ชาติก่อนข้าคืออดีตรัชทายาท [จบ]

        เสียงฝีเท้าม้าฝูงใหญ่ดังกระหึ่ม พุ่งตรงมายังกองทัพขนส่งเสบียง เหล่าทหารองครักษ์ต่างชักดาบเตรียมพร้อมตั้งรับ

        “เหมือนได้ยินเสียงคนร้องขอความช่วยเหลือ!” หมิงหยวนตะโกน

        เสียงฝีเท้าม้าที่ดังใกล้เข้ามา ดังปะปนกับเสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือ ‘เสวี่ยเถา’ นายกองผู้ดูแลกองกำลัง นำทหารม้าอีกสองสามนายควบม้าออกไป “ผู้ใดอยู่ข้างหน้า!”

        เบื้องหน้าคือคุณชายวัยเยาว์สองสามคน พร้อมผู้ติดตามอีกสองคน พวกเขารีบควบม้ามาแต่ไกล เมื่อถูกขวางทาง ม้าจึงยกขาหน้าขึ้นสูง หมุนตัวสองรอบจึงหยุดลง พอเห็นทหารก็เหมือนเห็นผู้ช่วยชีวิต รีบกล่าวด้วยความร้อนใจโดยไม่รอให้มีคนถาม “นายท่าน! พวกข้าถูกโจรปล้น คนของข้าบาดเจ็บและเสียชีวิตไปหลายคน! พวกมันกำลังตามมา ขอนายท่านโปรดช่วยพวกข้าด้วยเถิด!”

        เห็นพวกเขาเลือดโชกตัว ด้านหลังยังมีเสียงฝีเท้าม้าดังตามมา เสวี่ยเถาจึงโบกมือ ให้คนกลุ่มนั้นหลบไปอยู่ด้านหลัง ส่วนตนนำทหารม้าสิบนายเข้าไปรับมือ โจรปล้นธรรมดาจะสู้กำลังพลของกองทัพได้อย่างไร ปะทะกันเพียงครั้งเดียว พวกนั้นก็ถูกสยบ บางส่วนถูกฆ่า บางส่วนบาดเจ็บ หลังสอบถามจึงรู้ว่าเป็นโจรที่อาศัยอยู่บนภูเขาใกล้ๆ จากนั้นจึงยึดทรัพย์สินที่พวกโจรเคยปล้นมาทั้งหมด “ใต้เท้าหมิง ท่านจะจัดการกับคนพวกนี้อย่างไรดีขอรับ?”

        หมิงหยวนเห็นท่าทางพวกนั้น คาดว่าคงเป็นชาวบ้านที่หาเช้ากินค่ำ เมื่อสิ้นไร้หนทางจึงต้องขึ้นเขาเป็นโจร แต่หากปล่อยพวกเขาไป พวกเขาก็คงออกปล้นชาวบ้านอีก เห็นพวกเขาคุกเข่าลง แล้วก้มหัวขอร้อง หมิงหยวนจึงควบม้าเข้าไปหา “ข้าให้พวกเจ้าเลือกระหว่างสองทาง หนึ่ง ทำงานเป็นแรงงาน สอง ตัดมือข้างหนึ่ง แล้วกลับไป พวกเจ้าเลือกเอาเอง”

        มีสองคนที่ยอมคุกเข่าลง แล้วตอบตกลงว่ายินดีเป็นแรงงาน อีกสองสามคนมองหน้ากัน ก่อนจะกัดฟัน ใช้ดาบฟันแขนของกันและกันจนขาด พวกเขาล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความเจ็บปวด หมิงหยวนตกใจมาก รีบเข้าไปห้าม แต่ก็สายเกินไป จึงได้แต่สั่งให้คนไปทำแผลให้ หลังจากพวกเขาทั้งหมดฟื้น ต่างพยุงกันจากไปโดยไม่ปริปากสักคำ

        หมิงหยวนตกตะลึงจนพูดไม่ออก การเป็นแรงงานมันทรมานยิ่งกว่าพิการหรือ

        หลังจากจัดการให้ชายสองคนที่ยอมเป็นแรงงานไปช่วยงานบนรถม้าแล้ว คนกลุ่มนั้นก็เดินเข้ามาขอบคุณที่ช่วยชีวิต พวกเขาล้วนเป็นเด็กหนุ่มรูปงามราวกับภาพวาด คนหนึ่งสง่างาม ส่วนอีกคนงดงามน่ารัก เห็นแล้วชวนให้หลงใหล

        “ขอบพระคุณท่านที่ช่วยชีวิต พวกข้าเป็นศิษย์จากเจียงโจว ข้าน้อยนามว่าโหวฟาง ส่วนผู้นี้เป็นน้องชายของข้า นามว่าสวี่หรง...”

        เสวี่ยเถากำลังพูดคุยกับพวกเขาอย่างออกรสออกชาติ ส่วนหมิงหยวนยืนอ้าปากค้างอยู่ด้านข้าง จางจิ่วรั่งจึงสะกิดเขาเบาๆ “เจ้าเพิ่งเคยเห็นคนหน้าตาดีกว่าตนเองหรือไร ถึงได้ตกใจปานนั้น?”

