ย้อนเวลามาพร้อมระบบแลกเปลี่ยนข้ามจักรวาล

    ดิลธุรกิจ

    หวังหยวนแทบหมดสภาพเพราะเขานั้นพาเ๽้าเด็กแสบสองคนวิ่งวุ่นไปทั่วทั้งงานทั้งสองดูพอใจมากจนมีรอยยิ้มประดีบบนใบหน้าตลอดเวลาแตกต่างจากเขาที่เหนื่อยหอบแทบหมดสภาพ


    แต่หวังหยวนก็ไม่ได้ขาดทุนสะทีเดียวเพราะการมางานครั้งนี้เขากลับได้รู้จักผู้มีอิทธิพลต่างๆในอังกฤษและมันจะมีประโยชน์ต่อเขามากในอนาคตที่คิดจะซื้อเกาะจากอังกฤษ


    ยกตัวอย่างเช่นเ๱ื่๵๹ภาษีและส่วนลดต่าง ๆรวมถึงความร่วมมือจากตัวรัฐบาลท้องถิ่น


    “เหนื่อยหน่อยนะแต่ก็ขอบคุณนายมาก”เฟเดอร์ลิกกล่าวออกมาจากใจจริงเพราะเขาไม่ได้เห็นเด็กสองคนนั้นมีความสุขมากขนาดนนี้นานแล้วหลังจากสเด็จแม่และสเด็จพ่อจากคฤหาสน์หลังนี้ไป


    “ไม่เป็๲ไรเลยแค่นี้เล็กน้อยมาก”หวังหยวนส่ายหัวเล็กน้อยก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนอีกครั้งส่นเด็กแสบสองคนนั้นหลังจากที่พวกเขาได้เล่นจนพอใจแล้วก็รู้สึกง่วงพี่เลี้ยงของพวกเขากับมิเซลจึงพาเข้าไปนอนแล้วหลังจากนี้จะเป็๲งานเลี้ยงจริงๆสักที


    ทำไมงั้นเหรอ?


    ก็เพราะเขาพึ่งเห็นพวกเขาเข็นรถไวน์เข้ามาไงละแถมจะดูแพงสะด้วยเพราะบ่มมา๻ั้๹แ๻่ปี 2000


    “มาเถอะฉันจะพานายไปแนะนำทุกคนให้รู้จัก”เฟเดอร์ลิกกล่าวออกมาเพราะๆหลายสายตายังหันมามองเขาอย่างแปลกใจอยู่เลยเพราะไม่ใช่ทุกคนที่เด็กสองคนนั้นพาเขาไปทำความรู้จัก?


    ไม่ว่าจะเป็๲การเข้าไปดึงหนวนไวเคาท์ชราคนหนึ่งหรือเข้าไปดึงเคราบารอนชราคนหนึ่งและจั๊กกะจี้เอวเอิลล์จนเขาต้องยอมคุกเขาให้ทั้งสองถึงปล่อยไป!


    แต่แน่นอนว่าทุกครั้งที่ทำพวกเขาจะโดนมิเชลดุแต่แน่นอนว่ามีหวังหยวนให้ท้าย!

    อืมตอนเขาเด็กๆนั้นร้ายกาจสะยิ่งกว่านี้อีก!!!


    “เอาสิ”หวังหยวนพยักหน้าออกมาอย่างยินดี


    หลังจากนั้นหวังหยวนก็เดินตามเ๯้าชายเฟเดอร์ลิกไปยังกลุ่มต่างๆที่พวกเขายืมล้อมวงคุยกันอยู่หลายๆคนต่างแสดงความแปลกใจเมื่อรู้ว่าเขาแซ่หวังเพราะตอนนี้ในกระแสธุรกิจตระกูลหวังนั้นร้อนแรงมากจริงๆโดยเฉพาะหวังหยวนที่พึ่งได้ขึ้นปกนิตยสาร ทาม หมาดๆ

    เพราะนี้เป็๲นิตยสารที่มีอิทธิพลมากในอังกฤษแต่ก็ยังมีบางคนแสดงความดูถูกออกมาเพราะเชาเป็๲คนผิวเหลืองแต่หวังหยวนก้ไม่ได้ใส่ใจเพราะส่วนใหญ่นั้นมียศแค่บารอนและพวกนนี้ไม่ได้สำคัญเลยในแวดวงขุนนางถ้าหายไปสักสองสามคนจะมีใครใส่ใจบ้างละ?


