โคลัมบัส แคลนนี้มีเฮ

        “พวกเราบุก !”        เฮ….        สมาชิกแคลนโคลัมบัสทั้งสี่สิบคนวิ่งดาหน้าเข้าหาเควตซัลโคแอตลัสโดยปราศจากความกลัว เควตซัลโคแอตลัสคือไดโนเสาร์ระดับโหดที่สุดตัวหนึ่งในเกาะ และตอนนี้มันก็กำลังอยู่ในวงล้อมของมนุษย์มากมาย        “เชฟ ๆ ถอยไปอยู่ข้างหลังพวกหน้าไม้”        “นักล่าลุยเข้าไปก่อนเลย เดี๋ยวตาม”        “หมอ ! ไปรักษาพวกสัตว์หน่อย ดูสัตว์ของแคลนเราก่อน อย่าให้มันตายนะ”        หัวหน้าแคลนสั่งการอย่างเร่งร้อน แม้เขาจะรู้ว่าสมาชิกแต่ละคนมีทักษะระดับสูงอยู่แล้ว แต่ในสถานการณ์ที่มีคนมารุมตีเควตซัลโคแอตลัสอย่างมืดฟ้ามัวดินแบบนี้ เรื่องเลวร้ายก็อาจจะเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ        “หัวหน้า ! หัวหน้า ! แคลนป่าเขียวแตกแล้ว พวกเกาหลีก็เริ่มวิ่งหนีเหมือนกัน พวกเขาเอาไม่อยู่แล้ว”        ศิลปินหนุ่มน้อยคนหนึ่งตะโกนก้อง ขณะเต้นระบำอย่างไม่หยุดยั้ง และช่วงจังหวะที่เขาหยุดร้องเพลงเพื่อตะโกนบอกหัวหน้านี้ ก็ทำให้ทั้งทีมสูญเสียแรงเสริมในการโจมตี        แกว๊ก แกว๊ก กว๊ากกก        เสียงกรีดร้องของไดโนเสาร์ตัวยักษ์นี้ช่างแสบแก้วหูเสียเหลือเกิน เควตซัลโคแอตลัสเป็นไดโนเสาร์ที่มีหัวใหญ่ คอยาว และปากยาวเหมือนนก แต่มีขาเล็ก ๆ สี่ขา และมีพังผืดยื่นออกมาเหมือนปีก ความสูงของมันนั้นสูงกว่ามนุษย์เกือบห้าเท่า มันถูกมนุษย์รุมโจมตีมานานเกือบสองวันแล้ว และมันก็ยังไม่ตาย        มันกรีดร้องอีกครั้งก่อนจะโผบินหนีขึ้นไปในอากาศ ปีกทั้งสองข้างกางออกครอบคลุมพื้นที่ยาวกว่าสิบเมตร แต่มันร่อนไปได้ไม่ไกลก็ถูกจู่โจมจากบนอากาศเสียก่อน        แกว๊ก แกว๊ก        กลุ่มมนุษย์ร้อยกว่าคนพากันขี่หลังไครโอดรากอนบินฉวัดเฉวียนไปมา ขณะยิงลูกธนูหัวเหล็กแหลมใส่เควตซัลโคแอตลัส พวกเขาคือยอดฝีมือจากแคลนคนจีน ซึ่งสามารถแยกออกจากแคลนอื่น ๆ ได้อย่างง่ายดาย เพราะพวกเขาพากันสวมชุดเกราะอย่างดีที่สุด หนาที่สุด แข็งแกร่งที่สุด และชุดของทุกคนมีสีดำมันเหมือนกันทุกคน ราวกับพวกนักรบจีนโบราณหลงยุค
        “โอ๊ย อยากมีแบบนั้นบ้าง แคลนเราเอาแบบนั้นมั่งสิ”        “หุบปากน่า รีบตามหัวหน้าไปเลย”        ชายหนุ่มร่างสูงพูดจบก็ยกหน้าไม้ขึ้นยิงไปที่ขาของเควตซัลโคแอตลัส พวกเขาต้องล่ามันให้ได้ เพราะไดโนเสาร์บินได้ระดับนี้ไม่ได้หากันได้ง่าย ๆ มันมีวัตถุดิบดีเยี่ยมมากมายอยู่ในตัว ที่รอให้มนุษย์เข้าไปเก็บเกี่ยวด้วยความยากลำบาก แต่ครั้งนี้พวกเขาโชคดีที่มีคนจากแคลนอื่น ๆ มาช่วยกันรุมฆ่ามัน ไม่ว่ามันจะฆ่ายากแค่ไหนแต่ถ้ามีคนร่วมด้วยช่วยกัน มันก็สำเร็จได้ทั้งนั้น        “หน้าไม้ ยิงอารักขาด้วย”        “ห๊ะ อะไรนะหัวหน้า”        ชายหนุ่มร่างสูงหันมองหัวหน้าแคลนอย่างไม่เข้าใจ จะให้เขาอารักขาอะไร ตอนนี้เควตซัลโคแอตลัสที่กระพือปีกอยู่บนอากาศกำลังร่อแร่เต็มที มันใกล้จะตายแล้วนี่นา        ทว่าเมื่อเขากวาดสายตาไปมองหัวหน้าของเขา เขาก็เข้าใจเรื่องราวทันที        “บัดซบ !”
