โฮปเดินตามมาส่งทาโร่อาชินัดกับทาโร่หน้าห้างพราะี้เีเข้ามาหาที่จอดรถ
“คุณโฮป ส่งแค่นี้ก็พอครับ เดี๋ยวผมเดินไปเอง ข้างนอกอากาศร้อน”ทาโร่หันมาบอกโฮปเมื่อใกล้ถึงประตูทางออก
“ไม่เป็ไร ฉันไปส่ง”
“คุณโฮปครับ” ทาโร่ยืนนิ่งมองหน้าเขา
โฮปก้มมามองหน้าทาโร่ “ว่าไง”
ทาโร่เดินเข้าไปกอดโฮปแนบหน้าลงบนอกกว้างของเขา ถ่ายเทพลังไกด์คลาสบีให้ กระแสเหมือนน้ำอุ่น ไหลลื่นนุ่มนวล
โฮปมองผมสีน้ำตาลเข้มที่แนบอยู่กับอกของเขาทาโร่ตัวน้อย สูงแค่คางของเขาเท่านั้นเอง
โฮปกลัวว่าเครื่องที่ข้อมือจะช็อตเขาแต่ก็ไม่ช็อต
โฮปยกมือลูบหัวทาโร่ครู่หนึ่งทาโร่ก็ผละออก
“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างในวันนี้นะครับ” ทาโร่เงยหน้ามายิ้มให้โฮปสีหน้าดีขึ้น ก้มหัวให้โฮปเล็กน้อยและหันหลังเดินออกจากประตูไป
โฮปมองตามหลังคนตัวบางใจเต้นตึกตัก
ใจเต้นเหรอ ใจเต้นทำไมกัน
โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของโฮปสั่นขึ้นเขาหยิบออกมาดู พอเห็นชื่อที่หน้าจอ ก็กดรับสายและกรอกเสียงลงไป “ไอ้มีล!”
ทาโร่เดินมาขึ้นรถกลางเก่ากลางใหม่ของอาชิบ้านของอาชิฐานะดีแต่พ่อของเขาเป็คนรู้จักใช้เงินจึงยกรถคันเก่าให้ลูกชายใช้ไปก่อนเรียนจบค่อยหาซื้อให้ใหม่
“หายไปไหนมาวะทาโร่ เมื่อวานนัดทำโปรเจคเลยล่มเพราะขาดนายเนี่ย” อาชิต่อว่าทันทีที่ทาโร่ปิดประตูรถ
“อืม ขอโทษพอดีมีเื่นิดหน่อย”
“เื่อะไรพี่ชายนายหรือเปล่า”
“….”
“ทะเลาะกันเหรอ” อาชิเดาและชำเลืองมองหน้าเพื่อนสลับกับมองถนน“มีอะไรเล่าให้กูฟังได้นะ”
“อืม”ทาโร่ตอบเพียงแค่นั้นและหันหน้ามองออกไปนอกรถ
โฮปกลับมาที่โรงพยาบาลเดินดุ่มๆ ตรงไปที่ห้องทำงานของดามีล
ดามีลลุกออกจากเก้าอี้ไม่ทันจึงถูกโฮปยันแขนคร่อมตัวกักเขาเอาไว้บนเก้าอี้ และใช้ตาสีแดงจ้องดามีลเขม็งดามีลยิ้มประจบเอาใจ
“ไม่คิดว่าบอสจะมาถึงเร็วขนาดนี้ ผมเลยไม่ได้ชงกาแฟต้อนรับเลยครับ”
โฮปยกข้อมือที่มีเครื่องรับสัญญาณพลังไกด์ชูขึ้นตรงหน้าดามีล “นี่นายเป็เพื่อนฉันจริงหรือเปล่าวะไอ้หมอ รู้ไหมมันโคตรเจ็บ”
ดามีลยิ้มแหะๆ“เจ็บใจที่ไม่บอกเหรอ”
“เจ็บแขนกูนี่แหละไอ้หมอเวร!”
