หนังสือเปลี่ยนชะตา

การจราจรเชียงใหม่ในบ่ายวันนี้ไม่ได้ติดขัดอะไร แต่สิ่งที่มากกว่ารถมันอาจจะเป็นสิ่งที่เรียกว่าด่านตรวจขันจราจร ตำรวจชั้นผู้น้อยเดินเข้าตรวจตราอย่างขยันขันแข็ง นักท่องเที่ยวภายในเมืองเชียงใหม่เองก็เป็นผู้คนจากหลากหลายประเทศ และพวกเขาเหล่านั้นก็มักจะรวมตัวมาท่องเที่ยว ผ่านด่านตรวจนี้ประจำ และมันจุดที่พวกเขาเหล่านั้นเสียทรัพย์สิน แม้จะจำนวนไม่มากแต่ก็สูญเสียประจำ รถของสินเองก็โดนตรวจสอบด้วยเช่นกัน และโชคดีที่รถเก๋งคันนี้มีเอกสารที่ถูกต้อง ประกอบกับพี่โอ๊ตที่ขยันต่อใบขับขี่อยู่เป็นประจำ ทำให้พวกเขาสามารถรอดออกมาจากแหล่งท่องเที่ยวจุดนี้ได้ แต่เปล่าเลย จู่ๆนายดาบคนหนึ่งเรียกรถของพวกเขาจอดข้างทาง และวิ่งเข้าไปหาร้อยเวรที่กำลังรับแขกต่างบ้านต่างเมืองอยู่ ตำรวจนายนั้นเขาไปกระซิบกระซาบอะไรสักอย่าง ก่อนที่ผู้กองจะลุกออกจากโต๊ะ และเดินมายังรถของเขา โป๊ะ!!โป๊ะ!!โป๊ะ!! เสียงเคาะกระจกดังออกมาถึงสามครั้ง โอ๊ตก็เลื่อนกระจกด้านคนขับลงตามหน้าที่พลเมืองที่ดี ตำรวจมองเข้ามาภายในที่มีผู้ชายสอง ก่อนจะหันไปมองที่ดาว และยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะทำหน้าเคร่งๆเครียดๆ ทำให้โอ๊ตที่มองอยู่รู้สึกประหลาดใจ แต่คนอื่นกลับไม่ได้มองหรือสนใจตำรวจนายนี้ เขาจึงมองไม่เห็นสีหน้าท่าทางอย่างชัดเจนนั้น“ไม่ทราบว่าจะเดินทางไปที่ไหนกันครับ” ตำรวจนายนั้นถามออกมา ซึ่งโอ๊ตก็ตอบกลับออกไปตามที่ตำรวจถาม“พวกเรากำลังจะเดินทางไปอำเภอแม่แตงน่ะครับ..พอดีจะพาแฟนเป็นเยี่ยมพ่อตาแม่ยายน่ะครับ” โอ๊ตกล่าวออกไปพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เขามีความสุขทุกๆครั้งที่คนเอ่ยถามเรื่องแฟนของเขา แต่ในบางครั้งก็แอบเครียดภายในใจเช่นกันกับเรื่องงานแต่งที่กำลังจะเกิดขึ้นนี้“อย่างนั้นเหรอครับ แต่ต้องขอโทษด้วย .. ทางเราได้รับแจ้งมาว่ารถยี่ห้อ และสีเหมือนกับของพวกคุณขนสิ่งผิดกฎหมายมาด้วย ไม่ทราบว่าพอจะให้ทางตำรวจค้นตามหน้าที่สักครู่ได้หรือเปล่าครับ” ทุกคนภายในรถที่ได้ยินก็เริ่มแปลกใจขึ้นมาแล้ว แต่เมื่อทางตำรวจอ้างมาแบบนั้น ในฐานะของพลเมืองก็ต้องทำตามหน้าที่ พวกเขาลงมาจากรถเพื่อให้ตำรวจค้นตรวจ
