บทที่6
“เ้ารู้ไหมอาลู่ ขนาดชื่อของข้าท่านอ๋องยังไม่รู้ด้วยซ้ำ แล้วจะรั้งข้าไว้ทำไมกัน! แบบนี้มันแกล้งกันชัดๆ”
เมื่อกลับมาถึงตำหนักท้ายวังของตนเองได้ ิซินก็นั่งบ่นถึงคนที่เพิ่งไปพบมาให้ลู่ฉางฟังไม่หยุด แม้ลู่ฉางจะบอกให้เบาเสียงเพราะเป็เื่ที่ไม่ควรเพียงใด ิซินก็ไม่สนใจ เพราะทั้งตำหนักมีแค่เขาสองคน อีกอย่างนี่มันยามจื่อ (23.00-00.59 น.) แล้วใครมันจะมาได้ยินกัน!
“ใจเย็นก่อนขอรับคุณชาย นั่งลงก่อน ประเดี๋ยวบ่าวรินน้ำชาให้ขอรับ”
“เฮ้อ….ข้าล่ะจนใจจริงๆ อาลู่ การจะออกจากที่นี่อย่างถูกต้องดูจะยากลำบากนัก”
เมื่อรับน้ำชามาจิบไปอึกใหญ่ิซินถึงยอมนั่งลงเมื่อได้ระบายไปเสียมากมาย
“….”
“รู้อย่างนี้ข้าหนีไปอย่างที่คิดไว้ตอนแรกก็คงดี…!”
อาลู่เห็นว่าิซินยังดูโมโหไม่หาย จึงรีบเอากาน้ำชามาเติมให้ถึงที่แทน
“น้ำชาขอรับน้ำชา”
หลังจากที่ิซินสงบสติอารมณ์ได้และอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยพ่อบ้านเจียงก็มาพบพร้อมกับยารักษาไข้หวัดรวมถึงยาบำรุง เสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้อย่างดีจำนวนหนึ่ง และสุดท้าย หีบไม้สองใบ ที่บ่าวช่วยกันถือมาวางหน้าตำหนักของเขา
“ทำไมถึงมีของพวกนี้มาล่ะ แล้วนั่นหีบอะไร”
ิซินส่องไฟไปยังของต่างๆ ที่ถูกนำมาวางไว้หน้าตำหนักตน ก่อนจะสะดุดตาที่หีบไม้สองใบ เพราะมันถูกปิดล็อกมาอย่างดี
“ของเหล่านี้เป็รับสั่งจากท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ ส่วนหีบสองใบนี้ เป็ค่าเบี้ยหวัดรายเดือนที่พระชายาต้องได้รับทุกเดือนจากท่านอ๋อง แต่เป็กระหม่อมที่พลาดในเื่นี้ไป ตลอดระยะเวลาสองปีจึงไม่ได้มีการนำมาส่งให้พระชายา ท่านอ๋องจึงรวบรวมเบี้ยหวัดทั้งสองปีที่ผ่านมามาให้พระชายาในวันนี้ทีเดียว รวมถึงทบให้อีกหนึ่งเท่าเป็การขอโทษพ่ะย่ะค่ะ ทั้งที่ความผิดนี้เป็กระหม่อมเองที่สมควรถูกลงโทษ พระชายาโปรดลงโทษกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
“พระชายาโปรดลงโทษด้วยพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ”
บ่าวรับใช้อีกสิบยี่สิบคนที่มาด้วยกันต่างคุกเข่าตามพ่อบ้านแล้วพูดออกมาพร้อมกัน
“อ่า….”
ไปไม่ถูกเลยแฮะ แล้วนี่มันหน้าที่ข้างั้นรึที่ต้องมาลงโทษผู้คนพวกนี้
“ท่านอ๋องแจ้งให้พระชายาลงโทษพวกกระหม่อมได้ตาม้าเลยพ่ะย่ะค่ะ”
“ลงโทษงั้นรึ…”
“พ่ะย่ะค่ะ บ่าวเตรียมคนโบยมาให้แล้ว จะให้ลงโทษกี่ร้อยไม้รับสั่งได้เลยพ่ะย่ะค่ะ”
ิซินมองตามไปที่พ่อบ้านผายมือไปที่คนโบยแล้ว ถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ นั่นไม้โบยรึ เขานึกว่าไม้พายเรือ อย่าว่าถึงร้อยที สิบทีก็ตายแล้วมั้งนั่น!