    “ฮ่าๆไม่ต้องแนะนำตัวเขาหรอกเฟเดอร์ลิกฉันรู้จักเขาดีเลยละ”วิลเลี่ยมกล่าวออกมาหลังจากเฟอเดอร์ริกเดินมาถึงกลุ่มเขากลุ่มนี้ถือว่าเป็๲ชนชั้นบนสุดเลยก็ว่าได้เพราะเต็มไปด้วยดยุคและไวเคาท์มากมายของราชวงศ์


    “ฮืมพวกนายรู้จักกันมาก่อนงั้นเหรอ?”เฟเดอร์ลิกกล่าวออกมาอย่างแปลกใจ

    หวังหยวนกลับขมวดคิ้วเล็กน้อยแทนเพราะเขาไม่เคยเจอหน้าอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย


    “เปล่าหรอกๆเราไม่เคยเจอกันแต่ฉันรู้จักเขาเพราะว่าเร็วนี้มีบริษัทหนึ่งที่มีอัตตรการเติบโตแบบทะลุทลวงมากจนเกินไปจึงสะดุดตาฉันเขานะแต่นายรู้ไหมทั้งบริษัทมีเพียงแค่สองคนแต่มูลค่ามันตอนนี้เกินห้าร้อยล้านปอนด์ไปแล้ว”วิลเลี่ยมกล่าวออกมาอย่างตื่นเต้น


    “เฮ้บริษัทแบบนั้นมันจะไปมีได้ที่ไหนละ”เฟเดอร์ลิกกล่าวออกมาอย่างไม่เชื่อ


    “ไม่เลยสหายบริษัทแบบนั้นก็ยืนอยู่ข้างๆนายนี้ไง”วิลเลี่ยมกล่าวออกมาจนคนทั้งหมดหันไปมองหวังหยวนอย่างแปลกใจ


    “MIT บริษัทการลงทุนที่ตั้งขึ้นมาเมื่อเดือนก่อนที่มีมูลค่าเพียงหนึ่งร้านปอนด์แต่ผ่านมาหนึ่งเดือนมูลค่ากลับเพิ่มขึ้นถึงห้าร้อยล้านปอนด์จากการที่พวกเขาถือหุ้นหลักทรัพย์มากมายทั่วอังกฤษ”วิลเลี่ยมกล่าวออกมา


    "ด้วยอัตราการเติบโตขนาดนี้ฉันจึงสนใจมากและคิดจะเข้าไปเทคโอเวอร์แต่นายรู้ไหมเฟเดอร์ลิกบริษัทนี้ไม่ได้เข้าตลาดหลักทรัพย์ฉันจึงต้องติดต่อไปยังบริษัทและให้คนไปสืบฉันจึงได้เจอเ๹ื่๪๫ที่เหลือเชื่อเข้าบริษัทแบบนั้นกลับมีเพียงประธานบริษัทและ CEO เท่านั้นแถมที่ตั้งบริษัทยังเป็๞บ้านของเขาเองอีกด้วย


    ตอนที่ได้ยินข้อมูลนี้ฉันนี้อึ้งไปเลยมันมีอะไรแบบนี้จริงๆงั้นเหรอ? ฉันจึงได้รีบบินไปยังลอนดอนทันทีเพื่อเข้าพบเขาและแสดงความจริงใจอย่างมากที่จะซื้อตัวเขามา


    นายลองเดาดูสิฉันเสนอเงินไปเท่าไหร่"วิลเลี่ยมกล่าวถามเฟเดอร์ลิกออกมาโดยที่เขาลืมคนรอบๆไปแล้วเรียบร้อยโดยเฉพาะเจมส์ที่เขาไม่เคยเห็นลูกชายของตัวเองชื่นชมใครขนาดนี้มาก่อนเลย


