บทที่ 15 หมดความอดทน
คิดแผนได้แล้วก็ไม่รอช้าเหวินโหร่วจัดการโทรหานัดหมาย “ว่าที่” แฟนของตัวเองทันที หน้าที่ของเธอต่อจากนี้คือลงไปรับหน้าไอ้จอมตื้อข้างล่างเพื่อซื้อเวลาก่อน“ฉิงน้อย เธอต้องลงไปกับฉัน”
ฉิงน้อยยิ้มกว้าง“ถึงไม่บอก ฉันก็จะลงไปด้วยอยู่แล้ว ฉากดราม่าแบบนี้ฉันจะพลาดได้ยังไง?”
เหวินโหร่วควงแขนเสี่ยวฉิงเดินลงไปที่ด้านล่างหอพัก พอเดินออกมาไม่กี่ก้าวสายตาก็เห็นผู้ชายหน้าตอบคนหนึ่งสวมใส่แบรนด์เนมทั้งตัวยืนอยู่ใต้ต้นไม้ห่างออกไปไม่ไกลในมือของเขาถือช่อดอกไม้สีแดงเอาไว้ผู้ชายที่ตามจีบเหวินโหร่วคนนี้ก็คือเป่ยซานนั่นเอง
“เหวินเหวินมาแล้วเหรอ?” ตาของเป่ยซานจับจ้องที่ประตูหอพักตลอดเวลาพอเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยก็รีบเดินเข้าหาทันที
“ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ชอบที่นายทำแบบนี้” เหวินโหร่วคิ้วขมวดใช้น้ำเสียงที่เ็าที่สุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้
“อย่าพูดแบบนั้นสิรู้นะที่ทำตัวแบบนี้เพราะอยากให้ผมสนใจใช่ไหมล่ะ”
“นายไปเอาความคิดแบบนี้มาจากไหน ? บอกไว้ก่อนฉันมีคนที่ชอบแล้ว”
พอได้ยินเหวินโหร่วบอกว่ามีคนที่ชอบแล้วเป่ยซานรู้สึกแปลกใจขึ้นมา เขามาหาเหวินโหร่วแทบจะวันเว้นวันก็ไม่เห็นว่าเธอจะมีผู้ชายคนไหนมาจีบเธออีกเพราะคนที่เหนือกว่าเขาก็ไม่มีทางสนใจผู้หญิงอย่างเหวินโหร่วคนที่ต่ำกว่าเขาก็ไม่มีทางกล้าเสนอหน้ามาจีบเธอแน่นอน คิดได้แบบนี้เป่ยซานก็รู้สึกมั่นใจตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง
“เหวินเหวินโกหกแบบนี้ไม่ดีเลยนะ”
เหวินโหร่วยิ้มเล็กน้อยตอบกลับไป“ใครว่าฉันโกหก นายคอยดูอีกไม่เกินห้านาทีเขาก็มาแล้ว”
ไม่ต้องรอถึงห้านาทีเพียงแค่สามนาทีคนที่ทุกคนต่างรอคอยก็มาถึง การมาถึงของเขา มีทั้งคนยินดีและมีคนที่คับแค้น และแน่นอนว่าคนนั้นย่อมเป็เป่ยซาน ใบหน้าของมันเปลี่ยนเป็บิดเบี้ยวจนน่ากลัว
“ไห่ชิงหยุน? ทำไมแกถึงมาที่นี่”ถึงจะรู้ดีอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายมาทำไม แต่ยังไงคำถามนี้เป่ยซานก็ต้องถาม
ไห่ชิงหยุนทำหน้าเคร่งขรึมเดินไปอยู่ข้างเหวินโหร่ว พร้อมกับจับมือเธอเอาไว้ แล้วตอบว่า “แบบนี้เข้าใจหรือยัง”
สายตาของเป่ยซานจดจ้องไปยังสองมือที่เกาะกุมกันความโกรธพลันพุ่งขึ้น “เหวินเหวิน ผมตามจีบคุณตั้งนานคุณไม่เห็นผมอยู่ในสายตาเลยหรือไง !”
