ตอนที่3
ทั้งหมดเข้ามานั่งในรถโดยคนขับก็คือไตรภพเหมือนเดิม เพราะเขาไม่ไว้ใจให้ลูกน้องขับรถให้อีกอย่างจอมกับผาก็ไม่ชินเส้นทางด้วย เพราะพวกมันไม่ค่อยได้เข้ากรุงเทพสักเท่าไหร่ส่วนไตรภพเอง เขาเข้ากรุงเทพบ่อยเพราะต้องเข้ามาติดต่อเื่ผลไม้กับลูกค้าอยู่เป็ประจำ
“คุณแก้วครับ” ผากำลังชวนเด็กสาวที่ขึ้นรถมาใหม่คุย
“เรียกแก้วเฉยๆก็ได้ค่ะพวกพี่น่าจะอายุมากกว่าแก้วหลายปี”
“ไม่ได้หรอกครับ พวกผมเป็แค่คนงานเรียกคุณแก้วนั่นแหละดีแล้วครับ” ผากับจอมเกรงใจคุณภพ ในเมื่อพวกเขาเรียกไตรภพว่าคุณภพจอมกับผาที่เป็ลูกน้องก็ควรจะเรียกหลานสาวของคุณภพว่าคุณแก้วเหมือนกัน
“ถ้างั้นก็แล้วแต่นะคะ แก้วยังไงก็ได้”แก้วขวัญนั่งด้านหน้าข้างๆคุณอาของเธอส่วนผากับจอมนั่งอยู่ด้านหลัง
“ผมชื่อผานะครับ ส่วนไอ้นี่ชื่อจอมครับ”
“ยินดีที่ได้รู้จักพี่ๆ ทั้งสองคนนะคะ”
“คุณแก้วอายุเท่าไหร่ครับนี่”
“สิบแปดค่ะ บรรลุนิติภาวะแล้ว”ทั้งสองหนุ่มผลัดกันคุยกับเด็กสาวที่มีใบหน้าหวานสวยใครเห็นใครก็อยากชวนคุยด้วยเป็ธรรมดา ไตรภพรู้สึกว่าแก้วขวัญเข้ากับคนง่ายก็ดีเหมือนกันเธอจะได้ไม่เหงา
“จ้าแม่คนโต เป็ผู้ใหญ่แล้ว” เป็เสียงของไตรภพที่กำลังทำหน้าที่ขับรถอยู่หันมาแซวหลานสาวคนสวยของเขา
“คุณแก้วเคยไปที่บ้านสวนไหมครับทำไมพวกผมถึงไม่เคยเห็นหน้าคุณแก้วเลย เคยเห็นแต่คุณเชษฐ์”
“เคยค่ะ แต่นานมากแล้ว มากขนาดที่ว่าแก้วยังจำเกือบไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยไป”
“ถ้าจะขนาดนั้นมาบ้านอาครั้งนี้อยู่ให้มันเบื่อกันไปข้างนึงเลยดีไหม”ไตรภพหันมาพูดบ้างเพราะเห็นว่าหลานสาวพูดเว่อไปหน่อย ถ้าเขาจำไม่ผิดน่าจะห้าปีแล้วมั้งที่แก้วขวัญไปเที่ยวที่บ้านสวนครั้งสุดท้าย ตอนนั้นเธอยังไม่ได้โตเหมือนตอนนี้
“เบื่อแน่ค่ะ ตั้งสามเดือน”
“ระวังจะหลงคารมไอ้สองคนจนไม่อยากจะไปจากที่นั่นล่ะ” ไตรภพพาดพิง จนผากับจอมถึงกับร้อนตัว
“โอ้โหคุณภพก็พูดเกินไปคุณแก้วครับพวกผมสองคนต้องขอประทานโทษด้วยนะครับ พอดีพวกผมสองคนไม่โสดแล้วครับจะโสดก็เหลือแต่คุณภพนั่นแหละ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะเจอคนที่ถูกใจสักที”เป็ผาที่พูดขึ้นมาอย่างร้อนตัวทั้งสองคนที่นั่งอยู่ด้านหลัง ยังไม่มีใครแต่งงานมีครอบครัวหรอกเพียงแต่ว่ามีแฟนแล้วก็เท่านั้น
“วันๆกูก็อยู่แต่กับพวกมึงแล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปมองสาววะ ดูสิขนาดจะไปไหน มาไหนพวกมึงสองคนยังตามตูดกูไปทุกทีเลย”