“จะไม่มีการลงโทษอะไรกันทั้งนั้นแหละ เอาเป็ว่า แล้วก็แล้วกันไป หากข้าสั่งโบยพ่อบ้านเจียงจริงๆ เกรงว่าข้าจะกลายเป็ผู้ร้ายฆ่าคนแน่ๆ ช่างเถอะ พวกเ้าก็ด้วย ไม่ต้องมีใครถูกลงโทษหรอก ข้าทำไม่ลง”
จากใจเลยนะ เห็นท่าหมอบแล้วสั่นกันขนาดนั้นข้าทำไม่ลงจริงๆ ยิ่งพ่อบ้านเจียงนี่แก่แล้วด้วยใครจะไปสั่งตีลงกัน เขาไม่ใช่พวกเห็นคนอื่นเจ็บแล้วจะสุขใจหรอกนะ ตีไปก็ใช่ว่าิซินคนเก่าจะฟื้นขึ้นมาแล้วเขาได้กลับไปเกิดใหม่ที่ภพเดิมสักหน่อย หากคิดจะขอโทษหรือแก้ไขความผิดพลาดที่ผ่านมา มันต้องดูที่ปัจจุบันจากนี้ไปต่างหากว่าคนเหล่านี้จะปฏิบัติกับเขาอย่างไร จะทิ้งขว้างเช่นเดิม หรือทำให้ดีขึ้น ท่านอ๋องก็อีกคน หากอยากขอโทษข้าจริง ข้าจะดูที่การกระทำ มิใช่เอาเงินมาให้แล้วจะจบหรอกนะ เหอะ
“ขะ…ขอบพระทัยพระชายา ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ”
“พอแล้วๆ พวกเ้าไปพักผ่อนเถอะ ข้าเองก็อยากพักผ่อนแล้วเหมือนกัน”
“พ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นกระหม่อมทูลลา”
เขาพยักหน้าให้เป็เชิงอนุญาต พ่อบ้านเจียงเองก็รีบคำนับแล้วเดินจากไปพร้อมกับบ่าวทั้งหลายทันที
“ของพวกนี้ แทนคำขอโทษงั้นรึ เหอะ!”
หากเทียบกับหนึ่งชีวิตของิซินที่เสียไปนี่ไม่คุ้มเลยสักนิด
“อ่า คุณชายอย่าคิดมากเลยนะขอรับ”
“ข้าไม่ได้คิดมากอันใดหรอก เพียงแต่ปวดหัวเล็กน้อยเท่านั้น กลับมาแทนที่จะได้นอนหลับให้สบายแท้ๆ”
“ให้บ่าวไปเตรียมยาให้ดีหรือไม่ขอรับ”
“เฮ้อ ไม่เป็ไร เ้าเองก็เหนื่อยมาทั้งวันไม่ต่างจากข้า เช่นนั้นของพวกนี้เราช่วยกันขนเข้าไปไว้ด้านในก่อนแล้วเ้าไปพักผ่อนเถอะ ข้าก็จะพักแล้วเช่นกัน”
“ขอรับ”
ิซินคิดว่านี่มันก็ดึกมากแล้ว เอาไว้ค่อยว่ากันต่อพรุ่งนี้แล้วกัน วันนี้ร่างกายเขาไม่ไหวแล้วจริงๆ เหนื่อยกายไม่พอยังต้องมาเหนื่อยคุยกับท่านอ๋อง แล้วนี่ยังต้องมายืนฟังบ่าวในวังขอโทษขอโพยอีก….เฮ้อ
.
รุ่งขึ้น ิซินช่วยลู่ฉางเก็บข้าวของที่ได้มาให้เข้าที่เข้าทาง เขาไม่ได้เปิดดูในหีบหรอกว่ามีอะไร หรือมีเงินมากน้อยขนาดไหน เพราะตอนนี้เขามีงานที่ได้เงินเป็ของเขาเองแล้ว หากเป็ก่อนหน้านี้เขาคงเอาออกมาใช้โดยไม่ต้องคิดเลย แต่ตอนนี้ไม่เหมือนครั้งแรกแล้ว เขาจึงตั้งใจจะเก็บไว้และจะไม่แตะต้องหากไม่จำเป็จริงๆ เพราะเงินที่หาได้ก็มากพอจะต่อยอดธุรกิจการขายขนมของเขาแล้ว
“พระชายาพ่ะย่ะค่ะ”
“หือ มีอะไรงั้นรึพ่อบ้านเจียง”
เสียพ่อบ้านเจียง ิซินที่จำได้จึงออกมาดู ว่าพ่อบ้านเจียงมาทำไมแต่เช้า ก็พบกับขบวนบ่าวสาวและบ่าวชายประมาณสิบกว่าคนยืนเรียงหน้ากระดานอยู่ข้างๆ พ่อบ้านเจียง
“บ่าวนำคนมาเพิ่มที่ตำหนักให้พ่ะย่ะค่ะ”
“หือ นำคนมาเพิ่ม? เพิ่มทำไม”
ิซินมองกลับไปกลับมาที่บ่าวทั้งหมดก่อนจะถามด้วยความงุนงง
“ที่ตำหนักนี้มีเพียงลู่ฉางเกรงว่าคนจะไม่พอในการดูแล กระหม่อมจึงนำคนมาเพิ่มให้พ่ะย่ะค่ะ”
พ่อบ้านตอบอย่างกระตือรือร้น
“ท่านอ๋องสั่งงั้นรึ”
ิซินรู้สึกแปลกใจกับการกระทำเหล่านี้จึงถามด้วยความสงสัยว่าเป็ความคิดใคร นี่แค่รับรู้ถึงการมีตัวตนของเขาคนที่นี่ก็เปลี่ยนแปลงกันได้ทันทีเลยรึ
“ทรงรับสั่งให้ดูแลพระชายาให้ได้รับความสะดวกสบายทุกเื่ รวมถึงเื่นี้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
“แปลว่าไม่ได้บังคับ เช่นนั้นข้าไม่เอาคนเพิ่ม ข้าชอบอยู่กับอาลู่สองคน ข้าสะดวกแบบนี้ เพราะงั้นท่านไม่ต้องหามาเพิ่มให้ข้าหรอก”
ที่ิซินปฏิเสธเพราะหากมีคนมาอยู่ที่นี่เพิ่ม การแอบหนีออกจากวังคงไม่ใช่เื่ง่ายอีกต่อไปแน่ๆ