“นายคิดว่าไงล่ะ” เหวินโหร่วหลุบตาลงเล็กน้อย พวงแก้มแดงขึ้น ‘ทำไมอยู่ดีๆ เขาก็มาจับมือฉันได้ แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน’
เป่ยซานกัดฟันตัวเองเพื่อข่มความโกรธเอาไว้มือของมันกำเป็หมัดจนแน่น “ไห่ชิงหยุนถ้าแกแน่จริงเที่ยงคืนนี้เจอกันที่เขาเย้ยจันทร์”
“ฉันรับคำท้าแต่หลังจากวันนี้ไปแกต้องไม่โผล่หน้ามาให้คนของฉันเห็นหน้าแกอีก”
“ฮ่าๆ ดี ดี หวังว่าแกจะไม่เสียใจ”
เหวินโหร่วพอเห็นเป่ยซานจากไปแล้วก็เบาใจลงจากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าทั้งสองนัดกันเที่ยงคืนนี้ “พวกนายจะไปซัดกันเหรอ ?”
ไห่ชิงหยุนจับมือเหวินโหร่วแน่นขึ้นเพื่อให้หญิงสาวสบายใจ “ไม่มีอะไรมากหรอก พวกเราเองก็มีกฏของพวกเราอยู่”
เหวินโหร่วเป็หญิงสาวที่ฉลาดเห็นว่าไห่ชิงหยุนไม่อยากพูด ก็ไม่ถามต่อ “ชิงหยุน สัญญากับฉันต้องไม่ทำอะไรเกินตัวนะ”
“ไม่ต้องห่วงผมรู้กำลังของตัวเองดี” ได้รับรู้ถึงความเป็ห่วงของแฟนสาวอารมณ์บูดบึ้งก่อนหน้านี้ของไห่ชิงหยุนก็หายไป “ไปเถอะ พวกเราไปหาอะไรกินกันชวนรูมเมทเธอมาด้วยนะ ผมอยากจะขอบคุณพวกเธอหน่อยที่ช่วยดูแลแฟนสาวของผมเป็อย่างดี”
“ได้สิ”เหวินโหร่วยิ้มรับ
..........
่กลางดึกวันนั้นหลังจากที่ไห่ชิงหยุนส่งแฟนสาวพร้อมกับรูมเมทกลับหอพักแล้ว เขาก็รีบกลับบ้านมาเตรียมความพร้อมก่อนที่จะเจอเป่ยซานบนเขาเย้ยจันทร์คืนนี้พูดถึงเขาเย้ยจันทร์ มันเป็หนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญเพราะเป็จุดชมวิวยามค่ำคืนที่สวยงามแห่งหนึ่ง และเป็ที่รู้กันดีในกลุ่มคนละแวกนั้นว่า“เป็ที่ชุมนุมของเหล่านักซิ่ง” เหล่าคุณชาย คุณหนูของผู้ลากมากดีในเมืองหลวงต่างต้องเคยไปเขาเย้ยจันทร์สักครั้งหนึ่ง
“คืนนี้ไอ้เป่ยซานมันต้องพาคนมาเยอะแน่”
ครุ่นคิดสักพักไห่ชิงหยุนก็คว้าโทรศัพท์กดโทรออกไป “เหล่าต้า คืนนี้ฉันมีเคลียร์ปัญหากับไอ้เป่ยซาน เลยอยากให้เหล่าต้าช่วยมาเป็แบ็คให้ฉันหน่อย”
“ที่ไหน?”
“เที่ยงคืนที่เขาเย้ยจันทร์”
“ได้เดี๋ยวฉันไป อย่าทำอะไรผลีผลามล่ะ”
[ตู๊ด...ตู๊ด...]