สินที่ลงมาจากรถก็เดินไปหลบมุมที่ใต้ร่มไม้ใกล้ๆทันที ส่วนทางพี่โอ๊ตที่เดินลงมาก็ค่อยๆเดินมาทางสินพร้อมๆกับพี่ดาว ตำรวจก็เดินเข้ามาตรวจค้น และแน่นอนว่าผู้กองคนนั้นเดินเข้ามา ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ตรงหน้าของดาว แล้วพูดขึ้นมา“ไม่เจอกันนานเลยนะหลานดาว... ส่วนคุณคนนั้นคงจะเป็นเชฟสินผู้โด่งดัง ยินดีต้อนเข้าสู่อำเภอแม่แตงนะครับ.. แต่ไอ้เจ้าหลานเขยนี่แกทำไมถึงโง่อย่างนี้เนี้ย เห้อ..ไม่ไหวๆยังอ่อนต่อโลกขนาดนี้” ผู้กองพูดออกมาพร้อมกับส่ายหน้าออกมา ส่วนทางด้านสิน และโอ๊ตได้แต่มึนงงในสิ่งที่ตำรวจคนนั้นกล่าวออกมา แต่สำหรับดาวนั้นไม่ใช่ เธอยิ้มออกมาพร้อมกับหัวเราะ“ฮ่าๆ อาเฆมก็ยังขี้เล่น ขี้แกล้งเหมือนเดิมอย่างนี้ตลอดเลย” ดาวพูดออกไป และใช่แล้วตำรวจนายนี้คือน้องชายของพ่อเธอ และถ้าหากเดาไม่ผิดพ่อของเธอน่าจะใช้ให้อามาแกล้งเพื่อทดสอบโอ๊ต ว่าเป็นผู้ใหญ่พอแล้วหรือยัง ที่จะเหมาะสมแต่งงานกับลูกสาวของตัวเอง เพราะว่าพ่อของเธอนั้นเจอโอ๊ตครั้งสุดท้ายก็ตั้งแต่รับปริญญาที่มหาวิทยาลัยนู่นแล้ว แล้วโอ๊ตก็ไม่ได้มาเยี่ยมท่านเลย ต่างคนก็ต่างทำงานอย่างหนักจนไม่มีเวลาเลย เธอจึงหัวเราะออกมา“หลานเป็นยังไงบ้างไม่เจอกันตั้งนาน.. โตขึ้นเยอะเลยนะเรา” อาเฆมเดินเข้ามาลูบหัวดาวอย่างกับเด็กน้อยก่อนจะตำหนิโอ๊ตเรื่องของการปล่อยรถเอาไว้อย่างนั้น ไม่ถ่ายคลิปป้องกันเลย หากเจอตำรวจเลวเข้าจะทำยังไง และแน่นอนว่าโอ๊ตโดนด่าอีกชุดใหญ่ แต่มันตรงข้ามกับสินอย่างสิ้นเชิง เพราะอาเฆมเดินเข้ามาจับมือ และขอบคุณที่ช่วยดูแลหลานของเขาอย่างดี นี่แหละที่เขามักจะเรียกกันว่า ตำรวจสองมาตรฐาน อากับหลานกอดกันสักเล็กน้อย ก่อนที่ทั้งสามคนจะเดินทางต่อไป พี่โอ๊ตบ่นออกมาเกือบจะสุดทางด้วยความหัวเสีย แต่สำหรับดาวแล้วมันเหมือนกับได้กลับมาในที่ของเธอตั้งแต่สมัยเด็ก และเธอก็รู้แล้วว่าพอถึงบ้านจริงๆแล้ว โอ๊ตจะโดนแกล้งต่อจากครอบครัวของเธอแน่นอน เธอจึงหัวเราะชอบใจอยู่ลำพัง ส่วนสินที่เป็น ก ข ค กับเรื่องความรักของทั้งสองคน เขาได้แต่นั่งนิ่งๆ และจู่ๆก็นึกถึงเพลงๆหนึ่งขึ้นมาได้ภายในหัวเขาจึงร้องออกมา “ฉันมาทำอะไรที่นี่ ฉันมาทำอะไรที่ตรงนี้....” และแน่นอนว่ามันสร้างเสียงหัวเราะของทั้งสองคนได้เป็นอย่างดี จากนั้นไม่นานพวกเขาก็เดินทางมาถึงยังหน้าประตูรั้วของบ้านพี่ดาว และแน่นอนว่ามันสร้างเสียงหัวเราะให้กับดาวอยู่พอตัว พ่อของเธอที่วันนี้จัดหนวดมาอย่างเนี๊ยบราวกับกำนันผู้ใหญ่ในภาพยนตร์บางเรื่อง แน่นอนว่ามันจำเป็นต้องมีปืนพาดไว้ที่ไหล่ พร้อมกับคุณแม่ใส่ชุดราวกับคุณนายใหญ่ประจำหมู่บ้าน เมื่อสินเห็นเขาก็นึกย้อนรอยไปถึงสมัยที่เขายังศึกษาอยู่กับพี่ดาว