กลางดึก
หลินเฉินจ้องโทรศัพท์ดาวเทียมในมือ
หน้าจอยังคงแสดงข้อความเดิม
RAVEN–ZERO
ระดับความลับ : สูงสุด
้าความช่วยเหลือจากอดีตสมาชิกทุกนาย
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนกดรับสาย
เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น
“หลินเฉิน…”
“ฉันเอง…เฟิงเย่”
น้ำเสียงของเฟิงเย่ไม่เหมือนเดิม
เหนื่อยล้า…
และแฝงไปด้วยความเ็ป
“BLACK RAVEN ถูกหักหลัง”
“ฐานบัญชาการถูกโจมตี”
“สมาชิกเสียชีวิตจำนวนมาก”
หลินเฉินใ
“ใครเป็คนทำ?”
ปลายสายเงียบไปสองวินาที
ก่อนตอบเพียงคำเดียว
“หมาป่าดำ”
ภาพตัดไปยังฐานบัญชาการ BLACK RAVEN
อาคารที่เคยแข็งแกร่ง
บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพัง
สมาชิกที่รอดชีวิตกำลังช่วยกันเคลื่อนย้ายผู้าเ็
หานเฟิงนั่งพิงกำแพง
แขนซ้ายเต็มไปด้วยเื
เขากัดฟัน
“พวกมันรู้ทุกอย่าง…”
“เหมือนมีคนทรยศ”
กลับมาที่บ้านของหลินเฉิน
เขาวางสายช้า ๆ
หลินเสวี่ยเดินลงมาจากชั้นบน
“พี่…เกิดอะไรขึ้น”
หลินเฉินฝืนยิ้ม
“ไม่มีอะไร”
แต่หลินเสวี่ยรู้ทัน
“พี่กำลังจะจากไปอีกใช่ไหม”
ทั้งห้องเงียบลง
หลินเฉินนั่งลงข้างน้องสาว
“พี่สัญญาแล้วว่าจะไม่กลับไป”
“แต่มีคนจำนวนมาก…”
“กำลังรอความช่วยเหลือจากพี่”
หลินเสวี่ยก้มหน้า
ก่อนยิ้มบาง ๆ
“หนูโตแล้วนะ”
“หนูดูแลตัวเองได้”
“ถ้าพี่ไม่ไป…”
“พี่คงเสียใจไปทั้งชีวิต”
หลินเฉินน้ำตาคลอ
ลูบศีรษะน้องสาวเบา ๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น
หลินเฉินเดินไปที่ร้านของตน
เขาปิดป้ายร้าน
“หยุดกิจการชั่วคราว”
จากนั้นหยิบหีบเหล็กออกมา
เข็มกลัดอีกาสีดำ
นาฬิกาทหาร
เสื้อเกราะ
ทุกอย่างยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์
เขามองมันอยู่นาน
ก่อนสวมเข็มกลัดไว้ที่หน้าอกอีกครั้ง
อดีต “Shadow”
กำลังจะกลับมา
ในเวลาเดียวกัน
สำนักงานใหญ่ของหมาป่าดำ
หลัวซานกำลังประชุมกับชายสวมหน้ากากสีเงิน
ชายคนนั้นวางรูปถ่ายของหลินเฉินลงบนโต๊ะ
“ข่าวกรองยืนยัน”
“Shadow กำลังกลับเข้าสู่สนามรบ”
หลัวซานหัวเราะ
“ดี…”
“ครั้งนี้ฉันจะเป็คนฆ่ามันเอง”
ชายสวมหน้ากากสีเงินตอบกลับ
“อย่าประมาท”
“คนที่เรา้าจริง ๆ”
“ไม่ใช่ชีวิตของหลินเฉิน”
“แต่เป็ข้อมูลที่อยู่ในหัวของเขา”
หลัวซานขมวดคิ้ว
“ข้อมูลอะไร?”