“สมกับเป็เหล่าต้าจริงๆ ” ไห่ชิงหยุนได้แต่อมยิ้ม แล้วก็กดโทรอีกสายหนึ่ง “พี่อู๋คืนนี้ผมมีแข่งกับไอ้เป่ยซาน พี่ช่วยผมหน่อยได้ไหม.... ได้ครับ....ขอบคุณครับพี่อู๋ แล้วผมจะตอบแทนพี่แน่นอน”
ทุกอย่างในคืนนี้เตรียมพร้อมแล้วแน่นอนจุดชี้วัดที่แท้จริงก็คือฝีมือในการบังคับพวกมาลัยของไห่ชิงหยุนแล้ว
อีกด้านหนึ่งเวลานี้เป่ยซานเองก็กำลังเตรียมความพร้อมอยู่เหมือนกัน แถมพี่อู๋ที่เพิ่งจะวางสายจากไห่ชิงหยุนก็กำลังนั่งอยู่ด้านข้างของเป่ยซานในเวลานี้ด้วย
“พี่อู๋ไอ้ลูกหมาชิงหยุนใช่ไหมครับ”
“เดาเก่งนี่หว่า”พี่อู๋ หรืออู๋ปิน วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ จากนั้นก็หยิบแก้วเหล้าขึ้นมา “เขาเย้ยจันทร์อยู่ในการดูแลของฉันถ้านายอยากจัดการไอ้เด็กแซ่ไห่ ก็ต้องจ่ายมากกว่ามันสองเท่า”
เป่ยซานพยายามปั้นหน้ายิ้ม“แน่นอนครับ คราวนี้ผมต้องจัดการมันให้ได้ ว่าแต่ไอ้ลูกหมาชิงหยุนมันเสนอพี่มาเท่าไหร่”
“หนึ่งล้าน”
ได้ยินเลขจำนวนนี้เป่ยซานถึงกับกลืนน้ำลาย ถ้าไห่ชิงหยุนเรียกมาหนึ่งล้านเขาไม่ต้องจ่ายสองล้านหรือ ? มีแต่ผีกับหน้าเืแซ่อู๋คนนี้เท่านั้นแหล่ะที่รู้ว่าตัวเลขที่แท้จริงแล้วเท่าไหร่...แต่ไม่เป็ไร สองล้านเขายังพอหาได้อยู่ ยอมเฉือนเนื้อสั่งสอนไห่ชิงหยุนสักครั้ง
พอตัดสินใจได้แล้วเป่ยซานถอนหายใจออกมา “พี่อู๋ บัตรนี้มีหนึ่งล้านผมเอาให้พี่ก่อนหลังเสร็จเื่นี้ผมจะให้พี่อีกหนึ่งล้านเป็ไง ?”
“ฮ่าๆ ดี ตัดสินใจเร็วแบบนี้พี่ชอบ” อู๋ปินหยิบบัตรบนโต๊ะขึ้นมาใส่กระเป๋าเอาไว้ พูดต่อว่า“คืนนี้ฉันจะดูแลเด็กแซ่ไห่อย่างดีเอง”
ไม่นานก็ใกล้ถึงเวลานัดหมายบนเขาเย้ยจันทร์เวลานี้เต็มไปด้วยผู้คนในวงการ และดูเหมือนจะคึกคักกว่าปกติด้วยเพราะมีหลายคนที่ขึ้นเขามารอดูความสนุกโดยเฉพาะ การอัดรถระหว่างคุณชายสกุลไห่กับสกุลเป่ย มีใครบ้างไม่อยากดู ?
“นี่ดูตรงนั้นสิเปอร์เช่ 911 สีพิเศษล่ะ”
“นั่นเฟอรารี่โห”
“เธอๆ รถหรูเต็มไปหมดเลย”
“อย่าทำตัวบ้านนอกแบบนี้สิ”
“ดูนั่นที่ตีนเขามีรถขึ้นมาแล้ว”
เสียงนี้เรียกความสนใจของทุกคนขึ้นมาท่ามกลางความมืดที่ไฟส่องสว่างเป็จุด ๆมีแสงไฟสีขาวสว่างลากเป็เส้นทางจากตีนเขาค่อย ๆ ไล่ระดับขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ไม่กี่นาทีแสงไฟสีขาวคู่นั้นก็มาถึงจุดพักรถบนยอดเขา
“ฉันจำได้นั่นรถของคุณชายไห่”
ในตอนที่ไห่ชิงหยุนขับรถขึ้นมาถึงบนยอดเขาก็ขับผ่านผู้คนสองข้างทางมากมาย และก็ไม่คิดว่าคนจะเยอะมากขนาดนี้จึงอดเกร็งขึ้นมาไม่ได้ แต่ยังไงวันนี้ก็มาแล้วอะไรจะเกิดก็ต้องเกิดตัวเองทำให้ดีที่สุดก็พอ
“ฮ่าๆ ตัวเอกคืนนี้มาแล้ว” เป่ยซานพอเห็นไห่ชิงหยุนมาก็รีบเดินมาหาทันทีเวทีนี้มันจัดเตรียมไว้แล้ว รอแค่ตัวเอกะโลงมาเท่านั้น
395