เธอน่าจะมีลักษณะที่ไม่ได้แตกต่างจากที่พ่อแม่ของพี่ดาวในตอนนี้เลย เมื่อสินลงมาจากรถก็ถูกต้อนรับอย่างดีจากครอบครัวนี้ แต่มันจะแตกต่างกับโอ๊ตเลยทุกอย่างที่ถูกตำหนิแม้กระทั่งเดินเสียงดังเกินไปบ้าง หายใจดังเกินไปบ้าง และมันให้พี่โอ๊ตที่ได้แต่คิดภายในใจว่า ‘นี่คือหายใจยังผิดหรือนี่’ เขาถอนหายใจออกมาแต่ก็ไม่ดังอะไรมากนัก จากนั้นพวกสินก็ถูกเชิญมาให้นั่งที่เก้าอี้รับแขกของบ้านอย่างเป็นกันเอง“สวัสดีอย่างเป็นอย่างการอีกครั้งนะครับ คุณพ่อคุณแม่ของพี่ดาว” สินยกมือขึ้นมาไหว้ ก่อนที่พ่อและแม่ของพี่ดาวจะลุกขึ้นมารับไหว้ของสินถึงที่มือเลย แล้วก็พูดออกมาว่า “ไม่ต้องสุภาพมากขนาดนั้นก็ได้จ๊ะพ่อคุณ ... หน้าที่การงานดี หน้าตาก็สดใส เห้อผิดกับเจ้าลูกเขยแม่อย่างเห็นๆเลยนะพ่อ” ผู้เป็นแม่กล่าวออกมาอย่างกดดัน ส่วนดาวที่บางช็อตก็รู้สึกว่าจะกลั้นหัวเราะไม่ไหว เธอได้แต่หันหน้าออกเพื่อที่จะแอบหัวเราะออกมา“ใช่จ่ะแม่ .. ลูกเขยของเรานี่จะพอดูแลดาวลูกสาวที่แสนจะน่ารักของเราได้ดีแค่ไหนก็ไม่รู้” เมื่อโอ๊ตได้ยินอย่างนั้นก็ได้แต่คิดภายในจิตใจว่า ‘แล้วที่ผ่านมากูดูแลดาวไม่ดีตรงไหนวะ’ พร้อมกับทำหน้าเอิ่มๆออกมา และแน่นอนว่าบทละครนี้มันก็ยาวได้ไม่นาน สุดท้ายก็เขาหมวดจริงๆจังๆ อึ้ม!! เสียงไอของผู้เป็นพ่อดังขึ้นมันเหมือนกับเป็นการให้สัญญาณว่าหยุดเล่นกันไว้แต่เพียงเท่านี้ก่อน และให้กลับเข้ามาสู่หมวดจริงจังได้แล้ว“เอาล่ะ เราเล่นกันพอหอมปากหอมคอแล้ว มาเรื่องพูดกันอย่างจริงจังได้แล้ว โอ๊ตลูก ไม่ใช่ว่าพ่อไม่เคยพบเจอลูกมาก่อน พ่อรู้ว่าเราช่วยเหลือดาวมามากน้อยขนาดไหน แต่พ่อก็เห็นเราครั้งสุดท้ายก็ตั้งแต่รับปริญญาของดาว ในตอนนั้นพ่อก็พอรู้ว่าเราแอบคบกันอยู่ แต่ว่าตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้พวกลูกสองคนยังคบหากันอยู่พอก็สบายใจแล้ว.. อีกอย่างลูกโอ๊ตกล้ามากที่มาพบพ่ออย่างนี้” เมื่อโอ๊ต และสินได้ยินอย่างนั้นก็ปรับอารมณ์ไม่ทัน มันต่างกับเมื่อสักครู่อย่างลิบลับ มันทำให้พวกเขาสับสนเป็นอย่างมาก แต่สติของพี่โอ๊ตยังมีอยู่ตลอดเวลา เขาจึงเอ่ยตอบกลับไปว่า“ผมก็แค่อยากจะทำอะไรให้มันถูกต้องเสียทีครับ...เออ..คุณพ่อคุณแม่” ตอนแรกเขาไม่แน่ใจเลยว่าจะพูดคำๆนั้นออกมาดีหรือไม่ แต่ดาวก็ได้สะกิดบอกว่าสามารถทำได้อยู่ข้างๆ จากนั้นบทสนทนาที่แท้จริงก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

'มาเอาใจช่วยให้พี่โอ๊ตผ่านด่านพ่อตากันค้าาา' error loaded