"งั้นกลับบ้านมั๊ย พี่ไปส่ง"
“มุกนัดพี่ขุนไว้แล้วค่ะ ไม่เป็ไร” เสียงแ่โหยตอบเบาๆ
“กว่าไอ้ขุนมันจะมาได้ตายก่อนพอดี ดูเหมือนจะไม่ไหวแล้วนะมุก ไปเถอะ” ร่างบางพยักหน้าช้าๆ แทบจะไม่เหลือเรี่ยวแรงใดๆ ซวนซบศีรษะกับไหล่หนาตามแรงรั้ง ยกสองมือขึ้นกอดอกตัวเองแน่น
แดนไทยหยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กของคนข้างๆขึ้นมาคล้องไหล่แล้วประคองร่างบางให้ลุกขึ้น
"ผมกลับก่อนนะพี่โต น้องมุกไม่สบายอ่ะ ผมจะไปส่ง"
"อ้าวเหรอ เออๆฝากน้องด้วย" โตมรหันไปฝากฝังแล้วหันกลับมาสนุกต่อโดยไม่ทันสังเกตอะไร
มุกตระการก้าวเดินอย่างตุปัดตุเป๋ ใช้ร่างหนาของรุ่นพี่เป็หลักในการเดิน ทั้งเจ็บร้าวทั้งหวามไหวในช่องท้องช่องอกปนเปกันไปหมด เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายเต็มใบหน้า ทั้งร้อนทั้งหนาวปนกันมั่ว ปล่อยร่างให้ชายหนุ่มประคองจนแทบจะเป็กอด ไม่มีแรงแม้แต่จะฝืนศีรษะให้ตั้งตรง
"ค่อยๆก้าวนะครับ อย่างนั้นแหละ ดีมาก" แดนไทยกอดร่างบางอย่างกระหยิ่มใจ นึกถึง์ที่รออยู่เบื้องหน้าแล้วก็รีบพาร่างน้อยเดินลงมาให้เร็วที่สุด สงสัยจะใส่ผงวิเศษเยอะไปหน่อยถึงได้ปวกเปียกขนาดนี้
อนิกเพ่งมองคนสองคนที่ตระกองกอดกันลงมาจากชั้นสอง พอเห็นว่าเป็ใครชายหนุ่มถึงกับตาโต
"เชี่ยแล้วไง"
หนุ่มสายชิครีบหยิบโทรศัพท์มากดโทรออก สายตาจ้องคนทั้งคู่ที่ก้าวลงบันไดวนอย่างทุลักทุเลไม่วางตา
"ไอ้มัท มึงมาที่ผับกูให้เร็วที่สุด"
"ทำไมวะ"
"มุกอยู่ที่นี่ กูสงสัยว่าน้องจะโดนของว่ะ แล้วไอ้แดนก็กำลังจะลากไปกินตับ"
"บัดซบ! มึงเฝ้าไว้เลยนะไอ้นิก กูจะไปเดี๋ยวนี้แหละ" มัทกรวางสายไปแล้ว อนิกจึงโทรหาเพื่อนอีกคน ในขณะที่ตัวเองเดินตามแดนไทยอยู่ห่างๆ
"ไอ้ขุน มึงอยู่ไหนเนี่ย"
"อยู่หน้าผับ กูออกมาคุยงาน เลยแวะสูบบุหรี่แป๊บ มีอะไรครับพ่อ"
"พ่อมึงกำลังจะมาน่ะสิ ไอ้ห่า มึงดูน้องยังไง โดนไอ้แดนลากลงมาแล้ว"
"ห๊ะ!! ใคร มุกอ่ะนะ"
"เออ!! มึงมาหากูที่ลานจอดรถเลย ไอ้แดนมันกำลังไปที่นั่น มาช่วยกูขวางมันไว้ก่อน ก่อนพ่อมึงจะมา" อนิกวางสาย เดินตามคนทั้งคู่ไปห่างๆ เฮ้อ...คุณหนูโลกสวย ไว้ใจคนจนได้เื่ เก่งยังไงก็แพ้ผู้ชายเลวๆอยู่ดี หลังจากนี้เชื่อได้เลยว่าเพื่อนเขาจะไม่มีทางปล่อยให้ไปไหนกับใครอีกแน่ๆ
แดนไทยประคองร่างน้อยที่อ่อนปวกเปียกออกมาถึงลานจอดรถอย่างทุลักทุเลเต็มที เพราะร่างในอ้อมแขนคอยจะหยุดเดิน บ่นปวดเนื้อปวดตัว งุ้มตัวลงกอดตัวเองจนตัวงอ จะอุ้มก็กลัวจะผิดสังเกต เขาคงจะใส่ยาเยอะไปหน่อย
