บทที่8 การตอบโต้ด้วยไหวพริบ
"ฉันไม่ได้ขู่ค่ะฉันพูดความจริง" ชิงเหอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแม้จะผอมกว่าแต่เธอกลับดูข่มขวัญอีกฝ่ายได้อย่างประหลาด"แม่รู้ไหมคะว่าตอนนี้ทางการเข้มงวดเื่การใช้อำนาจกดขี่ในครอบครัวมากแค่ไหน? ถ้าเื่นี้ไปถึงหูของสหพันธ์สตรีในตัวอำเภอ...ชื่อเสียงของตระกูลหลินที่แม่อุส่าห์สร้างมาจะป่นปี้ขนาดไหน? ลูกชายคนรองของแม่ที่กำลังจะได้เป็เสมียนในตำบลจะยังได้ตำแหน่งนั้นอยู่ไหมถ้าคนเขารู้ว่าแม่เขาใจั์ใจมารกับหลานกำพร้า?"
คำพูดของชิงเหอจี้ถูกจุดอ่อนที่สุดแม่เฒ่าหลินรักลูกชายคนรองและหน้าตาของตระกูลเหนือสิ่งอื่นใด
"นอกจากนี้..."ชิงเหอเดินเข้าไปใกล้ขึ้น "ถ้าแม่ยังไม่หยุดระรานพวกเราฉันจะไปรายงานเื่ที่แม่แอบกักตุนแป้งขาวที่ขโมยจากฉันเมื่อวานนี้ไว้ที่บ้านใหญ่ด้วย!การขโมยทรัพยากรของครอบครัวทหาร มีโทษหนักนะคะแม่สามี... อยากลองเสี่ยงดูไหมคะ?"
แม่เฒ่าหลินก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนลูกสะใภ้ที่เคยเป็เหมือนลูกไก่ในกำมือบัดนี้กลายเป็แม่เสือที่พร้อมจะขย้ำเธอทุกเมื่อ
"แก...แกมันนังปีศาจ! สักวันฟ้าจะผ่าแก!" หญิงชราะโทิ้งท้ายด้วยความคับแค้นใจก่อนจะรีบวิ่งออกจากบ้านไปราวกับเห็นผี
เมื่อเสียงฝีเท้าจางหายไปชิงเหอก็ทรุดตัวลงนั่งตามเดิม เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านเธอหันไปมองลูกชายทั้งสองที่มองเธอด้วยตาค้าง
"แม่ครับ...แม่สุดยอดมากเลย!" เสี่ยวเป่าโผเข้ากอดเอวเธอ "ย่าวิ่งหนีไปเลย!"
ชิงเหอลูบหัวลูกชายเบาๆ"จำไว้นะลูก ในโลกนี้ถ้าเราอ่อนแอ คนอื่นจะเหยียบย่ำเราแต่ถ้าเราเข้มแข็งและมีเหตุผล เราจะไม่มีวันแพ้"
เธอมองไปยังจานอาหารที่ยังเหลืออยู่ความเงียบสงบกลับมาอีกครั้ง แต่ในใจของชิงเหอรู้ดีว่านี่เป็เพียงจุดเริ่มต้นแม่สามีคงไม่ยอมจบแค่นี้แน่ แต่คนอย่างเธอก็ไม่ได้กลัว... เพราะในโลกธุรกิจเธอเคยรับมือกับคู่แข่งที่ร้ายกาจกว่านี้มานับไม่ถ้วน
"กินต่อเถอะลูกอาหารเย็นหมดแล้วจะไม่อร่อยนะ"
ค่ำคืนนั้นหลินชิงเหอนอนหลับไปพร้อมกับลูกๆ ด้วยความรู้สึกที่มั่นคงขึ้นเธอได้ประกาศอาณาเขตของเธอแล้ว และใครก็ตามที่กล้าข้ามเส้นเข้ามา...จะต้องได้รับบทเรียนที่ลืมไม่ลง!
แสงตะวันยามเช้าทอแสงอ่อนๆลอดผ่านรอยแตกของเพดานกระท่อมหลินชิงเหอลืมตาขึ้นพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งในใจเล็กน้อยเธอขยับตัวลุกขึ้นไปที่มุมห้องเพื่อตรวจสอบคลังสมบัติของเธอ เงิน 120 หยวนที่ได้มาจากการขายโสมและแหวนทองนั้นแม้จะดูเป็เงินก้อนโตในหมู่บ้านนี้แต่สำหรับคนที่มองการณ์ไกลระดับนักธุรกิจพันล้าน เธอรู้ดีว่ามันเป็เพียง 'กระแสเงินสดชั่วคราว'
"ค่าข้าวสารแป้งขาว น้ำมันพืช และของใช้ที่จำเป็... เงินมันมีแต่จะร่อยหรอลงทุกวัน"
เธอพึมพำขณะนับเงินที่เหลืออยู่ในห่อผ้า"ถ้าฉันมัวแต่กินทุนเก่าแบบนี้อีกไม่กี่เดือนเราสามแม่ลูกก็ต้องกลับไปขุดรากไม้กินเหมือนเดิม"
เธอเดินไปนั่งที่ขอบเตียงเตามองดูลูกชายสองคนที่นอนกอดกันกลมเพื่อสร้างความอบอุ่น จู่ๆความทรงจำสายหนึ่งก็แล่นพล่านเข้ามาในสมองมันไม่ใช่ความทรงจำเื่การซื้อขายหุ้นหรือการเจรจาธุรกิจแต่เป็ความทรงจำที่นุ่มนวลและละเอียดอ่อน เป็ภาพของ 'หลินชิงเหอ'คนเดิมที่กำลังนวดแป้งอย่างตั้งใจในครัวเก่าๆของตระกูลหลิน
เ้าของร่างเดิมมีพร์เื่การทำอาหารจากแป้งอย่างน่าอัศจรรย์เธอรู้น้ำหนักของการนวดแป้ง รู้จังหวะการรอให้แป้งขึ้นฟูแต่ที่ผ่านมาเธอกลับไม่มีโอกาสได้แสดงฝีมือเพราะแม่สามีมักจะจำกัดวัตถุดิบให้เพียงแป้งข้าวโพดเนื้อหยาบและขี้รำ
"จริงด้วย"ชิงเหอดีดนิ้วเบาๆ "ความรู้เื่ 'รสชาติระดับมิชลิน' จากโลกอนาคตของฉัน ผสมกับ 'ทักษะการปั้น'ของเธอ...นี่มันคือสินค้าเกรดพรีเมียมชัดๆ!"
ความตื่นเต้นทำให้เธอหายง่วงเป็ปลิดทิ้งเธอตัดสินใจทันทีว่าจะใช้เงินส่วนที่เหลือลงทุนซื้อวัตถุดิบชั้นดีเพื่อทำซาลาเปาสูตรลับ ที่ไม่มีใครในยุคนี้เคยลิ้มลอง
การเตรียมการของผู้เชี่ยวชาญ
"แม่ครับแม่จะทำอะไรเหรอ?" ต้าเป่าขยี้ตาเดินเข้ามาในครัวเห็นแม่กำลังง่วนอยู่กับการตั้งไฟและเตรียมถังไม้ใบใหญ่
"แม่จะทำของอร่อยจ้ะ"ชิงเหอหันมายิ้ม "ต้าเป่า ไปปลุกน้อง แล้วมาช่วยแม่นวดแป้งนะวันนี้แม่จะสอนว่า 'ทองคำ' ไม่ได้มีแค่ในเหมืองแต่มันอยู่ในมือของพวกเรานี่แหละ"
2K