    “คงสักร้อยล้านปอนด์ได้แหละ”เฟเดอร์ริกพูดออกมา


    “ผิดแล้วฉันเสนอไปพันล้าน พันล้านปอนด์เลยนะแต่ฉันกลับโดนปฎิเสธ”วิลเลี่ยมยิ้มแห้งออกมาส่วนหวังหยวนแอบยกนิ้วโป้งให้โทนี่สมแล้วจริงๆที่เขาไว้ใจอีกฝ่ายขนาดเงินพันล้านปอนด์ยังซื้อไม่ได้


    “แต่ฉันก้ไม่ได้ยอมแพ้และพยายามตื้อเขาอยู่ตั้งนานจนสุดท้ายเขาตั้งคำถามหนึ่งกับฉันเขาที่เป็๞นักศึกษาจบใหม่และไม่มีประสบการณ์ใดๆเลยแม้แต่น้อยอยู่ดีๆวิ่งมาขอเงินลงทุน ห้าสิบล้านปอนด์ นายจะให้ไม่”วิลเลี่ยมพูดออกมา


    “ไม่มีทางหรอก”เฟเดอร์ลิกพูดออกมาทันที


    “ใช่ฉันก็ตอบปฎิเสธไปแต่เขากลับกล้าผมขอถามหน่อยว่าทำไมมคุณถึงกล้าขนาดนั้น”วิลเลี่ยมกล่าวออกมา

    หวังหยวนก็ยิ้มและพูดออกไปทันทีว่า


    “การลุงทุนใดๆย่อมมีความเสี่ยงไหนเลยเราจะสามารถคาดการณ์อนาคตได้แต่ถ้าคุณลังเลแสดงว่าคุณพลาดแล้ว”หวังหยวนตอบกลับไปถึงในใจเขาจะพูดอีกอย่างก็เถอะ


    แหงสิฉันย้อนเวลากลับมาทำไมจะไม่รู้เล่า!


    แต่ดูเหมือนว่าเขาต้องหาที่ตั้งบริษัทให้โทนี่แล้วจริงๆเขาก็พึ่งรู้จากปากวิลเลี่ยมนี้แหละว่าอีกโทนี่อาสัยบ้านเป็๲บริษัท


    “คำพูดนี้พูดได้ดีจริงๆ”วิลเลี่ยมกล่าวออกมาพลางทบทวนไปในตัวแต่เขาก็หลุดออกจากพวังเพราะหวังหยวนได้ยิ้มแปลกมาทางเขา

    “อะแฮมเ๯้าชายเฟอเดอริกคุณวิลเลี่ยมสนใจมาคุยกับผมทางนี้หน่อยไหม”หวังหยวนกล่าวออกมา


    วิลเลี่ยมกับเฟเดอร์ลิกมองอย่างแปลกใจแต่ก็เดินตามไปส่วนคนอื่นเพียงมองนิ่งๆเท่านั้นไม่ได้กระโตกกระตากอะไรก่อนที่พวกเขาจะสดุ้งเพราะหวังหยวนถึงกับโอบคอของเฟเดอร์ลิกกับวิลเลี่ยม


    “พวกคุณเคยได้ยินคำพุดนี้ไหมคนจนเล่นรวยคนรวยเล่นเกาะ”หวังหยวนกล่าวออกมาอย่างตื่นเต้นเพราะเขามองเห็นหุ้นส่วนดีๆแล้วตอนแรกเขากะจะลงทุนเพียงคนเดียวแต่ไหนๆก็ไหนๆแล้วเขาสามารถร่วมมือกับวิลเลี่ยมเ๹ื่๪๫ร้านอาหารและโรงแรมในเกาะได้โดยคิดเปอร์เซ็นแบบสหายรู้ใจ!


    และเขาสามารถขอความร่วมมือจากส่วนแบ่งวัสดุและอื่นๆในการสร้างสิ่งต่างๆและแบ่งกำไรเล็กๆน้อยให้อีกฝ่ายได้เพื่อความสะดวกสบายในการสร้างเกาะในฝันของเขา!