“เช่นนั้นเื่ตำหนัก พระชายาจะย้ายเมื่อไหร่พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมให้คนเตรียมตำหนักกลางไว้ให้แล้ว”
“ย้ายตำหนักอะไร ข้าไม่ย้าย ข้าจะอยู่นี่”
จะบ้ารึ ย้ายไปแล้วข้าจะออกอย่างไรเล่า ตรงนี้ใกล้ทางออกสุดแล้ว หากย้ายไปไม่ลำบากแย่เลยรึ ไม่ๆๆ!!! ข้าไม่หาความเสี่ยงให้ตัวเองมากไปกว่านี้แน่ๆ
“แต่ว่าที่นี่…”
“ใช่มันเก่า แต่ข้าชอบบรรยากาศที่นี่ และชอบตำหนักนี้มากๆ เช่นกัน เพราะงั้น ข้าไม่ย้าย”
มันไม่ได้เก่าธรรมดา แต่มันโคตรเก่าเลยแหละ แต่อะไรหลายๆ อย่างทำให้เขาชอบตำหนักนี้ แม้แรกๆ จะแอบบ่นถึงตำหนักนี้อยู่บ้าง แต่มาตอนนี้อย่างไรเขาก็ไม่ย้าย อีกอย่างไม่แน่เขาก็ไม่ได้อยู่ที่วังนี้แล้ว จะย้ายไปทำไมกัน เสียเวลาเปล่าๆ
“พ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้น เช้านี้จะรับประทานอะไรเป็พิเศษหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะให้คนเตรียมให้”
“อะไรก็ได้ เอามาเถอะข้าทานได้หมด”
“เช่นนั้นกระหม่อมจะให้คนจัดเตรียมมาส่งให้ ส่วนกลางวัน…”
“หยุด! พอก่อน เื่อาหารข้ารับเหมือนเดิม คือ เช้า เย็น แค่นั้นพอ ไม่ต้องให้ใครมา เดี๋ยวอาลู่จะเป็คนไปรับอาหารทุกมื้อของข้าที่ครัวเอง ไม่ต้องส่งใครมาเพิ่ม ไม่ต้องให้ใครมาหาข้า แค่นี้พอ จบ แล้วท่านก็ไม่ต้องมาถามข้าทุกเช้าด้วยล่ะว่าวันนี้จะทานอะไร อย่างที่บอก อะไรก็ได้ให้คนครัวทำไว้แล้วอาลู่จะไปรับเอง”
เขาร่ายยาวชุดใหญ่จนพ่อบ้านเจียงพยักหน้ารับแทบไม่ทัน
“พ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้น วันนี้ข้าจะส่งคนมาซ่อมแซมตำหนักสักเล็กน้อย ขอพระชายาโปรดอนุญาตด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าไม่…”
“ไม่เช่นนั้นกระหม่อมจะไปทูลขออนุญาตกับท่านอ๋องอีกครั้งพ่ะย่ะค่ะ”
พระชายาอย่างไรข้าน้อยก็รู้สึกผิดจริงๆ ที่ละเลยท่านมาขนาดนี้ซ้ำยังไม่ถูกท่านลงโทษ ให้ข้าได้ทำอะไรบ้างเถิดขอรับ ข้าน้อยผิดไปแล้ว
พ่อบ้านเจียงได้แต่กลุ้มใจ พร่ำบ่นถึงความผิดของตนเพียงลำพัง
“อ่า ไม่ต้องทูลขอท่านอ๋องหรอก ให้คนมาซ่อมแซมก็ได้ ข้าให้เวลาแค่วันนี้นะซ่อมได้แค่ไหนก็เอาแค่นั้น ข้าไม่ได้เดือดร้อนอะไรนักกับการอยู่แบบนี้”
“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”
เฮ้อ บทจะเอาใจใส่ดูแลก็มากันซะอย่างกับพายุ ค่อยเป็ค่อยไปก็ได้ ข้าปรับตัวไม่ทัน ไม่ใช่ว่าเขาเื่มากนะ แต่คิดดูตอนอยากให้ดูแลกลับไม่มีอะไรเลย แต่พอเริ่มลงตัวมีงานมีการทำกลับขยันมาดูแลกันซะงั้น มันผิดจังหวะเข้าใจไหม!
จากนั้นิซินก็กำชับพ่อบ้านไปอีกว่าไม่ต้องให้ใครมาหาอีก เพราะชอบอยู่ลำพังกับอาลู่และชอบความสงบ ไม่อยากให้ใครมากวน แต่วันนี้ก็ต้องปล่อยๆ ไป เพราะจะมีคนมาซ่อมตำหนัก ส่วนเขาก็เดินๆ เล่นรอบๆ ตำหนักรอจนถึงมื้อเย็นแหละ ที่เขาให้ทุกคนหยุดงานซ่อมแซมเพียงเท่านั้นก็นับว่าการซ่อมแซมครั้งนี้รวดเร็วและทำให้ตำหนักที่เก่ากึกดูดีขึ้นมากกว่าเดิมทีเดียว
หลังจากนั้นเขาอยู่ที่วังอีกสองวันเพื่อดูให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครมาหาเขาที่ตำหนักอีก แน่นอนว่าพ่อบ้านเจียงพูดจารู้เื่ใช้ได้ และเมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครมาวันนี้เขาก็ได้ยินว่าท่านอ๋องเข้าวังหลวงไปทำงานอีกสี่ห้าวันถึงจะกลับ เขาก็โล่งใจ รีบให้ลู่ฉางเก็บของเตรียมออกนอกวังอีกครั้งทันที เพราะขืนออกตอนที่ท่านอ๋องยังอยู่ก็ไม่รู้ว่าจะส่งพ่อบ้านเจียงมาตำหนักเขาปุบปับอีกมั้ย หรือไม่ก็เรียกเขาไปพบแบบไม่ตั้งตัว อย่างไรก็ระวังไว้ก่อนดีกว่าเขาจึงเลือกรอเวลาท่านอ๋องออกจากวัง เขาถึงแอบออกจากวังเช่นกัน
“ิเกอมาแล้ว!”