ที่จริงสาวที่ว่าก็พอมีมาทอดสะพานให้ไตรภพอยู่บ่อยๆไป ไม่ว่าจะเป็ลูกสาวเ้าของสวนข้างๆหรือจะเป็เจ้ร้านเสริมสวยประจำหมู่บ้านที่ผัวตาย หรือแม้นแต่แม่ม่ายลูกติดก็พอมีมาชวนเขาคุยอยู่บ้าง แต่นั่นดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ทางของไตรภพเพราะเขาจะคุยกับพวกหล่อนแค่เป็มารยาทเท่านั้น ยังไม่เคยสนใจใครเป็พิเศษ
“แฮ่ๆ ก็ผมอยากนั่งรถชมวิวบ้างนี่ครับ”
“อยากนั่งรถชมวิวหรือว่าี้เีทำงาน” ถึงวันนี้จะเป็วันอาทิตย์ซึ่งวันนี้อาจจะเป็วันหยุดของหลายๆคน แต่สำหรับงานสวนแล้ว ถ้ามีงานก็ต้องทำคงหยุดไม่ได้ เพราะถ้าไม่อย่างนั้นผลไม้อาจจะเสียหายได้
“คุณภพครับได้โปรดอย่ามองพวกผมแบบนั้นสิครับ พวกผมใจบาง...” จอมหมายความว่าอย่าเอาความจริงมาพูดมันรู้สึกไม่ดี
“ฮ่าๆๆ พวกพี่ๆนี่ตลกดีนะคะ แก้วชอบ”
ระหว่างการเดินทางจากกรุงเทพมาถึงบ้านสวนทั้งสี่คนบนรถ ก็นั่งคุยกันมาตลอดทาง แก้วขวัญเป็คนคุยเก่ง เธอมักจะน่ารักกับทุกคนเสมอจนในที่สุดรถก็ได้แล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้าบ้านของไตรภพ
“เดี๋ยวพวกมึงสองคนช่วยขนของบนท้ายรถเอาไปไว้ในบ้านให้ด้วยนะ”ไตรภพรีบสั่งลูกน้องทั้งสองคนทันทีเพราะตอนนี้ไตรภพรู้สึกหิวข้าวแล้ว
“รับทราบครับลูกพี่”
“มาค่ะแก้วช่วย”
“ไม่ต้องหรอก ให้พวกมันขนไปให้นั่นแหละ แก้วไปทานข้าวกับอาดีกว่าอาสั่งทำกับข้าวไว้รอแก้วเยอะเลยนะ แต่ไม่รู้ว่าจะถูกใจหรือเปล่า” ไตรภพไม่เคยรู้ว่าแก้วขวัญชอบหรือไม่ชอบทานอะไรเขาจึงสั่งให้แม่ครัวทำมาหลายๆอย่างเผื่อๆไว้
“จริงเหรอคะ แก้วกำลังหิวพอดีเลยค่ะ ลำบากพี่สองคนแล้ว ฝากด้วยนะคะ” เมื่อพูดถึงเื่กินน้ำย่อยในกระเพาะของแก้วขวัญก็เริ่มทำงานทันที
“ไม่เป็ไรครับ เชิญคุณแก้วตามสบายเลยครับ” ส่วนจอมกับผาพอขนของเสร็จก็คงเข้าไปกินในสวน เพราะไตรภพสั่งแม่ครัวให้ทำอาหารเลี้ยงลูกน้องในสวนอยู่แล้ว
“คุณอารอแก้วด้วยค่ะ” ขายาวๆของไตรภพเดินเร็วๆเข้าไปในบ้านจนแก้วขวัญที่หันมาคุยกับพี่ๆทั้งสองคน พอหันกลับไปอีกทีคุณอาของเธอก็เดินเข้าบ้านไปไกลแล้วแก้วขวัญจึงรีบวิ่งตามคุณอาเข้าไปในบ้านด้วยความรู้สึกตื่นเต้นนิดๆ
“โอ้โห...น่าทานทั้งนั้นเลยค่ะ” แก้วขวัญเห็นอาหารบนโต๊ะที่เรียงรายกันอยู่หลายอย่าง น้ำลายของเธอก็เริ่มทำงานแข่งกับน้ำย่อยอีกครั้ง
“นั่งสิ” ไตรภพนั่งลงก่อนแล้วเอ่ยบอกให้แก้วขวัญนั่งลงที่เก้าอี้ตรงกันข้ามกับเขา
“ใครเป็คนทำคะนี่ น่าทานจังเลย” แก้วขวัญหันไปถามกิ่งกับฟ้าที่ยืนอยู่ใกล้ๆโต๊ะอาหารรอยยิ้มใสๆของเด็กสาวทำให้กิ่งกับฟ้ายิ้มให้แก้วขวัญเช่นกัน