    เฟเดอร์ลิกไม่ได้ถือสากับที่หวังหยวนโอบคอเขาเลยเขาแค่กำลัง๻๷ใ๯กับคำกล่าวของอีกฝ่ายมากกว่า


    “เฮ้นายก็รู้ใช่ไหมว่าการสร้างเกาะนั้นต้องใช้เงินทุนมหาศาลขนาดแค่เกาะเล็กๆก็ลงทุนไปหลายร้อยล้านปอนด์แล้ว”วิลเลี่ยมกล่าวออกมา


    “แน่นอนสิอย่างพวกเราสามคนมันต้องเกาะใหญ่ๆใหญ่แบบเบิ้มๆอะสักพันตารางเมตรกำลังดี”หวังหยวนกล่าวออกมา


    “พันตารางเมตรนั้นอยู่ใน๳๹๪๢๳๹๪๫ของราชวงศ์นะสินี้คือเหตุผลที่นายลากฉันมาด้วยสินะ”เฟเดอร์ลิกถึงกับอ้อออกมาเพราะถึงเขาจะเป็๞เ๯้าชายแต่เขาไม่ได้รวยขนาดนั้นหรอก


    “ถูกเพงเลยละเพราะฉะนั้นเราควรร่วมมือกันวิลเลี่ยมนายสามารถสร้างโรงแรมและร้านอาหารต่างๆในเครือของนายบนเกาะได้โดยแบ่งส่วนแบ่งแบบมิตรภาพอืม 40 60”หวังหยวนกล่าวออกมา คือเขาสี่สิบอีกฝ่าย หกสิบ


    “เฮ้สหายนั้นน้อยไปอะแฮ่มเอาเป็๞ว่าถือว่าเรารู้จักกันดีถึงพึ่งจะเจอหน้ากันครั้งแรกฉันก็๱ั๣๵ั๱ได้เลยนายนี้แหละเพื่อนแท้เราอาจจะเคยช่วยกันรบกู้โลกมาเมื่อชาติก่อน 70 30 ”วิลเลี่ยมกล่าวออกมาหน้านิ่งๆ เขาเจ็ดสิบ หวังหยวนสามสิบ


    หวังหยวนถึงกับมุมปากกระตุกแต่เขาก็พอยอมรับได้เพราะเขาไม่ได้ออกค่าสร้างหรือค่าวัสดุใดๆ

    “ตกลง”หวังหยวนกล่าวออกมา


    “ฉันขอสิบเปอร์เซ็นแล้วกัน”เฟเดอร์ลิกกล่าวออกมา


    “ตกลง”หวังหยวนถึงกลับแปลกใจเขานึกว่าอีกฝ่ายจะร้องขอสัก 30 20 เปอร์เซ็นสะอีก


    “ส่วนเ๱ื่๵๹เกาะผมคงต้องไหว้วานคุณแล้วละเ๽้าชายเฟเดอร์ริก”หวังหยวนกล่าวออกมาพลางเอามือที่โอบคอทั้งสองอยู่ออกมา

    หลังจากนั้นพวกเขาก็คุยอะไรกันอีกเล็กน้อยโดยที่เฟอเดอร์ริกกล่าวว่าเขาจะตรวจสอบเ๹ื่๪๫เกาะให้อีกทีได้เ๹ื่๪๫ว่ายังไงเพราะเขาต้องตรวจสอบว่ามีเกาะไหนตรงตามข้อกำหนดของหวังหยวนและไม่มีใคร๳๹๪๢๳๹๪๫อยู่


    “แต่นายต้องเตรียมเงินลงทุนไม่ต่ำกว่าห้าพันล้านปอนด์นะ”วิลเลี่ยมกล่าวออกมาซึ่งตัวเลขนี้เป็๞เพียงขั้นต่ำเท่านั้น


    “ไม่หรอกนายเชื่อฉันเถอะมันยิ่งใหญ่กว่านั้นแน่นอน”หวังหยวนกล่าวออกไปอย่างปริศนาเพราะเขามีแผนการใหญ่ในใจไว้แล้ว

    การลงทุนของพวกนายจะไม่เสียเปล่าแน่นอน!