“ิเกอมาช้าจังข้าคิดถึงท่านเ้าค่ะ”
เมื่อมาถึง ิซินก็ได้ยินเด็กทั้งสองะโเรียกเขาทันที
“หึหึ ข้าก็มาแล้วนี่ไงเด็กดีของข้า”
เด็กทั้งสองรีบวิ่งเข้ามากอดิซินทันทีที่พบหน้า หายไปเสียหลายวันจนเด็กทั้งสองกลัวว่าิซินจะทิ้งพวกเขาไปเสียแล้ว
“คุณชายเข้าเรือนก่อนดีไหมขอรับ ข้าเพิ่งซ่อมเสร็จเมื่อวานพอดี”
“จริงรึ แล้วครัวล่ะ ที่ข้าบอกให้ทำและซื้อของมาเพิ่ม เ้าได้จัดการให้ข้าหรือไม่”
“เรียบร้อยทุกอย่างขอรับ ของใช้วัตถุดิบที่พอจะซื้อได้ข้าก็ซื้อมาหมดแล้วขอรับ”
“เยี่ยม ขอบใจเ้ามากๆ เหนื่อยเ้าแย่เลยอาเฉียน”
ิซินฝากฝังเฉียนต้าไปเสียหลายอย่าง กะว่าจะรีบออกมาช่วย แต่ก็ดันขัดข้องจากการกลับมาของหานตง พอออกมาได้ เฉียนต้าก็ทำทุกอย่างเสร็จเสียแล้ว
“ไม่เหนื่อยเลยขอรับมีเด็กๆ ช่วยได้เยอะเลย อาไป๋เห็นตัวแค่นี้แต่กำลังดีทีเดียวช่วยข้าซ่อมแซมบ้านไปตั้งหลายจุด ส่วนอาผิงก็ช่วยหยิบนั่นหยิบนี่ประหยัดเวลาไปได้เยอะขอรับ อีกอย่างถ้าเทียบกับชีวิตที่ผ่านมาของข้า ในตอนนี้นับว่าดีกว่ามาก งานแค่นี้สบายมากขอรับ”
ตัวเฉียนต้าเองนั้นไม่คิดว่าสิ่งที่ทำนั้นลำบากแต่อย่างใด ชีวิตที่ผ่านมาของเขานั้นจัดว่าย่ำแย่กว่านี้เยอะ นับว่าคุณชายช่วยฉุดเขาขึ้นมาจากความตกต่ำมากแล้วจริงๆ แค่นี้ยังไม่นับว่าได้ตอบแทนกับสิ่งที่เขาได้รับด้วยซ้ำ
“อย่างไรข้าก็ขอบคุณเ้าและเด็กๆ มาก”
“ไม่เป็ไรขอรับ”
“ข้าอยากช่วยิเกอขอรับ”
ไป๋อู่เป็เด็กพูดน้อย แต่ก็ไม่อยากให้ิซินคิดมากเื่แค่นี้ มันเทียบกับที่ิเกอช่วยเขาและน้องไว้ไม่ได้สักนิด
“ใช่เ้าค่ะ ถึงข้าจะยังเด็กนักแต่ิเกอเรียกใช้ข้าได้ตลอดนะเ้าคะ”
ส่วนเด็กสาวอย่างผิงผิงจะช่างเจรจามากกว่าคนพี่ นางตอบรับไปอีกเสียงซึ่งไป๋อู่ก็พยักหน้าเห็นด้วยกับน้องสาวเช่นกัน
“เอาล่ะ ไหนๆ เราก็พักกันไปหลายวันแล้ว เรามาเริ่มขายขนมกันต่อเถอะ ป่านนี้ลูกค้ารอขนมเราแย่แล้ว”
“ขอรับ! /เ้าค่ะ!”