        หมิงหยวนไม่สนใจจางจิ่วรั่ง เอาแต่จ้องคุณชายที่อยู่ตรงหน้า เหตุผลก็เพราะว่า เขารู้จักเด็กสาวผู้นี้นั่นเอง

        หมิงหยวนคว้าแขนเสื้อของโหวฟางเอาไว้ “คุณหนูใหญ่โหว ยามนี้บ้านเมืองวุ่นวาย เหตุใดเจ้าจึงออกมาข้างนอก?”

        “พี่ชายท่านนี้พูดเรื่องอันใด?” โหวฟางขมวดคิ้วเล็กน้อย ท่าทางดูสง่างาม

        “แล้วนั่นผู้ใดอีก?”

        โหวฟางคลี่พัดออกเพื่อบังปาก ก่อนจะแนะนำเสียงเบา “คุณหนูรองตระกูลสวี่”

        “ตระกูลสวี่...” หมิงหยวนเบิกตากว้างอย่างเฉียบพลัน “หรือว่าจะเป็น...”

        ทันใดนั้นก็มีแสงสีขาววาบผ่านหน้า ปลายดาบแหลมคมพุ่งตรงเข้ามาหาเขา หมิงหยวนคว้าพัดของโหวฟางมาไว้ได้ทัน “เจ้าคือหมิงเยี่ยหรือ?!”

        หมิงหยวนตกใจจนพูดไม่ออก ค่อยๆ ยื่นนิ้วชี้ไปทางด้านหลังซ้าย ดาบเล่มนั้นถูกเก็บเข้าฝัก ก่อนจะพุ่งตรงไปหาหมิงเยี่ยอีกครั้ง

        หมิงหยวนหันกลับไปมองโหวฟางอย่างเชื่องช้า โหวฟางยิ้มพลางรับพัดของตนกลับไป

        โหวอิง อาจารย์ของหมิงหยวน ไม่ได้เป็นคนเจ้าชู้ แม้แต่งงานกับฮูหยินตระกูลชุยมาหลายปี มีบุตรสาวด้วยกันหนึ่งคน แต่ก็ไม่ยอมรับอนุ เขาตั้งชื่อบุตรสาวว่าโหวฟาง ซึ่งเป็นชื่อของผู้ชาย หลังจากนั้นเขาก็ได้รับปี้อวี้เป็นบุตรบุญธรรมอีกคน และตั้งชื่อให้ว่าโหวเจิ้ง ตามจริงเขาอยากเปลี่ยนชื่อบุตรสาวเป็นอักษร ‘ฟัง’ อีกหนึ่งตัว แต่ถูกปฏิเสธ เพราะบุตรสาวบอกกับเขาว่า “ความประพฤติดีงามเป็นแบบอย่าง ไม่สั่งสอนก็ประพฤติตนดีงาม ไม่ว่าชายหรือหญิง ต่างต้องปฏิบัติตาม ไม่ใช่แค่คุณธรรมของบุรุษ หรือสตรีที่ต้องปฏิบัติตามสามเชื่อฟังสี่คุณธรรมเท่านั้นหรือ?” โหวอิงรู้สึกทึ่งในตัวบุตรสาว ทั้งรู้สึกละอายใจ จึงไม่ได้เปลี่ยนชื่อบุตรสาวอีก

        ส่วนสวี่หรงที่มากับนาง แท้จริงแล้วเป็นคู่หมั้นที่หมิงหลานหาให้หมิงเยี่ยตั้งแต่เด็ก เดิมทีตกลงกันว่าจะให้แต่งงานตอนอายุสิบห้าปี แต่หมิงเยี่ยกลับเลือกไปศึกษาที่สำนักศึกษากลางที่เมืองหลวง หมิงเยี่ยเป็นคนเจ้าสำราญ พอไปถึงเมืองเจี้ยนคังก็เหมือนปลากระดี่ได้น้ำ เมืองหลวงนั้นรุ่งเรือง ทั้งของกิน ของใช้ ผู้คน ล้วนงดงามเลิศเลอไปเสียหมด เทียบกับเจียงโจวแล้ว ที่นั่นช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว เขาจึงลืมเรื่องแต่งงานไปเสียสนิท ไม่คิดอยากแต่งงานให้โดนผูกมัดตั้งแต่อายุยังน้อย จดหมายจากทางบ้านที่ส่งมาเร่งรัดให้แต่งงาน เขาก็เอาแต่บ่ายเบี่ยง ผ่านไปหนึ่งปี เขาก็อ้างว่ากำลังเตรียมตัวต้อนรับหมิงหยวนที่กำลังจะเดินทางไปเมืองหลวง กระทั่งหมิงหลานเขียนจดหมายมาหาด้วยตัวเอง สั่งให้เขากลับบ้านในปีหน้า หมิงเยี่ยจึงยอมตกลงอย่างเสียมิได้ โดยไม่คิดว่าจะเกิดสงครามครั้งใหญ่และขาดการติดต่อไป เรื่องแต่งงานจึงเงียบหายไป หมิงเยี่ยเองก็ลืมเรื่องนี้ไปนานแล้ว

        ฉะนั้นตอนนี้ เขาถึงถูกตามล่า

        -----