
ทันใดนั้นเสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นดังก้องขึ้นมา ทุกคนในห้องโถงหันไปทางต้นเสียง และปรากฏร่างของชายหนุ่มผู้สง่างามในชุดอาภรณ์สีเงินเขาคือ องค์ชายราธัน อาณาจักรแห่งจันทรา
ร่างสูงโปร่งของเขาดูสง่างามและทรงอำนาจใบหน้าคมสันดุจดั่งรูปสลัก ดวงตาสีเทาควันบุหรี่ลึกล้ำจับจ้องมาทางเธออย่างเ็าริมฝีปากบางเม้มแน่นแสดงถึงความเด็ดขาดและความเคร่งขรึม เส้นผมสีดำขลับยาวประบ่าดูเงางามราวกับแพรไหม ท่วงท่าการเดินของเขาสงบนิ่งแต่กลับแฝงไว้ด้วยพลังและอำนาจที่ไม่อาจละสายตา
เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้อรัญญารู้สึกเหมือนถูกกดดันด้วยรัศมีอันทรงพลังรอบตัวเขาแม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดอะไรในทันที แต่เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็ทำให้ทุกคนในห้องโถงนิ่งงันราวกับเวลาหยุดลง
องค์ชายราธันเลิกคิ้วเล็กน้อยดวงตาคู่นั้นมองมาทางเธออย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำและเด็ดขาด“หญิงผู้นี้คือใคร?”
ทหารองครักษ์ก้มศีรษะ“นางคือผู้หญิงที่เราพบในป่าด้านตะวันออกนางอ้างว่าไม่รู้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
องค์ชายราธันเลิกคิ้วเล็กน้อย“ไม่รู้หรือ? เ้าคิดว่าเราจะเชื่อคำพูดของคนแปลกหน้าหรือ?”
“แต่ฉันพูดความจริง!”อรัญญาร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว
เสียงของเธอทำให้ทุกคนในห้องโถงเงียบลงองค์ชายราธันเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น สายตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและเ็า
“เ้ามาจากที่ไหน?” เขาถามช้าๆ
“ฉัน... ฉันชื่ออรัญญาฉันไม่รู้ว่าฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ฉันแค่...”เธอหยุดพูดเมื่อเห็นสายตาของเขาที่ดูไม่เชื่อ
องค์ชายราธันหัวเราะเบาๆแต่ในน้ำเสียงนั้นกลับเต็มไปด้วยความดูถูก“คำตอบของเ้าเหมือนนิทานที่เด็กเล่าในงานเลี้ยง เ้าคิดว่าเราจะเชื่อหรือ?”
“ฉันพูดจริง!”อรัญญากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวล “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี่จริงๆและฉันก็ไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน!”
องค์ชายราธันมองเธออยู่นานก่อนจะหันไปสั่งทหารองครักษ์ “พานางไปขังไว้ก่อนข้าจะตัดสินใจอีกทีว่าจะทำอย่างไรกับนาง”
“ขัง?” อรัญญาอุทาน“เดี๋ยวสิ! ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด!”
องค์ชายราธันไม่ตอบแต่หันหลังเดินกลับไปยังบัลลังก์
“อย่ามาแตะตัวฉันนะ!” อรัญญาพยายามดิ้นรนเมื่อทหารองครักษ์เข้ามาจับแขนเธอ
“หยุดโวยวาย!” ทหารเอ่ยเสียงดุ
“องค์ชาย!” อรัญญาร้องเรียกเสียงดัง“ฟังฉันก่อนสิ! ฉันไม่ใช่สายลับหรือคนร้ายอะไรทั้งนั้น!”
คำพูดของเธอทำให้องค์ชายราธันหยุดเดินแต่เขาไม่ได้หันกลับมา
“เ้าอาจจะไม่ใช่สายลับ แต่เ้าคือคนแปลกหน้าและคนแปลกหน้าไม่มีที่ยืนในอาณาจักรนี้” น้ำเสียงของเขาช่างเ็าราวกับตัดสินเธอโดยไม่เปิดโอกาสให้เธออธิบายเพิ่มเติมอรัญญาได้แต่มองเขาด้วยความสิ้นหวัง
191
