ตอนที่ 15 เริ่มดังในหมู่นักศึกษา
ร้านไก่ทอด CPF แชมป์ พีท ฝ้าย! พอดาวได้เห็นข้อความดังกล่าวนี้ ก็พลันเข้าใจมันได้อย่างถ่องแท้ พีทเป็เ้าของร้านไก่ทอดอย่างที่เขาพูดจริงๆ ในใจของดาวตอนนี้รู้สึกสับสนไม่มากก็น้อย ที่จู่ๆ แฟนเก่าของเธอ ได้ก็กลายเป็เ้าของร้านขายไก่ทอดแบบนี้ แต่กระนั้นในชั่วขณะที่ดาวกำลังสับสน
ทางด้านของพี่เอกก็ได้หัวเราะเยาะพีทอีกครั้ง “ก็แค่ร้านขายไก่ทอดกระจอกๆ เท่านั้น อยากจะรู้จริงๆ ว่าจะขายไปได้สักกี่น้ำ เป็แค่นักศึกษาริมาขายของเดี๋ยวก็เจ๊ง” พี่เอกได้พูดจาถากถางร้านไก่ทอดของพีท
“ใช่ครับผมเป็แค่นักศึกษา แต่ผมไม่เห็นว่าการทำธุรกิจของผมมันจะเกี่ยวอะไรกับอายุหรือการเป็นักศึกษาของผมตรงไหนเลย? ส่วนเื่ที่ร้านของผมจะเจ๊งหรือไม่ ผมเองก็คงตอบไม่ได้ ถ้าร้านนี้เกิดเจ๊งขึ้นมา มันก็ถือเป็บทเรียนให้กับผม…แต่ถ้ามันรอด มันก็จะเป็จุดเริ่มต้นที่พี่ไม่เคยมองเห็น เพราะตัวพี่เองยังไม่เคยมีธุรกิจเป็ของตัวเองยังไงล่ะครับ” พีทตอบกลับด้วยคำพูดนิ่งๆ แต่คำพูดของเขามันได้บาดลึกจนแฟนใหม่ของดาว ถึงกับเถียงกลับไม่ได้
เพราะสิ่งที่พีทพูดมันเป็ความจริง พี่เอกคนนี้เป็แค่พนักงานเอกชนที่กินเงินเดือนเท่านั้น ที่พี่เอกมีรถครับก็เพราะมีสถานะทางบ้านที่ค่อนข้างดี พ่อแม่มีเงินมากพอที่จะส่งเสียจึงช่วยดาวน์รถและมอบให้กับพี่เอกเป็ของขวัญตอนเรียนจบนั่นเอง
ซึ่งเื่นี้ถือเป็สิ่งที่พี่เอก มีพื้นฐานที่ดีกว่าพีท หากแต่ด้านความกล้าในด้านการทำธุรกิจเขาเป็รองพีทอยู่หลาย่ตัว
พี่เอกกำหมัดด้วยความโกรธ โดยไม่รู้ตัวและเตรียมที่จะหาเื่ใส่พีท หากแต่ใน่จังหวะนั่นเอง ทางด้านของบรรดาลูกค้าที่ยืนต่อแถว ก็เริ่มที่หมดความอดทนกับดาวและพี่เอกแล้วเช่นกัน
พวกเขาต่อแถวมานานแล้วและอยากที่จะกินไก่ทอดของพีทแล้ว ดังนั้นพอเห็นว่าพี่เอกตั้งใจจะใช้กำลังเพื่อเคลียร์ปัญหากับพีท บรรดาลูกค้าจึงไม่รอช้า รีบทักท้วงขึ้นเพื่อปกป้องเ้าของร้านอย่างพีททันที “พ่อหนุ่มจะซื้อไก่ไหม ถ้าไม่ซื้อก็ช่วยออกจากแถวไปด้วย ป้าจะได้ซื้อไก่ไปฝากลูกที่บ้านเสียที อย่ายืนเกะกะขวางหน้าร้าน!” ป้าที่เคยมาซื้อไก่ทอดกับพีทั้แ่วันแรกที่เขาเปิดร้านและซื้อมาจนถึงวันที่สามนี้ ได้ใช้น้ำเสียงดุๆ ประหนึ่งแม่ค้าปากตลาด ดุด่าพี่เอกเข้าอย่างจัง