“ดี งั้นเมนูต่อไป…ช่อผกากรอง ไม่ยากไม่ง่ายใช้เวลานิดหน่อยแต่หน้าตาน่ากินมากๆ อ่อ อาเฉียนเ้าไปเอาของที่ข้าสั่งทำมาแล้วใช่หรือไม่”
“ขอรับ ข้าไปรับมาให้แล้ว ช่างที่ทำบอกว่าเป็งานที่ละเอียดมากพอดูขอรับ”
“งั้นรึ ข้าขอดูหน่อยสิ”
“สักครู่ขอรับ”
เฉียนต้าหายเข้าไปในเรือนก่อนจะรีบวิ่งนำของออกมาให้ิซินดู ซึ่งมันเป็กล่องไม้หนึ่งกล่องที่ภายในบรรจุอุปกรณ์การทำขนมเอาไว้มากมาย
“อืม…ทำออกมาได้ดีจริงๆ ตรงตามที่ข้า้ามากทีเดียว”
ิซินตรวจดูแม่พิมพ์ หัวบีบและแหนบหรืออุปกร์การจับจีบลายสวยๆ อีกหลายชิ้นที่สั่งทำไป แม้แต่มีดแกะสลักอันเล็กๆ เขาก็ได้สั่งทำมา เรียกว่าเกือบจะครบเครื่องเลยทีเดียว
“มันเอาไว้ใช้ทำอะไรหรือขอรับ”
เฉียนต้ามองของชิ้นเล็กชิ้นน้อยเ่าั้ก่อนจะถามด้วยความสงสัย
“เป็อุปกรณ์ที่จะเอาไว้ทำขนมชนิดถัดไปต่างๆ นี่ล่ะ งั้นเ้ากับอาลู่ช่วยไปหาซื้อวัตถุดิบทำไส้มาเพิ่ม ระหว่างนั้นข้าจะทำแป้งรอ”
“มีอะไรบ้างคุณชายบอกมาได้เลยขอรับ”
“เอาไส้อะไรดีนะ อืม สักสามสี่ไส้...งั้นเอาถั่วเหลือง ถั่วดำ มัน เผือก แค่นี้ก่อน”
“ขอรับ”
ลู่ฉางกับเฉียนต้าไปหาซื้อของตามรายการที่เขาสั่ง ส่วนเขากับเด็กๆ ช่วยกันทำแป้งรอ ดีที่ขนมพวกนี้ทำจากวัตถุดิบที่หาไม่ยากเท่าไหร่ทำให้ไม่เป็อุปสรรคมากนักในการทำขนมขาย อีกอย่างขนมไทยพวกนี้เขามั่นใจว่าที่นี่ต้องไม่เคยมีใครกิน มันจึงเป็ความแปลกใหม่ที่หลายคนเห็นก็คงอยากลิ้มลอง
เช่น ขนมมงคลอย่างทองหยิบทองหยอดและฝอยทองนั่น เมื่อเขาทำออกมาและมีคนชื่นชอบเกินคาดขนาดนั้นเขาจึงดีใจไม่น้อย ส่วนวันนี้ขนมอร่อยๆ และสวยงามอย่างช่อผกากรองจะเป็เช่นไรเขาคงต้องลุ้นดู จริงสิช่อผกากรองสิ่งที่ดึงดูดผู้คนนอกจากรสชาติแล้ว สีสันก็มีส่วนสำคัญ จะทำสีขาวอย่างเดียวก็ยังไงอยู่ สีเขียวจากเซียงหลัน (ใบเตย) สีชมพูจากดอกเหมยกุ้ย (กุหลาบ) ฤดูนี้น่าจะหาไม่ยาก สีเหลืองจากหนานกวา (ฟักทอง) อืม คงต้องให้อาไป๋ไปบอกสองคนนั้นให้ซื้อของมาเพิ่มแล้วล่ะ
ิซินจดรายการเพิ่มเติมให้ไป๋อู่ ไปบอกทั้งสองคนให้ซื้อฟักทองกับดอกกุหลาบมาเพิ่ม เพราะใบเตยจากครั้งที่แล้วเขานำมันแช่น้ำไว้ให้ไม่เหี่ยวเฉาเผื่อใช้ในครั้งถัดไปยังมีพอใช้อยู่แล้วจึงไม่ต้องซื้อเพิ่ม
หลังจากทั้งสามคนกลับมา ก็เริ่มช่วยกันทำต่อทั้งแป้งหลากสี และไส้ต่างๆ เมื่อทำวัตถุดิบเรียบร้อยก็ถึงขั้นตอนการตกแต่ง ในตอนที่ทุกคนเห็นครั้งแรก ต่างพากันชื่นชมไม่ขาดปาก ว่าสวยงามนัก ทั้งสีสันและรูปลักษณ์ สวยจนมิกล้ากิน และเมื่อทุกคนได้กินเข้าไปก็พากันชมไม่ขาดปากอีกครั้งว่า สวยไม่พออร่อยมากอีกต่างหาก รับรองขายดีแน่นอน
“สวยขนาดนี้ข้าไม่อยากนำมันไปขายเลยขอรับ”
เฉียนต้ามองขนมรูปร่างสวยงามตรงหน้าแล้วก็นึกเสียดาย
“ข้าก็คิดเช่นเดียวกับอาเฉียน หากไม่ได้เห็นกับตาข้าคงมิเชื่อว่ามันคือขนมทานเล่น” ลู่ฉางกล่าวเสริม
“ใช่เ้าค่ะ ิเกอเก่งที่สุดเลยเ้าค่ะ”
“ข้าก็มิเคยเห็นขนมที่น่าทานขนาดนี้มาก่อน ิเกอเก่งที่สุด”