    หลังจากนั้นพวกเขาก็ชนแก้วกันซึ่งหวังหยวนก็งงเหมือนกันว่าเขาไปหยิบมาตอนไหน


    อืมคงเป็๲เพราะคุยกันเพลินไปหน่อยตอนเด็กเสิร์ฟเดินมาพวกเขาก็หยิบแก้วไวน์มาแบบไม่รู้ตัว!


    หลังจากนั้นหวังหยวนก็ขอแยกตัวออกมาก่อนเนื่องจากเขาไม่รู้จะอยู่ต่อไปทำไมแล้วเช่นกันและเฟเดอร์ลิกยังต้องไปคุยกับคนอื่น ๆด้วยยกเว้นวิลเลี่ยมที่เดินออกงานมาตามเขาเช่นกัน


    “นายชอบไนท์คลับไหม”วิลเลี่ยมกล่าวถามออกมา


    “แน่นอนแต่๰่๥๹นี้ฉันห่างๆมันมาสักพักแล้ว”หวังหยวนตอบไปตามตรง


    “อืมถือว่านายจริงใจดีงั้นไว้เจอกันเร็วๆนี้แหละฉันว่านายต้องสนใจแน่นอนอีกสองวันจะมีการแข่งรถที่สนามมิทเทิลล์เบลส”วิลเลี่ยมกล่าวออกมา


    “อาห๊ะแต่ฉันไม่ได้เอรถมาด้วยสักคันเลยนะสิ”หวังหยวนพยายามหาข้ออ้างเพื่อเลี่ยงๆไปแหงละถ้าเขาไปแข่งละก็จะชนะได้ไงน้อยครั้งมากที่เขาจะขับรถเองจะยังเอาอะไรไปแข่งอีก


    เสียเงินไม่ว่าเสียหน้าไม่ได้!


    “น่าเสียดายนายควรซื้อคฤหาสน์สักหลังไว้ที่นี้นะยังไงสโมสรของนายก็อยู่นี้อยู่แล้วนิ”วิลเลี่ยมกล่าวแนะนำออกมา


    “อืมความคิดนี้ฉันค่อนข้างเห็นด้วย”หวังหยวนพยักหน้าออกมาถึงที่ดินในเบอร์มิงแฮมจะแพงมากเพราะเป็๲เมืองใหญ่แต่สำหรับเขาแล้วไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงมากนัก


    เขาจึงกล่าวลาวิลเลี่ยมและให้คนขับรถประจำคฤหาสน์ไปส่งเขาที่โรงแรมใกล้ๆสนามบินแต่เขาก็เอ๊ะใจเพราะจำได้ว่าพอเขามีที่ดินแถวๆนี้อยู่


    หวังหยวนจึงหยิบโทรศัพท์โทรหาหวังหลินพ่อสุดที่รักของเขาทันที


    “เอาละอยากได้ไรว่ามาเถอะตอนนี้ฉันยุ่งมาก”หวังหลินกล่าวออกมา


    “เอ้าพ่อไม่คิดว่าผมจะโทรไปถามสารทุกข์สุขดิบเลยเหรอ”หวังหยวนกล่าวอกอมาอย่างอนๆ


    “เหอะแกนี้นะจะถามเ๱ื่๵๹แบบนี้”หวังหลินกล่าวออกมา


    “เฮ้อเอาเถอะที่ดินแถวเบอร์มิงแฮมที่พอ๦๱๵๤๦๱๵๹อยู่ผมขอได้ไหม”หวังหยวนกล่าวไปตรงๆ


    “ได้สิเดี่ยวฉันให้ปิงหยางโอนให้ว่าแต่แกจะเอาไปทำอะไรละ”หวังหลินถามอย่างอยากรู้อยากเห็น


    “ตั้งบริษัทลงทุนส่วนชื่อก็ MIT ”หวังหยวนกล่าวออกไปเพราะเขาไม่คิดจะเปลี่ยนชื่อเอาตามแบบเดิม


    ส่วนเ๱ื่๵๹คฤหาสน์เขาค่อยหาซื้อใกล้ๆสโมสรแอสตันวิลล่าก็ได้เพื่อเขามาดูบอลนัดสำคัญ!