        ณ กลางลำธารสายเล็กที่อยู่ใต้ตัวเควตซัลโคแอตลัสพอดี        หญิงสาวตัวเล็กที่กำลังอุ้มท้องคนหนึ่ง ยืนเด่นอยู่กลางวงล้อมของคนจากอินโดนีเซีย มือที่เปื้อนเลือดทั้งสองข้างของเธอกุมดาบโลหะยักษ์ที่มีความยาวกว่าตัวเธอเองเสียอีก         เมื่อสมาชิกแคลนโคลัมบัสเห็นว่าหัวหน้าของตนพุ่งเข้าไปรอฆ่าเควตซัลโคแอตลัส แถมยังตกอยู่ในวงล้อมเช่นนั้น ทุกคนก็กรูกันเข้าไปช่วย จากนั้นไม่นานคนในชุดเกราะสีชมพูสดใสก็มารวมตัวกันอยู่ตรงกลางลำธาร        “มึงจะเอาเหรอ ย๊ากกก”        ชายที่ถูกเรียกว่าเชฟ ยกกระทะเหล็กขนาดใหญ่ขึ้นฟาดหัวคนจากแคลนอินโดนีเซีย หรือถ้าเขาเป็นคนมาจากแคลนอื่น เชฟก็ไม่สนใจแล้ว นาทีนี้ใครดาหน้าเข้ามาพร้อมอาวุธก็นับว่าเป็นศัตรูทั้งหมด        “หัวหน้าฆ่ามัน !”        หญิงสาวตัวสูงคนหนึ่งขี่ทีเร็กซ์เข้ามาช่วยสกัดคนจากแคลนเกาหลี แม้เธอและสัตว์ขี่ของเธอจะบาดเจ็บหนักมาก แต่เธอก็ยังยืนหยัดต่อสู้ ยิ่งเควตซัลโคแอตลัสใกล้ตาย มนุษย์ก็ยิ่งฆ่ากันเองมากขึ้นเรื่อย ๆ การแย่งชิงทรัพยากรแบบนี้คงเป็นวัฏจักรที่วนเวียนไม่สิ้นสุดในเผ่าพันธุ์มนุษยชาติ        ตึง !        เควตซัลโคแอตลัสตกลงมาสิ้นใจบนพื้นพอดี สายน้ำที่ผสมไปด้วยเลือดสาดกระเซ็นออกไปทั่วบริเวณ แล้วคนจากทุกแคลนก็เฮโลกันเข้าไปแย่งชิงตัดชิ้นส่วนของไดโนเสาร์ยักษ์อย่างไม่รีรอ         นักล่าร่างเล็กคนหนึ่งของแคลนโคลัมบัสร่วมมือกับนักล่าอีกคนที่มาจากแคลนไทยด้วยกัน เจาะทะลวงท้องของเควตซัลโคแอตลัสเพื่อเข้าไปตัดเอาหัวใจของมันมาเป็นส่วนแรก ส่วนนักล่าจากอินโดนีเชียหลาย ๆ แคลนก็พากันแย่งแล่กระดูกอย่างเอาเป็นเอาตาย สำหรับชิ้นส่วนหัวและปากยาวอันเป็นจุดสำคัญนั้นก็กำลังถูกคนจากญี่ปุ่นรวมตัวกันเฉือนตัดอยู่ เป็นเรื่องยากมากที่แคลนคนไทยจะฝ่าเข้าไปแย่งวัตถุดิบมาได้
        ฟิ้ว ! ฟิ้ว ! ฟิ้ว ! ฟิ้ว !        “โอ๊ย !”        “หนีเร็ว !”        “ฟักยู !”        “โก โก เก็ทอะเว”        “ไท้ชุ่ย !”        “ลาดรี !”        แม้จะมีเสียงตะโกนโหวกเหวกดังเซ็งแซ่ในหลายภาษา แต่ก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่ทำได้แค่ยืนอ้าปากค้าง สองขาแข็งทื่อ ในขณะที่บางคนยังมัวแต่นั่งตัดเฉือนชิ้นเนื้ออยู่โดยไม่สนใจบรรยากาศรอบข้าง        “เวรแล้วหัวหน้า พวกเราถูกล้อม”        หญิงสาวท้องแก่ที่ถูกเรียกว่าหัวหน้า หันไปตามเสียงอึกทึก แล้วเธอก็เห็นไดโนเสาร์ขนาดมหึมาหลายตัวกำลังคืบคลานใกล้เข้ามา การตายของเควตซัลโคแอตลัส ไม่เพียงเรียกความสนใจจากมนุษย์ แต่ก็เรียกไดโนเสาร์นักล่าอีกหลากหลายสายพันธุ์มาเป็นจำนวนมากที่สนใจในซากเควตซัลโคแอตลัส นี้เช่นกัน        หญิงสาวหันไปหรี่ตามองซากเควตซัลโคแอตลัส แล้วก็หันมาสบตาสมาชิกในแคลนด้วยดวงตามุ่งมั่นแข็งกร้าว         “ทุกคนพร้อมมั้ย”        ทุกคนหันมาพยักหน้าให้แก่กันอย่างไม่มีข้อกังขาในหัวใจ ก่อนจะเปล่งเสียงห้าวหาญออกมาพร้อมกัน        “พร้อม !”        หัวหน้าสาวยิ้มมุมปากอย่างพอใจ เธอตัดใจจากซากเควตซัลโคแอตลัสแล้ว นาทีนี้มีสิ่งสำคัญกว่าให้รับมือ        “ดี ไปพวกเรา ตัวใครตัวมัน วิ่งงง !”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทนำ

นิยายแนะนำ

โคลัมบัส แคลนนี้มีเฮ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทนำ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้