"ทนหน่อยนะน้องมุก อีกสักพักก็จะหายปวด แล้วทีนี้เราจะสนุกกันทั้งคืน" แดนไทยส่งสายตาโลมเลียร่างในอ้อมกอดอย่างหมายมาด มุกตระการชะงักกึก ได้ยินทุกคำพูดของรุ่นพี่ เริ่มจะเข้าใจอะไรลางๆ
"มุกไม่ไป มุกไม่ไปกับพี่แดน" ร่างบางขืนตัวออกจากอ้อมแขนสุดแรง แต่ด้วยฤทธิ์ของยาทำให้เธอไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อสู้อย่างที่ใจคิด น้ำตาเริ่มจะเอ่อล้นเมื่อรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับตัวเอง
"พี่จ๋า...ฮึก พี่จ๋า" เสียงหวานแ่สะอื้นร้องเรียกหาคนในหัวใจ
"อย่าเพิ่งหวานกับพี่ตอนนี้สิ รอให้ถึงรถก่อนก็ยังดี ในรถอ่ะ ชอบมั๊ย" แดนไทยกระซิบแ่ข้างหู แอบสูดกลิ่นหอมที่เรือนผมอย่างชื่นใจ มุกตระการส่ายหัว ก้มลงกอดตัวเองแน่น เพราะความรู้สึกวาบหวิวแปลกเริ่มเข้าโจมตี
"ฮือ...ฮือ ไม่นะ อ๊ะ!" ร่างบางหลับตาร้องครางเมื่อมือหยาบกดหนักๆเข้าที่เอวบาง ในใจแสนจะขยะแขยง แต่ร่างกายกลับสุขสมกับสิ่งที่ถูกกระทำ น้ำตาไหลรินอย่างแสนทรมาน
"มาพี่อุ้ม" แดนไทยตั้งท่าจะอุ้มร่างในอ้อมแขน
"มึงจะทำอะไรไอ้แดน!!" เสียงเข้มดังขึ้นด้านหลัง แดนไทยชะงักกึก หันไปก็พบอนิกและขุนเขาที่เดินเข้ามาขวางหน้าไว้
"กูก็จะพาน้องกลับไง น้องไม่สบาย"
"หึ พ่อพระเหลือเกินนะ กูจะพาน้องกลับเอง" ขุนเขาเดินเข้าไปหา แต่มีหรือที่คนอย่างแดนไทยจะยอม อ้อยจะเข้าปากช้างอยู่ไม่นานนี้แล้ว
"น้องอยู่กับกู นั่งกับกู กินกับกู กูจะไปส่งเอง กูไม่เชื่อใจพวกมึง" แดนไทยหาเหตุผลข้างๆคูๆ
"ฮึก...ปล่อยมุก" เสียงแหบแ่ดังขึ้นอย่างน่าสงสาร เล็บบางจิกแขนตัวเองไว้เพื่อสะกดความรู้สึกที่พลุ่งพล่านอยู่ภายใน
"ไอ้แดน กูเตือนมึงดีๆ นี่มันโทษอาญาเลยนะมึง แค่มึงวางยาเขาก็ไม่รู้จะติดคุกกี่ปีแล้ว ถ้ามึงพาเขาไปทำอับปรีย์ มึงได้กินข้าวแดงจนแก่แน่ๆ" อนิกยกกฎหมายขึ้นมาขู่ ทำให้แดนไทยถึงกับเลิ่กลั่กทันที
"วางยาอะไร กูไม่ได้ทำ มึงอย่ามากล่าวหากูนะ นี่กูอุตส่าห์จะพาน้องไปส่งบ้าน"
"กูเตือนมึงแล้วนะไอ้แดน" อนิกพยักหน้าให้ขุนเขา
"ไอ้ขุน มึงโทรแจ้งตำรวจดิ๊" ขุนเขายิ้มหยัน พลางยกมือถือขึ้นมา แต่ยังไม่ทันได้กดโทรออก แสงไฟจากหน้ารถก็สว่างจ้ามาที่บริเวณที่คนทั้งสี่ยืนอยู่ เสียงล้อบดกับถนนตามด้วยเสียงเบรคเอี๊ยดดังลั่น