ชายปริศนายิ้ม
“อีกไม่นาน…นายก็จะรู้”
สนามบินทหารลับ
เครื่องบินเจ็ตสีดำของ BLACK RAVEN จอดรออยู่
หานเฟิงเดินลงจากเครื่อง แม้แขนยังพันผ้าพันแผล
เมื่อเห็นหลินเฉิน
ทั้งสองยิ้มให้กัน
หานเฟิงหัวเราะ
“ฉันรู้อยู่แล้ว…”
“นายไม่มีทางทิ้งพวกเรา”
หลินเฉินตอบพร้อมรอยยิ้ม
“ฉันกลับมา…”
“แต่ครั้งนี้”
“ฉันจะจบทุกอย่าง”
ทั้งสองจับมือกันแน่น
เครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
ในห้องโดยสาร
เฟิงเย่วางแฟ้มเอกสารสีแดงบนโต๊ะ
ด้านหน้าปกเขียนว่า
PROJECT TITAN
แฟ้มถูกล็อกด้วยรหัสชีวภาพระดับทหารสูงสุด
และมีสัญลักษณ์เตือนสีแดงซ้ำสามชั้น:
“ห้ามเปิดโดยไม่ได้รับอนุญาตจากศูนย์บัญชาการกลาง”
เฟิงเย่เปิดแฟ้ม
ภาพแรกที่ปรากฏ…
คือรูปของ จ้าวเทียนหาว
อดีตผู้จัดการฝ่ายการเงินที่ใส่ร้ายหลินเฉิน
หลินเฉินเบิกตากว้าง
“เป็ไปไม่ได้…”
เฟิงเย่กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“คนที่ทำลายชีวิตนาย…”
“อาจเป็เพียงหมากตัวหนึ่ง”
เขาพลิกหน้าต่อไป
ภาพถัดมาไม่ใช่คน
แต่เป็ “แผนผังสมองมนุษย์” ที่ถูกฝังชิปประสาท
พร้อมคำอธิบายสั้น ๆ ใต้ภาพ:
PROJECT TITAN
“การสร้างเครือข่ายทหารที่ถูกควบคุมผ่านความทรงจำที่ถูกดัดแปลง”
หลินเฉินนิ่งไปทันที
เฟิงเย่พูดต่อช้า ๆ
“โครงการนี้ไม่ได้แค่สร้างทหาร”
“แต่มัน ‘เขียนชีวิตใหม่’ ให้คน”
“และลบตัวตนเดิมทิ้งทั้งหมด”
เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยประโยคที่ทำให้ทั้งห้องเย็นวาบ
“และหลินเฉิน…”
“นายอาจเป็หนึ่งในต้นแบบของมัน”
หลินเฉินกำหมัดแน่น
ความทรงจำบางส่วนในหัวเริ่มสั่นไหวอย่างผิดปกติ
ภาพอดีตที่ไม่เคยจำได้…
เริ่มแทรกเข้ามาเหมือนเสียงรบกวนในสมอง
เฟิงเย่ปิดแฟ้มลงช้า ๆ
“ศัตรูตัวจริง…”
“ไม่ได้แค่้าฆ่านาย”
“แต่้า ‘เปิดใช้งาน’ นายอีกครั้ง”
เครื่องบินสั่นเล็กน้อยเมื่อเข้าสู่ชั้นเมฆหนา
ราวกับโลกทั้งใบกำลังถูกปิดบังความจริงบางอย่างเอาไว้
หลินเฉินเงยหน้าขึ้นช้า ๆ
แววตาเปลี่ยนไปอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
าครั้งใหม่…
ไม่ใช่แค่การล้างแค้น
แต่คือการค้นหาว่า “ตัวเขาเอง” คืออะไรกันแน่
เครื่องบินหายเข้าไปในความมืดของท้องฟ้า
และเสียงสัญญาณเตือนในแฟ้ม PROJECT TITAN
ยังคงกะพริบไม่หยุด
“SUBJECT: RAVEN–SHADOW — STATUS: AWAKENING”
64