“พูดจาหยาบคาย ใจร้ายจัง”ดามีลทำท่าปาดน้ำตา
“อย่ามากระแดะ เอาออกเดี๋ยวนี้เลย” โฮปยื่นแขนให้ดามีลเอาเครื่องออกเพราะเขาลองทุกอย่างแล้วก็เอาออกไม่ได้
“จะเอาออกทำไมล่ะ แล้วถ้าพลังไกด์ของทาโร่โอเวอร์โฟลวขึ้นมาอีกนายจะรู้ได้ยังไง”
โฮปยื่นหน้าเข้าไปหาดามีล“พลังของฉันเต็มเปี่ยมขนาดนี้ ไม่้าพลังจากไกด์ที่ไหนอีกแล้ว ไม่เชื่อก็ลองดู”
โฮปประกบปากกับดามีลทันทีทั้งสองคนผลัดเปลี่ยนกันเค้นคลึงริมฝีปากอยู่ครู่หนึ่ง แล้วโฮปก็ถอยออกมา
“เห็นไหม พลังของนายไม่ลด พลังของฉันไม่เพิ่มระหว่างไกด์ดิ้งไม่มีปฏิกริยาพลังไกด์ใดๆ ส่งมาทั้งนั้น ฉันไม่ต้องไกด์ดิ้งอีกแล้วการเห็นนิมิตก็คุณภาพระดับ HD เรานี่มันโคตรเทพจริงๆ”โฮปยืนยิ้มร่าอารมณ์ดี ดามีลนั่งพิงพนักเก้าอี้มองเขาอย่างเหนื่อยใจ
“สรุปว่า ที่ทำดีกับเด็กมันเนี่ย เพราะอยากได้พลังเค้า” ดามีล มองโฮปสีหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็จริงจัง
โฮปยักไหล่ “สมัยนี้ ใครบ้างไม่้าผลประโยชน์”
ดามีลพยักหน้าและถอนใจหยิบรีโมทมาปลดล็อกอุปกรณ์ให้ โฮปถูข้อมือตัวเองอย่างรู้สึกโล่งอก
ดามีลเก็บเครื่องรับสัญญาณใส่กระเป๋าเสื้อ“นี่ โฮป เราขอยกเลิกคำพูดที่บอกว่านายคือ สตีฟ โรเจอร์ นะที่จริงนายมันเป็ไอ้มันม่วงธานอสว่ะ”
ดามีลหยิบแฟ้มคนไข้และเดินออกไปจากห้องก่อนปิดประตูก็พึมพำให้โฮปได้ยิน “ไอ้เลว”
“ไม่เอ่ยชื่อ ถือว่าไม่ได้ด่า” โฮปะโไล่หลังดามีลและทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาพลางมองข้อมือตนเองที่มีรอยแดงจากการถูกช็อต
ทาโร่เดินออกจากมหาวิทยาลัย่ค่ำขณะเดินกลับบ้านก็ถูกเซนติเนลสองคนฉุดเข้าซอยเปลี่ยวไร้ผู้คน
ทาโร่ถูกตบตีทำร้ายร่างกายจนบอบช้ำ และถูกบังคับไกด์ดิ้งโดยการมีความสัมพันธ์
ขณะที่เซนติเนลร่างใหญ่กำลังบังคับขืนใจทาโร่ก็ร้องไห้โหยหวน ร้องเรียกชื่อๆ หนึ่งออกมาปนกับเสียงร้องไห้
“ฮือๆๆ คุณโฮป ช่วยด้วย!”
โฮปสะดุ้งผุดลุกขึ้นมานั่งบนเตียงกลางดึกพลางหอบใจเต้นโครมครามเหมือนกับมันจะหลุดออกมาจากอก
นี่เขาฝันหรือว่านิมิตมันคืออะไรกันแน่ โฮปยกแขนข้างที่เคยคาดเครื่องรับสัญญาณไว้พลางนึกเจ็บใจที่ไม่น่าให้ดามีลถอดออกเลย เขาจะได้ดูตำแหน่งจีพีเอสได้ว่าตอนนี้ทาโร่อยู่ที่ไหน
เสียงโทรศัพท์ปลุกดามีลให้ตื่นขึ้นเขามองนาฬิกาที่บอกเวลาตีสามกว่าๆ แล้วก็มองหน้าจอพอเห็นว่าเป็ชื่อโฮปก็รับสายและด่าทันที
“พ่องตายเหรอ….”
“มีล! ตอนนี้เครื่องนั่นอยู่ที่ไหน อยู่กับนายหรือเปล่า”โฮปถามเร็วจนดามีลฟังไม่ทัน
“ฮะ อะไรนะ” ดามีลถามกลับเสียงงัวเงีย
“ไอ้เครื่องนั่นน่ะ” โฮปถอนใจ น้ำเสียงเร่งร้อน “เครื่องที่มันช็อตได้อ่ะอยู่กับนายไหม”
“อ๋อ…..” ดามีลหาว“อืม….อยู่…..”
“เออดูให้หน่อยว่าทาโร่อยู่ที่ไหน”
“อยู่ที่โรงพยาบาล”
“ฮะ!!”