มัทกรวิ่งลงจากรถทั้งๆที่ยังไม่ได้ดับเครื่อง โทสะพุ่งขึ้นสุดแรงเมื่อเห็นแฟนสาวอยู่ในอ้อมกอดของแดนไทย
"ไอ้เหี้ยแดน!! มึง!!" มัทกรปรี่เข้าไปกระชากคอเสื้อ ไม่สนใจเสียงห้ามของใครทั้งนั้น หมัดหนักๆส่งเข้าใบหน้าหล่อของหนุ่มวิศวะจนร่างนั้นหงายล้มตึง ลากเอาร่างของมุกตระการล้มทับไปด้วย
"ไอ้นิกมึงมาเอามุกไปดิ๊" มัทกระโสั่งอย่างดุดัน ก่อนจะนั่งคร่อมร่างของแดนไทยแล้วประเคนหมัดใส่ใบหน้านั้นไม่ยั้ง แดนไทยเองก็ฝืนสู้ ปล่อยหมัดเข้าปลายคางมัทกรอย่างจังไปหนึ่งที แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังโดนมัทกรต่อยจนใบหน้ายับเยิน เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่อยู่ในร่างกายทำให้สติสัมปชัญญะชายหนุ่มเลอะเลือนจนไม่มีแรงพอจะสู้กลับ เืสีแดงสดเปรอะเปื้อนไปทั้งใบหน้าอย่างน่ากลัว
"พอแล้วไอ้มัท เดี๋ยวมันก็ตายห่ากันพอดี" อนิกเข้ามาห้าม ดึงร่างเพื่อนให้ลุกขึ้น มัทกรเหยียบเท้าข้างหนึ่งบนยอดอกของแดนไทยที่นอนอย่างหมดสภาพ
"กูไม่จบแค่นี้หรอกนะ จนกว่ามึงจะตายคาตีนกูหรือไม่ก็เข้าไปอยู่ในตะรางไอ้แดน" มัทกรชี้หน้าคนที่นอนเจ็บปางตายด้วยความแค้น
"มึงไปดูมุกเถอะ ทางนี้กูจัดการเอง" อนิกรั้งร่างของเพื่อน เขากลัวว่ามัทกรจะทำเกินกว่าเหตุ รีบแยกซะตอนนี้ดีกว่า
ร่างสูงเช็ดเืที่มุมปาก แล้วเดินเข้าไปหาแฟนสาวที่นั่งก้มหน้ากอดตัวเองร้องไห้อยู่กับพื้นโดยมีขุนเขาคอยประคองไว้
"กูขอโทษว่ะไอ้มัท กูดูแลน้องไม่ดี" ขุนเขาเอ่ยขึ้นอย่างเสียใจ
"มึงไม่ผิดหรอก ใครจะไปรู้ว่าจะมีคนเลวๆอย่างไอ้แดนอยู่ใกล้ๆเรา ยังไงก็ขอบใจมึงสองคนมาก"
"ไม่เป็ไร มึงรีบพามุกกลับเถอะ น่าจะโดนไปเยอะ" อนิกหันมาเร่ง เพราะดูอาการแฟนมันแล้ว คืนนี้น่าจะอีกยาวไกล
มัทกรยื่นมือไปประคองแฟนสาว ร่างบางสะดุ้งเฮือกขนลุกเกรียว หลับตากัดริมฝีปากแน่นเพื่อข่มความ้าที่เริ่มจะแล่นพล่านในร่างกาย ชายหนุ่มเห็นอาการนั้นแล้วจึงตัดสินใจช้อนร่างบางเข้าวงแขน อุ้มเดินไปที่รถทันที
หลังจากจัดการให้ร่างที่อ่อนปวกเปียกขึ้นนั่งเรียบร้อย มัทกรก็ขึ้นนั่งประจำที่คนขับ แล้วหันมาหาคนที่นั่งกอดอกตัวสั่นน้อยๆ
"พี่จะพาไปคอนโดนะ กลับบ้านสภาพนี้ไม่ได้หรอก คนที่บ้านแตกตื่นแย่" ร่างโงนเงนพยักหน้ารับ ชายหนุ่มจึงรีบออกรถทันที
ภายในรถ ถึงแม้แอร์จะเย็นเฉียบ แต่มุกตระการกลับรู้สึกรุ่มร้อน ร่างบางกระสับกระส่ายอย่างทรมาน ใบหน้างามชื้นไปด้วยเหงื่อจนคนขับรถต้องยื่นแขนเสื้อมาเช็ดให้อย่างสงสาร