ก็แหงล่ะ ป้าคนนี้คือแม่ค้าปากตลาดจริงๆ โดยเธอเป็เ้าของร้านขายผักที่พีทซื้อผักของเธอมาทำกิมจิกับหัวไชเท้าดองนั่นแหละ
เธอชื่นชอบไก่ของพีทมากและมักจะซื้อไปฝากลูกๆ หลังเลิกเรียนอยู่บ่อยๆ ดังนั้นจึงแวะมาซื้อไก่ทอดที่ร้านของพีทเป็ประจำ พีทซื้อผักกับเธอ เธอซื้อไก่ทอดของพีท ถือเป็การอุดหนุนซึ่งกันและกันที่เป็สายสัมพันธ์ที่เรียบง่าย
พี่เอกเมื่อต้องเจอรังสีของป้าปากตลาดที่จ้องมองเป็ตาเดียว มีหรือที่จะทานทนได้ไหว มันรีบคว้ามือดาวออกจากแถวไปในทันที เพื่อที่ขับรถหนีออกจากที่ตรงนี้
โดยดาวก็ไม่มีเวลาแม้กระทั่งร่ำลาพีทใดๆ ก่อนจะถูกลากขึ้นลงขับออกไปจากซอยมหาลัยอย่างรวดเร็ว
หลังจากเื่วุ่นวายได้จบลงแล้ว ทางด้านของพีทก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณป้าเ้าของร้านผักที่ช่วยใช้ความเป็แม่ค้าปากตลาดให้กับเขา ซึ่งพีทก็ได้แอบแถมปีกไก่ทอดให้กับเธอเป็การขอบคุณเื่ราวในวันนี้ ก่อนที่เขาจะดำเนินการขายไก่ทอดตามปกติต่อไป โดยไม่มีเื่อันใดมากวนใจอีก
ผิดกลับฟากฝั่งของดาวและพี่เอก บรรยากาศภายในรถ Honda Jazz สีขาว มันคุกรุ่นไปด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวเป็อย่างมาก พี่เอกเอาแต่กระแทกพวงมาลัยด้วยความโมโห ขับรถฉะวัดฉะเฉวียนไปมา พลางด่าทอถึงพีทอยู่อย่างนั้น เพื่อระบายอารมณ์ที่ถูกพีทเยาะเย้ยตัวเองกลับไป
‘ก็แค่เปิดร้านขายไก่ทอด มันจะยิ่งใหญ่สักแค่ไหนเชียว…ดาวเชื่อไหม ถ้าพี่จะทำธุรกิจ พี่จะทำธุรกิจที่ได้กำไรมากกว่านี้อย่างแน่นอน ไม่ต้องมานั่งเหนื่อยขายของหรอก!’ พี่เอกพร่ำบ่นถึงการทำธุรกิจอยู่ตลอดทางและดาวก็ได้แต่ อืออืม ตอบกลับไปเพื่อปัดรำคาญ
ถึงอย่างนั้น ความสนใจของดาวกลับมุ่งอยู่กับมือถือ BlackBerry ของเธอเองที่กำลังแชตอยู่กับเพื่อนของเธอ เพื่อถามถึงเื่ของพีท
ดาว: พีทเปิดร้านขายไก่ทอดั้แ่เมื่อไร ฉันไม่เห็นจะรู้เลย?
เพื่อนของดาว: เปิดร้านแล้วเหรอ พวกฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันแต่ก่อนหน้านี้ พีทเคยเอาไก่ทอดมาแจกในมหาลัยเห็นว่ารสชาติอร่อยมาก ว่าแต่เธอไปเจอพีทมาเหรอยัยดาว
ดาว: อืม…ไปเจอกับพี่เอก ตอนแวะเข้ามาที่มหาลัย
เพื่อนของดาว: จริงเหรอ! เื่ใหญ่เลยนะเนี่ย เธอต้องมาเมาส์ให้ฉันฟังคืนนี้ด้วยนะยัยดาว อ้อเมื่อกี้ฉันไปถามรุ่นน้องที่คณะมาให้แล้ว…พีทเปิดร้านขายไก่ทอดเมื่อสองวันที่แล้วเอง แต่รู้ไหม เห็นว่าไก่ทอดของพีทขายหมดเกลี้ยงทั้งสองวันเลย ที่เว็บบอร์ดในมหาลัยของเราก็พูดถึงแต่ไก่ทอดของพีทกันเต็มไปหมด เธอลองเข้าไปอ่านดูสิ >Link<
เพื่อนของดาวได้แนบลิงค์เว็บบอร์ดประจำมหาลัยให้กับดาวได้เข้าไปดู ซึ่งดาวก็ไม่รอช้ารีบเปิดเข้าไปอ่านกระทู้สนทนาในเว็บบอร์ดทันที ก่อนจะพบว่าเกือบครึ่งหน้าแรกของเว็บบอร์ดของมหาลัย
ที่เมื่อก่อนเอาแต่พูดคุยถึงหนุ่มหล่อ สาวสวยในมหาลัยเป็ประจำ วันนี้มันกลับเต็มไปด้วยกระทู้ไก่ทอดของพีท ที่พากันออกมาแชร์รสชาติไก่ทอดกันเต็มไปหมด
[น้องโซชิ snsd ot9: วันนี้กินไก่ทอดร้านพี่พีท นอนดูซีรีส์ของเหม่งยุนอา มันฟินมากเลย^^]
[สุดหล่อ V2 แห่งคณะนิเทศ: แชร์สูตรกินไก่ทอดจากร้านท่านเทพพีทให้อร่อย ต้องกินคู่กับเบียร์]
มีกระทู้สนทนามากมาย ผุดขึ้นมาเต็มหน้าเว็บบอร์ด อีกทั้งเนื้อหาด้านในกระทู้เหล่านี้ก็มีคนถ่ายรูปกับไก่ทอดจากร้านของพีท ในอิริยาบถต่างๆ อีกด้วย ซึ่งภาพถ่ายพวกนี้แม้จะถ่ายจากมือถือที่ไม่ค่อยคมชัด แต่เมื่อดาวได้เห็นถึงไก่ทอดที่เหลืองทองน่ากิน เธอก็แอบกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว
‘พีทเธอโตขึ้นมากเลย’ ดาวแอบชื่นชมแฟนเก่าของเธอ ในใจก็เริ่มรำคาญเสียงด่าทอของพี่เอกที่เอาแต่พูดไม่หยุดขึ้นมา
“พ่อหนุ่มไก่ทอดที่ร้านอร่อยจริงๆ ลุงชอบมาก ทั้งกรอบ ทั้งนุ่ม แถมรสชาติก็เค็มกำลังดี ยิ่งเฉพาะไก่เกาหลีลุงไม่เคยกินมาก่อน แต่ถูกใจมากเลย” ใน่หัวค่ำที่ร้านของพีทกำลังขายดี ก็ได้มีคุณลุงท่านหนึ่งที่แต่งกายในชุดภูมิฐานคนหนึ่งเดินเข้ามาพูดคุยกับพีทอยู่ข้างๆ ร้าน
คุณลุงคนนี้สวมเสื้อผ้าผ้าแพรที่มีลาดลายทั้งชุด ใส่ทองเส้นหนาที่โชว์ผ่านคอเสื้อ โดยมีคนขับรถที่แต่งกายในชุดสีดำเดินประกบอยู่ข้างกาย คุณลุงคนนี้พึ่งจะซื้อไก่ทอดจากร้านของพีทไปเมื่อ 10 นาทีที่แล้ว โดยใช้ให้คนขับรถเป็คนมาซื้อให้ หลังจากเห็นว่าร้านขายไก่ทอดของพีทมีลูกค้าต่อแถวแน่นร้าน ผิดกับร้านขายไก่ทอดร้านอื่นๆ ที่ดูมีลูกค้าบางตาจนผิดสังเกต