ทั้งสามคนต่างเห็นด้วยกับเฉียนต้า ทั้งยังชมิซินไม่ขาดปาก กลายเป็ว่าตอนนี้คนโดนชมเขินเสียจนตัวจะลอยอยู่แล้ว
“แฮ่ม เอาล่ะๆ ชมกันพอแล้วทุกคน เรามาเร่งมือกันเถอะ นี่เราก็ไปเปิดร้านสายมากแล้วนะ”
ิซินกระแอมไอแก้เขินก่อนจะชวนทุกคนให้รีบไปทำขนมต่อกันได้แล้ว
“ขอรับ/ เ้าค่ะ”
ทุกคนเร่งมือทำกันจนเสร็จ กว่าจะได้ไปเปิดร้านก็ช้ากว่าคนอื่นๆ ไปถึงครึ่งชั่วยามเลยทีเดียว
“เร่เข้ามา เร่เข้ามา ขนมชนิดใหม่มาขายแล้วขอรับ พี่ป้าน้าอา”
“ขนมรูปร่างสวยงามแปลกตาและอร่อยทางนี้เลยเ้าค่ะ”
“อ่าว หายไปเสียหลายวัน ข้าก็นึกเสียดายอยู่ว่าพวกเ้าไม่ขายกันแล้วรึ แล้ววันนี้ไม่มีขนมตระกูลทองหรอกรึ ข้านึกว่าจะได้ทานของอร่อยๆ อีกเชียว”
เมื่อลูกค้าประจำเห็นว่าร้านขนมที่ตนรอเปิดแล้วก็รีบตรงดิ่งเข้ามาที่ร้านทันที แต่กลับต้องทำหน้าเสียดายเมื่อไม่เห็นขนมที่ตนมารอซื้ออยู่หลายวัน แต่ทว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ก็น่าสนใจไม่น้อยเพราะมันดูสวยจนเขาไม่คิดว่ามันคือขนมหากเด็กสาวตรงหน้าไม่นำเสนอเขา
“ท่านลุงลองดูขนมชนิดนี้ก่อน หน้าตาสวยและอร่อยไม่แพ้กันเลยนะเ้าคะ”
“โอ้!! นี่ขนมงั้นรึ ข้านึกว่าของประดับ!! มันกินได้เช่นนั้นหรือเนี่ย งดงามยิ่งนัก”
“กินได้แน่นอนท่านลุง มีทั้งหมด สี่ไส้ หนึ่งชุดมี8ชิ้น คืออย่างละสองไส้ ท่านลุงจะรับสักชุดหรือไม่”
“รับสิ! สวยงามเช่นนี้ข้านำไปฝากภรรยาข้า นางต้องชอบแน่ จัดมาให้ข้าสองชุดเลยแม่หนู”
“เ้าค่ะ!! ท่านลุง”
“ข้าด้วยๆ /ข้าเอาหนึ่งชุด /ข้าเอาสอง /ข้าด้วยๆๆๆๆ ……”
“ได้ขอรับๆ รอเดี๋ยวนะขอรับ ทีละคน”
และแล้วก็มีเสียงสั่งขนมดังไม่หยุดจนมือไม้แต่ละคนพันกันยุ่งเหยิงอีกตามเคย
หลังจากนั้นเพียงแค่หนึ่งชั่วยามพวกเขาก็ขายหมดใช้เวลาไม่ต่างจากตอนขายขนมตระกูลทองเลย ไม่อยากจะเชื่อว่าขนมที่เขาทำจะขายดีและได้รับการตอบรับที่มากขนาดนี้ หลังจากนั้นเขาก็ขายขนมช่อผกากรองไปอีกสามวันรวดและจะหยุดเหมือนเดิมอีกสองสามวัน เพื่อกลับวัง ก่อนไปก็จะสั่งงานและแบ่งเงินให้กับอาเฉียนเช่นเดิม นับว่าโชคดีที่ขนมที่เขาทำนั้นต้นทุนไม่สูงมากแต่ผลกำไรที่ได้กลับมานี่สิ! เกินเป็สิบเท่าของต้นทุน! จึงทำให้พวกเรามีเงินเก็บกันมากขึ้นอีก หากเก็บได้มากกว่านี้อีกสักหน่อยเขาจะหาทำเลเปิดร้านสักที่หนึ่ง เดี๋ยวเขาคงต้องไปปรึกษากับเฉียนต้าดูว่ามีที่ใดเปิดให้เช่า หรือขายในราคาถูกๆ บ้าง ดีล่ะ! เป้าหมายต่อไป เขาจะต้องมีร้านเป็ของตัวเองให้ได้!!
เมื่อกลับมาถึงวังในยามห้าย (21.00-22.59 น.) ขณะที่กำลังจะนอนพัก เขากลับได้ยินเสียงดังกุกกักที่หน้าตำหนัก จึงให้ลู่ฉางที่ก็กำลังจะไปพักเช่นกันไปดู
“คุณชาย!!! ทะ…ท่านอ๋องมาขอรับ”
ลู่ฉางวิ่งเข้ามาบอกเขาด้วยสีหน้าแตกตื่น ซึ่งเขาที่กำลังจะเอนหลังลงเตียงกลับต้องเด้งตัวขึ้นด้วยความใไม่แพ้กัน! ห๊ะ…มาทำไมกันเวลานี้!
“ไหนว่าไปสี่วัน! แล้วกลับมาวันนี้ได้อย่างไร…แล้วเขามาทำไม?”