"พี่โกรธนะรู้รึเปล่า ไปที่แบบนั้นทำไมไม่บอกพี่" ประโยคแรกดังขึ้นหลังจากมัทกรสะกดอารมณ์มาตลอดทาง
"ฮึก..." เสียงสะอื้นดังเบาๆจากคนตัวเล็ก คนขับที่เตรียมจะดุต่อจึงต้องเงียบเสียงลงเปลี่ยนเป็ถอนหายใจแทน เอาไว้ค่อยสะสางกันทีหลัง
มุกตระการนั่งหันหน้าออกนอกหน้าต่างรถ หันหลังให้แฟนหนุ่ม กดความรู้สึกที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในอย่างสุดกำลัง ไม่อยากให้พี่จ๋าเห็นว่าเธอกำลังทรมานแค่ไหน อารมณ์วาบหวิวที่ไม่เคยเกิดพุ่งขึ้นสูงจนสุดจะต้านทาน กอดรัดตัวเองแน่นจนกระดูกแทบจะร้าวก็ยังไม่หาย เล็บมนจิกลงไปที่ต้นแขนจนน่าจะได้เืเพราะรู้สึกถึงความแสบเข้ามาแทนที่
อึก...อาการหวามไหวในช่องท้องระลอกใหม่เข้าโจมตี ใช้ฟันคมขบริมฝีปากเพื่อซ่อนอารมณ์รัญจวนเอาไว้อย่างหนักแน่น ได้กลิ่นคาวเืจากปากตัวเอง เ็ปไปทั้งร่างจนข่มไว้ไม่ไหว
"ฮึก...ฮือ" ร่างบางรีบเอามืออุดปากตัวเอง นอนขดจนตัวงองุ้ม แทบจะฝังตัวเองเข้าไปในเบาะ ปลายเท้าจิกกันจนระบมไปหมด
"มุก...เป็ยังไงบ้าง" มัทกรหันมาถามเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้เบาๆ เขาคิดว่ามุกตระการหลับไปแล้วซะอีก กลายเป็ว่าตัวขดตัวงอเป็กุ้งอยู่ในเบาะนั่น
"เลี้ยวหน้าก็ถึงแล้วนะ" ยื่นมือไปลูบศีรษะเบาๆ แล้วก็รู้สึกถึงอาการกระตุกน้อยๆของร่างบาง มัทกรรีบเหยียบคันเร่ง เริ่มเป็ห่วงคนข้างๆมากขึ้น
5 นาทีถัดมา รถเก๋งคันงามก็มาถึงคอนโด มัทกรอุ้มแฟนสาวไว้ในอ้อมแขน ใกับใบหน้าที่ชื้นไปด้วยเหงื่อพราว มุกตระการซุกไซร้ใบหน้างามไปกับอกแฟนหนุ่ม เหมือน้าหาพื้นที่ให้เบียดแล้วถึงจะสบายตัวขึ้น ชายหนุ่มได้ยินเสียงร้องไห้เบาๆ นึกแล้วก็ยิ่งโมโห อยากจะจัดการไอ้แดนให้หนักกว่านี้ แต่ก็ห่วงคนในอ้อมกอดมากกว่า จึงต้องปล่อยให้เพื่อนจัดการไอ้คนเลวนั่น
มัทกรกดกริ่งหน้าประตูห้องรัวๆ เพราะไม่สามารถหยิบคีย์การ์ดมาเปิดได้
กริ๊ก...เสียงปลดล็อคประตูดังขึ้น ชายหนุ่มจึงเดินอาดๆเข้าไปในห้อง
"ว๊าย ยัยมุก มุกเป็อะไร เฮียทำอะไรเพื่อนเค้าฮึ" มัทนาใกับภาพที่เห็น เพื่อนสนิทอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง ครางฮืออยู่ในอ้อมแขนของพี่ชาย
"มุกโดนยามา เดี๋ยวเฮียจะจัดการเอง เข้าห้องไปซะ ไม่ต้องกระตู้วู้มาก" มัทกรสั่งการ
"เดี๋ยวเฮีย จะจัดการยังไง อย่าบอกนะว่า..." สาวหมวยตาลุกวาวอย่างเอาเื่
"ไม่ทำแบบนั้นหรอกน่า ไปเข้าห้องไป"