“ไอ้เครื่องนั่นน่ะ มันอยู่ในห้องฉันที่โรงพยาบาล” ดามีลงึมงำตอบ
“อื้อหือ! ไอ้….ไอ้ไร้ประโยชน์!” โฮปด่าเสร็จก็วางสายดามีลขมวดคิ้วและมองโทรศัพท์ที่ตัดสัญญาณไปแล้ว
“เชี่ยไรของมันวะ”ดามีลขมวดคิ้วและส่ายหน้า
โฮปดิ้นรนหาเบอร์โทรศัพท์ของทาโร่มาจนได้เขากดเบอร์และรอสัญญาณอยู่ครู่หนึ่ง ก็มีเสียงแหบแห้งตอบกลับมา
“ครับ”
“ทาโร่หรือเปล่า”
“ใช่ครับ”
“นี่โฮปนะ นายอยู่ที่ไหนเป็อะไรหรือเปล่า”
“คุณโฮป”เสียงของทาโร่เจือความประหลาดใจ
“ใช่” โฮปรีบตอบ“นายยังสบายดีอยู่ไหม”
“สบายดีครับ…”
“วันนี้กลับบ้านตอนค่ำใช่ไหมเจอใครแปลกๆ หรือเปล่า”
“ไม่นะครับ” เสียงของทาโร่เหมือนไม่ค่อยเข้าใจ“ผมออกจากมหาวิทยาลัยตอนสี่โมงเย็นแล้วก็กลับบ้านเลยครับ ไม่ได้ไปไหน”
“อ่าว เหรอ” โฮปเกาหัวตัวเองยิกๆ ด้วยความรู้สึกเก้อเขิน “อ่า….ถ้างั้นแค่นี้นะ ไม่กวนแล้ว”
“เดี๋ยวครับคุณโฮป”ทาโร่รีบเรียกเขาเอาไว้
“หืม ว่าไง”
“ขอบคุณที่เป็ห่วงนะครับฝันดีครับคุณโฮป”
โฮปนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย“อะ….อือ….” แล้วสัญญาณของทาโร่ก็หายไป
โฮปตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่
เซนติเนลคลาสเอสระดับพลังสูงที่สุดของเซนติเนล มีความสามารถเห็นนิมิตระดับ HD แต่ฝันเลอะเทอะ!
จะเอาหน้าไปไว้ที่หนาย………เฮ้อ!
ทาโร่หลับๆตื่นๆ อยู่ค่อนคืนจนรู้สึกปวดหัว พอคุณโฮปโทรมาก็เลยตาสว่าง
ถ้าเมื่อวานไม่ได้คุณโฮปช่วยจัดการสิ่งต่างๆให้ เขาก็คงแย่ เพราะทำอะไรไม่ถูกจริงๆ
ทาโร่นึกขึ้นได้ว่าวันนี้ได้ของส่วนตัวของทาโก้กลับมาจึงเดินไปหยิบโทรศัพท์ของทาโก้ที่แบตหมดไปแล้วออกจากซองพลาสติกและนำไปเสียบชาร์จไว้กะว่าตอนเช้าจะเปิดดูข้างในว่ามีเบาะแสอะไรบ้างหรือไม่และจะนำไปให้ตำรวจตามที่ฝ่ายชันสูตรแนะนำ
“มีล! มีล!” โฮปผลักประตูห้องของดามีลเข้ามาอย่างแรง ร้องเรียกเขาเสียงลั่นดามีลเงยหน้ามองเหมือนไม่ค่อยสนใจและก้มหน้าอ่านงานบนโต๊ะต่อ
“มีไร”
โฮปยืนอยู่หน้าโต๊ะสีหน้าตื่นใ พูดตะกุกตะกัก “พลัง…..พลังนิมิตของเรา..”
ดามีลทำหน้าเบื่อ “ทำไมล่ะ”
“พลังมันเหลือระดับคลาสเอสเหมือนเดิมแล้ว พลังโอเวอร์โฟลวหายไปแล้ว!”โฮปแตกตื่น
ดามีลเอนตัวไปพิงพนักเก้าอี้แล้วถอนใจ“อือ แล้วไงล่ะ”
“ไอ้มีล!” โฮปหน้าตายุ่งเหยิง “พลังเราหายไปนะ ทำไมมันเป็อย่างนี้ล่ะ”
ดามีลยิ้มเหยียดๆ“ของที่ขโมยเค้ามา นายคิดว่ามันจะอยู่กับนายไปตลอดเหรอวะ เื่โง่ๆ นี่ฉลาดจริง”
โฮปสีหน้าสับสน งุนงง และผิดหวัง
เมื่อคืนนี้เขาใช้พลังโอเวอร์โฟลวที่ได้จากทาโร่นอนดูภาพนิมิตจากอดีตอยู่นานเป็ชั่วโมง พอตื่นขึ้นมาพลังนิมิตสั่งได้ดั่งใจก็หายไปหมดแล้ว
ดามีลลุกขึ้นจากเก้าอี้และเตรียมออกไปนอกห้องโฮปยืนดักเขาไว้ไม่ให้ไป “อธิบาย พลีส!”
“ไม่ว่างว่ะ ต้องไปแล้ว” ดามีลตีหน้าเฉยและเดินอ้อมโฮปไปแต่โฮปดึงเขามากดไว้กับกำแพง
“ไอ้โฮป ปล่อยเลย!” ดามีลดิ้นขลุกขลัก เขาเกลียดมากเลยที่โฮปชอบใช้กำลังบังคับให้เขาเปิดปากพูด
“เออ เกลียดก็พูดมาเร็วๆ ไม่งั้นจะจับไกด์ดิ้งให้พลังหมดตัวเลย”
ไอ้ควายรู้ความคิดกูอีก ดามีลถอนใจ “เออๆๆ จะบอกให้ ปล่อยได้แล้ว” ดามีลหน้ายุ่งโฮปยิ้มยียวนกวนประสาท
“พูดจบแล้วจะปล่อย”
“ฟัคยู!” ดามีลกัดฟันพูดใส่หน้าโฮป
41K
