บทที่ 3 เข้าเมือง
เมื่อเย่เฟิงกลับมาถึงหมู่บ้าน ท้องฟ้าก็สว่างแล้ว
"เสียวเสี่ยว พ่อกลับมาแล้ว ดูสิว่าพ่อเอาอะไรดีๆ กลับมาด้วย!"
เย่เฟิงผลักประตูเข้าไปในบ้านอย่างมีความสุข ก็พบว่าในบ้านมีคนเพิ่มมาอีกหนึ่งคน
"ยังรู้จักกลับมาอีกนะ นึกว่าจะหนีไปแล้วซะอีก!"
เป็ผู้หญิงแต่งตัวเรียบง่าย แต่หน้าตาสะสวย รูปร่างก็สะโอดสะองมาก
เย่เฟิงรู้จักเธอ เธอชื่อเฉินซู่ซู่ เป็สาวม่ายทรงเสน่ห์ประจำหมู่บ้าน ได้ยินมาว่าแต่งงานได้ไม่ถึงเดือน สามีก็ถูกหมูป่าทำร้ายจนตายในูเา
เฉินซู่ซู่เป็คนใจดี คอยดูแลเสียวเสี่ยวมาตลอด แถมอาหารที่บ้านเย่เฟิง ส่วนใหญ่ก็เป็เฉินซู่ซู่ที่เอามาให้
แต่เธอก็เกลียดเย่เฟิงมาก พูดได้ว่ารังเกียจเลยทีเดียว
"คุณพ่อกลับมาแล้ว เสียวเสี่ยวรู้ว่าคุณพ่อจะไม่ทิ้งเสียวเสี่ยวไปแน่ๆ!"
เสียวเสี่ยววิ่งเข้ามากอดขาของเย่เฟิงไว้แน่น
เธอกอดแน่นมาก
"เสียวเสี่ยว เกิดอะไรขึ้น ทำไมลูกร้องไห้?"
"ยังมีหน้ามาถามอีก ทิ้งเสียวเสี่ยวไว้ที่บ้านคนเดียว เธอจะต้องเป็ห่วงแกมากแค่ไหน ถ้าฉันไม่มาส่งของให้ตอนเช้า เสียวเสี่ยวคงวิ่งออกไปตามหาแกแล้ว" เฉินซู่ซู่พูดด้วยความโมโห
เมื่อเย่เฟิงได้ยินดังนั้น ก็รีบคุกเข่าลง "เสียวเสี่ยว ขอโทษนะ เป็ความผิดของพ่อเอง!"
"คุณพ่อไม่ต้องขอโทษเสียวเสี่ยวหรอกค่ะ คุณพ่อต้องมีธุระแน่ๆ แค่คุณพ่อกลับมาก็พอแล้ว!"
"อืม เสียวเสี่ยวเป็เด็กดีที่สุด พ่อพึ่งเข้าไปในูเามา จับสัตว์ป่ากลับมาได้เยอะเลย เดี๋ยวเสียวเสี่ยวจะได้กินเนื้อแล้ว"
"ว้าว คุณพ่อเข้าไปล่าสัตว์ในูเามานี่เอง เสียวเสี่ยวจะได้กินเนื้อแล้ว เสียวเสี่ยวไม่ได้กินเนื้อมานานแล้ว!"
คำพูดของเด็กน้อย ทำให้เขารู้สึกะเืใจ
"เหลือเชื่อจริงๆ ยังรู้จักเข้าไปล่าสัตว์ในูเาอีกเหรอเนี่ย?"
ในความคิดของเฉินซู่ซู่ เย่เฟิงเป็แค่ขี้เหล้า รู้จักแต่ดื่มเหล้าทั้งวัน
"พวกนี้แกเอามาจากการล่าสัตว์ในูเาหมดเลยเหรอ?"
"ใช่ ทำกับดักไว้หลายอัน ไม่คิดว่าจะได้เยอะขนาดนี้" เย่เฟิงหยิบไก่ป่าสองตัวส่งให้เฉินซู่ซู่
"พี่เฉิน ขอบคุณที่คอยดูแลเสียวเสี่ยวมาตลอดนะ ไก่ป่าสองตัวนี้พี่เอาไปกินนะ"
"ไม่ต้องหรอก เก็บไว้ให้เสียวเสี่ยวกินเถอะ หวังว่าแกจะดูแลเสียวเสี่ยวให้ดี ๆ ล่ะ!"
"พี่เฉินพูดถูกครับ ที่ผ่านมาผมผิดไปแล้ว ตอนนี้ผมคิดได้แล้ว ผมจะดูแลเสียวเสี่ยวให้ดี"
"งั้นก็จำคำพูดตัวเองไว้ให้ดีล่ะ!"
เฉินซู่ซู่ทำหน้าประหลาดใจ
คำพูดแบบนี้ ไม่น่าจะออกมาจากปากของเย่เฟิงได้
ทำไมถึงเหมือนเปลี่ยนเป็คนละคนไปเลย
แต่ถ้าเย่เฟิงกลับตัวกลับใจได้ ก็เป็เื่ที่ดีแน่นอน
เฉินซู่ซู่ไม่ได้อยู่ต่อนานนัก ทักทายเสียวเสี่ยวแล้วก็กลับไป
...