จู่ๆ ก็โผล่มาถึงตำหนักเขาในเวลานี้ คิดอะไรของเขาเนี่ย จะบอกว่าโชคดีหรืออย่างไรดีที่เขากลับมาวังวันนี้พอดี ไม่งั้นหากท่านอ๋องมาแล้วไม่พบเขามันจะเป็เื่หรือเปล่าก็ไม่รู้
“มิทราบขอรับ แต่รับสั่งให้มาตามคุณชายออกไปพบ”
“เฮ้อ เช่นนั้นอาลู่เ้าช่วยหยิบเสื้อคลุมให้ข้าที ท่านอ๋องมากะทันหันเช่นนี้เ้าคิดว่าข้าปล่อยให้เขารอจนเมื่อยซะเลยดีมั้ย”
“อ่า เกรงว่ายังไม่ทันเมื่อยท่านอ๋องจะบุกเข้ามาเสียก่อนนะขอรับ”
“หึ นั่นสิ ก็นี่มันวังเขานี่เนอะ”
ิซินรับเสื้อคลุมจากลู่ฉางมาใส่เรียบร้อยก็หยิบผ้าคลุมหน้ามาใส่อย่างเคยชิน ก่อนจะเดินมาเปิดประตูหน้าตำหนัก
ร่างสูงใหญ่ยืนหันหลังให้เขาอยู่ มือไพล่หลังอย่างสง่างามองอาจน่าเกรงขามเช่นเดิม นี่ขนาดมองแค่ข้างหลังยังดูดีมีสง่าสมเป็ชายชาตรี แล้วหันกลับมาดูที่รูปร่างเขาสิ เหอะ
“ท่านอ๋อง”
“……”
หานตงหันหน้ามามองิซินที่ตอนนี้ยืนอยู่หน้าประตูตำหนักตนเอง มองนิ่งอยู่อย่างนั้นจนเป็ิซินเองที่ต้องเอ่ยปากถามถึงการมาหายามดึกดื่นที่ควรจะหลับจะนอนเช่นนี้
“มาพบข้าดึกดื่นเช่นนี้ มีเื่อันใดเร่งด่วนเช่นนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าแค่จะมาดูว่าเ้าว่าเป็อย่างไรบ้าง”
ดู? ดูอะไร แล้วมาดูตอนนี้เนี่ยนะ? นี่ยามใดแล้ว! คำว่าเกรงใจนี่รู้จักไหม…อ่า ได้แค่คิดแต่ไม่กล้าพูดไปหรอกนะ
“ที่จริงท่านให้พ่อบ้านแวะมาดูก็ได้ ไม่น่าลำบากท่านมาหายามดึกดื่นเช่นนี้เลย”
เน้นคำว่าดึกดื่นเช่นนี้จะสำนึกได้บ้างไหมนะ…!
“เห็นพ่อบ้านบอกว่าเ้าไม่้าอะไรเลย ข้าถึงต้องมาดูเอง”
อ่า…เป็เพราะข้าไม่้าอะไรเลยงั้นรึ ท่านถึงต้องแวะมาดูเอง
“ตอนนี้ข้าไม่ได้เดือดร้อนสิ่งใด ถึงได้ไม่้าอะไรเพิ่ม แค่ที่ให้มาก็เพียงพอแล้วสำหรับตอนนี้”
“อืม…แล้วผ้าคลุมหน้านั่น เ้าใส่มันนอนด้วยรึ?”
หานตงถามถึงผ้าปิดหน้า ที่ยามนี้เ้าตัวก็ยังคงใส่มันอยู่
“อ่อ นี่ข้าใส่มันจนชินแล้ว และสบายใจที่จะใส่มัน ท่านมีปัญหากับมันงั้นรึ”
ท่านมีปัญหาอะไรกับผ้าของข้ามากมายนัก ถึงถามถึงมันจัง ข้าล่ะสงสัย?
“ช่างเถอะ อีกเื่ที่ข้าจะมาบอกคือ เื่ที่เ้าขอวันนั้น….”
“เื่ออกจากวังน่ะรึ!”
ิซินรีบถามกลับอย่างรวดเร็ว เพราะเื่ที่เขาขอมีเพียงเื่นี้เื่เดียวเท่านั้น!
“ใช่ ข้าคิดว่า…ข้าจะดูความประพฤติเ้าสักระยะ หากไม่มีอะไรติดขัด ข้าอาจจะให้สิ่งที่เ้า้าได้ เ้าอยากออกจากวังใช่หรือไม่”
“ใช่! ข้าอยากออกจากที่นี่”
ิซินไม่ได้สนใจประโยคก่อนหน้ามากนัก แต่ประโยคสุดท้ายเขาได้ยินมันชัดเจนจึงรีบตอบกลับอย่างรวดเร็ว
“ไปบวชน่ะรึ”
หานตงเลิกคิ้วถามนิ่งๆ แต่ปฏิกิริยาตอบกลับของชายาตนเองนี่สิ…หึ
“.…”
ิซินนิ่งอึ้ง ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย
แน่ะ!! ยังจะขุดเื่นี้มาพูดอีกนะ รู้ทั้งรู้ว่าข้าโกหก ท่านนี่มันยังไงกันนะท่านอ๋อง!
ท่าทางของิซินทำให้หานตงจุดรอยยิ้มขำ อ่า…งานในวังหลวงคงจะตึงเกินไปเขาถึงต้องถ่อมาหาเื่ชายาตนถึงที่นี่ยามนี้เลยรึ
“่นี้งานในวังหลวงค่อนข้างเยอะ ข้าอยากให้เ้ารอสัก่ปีใหม่ ถ้าไม่ติดขัดอันใดข้าอาจจะทูลเื่นี้กับฝ่าา เพราะอย่างไรเ้าก็เป็ชายาพระราชทาน ข้าต้องทูลให้พระองค์ทราบก่อน มิเช่นนั้นคงเป็การดูิ่เบื้องสูง”
“ไม่เป็ไร ข้ารอได้ แค่นี้ข้าก็ขอบคุณท่านอ๋องมากแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เอาวะ ได้แค่นี้ก็ถือว่าดีแล้ว รออีกสักหน่อยจะเป็ไรไป แค่รู้ว่าปลายทางเป็ยังไงเขาก็ดีใจแล้ว
“ไม่เป็ไร เ้าไปพักผ่อนเถอะข้าไม่รบกวนแล้ว อ่อ จริงสิ นี่ขนม ข้าให้คนไปซื้อมา…จึงแบ่งมาให้เ้าส่วนหนึ่ง”
“ขนมช่อผกากรอง….”