"ห้ามเลยนะเฮีย ไม่ใช่ว่าหนีเสือปะจรเข้นะ" สาวน้อยชี้นิ้วกำชับ
"เออ ไป๊!!" ร่างสูงไล่ตะเพิดก่อนจะอุ้มแฟนสาวเข้าห้องตัวเอง กดล็อคเรียบร้อยแล้วจึงวางร่างบางลงบนเตียง พลันคิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นริมฝีปากอิ่มแตกยับจนเห็นเืคั่งค้างอยู่ แถมต้นแขนขาวยังมีรอยเล็บจิกจนเป็แผลทั้งสองข้าง
"ทำไมเป็แบบนี้ล่ะมุก ไหนพี่ดูซิ" มุกตระการหันร่างหนีด้วยความอาย ยังคงกอดตัวเองไว้อย่างเอาเป็เอาตาย กัดริมฝีปากจนเนื้ออ่อนๆด้านในแทบจะเปื่อยยุ่ย พอมาอยู่บนเตียงกว้างเธอยิ่งทรมานเพราะมันไม่มีหลักให้พักพิงเลย
"ฮือ...ฮือ" ร่างบางร้องไห้ด้วยความปวดมวนไปทั้งตัว มือหนาเอื้อมมาคว้าร่างเล็ก ที่สะดุ้งโหยงกับััของแฟนหนุ่ม
"พี่จ๋า ช่วยมุกด้วย ฮือ...มุกร้อน มุกปวดไปทั้งตัว" เสียงแ่เบาปนสะอื้นร้องเรียกให้ช่วย ชายหนุ่มตัดสินใจอุ้มร่างแฟนสาวขึ้นแล้วก้าวเข้าไปในห้องน้ำ วางร่างเล็กไว้ในอ่างอาบน้ำ เปิดน้ำเย็นรดใส่ทั้งตัว มองแฟนสาวอย่างสงสารสุดหัวใจ
มุกตระการที่ร่างกายเปียกปอนไขว่คว้าสะเปะสะปะอย่าง้าหาที่ยึดเหนี่ยว เสื้อคลุมสีดำหลุดลุ่ย เหลือเพียงเสื้อนักศึกษาสีขาวที่พอโดนน้ำแล้วก็แนบไปกับผิวเนื้อ เผยเนินอกขาวที่เต่งตึงไปด้วยแรงอารมณ์ ขาเรียวบิดไปมาเบียดถูกันอย่าง้าระบายความวาบหวิวที่พลุ่งพล่าน
มัทกรขบกรามแน่น อยากจะกลับไปจัดการไอ้คนทำให้สาสม ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งข้างๆอ่างอาบน้ำ เกลี่ยเรือนผมที่ตกรุ่ยร่ายให้เข้าที่
"พี่จ๋า ฮือ...พี่จ๋า" มุกตระการคว้าแขนแฟนหนุ่มมากอดแน่น ไม่พอ เธอยัง้าอีก
"พี่จ๋า กอดมุกหน่อย" เสียงร้องอ้อนวอน โหยหาแ่เบา ไหนจะสายตาหวานเยิ้มที่มองมาอย่างเว้าวอน ทำให้มัทกรกำหมัดแน่น ไม่ใช่ นี่ไม่ใช่ความ้าจริงๆของมุก นี่เป็แค่ฤทธิ์ของไอ้ยานั่นต่างหาก เขาจะฉวยโอกาสด้วยวิธีนี้ไม่ได้
"อดทนหน่อยนะ แช่น้ำสักพักน่าจะดีขึ้น"
"ไม่อ่ะ ไม่ดีขึ้นสักที มุกทรมาน ทำไมพี่จ๋าไม่กอดมุก ฮือ ฮือ มุกทรมาน ฮือ ฮือ" ร่างบางตัดพ้อร้องไห้โฮ มือบางจิกลงบนขอบอ่างอาบน้ำ แหงนหน้าพิงร่างกับขอบอ่าง หยัดกายกัดฟันแน่นจนตัวสั่นเทาไปหมด มัทกรมองภาพนั้นอย่างทรมานไม่แพ้กัน ไม่ใช่ไม่อยากกอด แต่ถ้ากอดมันจะไม่จบแค่นั้นน่ะสิ
"พี่จ๋าออกไป ออกไปก่อน" มุกตระการกัดฟันพูด เธอทนไม่ไหวแล้ว เธอจะยอมทำเื่น่าอาย และไม่้าให้ใครเห็น
"มุกจะทำอะไร"
