พ่อเพื่อนแอบร้าย (เล่ม 2)

    บทที่ 4




          “นี่ตาแก่ ฉันทำงานที่นี่หลายปีแล้วนะ ทำไมฉันจะเข้าไปไม่ได้!”

          “ลุงพึ่งมาทำงานครับ จะไปรู้จักหนูได้ยังไง”

          “อ๊ายย แต่ฉันสายแล้วนะ!”

          “ไหนล่ะบัตรพนักงานของหนู”

          “ฉัน….ฉันลืมน่ะสิถามได้ แล้วทำไมคนอย่างฉันต้องใช้บัตรพวกนั้นด้วย รีบปล่อยให้ฉันเข้าไปซักที!”

          “ลืมก็รีบกลับไปเอาเถอะหนู ลุงปล่อยให้เข้าไม่ได้หรอก”

          “ลุงจะบ้าหรอ!”

          เสียงหวีดร้องดังขึ้นทีละนิดเมื่อร่างสูงเดินเข้าไปใกล้ๆสถานการณ์ กรจ้องมองเรือนร่างเว้าโค้งในชุดพนักงานออฟพิศรัดรูป กระโปรงที่บั้นท้ายของเธอสั้นเกินกว่าจะใส่มาทำงานได้ แถมเสื้อยังฉูดฉาดรัดเอวจนรู้สึกหายใจไม่ออก เรือนผมสีดำคลับสยายไปมา...แต่ยิ่งเข้าไปใกล้...ร่างสูงก็ยิ่งรู้สึกคุ้นหูน้ำเสียงนั้นทุกที แถมหุ่นของเธอ....

          “แอลลี่ หยุดได้แล้ว”

          “อ๊ะ หัวหน้าคะ ช่วยบอกตาลุงคนนี้ปล่อยหนูเข้าไปทำงานในบริษัทซักที เห็นมั้ย ฉันบอกลุงแล้วว่าฉันทำงานที่นี่!”

            แอลลี่ตวาดเสียงใส่ลุงรปภ.ราวกับผู้ชนะ เธอกอดอกด้วยความไม่พอใจ พร้อมกับถือกระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงไว้ในมือ ร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านหลังจ้องมองไปที่กระเป๋าใบนั้น ก่อนที่เขาจะมั่นใจว่าผู้หญิงตรงหน้าคือคนที่เขาอยากจะจับเธอฟาดสั่งสอนมาตลอดสามปี!

          “พอได้แล้ว” เสียงเข้มกล่าวขึ้น...

          เมื่อแอลลี่ได้ยินเช่นนั้น เธอก็รีบหันร่างเตรียมพร้อมจะเถียงกลับ แต่ทันทีที่ได้ปะทะกับใบหน้าคมเข้ม น้ำเสียงแหลมลึกก็ถูกกลืนลงคอ ดวงตากลมโตจ้องมองชายตรงหน้าตาไม่กระพริบ ก่อนที่มือจะกำกระเป๋าแบรนด์เนมของตัวเองไว้แน่น...

          “เอ่อ คุณกรครับ นี่....”   

          “……ป๋า”

          แอลลี่เอ่ยขึ้นมาเบาๆ พร้อมกับจ้องไปยังร่างสูง จากผู้หญิงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานตอนนี้กลับกลายเป็๲ลูกไก่ตัวน้อยในกำมือ สายตาคมจ้องมองเรือนร่างอวบอิ่มที่หายหน้าไปนานสามปีก่อนจะยิ้มมุมปากด้วยความชอบใจ...

          เขาคิดถูกจริงๆที่ตัดสินใจย้ายมาที่นี่...

          ภายในห้องผู้บริหารทำงานเงียบงัน...หลังจากที่กรได้รับรู้ว่าหญิงสาวรุ่นลูกคนนี้เป็๲เลขาของเขา มันก็ยิ่งทำให้ใบหน้าคุณพ่อพอใจมากขึ้นไปอีก ผิดกับร่างระหงที่นั่งอยู่ตรงหน้า เธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตามองตักของตัวเอง หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็๲จังหวะ การได้เจอหน้าชายคนนี้ในรอบสามปี ดูเหมือนจะไม่ใช่เ๱ื่๵๹ที่ดีสำหรับเธอซักเท่าไหร่...

          “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

          “……ค่ะ”

          “ที่แท้ก็มาซ่อนตัวอยู่แถวนี้นี่เอง”

           “…..”

          แอลลี่ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เธอพ่นลมหายใจออกมาเป็๞๰่๭๫ๆ ส่วนสายตาของร่างสูงที่ลุกขึ้นจากเก้าอี้นวมก็จ้องเธอไม่หยุด ไม่มีอะไรในร่างกายของเธอเปลี่ยนไปเลย โดยเฉพาะหน้าอกลูกใหญ่ในเสื้อเชิ้ตรัดแน่นสีฉูดฉาด แม้การแต่งตัวจะเป็๞ผู้ใหญ่ขึ้น...แต่ความสั้นและความบางของเนื้อผ้าก็ยังเป็๞ตัวของเธออยู่วันยังค่ำ...