"เสียวเสี่ยว เดี๋ยวพ่อจะไปทำซุปไก่ให้หนูกินนะ!"
"คุณพ่อ เสียวเสี่ยวไปกับคุณพ่อด้วยได้ไหมคะ?"
เสียวเสี่ยวจับชายกางเกงของเย่เฟิงไว้
เย่เฟิงย่อตัวลง เกาจมูกเล็กๆ ของเสียวเสี่ยวเบาๆ "เสียวเสี่ยวกลัวว่าพ่อจะหนีไปเหรอ?"
เสียวเสี่ยว "ค่ะ คุณแม่ไม่้าเสียวเสี่ยวแล้ว ถ้าคุณพ่อก็ไม่้าเสียวเสี่ยวอีก เสียวเสี่ยวก็จะเป็เด็กเร่ร่อนจริงๆ แล้ว"
เย่เฟิงอุ้มเสียวเสี่ยวขึ้นมาในอ้อมแขน "เสียวเสี่ยววางใจเถอะ พ่อจะไม่ทิ้งเสียวเสี่ยวไป ตลอดชีวิตนี้พ่อจะไม่ทิ้งเสียวเสี่ยวไปไหนเด็ดขาด"
ใบหน้าของเสียวเสี่ยวยิ้มแย้มด้วยความดีใจ
น่ารักมาก
ถ้าแต่งตัวสวยๆ หน่อย คงเป็เ้าหญิงน้อยแน่ๆ
ไม่รู้ว่าเสิ่นชิงซวงกับคนอื่นๆ คิดอะไรถึงไม่้าเสียวเสี่ยว
เอาเถอะ พวกเ้าไม่้านาง เช่นนั้นข้าก็จะดูแลนางเอง!
ตอนต้มซุปไก่ เย่เฟิงนำโสมป่าอายุ 150 ปีออกมา หั่นใส่ลงไปหลายชิ้น
เสียวเสี่ยวผอมเกินไป ควรจะบำรุงให้ดีๆ
เมื่อทำอาหารเสร็จ เย่เฟิงก็อุ้มเสียวเสี่ยวมานั่งที่โต๊ะอาหาร "เสียวเสี่ยวมากินขาไก่ใหญ่ๆ เร็วลูก!"
"คุณพ่อกินเถอะค่ะ คุณพ่อเหนื่อยที่สุดแล้ว เสียวเสี่ยวกินอย่างอื่นก็ได้!"
ความรู้เื่ของเสียวเสี่ยวทำให้คนอย่างเขาอยากจะร้องไห้
"เสียวเสี่ยว ขาไก่มีสองอัน หนูกินหนึ่งข้าง พ่อกินหนึ่งข้าง ต่อไปนี้เสียวเสี่ยวอยากกินอะไรพ่อจะหามาให้หมดเลย"
"ขอบคุณค่ะ คุณพ่อ!" เสียวเสี่ยวกลืนน้ำลายด้วยความอยากกินมานานแล้ว เธอกัดเนื้อขาไก่คำหนึ่ง แล้วพูดด้วยสีหน้าที่ดูมีความสุข "คุณพ่อ ขาไก่อร่อยจังเลย!"
"อร่อยก็กินเยอะๆ นะ!"
เย่เฟิงไม่ได้ลงมือ เเค่นั่งข้างๆ เสียวเสี่ยว มองดูเสียวเสี่ยวกินอย่างเงียบๆ
เขามองดูเสียวเสี่ยวกินจนปากเลอะ ก็เอื้อมมือไปเช็ดปากให้เธอ ใบหน้าของเด็กน้อยเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นและมีความสุข
"เสียวเสี่ยว พอกินข้าวเสร็จแล้ว เข้าไปในเมืองกับพ่อนะ"
"ไปในเมืองทำไมเหรอคะ?"
"ก็ไปหาเงินไง พอพ่อหาเงินได้แล้ว จะซื้อของให้เสียวเสี่ยวเยอะๆ เลย"
เย่เฟิงคิดจะขายโสมป่า แล้วเอาเงินมาซื้อเสื้อผ้าให้เสียวเสี่ยว
"ถ้าเสียวเสี่ยวไปกับคุณพ่อ จะไม่ดีหรือเปล่าคะ? คุณพ่อทิ้งเสียวเสี่ยวไว้บ้านคนเดียวก็ได้นะคะ?" เสียวเสี่ยวรู้สึกว่าถ้ามีเธอไปด้วย คุณพ่อจะเดินทางไม่สะดวก
"ไม่ได้หรอก พ่อไปนานจะทิ้งเสียวเสี่ยวไว้คนเดียวได้ยังไง"
เย่เฟิงดูออกถึงความคิดของเสียวเสี่ยว เขาลูบหัวเสียวเสี่ยวด้วยความสงสาร
"ค่ะ ถ้าอย่างนั้นเสียวเสี่ยวจะไปกับคุณพ่อค่ะ!" ใบหน้าของเสียวเสี่ยวปรากฏรอยยิ้มแห่งความสุข
714