ด้วยความอยากรู้อยากลอง ลุงคนนี้จึงได้สั่งคนขับรถลงไปซื้อไก่ทอดจากร้านของพีทกลับมากินในรถและเมื่อได้กินเข้าไปคำแรก แม้ไก่ทอดของพีทจะมีหน้าตาที่ไม่แตกต่างจากร้านอื่นๆ แต่ััและรสชาติของมันกลับอร่อยจนลุงถึงกับต้องลงมาพูดคุยด้วยตัวเอง เพื่อหวังพบหน้าเ้าของร้านอย่างพีท
ลุงใมากเมื่อพบว่าเ้าของร้านขายไก่ทอดนี้ เป็เพียงนักศึกษาหนุ่ม หลังจากได้ถามกับแชมป์ไปก่อนหน้านี้แล้วว่าใครคือเ้าของร้านและใครเป็คนคิดสูตรไก่ทอดนี้ ซึ่งแชมป์ที่กำลังทอดไก่อยู่นั่นเอง ก็ได้ชี้ว่าพีทคือเ้าของร้านตัวจริง
“พ่อหนุ่มรับจัดงานนอกสถานที่ไหม? ลุงอยากจะจ้างร้านไก่ทอดของพ่อหนุ่ม ไปแจกที่งานเลี้ยงปีใหม่ที่โรงงานของลุงในวันพรุ่งนี้ พ่อหนุ่มสนใจหรือเปล่า?” ที่แท้ลุงที่ดูภูมิฐานก็เป็เ้าของโรงงานแห่งหนึ่งในจังหวัดนั่นเอง โดยลุงตั้งใจที่จะจ้างวานร้านไก่ทอดไปจัดอาหารเลี้ยงพนักงานที่โรงงานของลุงนั่นเอง
“สนใจครับ แต่ตอนนี้ผมยุ่งอยู่ รบกวนคุณลุงทิ้งเบอร์โทรให้ผมได้ไหมครับ แล้วผมจะติดต่อกลับไปหลังจากปิดร้านแล้ว” พีทเองก็สนใจกับงานจ้างที่คุณลุงเสนอมา แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถละทิ้งลูกค้าเพื่อมาพูดคุยรายละเอียดกับลุงเ้าของโรงงานได้เลย
เพราะขืนทำแบบนั้นอาจกระทบกับลูกค้าที่กำลังต่อแถวซื้อไก่จากร้านของเขาได้นั่นเอง
“ไม่เป็ไรลุงรอได้ ไว้พ่อหนุ่มปิดร้านแล้วค่อยมาคุยกับลุงก็แล้วกัน” ลุงเ้าของร้านดูเหมือนจะไม่โกรธเลยที่พีท ไม่ได้ให้ความสนใจกับตัวเองเท่าที่ควร มิหนำซ้ำกลับยังชอบใจที่พีทไม่ทิ้งลูกค้าเพื่อมาคุยกับตนเสียอีก
ลุงเ้าของโรงงาน ไม่ได้จากไปไหน เขาเดินไปที่ม้านั่งหินอ่อน ที่เป็ที่สูบบุหรี่ของนักศึกษาที่อาศัยอยู่ที่หอของพีทอย่างเงียบเชียบ พลางสั่งให้คนขับรถไปซื้อเบียร์มากินแกล้มไก่ทอดของพีท เพื่อรอพีทอีกด้วย
เวลาได้ผ่านไปเกือบสองชั่วโมง ในที่สุดไก่ทอดร้านของพีทก็หมดเกลี้ยงอีกครั้ง แม้ว่าวันนี้พีทจะเพิ่มปริมาณไก่จากสองวันแรกมากแล้วก็ตาม
ทั้งนี้หลังจากที่พีทรับออเดอร์สุดท้ายจากลูกค้าเสร็จ ตัวเขาก็รีบเดินเข้าไปหาลุงเ้าของโรงงาน พลางขอโทษขอโพยลุงเ้าของร้านเสียยกใหญ่ ที่ปล่อยให้อีกฝ่ายรอแบบนี้
“ขอโทษคุณลุงด้วยนะครับที่ปล่อยให้รอนานแบบนี้” พีทยกมือไหว้ขอโทษอย่างนอบน้อม โดยตัวของลุงเ้าของโรงงานที่หน้าแดงหลังจากดื่มเบียร์ไปมากกว่าสองขวด โบกมือไปมา ไม่ได้ถือสาอะไร
“ได้ยินว่าร้านของพ่อหนุ่มพึ่งจะเปิดขายได้สามวัน ขายดีจริงๆ เลยนะ” ลุงเ้าของโรงงานกล่าวชมเชย พลางรินเบียร์ใส่แก้วเปล่าให้กับพีท เพื่อที่จะพูดคุยถึงการว่าจ้าง