"มุกจะทำ ฮึก...มุกไม่อยากทรมานแล้ว พี่จ๋าไม่รักมุก พี่มัทไม่รักมุก ฮึก ปล่อยมุกอยู่คนเดียว มุกจะอยู่คนเดียว อึก...อื้อ" ความ้าระลอกใหม่เริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาอีก
"ออก...ไป" เสียงพูดติดๆขัดๆ ร่างน้อยหันหลังให้ชายหนุ่ม มือบางกอบกุมไปที่หน้าอกตัวเอง ปล่อยตัวไปตามอารมณ์วาบหวามที่เ้าตัวเก็บกักไว้ไม่ไหวอีกแล้ว
"อื้มมม"
มัทกรก้าวเข้าไปในอ่างอาบน้ำที่มีน้ำอยู่เกือบครึ่ง ย่อตัวลงนั่งข้างๆร่างสั่นเทาที่แหงนเงยหลับตาพริ้ม ผมยาวสลวยตอนนี้เปียกปอนลู่ไปกับศีรษะ ริมฝีปากอิ่มถูกเ้าตัวกัดเบาๆ ชายหนุ่มจับร่างบางที่สั่นเป็ลูกนกให้หันเข้ามาหา
"อย่าพูดว่าพี่จ๋าไม่รักอีก และถ้าเรียกว่าพี่มัทจะถูกลงโทษแบบนี้" ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าไปหา จูบเบาๆที่หน้าผากมน มือเล็กกำแขนเสื้อของแฟนหนุ่มไว้ทั้งสองข้าง ประสานสายตาอย่างเว้าวอน ค่อยๆดึงร่างแฟนหนุ่มให้เข้ามาหาจนใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ
มัทกรพิศมองใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงจัด เปิดเผยทุกความ้าของตัวเองมาให้เขาผ่านดวงตาฉ่ำปรือ ปากอิ่มบวมเจ่อเนื่องจากเ้าตัวคอยแต่จะกัดเอาไว้ แฟนเขาจะรู้ตัวมั๊ยว่าทำอะไรลงไป แล้วที่ทำอยู่มันเซ็กซี่บาดอารมณ์แค่ไหน ร่างสูงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ต่อสู้กับอารมณ์ดิบของตัวเองที่มันคอยแต่จะปะทุขึ้น เสียงเรียก ‘พี่จ๋า พี่จ๋า’ แ่โหยพร้อมกับแรงรั้งที่แขนเสื้อดึงให้เขาเข้าหานั้น ทำให้เขาอยากจะตัดสินใจเป็เ้าของร่างน้อยซะเดี๋ยวนี้
มันจะผิดมากไหมถ้าเขาจะทำในสิ่งที่เราทั้งคู่กำลัง้า ในเวลาที่คนรักพร้อมจะโอนอ่อนผ่อนตามทุกอย่าง มือหนาััแก้มนุ่ม ไล้นิ้วโป้งลงบนปากอิ่ม แววหวานที่ส่งมาอย่างไร้เดียงสาทำให้มัทกรยิ้มบางๆไปให้ ก่อนจะก้มลงจรดจมูกโด่งลงบนสันจมูกเล็ก ไล่จูบผะแ่จนถึงเรียวปากอิ่มที่เพียงแค่แตะบางๆ เ้าของก็แหงนเงยรับััจากเขาอย่างยินยอมพร้อมใจ
Writer Talk
แน่ะๆๆๆ วรั่ย ตั่ยแล่ว คิดอะไรกันอยู่หรอม คิดจะด่าไรท์ชิมิ 55555555555555
น้องงงง...นึกถึงพ่อแก้วแม่แก้วไว้ลูก ดูสิปั่นพี่จ๋าจนป่วนไปหมดแล้ว
พี่จ๋าจะตัดสินใจยังไงดีหืม
กด 1 พี่จ๋าลูบเครา พลางร้อง อิอิอิ
กด 2 พี่จ๋าลูบเรือนผมน้องเบาๆ กระซิบเสียงแ่ อดทนนะมุกของพี่
กด 3 พี่จ๋าทำร้ายตัวเอง//โว๊ยยย
ขออภัยไรท์หื่น
ตอนหน้าจะรีบมานะจ๊ะ
บุ๊ย บุย
1K