“พวกพี่ทำกันเองค่ะ คุณทานเยอะๆนะคะ” กิ่งรีบพูดขึ้นอย่างเอาใจเด็กสาวที่มาอยู่ใหม่อย่างเอาหน้าทันที
“หนูชื่อแก้วขวัญ เรียกว่าแก้วเฉยๆก็ได้ค่ะ” แก้วขวัญยิ้มหวานเอ่ยแนะนำตัวเองอย่างง่ายๆแล้วหันมาสนใจอาหารตรงหน้าต่อ
“พี่ชื่อกิ่ง ส่วนพี่คนนี้ชื่อฟ้าค่ะ คุณแก้วทานเยอะๆนะคะวันนี้พวกพี่ทำสุดฝีมือเลยค่ะ” กิ่งแนะนำตัวเองและเพื่อนของหล่อนที่ยืนอยู่ด้วยกันให้เด็กสาวรู้จักด้วย
“ถ้าอย่างนั้นแก้วไม่เกรงใจแล้วนะคะ ขอทานเลยแล้วกัน” แก้วขวัญหยิบช้อนแล้วตักอาหารเข้าปากแบบว่าชิมถ้วยโน้นที ชิมถ้วนนี้ที แล้วก็ทำหน้าอร่อย จนไตรภพที่นั่งมองอยู่อดที่จะยิ้มให้กับหลานสาวที่กำลังชื่นชมอาหารตรงหน้าไม่ได้
แก้วขวัญชอบทานอาหารรสจัดแต่อาหารที่ซื้อแม่ค้าส่วนมากจะทำรสชาติกลางๆ ทำให้เธอชอบทำอาหารทานเองอยู่บ่อยๆ
“พวกเธอสองคนไปทำงานอื่นเถอะ ขอบใจมาก” ไตรภพไล่ทั้งสองคนทางอ้อมเพราะเขาไม่ชอบให้ใครมายืนมองเวลาเขาทานอาหาร
“ให้กิ่งอยู่นะคะ เผื่อว่าคุณภพกับคุณแก้วอยากได้อะไรกิ่งจะได้บริการให้ไงคะ” กิ่งรีบเสนอตัวรับใช่เพราะอยากทำความรู้จักกับหลานสาวของคนที่หล่อนแอบชอบ จะได้ทำคะแนนด้วยแต่ก็ต้องสิ้นหวังเพราะประโยคต่อมาของเ้าของบ้าน ที่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักขึ้น
“ไปเถอะ ไม่ต้องหรอก” นั่นจึงทำให้กิ่งกับฟ้าเดินออกมาแล้วไปทำงานของตัวเองต่อ โดยที่กิ่งรู้สึกหงุดหงิดและไม่พอใจอยู่พอสมควร
“ข้าต้องทำขนาดไหนวะ คุณภพถึงจะหันมามองข้าบ้าง” กิ่งพูดกับฟ้า เพราะหล่อนพยายามทำทุกอย่างให้กับไตรภพมาโดยตลอดแต่ไตรภพก็ไม่เคยเห็นในความดีของกิ่งเลยสักครั้ง
“เพ้อเจ้ออยู่ได้ แกน่ะเป็แค่คนงานในสวนของเขาเขาคงไม่หันมามองแกหรอกเลิกฝันลมๆแล้งๆสักทีเถอะ” ฟ้าพูดอย่างเบื่อๆ ปนรำคาญ
“ไม่มีทาง ข้าไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆหรอก ตราบใดที่คุณภพยังไม่มีใครข้าก็ยังมีสิทธิ์หวัง” กิ่งพยายามบอกกับตัวเองว่าหล่อนยังสามารถหวังได้อยู่ถึงจะหลอกตัวเองไปวันๆก็ตาม
“แล้วแต่เลยแล้วกัน ถ้างั้นข้าไปทำงานก่อนนะ” ฟ้าไม่เห็นด้วยเลยที่เพื่อนของเธอหวังอะไรที่ไม่เข้าท่าแต่พูดเท่าไหร่กิ่งก็ไม่ยอมฟัง
“รอด้วย...” กิ่งรีบเดินตามเพื่อนเข้าไปในไร่เพราะคนงานที่นี่พอเสร็จจากงานของตัวเองที่ได้รับมอบหมายแล้วทุกคนจะต้องมาช่วยกันในสวน แล้วแต่ว่าใครจะชำนาญเื่อะไรก็ไปทำหน้าที่ตรงส่วนนั้นเพราะว่าไตรภพคงไม่ได้จ้างคนมานั่งกินเงินเดือนอย่างเดียว เขาค่อยข้างดุ เพราะคนงานที่นี่ทุกคนก็มักจะกลัวและไม่เคยอู้ที่จะทำงานให้
8K