ิซินเผลอพูดออกมาอย่างลืมตัวเมื่อเห็นขนมที่ตัวเองทำขายถูกยื่นมาให้ตรงหน้า
“รู้จัก?”
หานตงขมวดคิ้วเล็กน้อย ขนมนี่แม้แต่ในวังยังเพิ่งเคยพบเห็น แต่คนตรงหน้าที่อยู่ติดตำหนักกลับเรียกชื่อมันออกมาอย่างคุ้นชินราวกับรู้จักมันดี
“อ่อ ข้าเคยได้ยินที่อาลู่บอกมาน่ะ ว่ามีขนมชนิดหนึ่งเป็ขนมที่น่าทาน รูปร่างสวยงามประมาณนี้ มันชื่อช่อผกากรอง พอข้าเห็นมันปุ๊ปก็คิดว่าน่าจะใช่น่ะ”
แถสิ!! รออะไร ั้แ่เจอท่านอ๋องผู้นี้ รู้สึกสกิลการแถของเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เลยแฮะ!
“อาลู่….เด็กรับใช้เ้า?”
“ใช่! ตอนไปที่ครัว พวกบ่าวคนอื่นๆ พูดกันมาอีกที อาลู่เลยมาเล่าให้ข้าฟังแก้เบื่ออีกทีน่ะ”
เพื่อความน่าเชื่อถือต้องมีต้นตอมาจากสักที่ ซึ่งบ่าวที่อยู่ในครัวน่าจะมีความเป็ไปได้มากสุด
หานตงเงียบไปพักหนึ่งเหมือนกำลังคิดอะไรสักอย่าง ก่อนจะตอบกลับิซินด้วยสีหน้าเรียบเฉยเฉกเช่นเดิม
“ถ้าเ้าเบื่อๆ ก็ออกมาเดินเล่นได้ ข้ามิได้ห้าม วังใหญ่โตคงทำให้เ้าหายเบื่อได้ไม่น้อย”
“เช่นนั้น…แล้วข้าออกข้างนอกได้ไหม”
ิซินรีบถามกลับทันที เผื่อฟลุคหรอกนะ จะได้ไม่ต้องแอบไปปีนต้นไม้ด้านหลังวังนั่นไง
“ยังก่อน ถ้าจะออกไปข้างนอก ข้าจะหาองครักษ์ให้ จะออกไปลำพังมิได้ อย่างไรเ้าก็ขึ้นชื่อว่าเป็ชายาข้า”
ออกไปลำพังอย่างไรก็อันตรายเกินไปหานตงไม่ไว้ใจผู้คน
“งั้นข้าไม่ออกก็ได้ ข้าอยู่เดินเล่นในวังก็พอ”
ถ้าจะต้องมีองครักษ์คอยจับตามอง ข้าขอแอบออกไปเหมือนเดิมดีกว่า
“เช่นนั้นเ้าเข้าไปนอนเถอะ ดึกแล้ว”
“…..”
รู้จักคำว่าดึกด้วยงั้นรึ งั้นท่านน่าจะคิดได้ก่อนมาหาข้าดึกๆ เช่นนี้นะ!
ิซินยังไม่เห็นว่าหานตงจะขยับตัว ทั้งยังพยักหน้าให้เขาเข้าตำหนัก เขาจึงคำนับหนึ่งครั้งก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าตำหนักทันที
พอกลับเข้ามาในตำหนักิซินก็แอบดูตรงช่องประตู เมื่อเห็นหานตงเดินจากไปแล้ว เขาก็ถอนหายใจออกด้วยความโล่งอกทันที โชคดีจริงๆ ที่เขากับอาลู่กลับเข้าวังกันมาวันนี้
“เฮ้อ…อีกแล้ว ดีแค่ไหนที่เรากลับมาก่อนวันนี้เนอะอาลู่”
“นั่นสิขอรับ”
ลู่ฉางเห็นด้วย
“แล้วนี่ท่านอ๋องจะไปทำงานที่วังหลวงอีกทีวันไหนก็ไม่รู้ พรุ่งนี้เ้าลองไปแอบๆ ฟังในครัวให้ข้าทีนะอาลู่”
“ขอรับคุณชาย”
“อืม รีบนอนกันเถอะ ข้าเหนื่อยเต็มทีแล้ว”
ิซินนำขนมไปวางที่โต๊ะก่อนจะไปปลดเสื้อคลุมและผ้าปิดหน้าเผื่อเตรียมตัวนอน
“ขอรับ”
แล้วทั้งสองก็แยกย้ายกันไปนอนด้วยความเหนื่อยล้า
---------------------------------
ขอบคุนมากคร้า
_____________________
260
![รับจ้างตั้งครรภ์ [Mpreg]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1610667144_93187369.webp)
![[จบ] ข้าได้ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งที งานนี้เหล่าศิษย์พี่ตัวร้ายต้องรอด!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738144821_14208400.webp)