พีทเองก็ไม่กล้าที่จะปฏิเสธ วงการธุรกิจย่อมหลีกหนีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ลไม่ได้อยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงรับไว้พร้อมกับกล่าวขอบคุณ
“ลุงอยากจ้างพ่อหนุ่มไปจัดเลี้ยงที่โรงงานของลุง โรงงานของลุงมีพนักงานราว 500 คน พ่อหนุ่มคิดว่าไหวไหมกับงานนี้?” ลุงเ้าของร้านบอกเล่าถึงปริมาณคนที่เข้าร่วมงานเลี้ยง ที่ถือเป็โรงงานค่อนข้างใหญ่ ถ้าเทียบกับโรงงานในตัวจังหวัดธาราบุรี
“คิดว่าพอไหวอยู่ครับ” พีทคิดคำนวณแล้วว่าตัวเขาสามารถรับมือกับปริมาณพนักงานขนาดนี้ได้ แม้จะเยอะมากถ้าเทียบกับลูกค้าที่ต้องขายในแต่ละวัน แต่กระนั้นนี้ก็ถือเป็บททดสอบอย่างหนึ่งให้กับเขาที่สักวันหนึ่ง หากพีทจะทำธุรกิจก็จำเป็ต้องพบเจอกับสเกลงานที่ใหญ่แบบนี้อย่างแน่นอน
“ค่าวัตถุดิบและค่าแรงคิดเป็ 30,000บาท พ่อหนุ่มว่าไง” ลุงเ้าของโรงงานสรุปราคาออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเสนอให้กับพีท
ซึ่งจากราคาขายของพีทหากขายทั้งหมด 400 ชุดจะมีราคาอยู่ราวๆ เท่ากับ 19,000 - 20,000 บาท แต่ทว่าลุงเ้าของร้านกลับเสนอเงินให้กับพีทถึง 3หมื่นบาทเลยทีเดียว
“3หมื่น มากเกินไปครับ แค่ 2หมื่นก็พอแล้วครับ” พีทคิดว่าลุงเ้าของร้าน อาจจะเมาจนคิดคำนวณราคาผิด จึงพยายามเสนอราคาที่ถูกต้องให้กับลุงเ้าของโรงงานในราคาที่ถูกต้องแทน
“3หมื่นบาทถูกต้องแล้ว จ้างไปจัดงานก็ราคาแบบนี้แหละ ถือเป็ค่าเสียโอกาสที่พ่อหนุ่มอาจจะต้องปิดร้านในวันพรุ่งนี้ด้วย” ลุงเ้าของโรงงานหัวเราะชอบใจ พลางดื่มเบียร์ตบท้าย
ก่อนที่ต่อมาทางด้านของคนขับรถของลุงจะนำเงินสดทั้งหมด 15,000 บาทหรือราวๆ ครึ่งหนึ่งของเงินว่าจ้างให้กับพีท เพื่อเป็ค่ามัดจำ พร้อมทั้งบอกที่อยู่ของโรงงานให้กับพีทและได้ขอตัวลาจากไป
พีทยืนถึงเงิน 15,000 ด้วยความอึ้ง แม้มันอาจจะไม่ใช่เงินที่มากมายอะไรนัก แต่มันคือก้าวแรกของร้านขายไก่ทอดของเขาที่กำลังจะก้าวออกสู่โลกภายนอกเป็ครั้งแรก
พีทกลับเข้ามาในห้องที่มีแชมป์นอนรออยู่ ส่วนฝ้ายนั้นขอกลับไปอาบน้ำที่ห้องของตัวเองก่อนและจะตามมาสมทบกับพวกเขาในอีก 10 นาที
เมื่อฝ้ายมาพร้อมชุดนอนที่หอมราวกับกลิ่นของดอกไม้ พีทก็ได้บอกถึงการว่าจ้างที่ลุงเ้าของโรงงานเสนอให้กับเขา ให้เพื่อนได้รับรู้
“3หมื่นเลยเหรอ! ลุงเ้าของโรงงานใจป้ำดีแฮะ” แชมป์มองเงินมัดจำที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะเอาไปนอนกอด
“อืมถ้าพรุ่งนี้ไปจัดเลี้ยงที่โรงงานของลุงคนนั้น แล้วร้านของเราที่นี่ต้องปิดหรือเปล่า ