ตอนที่ 5: รอยเท้าในวังหลวง
เช้าวันรุ่งขึ้น ลั่วหานเดินออกจากจวนโดยไม่บอกผู้ใดชุดที่นางสวมไม่ใช่ชุดหรูหราของคุณหนูแต่เป็ชุดเรียบที่ใช้สำหรับเดินทางในยามปะปนฝูงชน
อาเหมยเอ่ยท้วงด้วยเสียงหวาดกลัว
“คุณหนูจะไปไหนหรือเ้าคะ? แค่ไม่กี่วันมานี้ท่านออกจากจวนบ่อยนักจนคนอื่นเริ่มสงสัยแล้วนะเ้าคะ…”
ลั่วหานหันมายิ้มอ่อนโยน แต่ในแววตากลับเย็นเฉียบ
“ข้าต้องเข้าไปในวัง”
ประตูวังหลวงเขตต้องห้ามของคนทั่วไปแต่ลั่วหานไม่ใช่คนทั่วไปอีกต่อไปด้วยสมุดลายมือของบิดาที่เคยได้รับเกียรติจากฮ่องเต้นางสามารถใช้ "ชื่อ" บิดาเป็ใบเบิกทาง และในที่สุด... ประตูวังหลังที่เงียบงัน ก็เปิดต้อนรับนางเป็ครั้งแรก
เสียงฝีเท้าของขันทีเบาแต่ชัดเจนนำทางนางผ่านสวนเหมยตำหนักฝูฮวา และศาลาริมสระจนกระทั่งหยุดที่เรือนหนึ่งในเขตลึกของวัง
"ฝ่าารับสั่งให้คุณหนูรอ ณ ที่นี้..."
"องค์ชายสี่จะมาแทนพระองค์"
ลั่วหานเลิกคิ้ว
"องค์ชายสี่...?"
เพียงไม่นาน ประตูบานเลื่อนก็เปิดออกร่างสูงของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาในชุดประจำราชสำนักอย่างสง่างามใบหน้าเยือกเย็นสายตาคมเฉียบและริมฝีปากที่ไม่แสดงอารมณ์ใดลั่วหานมองเขา... แล้วหัวใจก็เต้นช้าลง
“เซินหลาง...?”
ใช่ เขาคือองค์ชายสี่ พระรองในอดีตชาติที่
“ตายในสนามรบเพื่อช่วยนาง”
แต่ตอนนี้เขากลับอยู่ตรงหน้า…ในนามแห่งราชวงศ์
“ข้าแปลกใจที่เ้าเข้าวังได้ง่ายดายนัก”
เสียงของเขาเรียบเย็นแต่ฟังดูมีแววประชดเล็กน้อยลั่วหานยิ้มบาง
“ข้าก็แปลกใจเช่นกัน... ที่คนที่ข้าคิดว่าตายไปแล้ว ยังมีชีวิตอยู่และอยู่ในวัง”
คำพูดนั้นทำให้เซินหลางหรี่ตา เขาจ้องหน้านางอย่างประเมิน… ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ
“เ้าจำอะไรได้บ้าง?”
ลั่วหานเงียบหัวใจเต้นแรงนางไม่ได้ตอบทันที แต่เพียงเอ่ยเบา ๆ
“พอที่จะรู้ว่า... มีคนกำลังเล่นหมากกับชีวิตของข้า”
สิ่งที่ไม่คาดฝัน...ก่อนที่การพูดคุยจะลึกไปกว่านี้เสียงก้าวเท้าหนักของผู้มาใหม่ก็ดังขึ้นนอกเรือนขันทีเข้ามากระซิบข้างหูองค์ชายสี่ ก่อนเขาจะหันมาหานาง
“กลับไปก่อน...ข้าไม่อาจปกป้องเ้าในที่แห่งนี้ได้ตลอดเวลา”
“ทำไม?”
นางถามเบา ๆ
“เพราะตอนนี้ เ้ากำลังเดินอยู่บน ‘รอยเท้าเดิมของพ่อเ้า’ และเขาก็ตายเพราะมัน”
ลั่วหานขมวดคิ้วประโยคนั้นราวเสียงฟ้าฟาดกลางใจคำพูดเพียงหนึ่งเดียวจากชายผู้เคยสละชีวิตเพื่อเธอกลับกลายเป็ “คำเตือน” ที่ทำให้เธอรู้ว่า… ความลับในวังนั้นลึกยิ่งกว่าทะเลและหากก้าวผิดแม้เพียงก้าวเดียวคนที่
จะตายเป็รายต่อไปอาจเป็นาง
734
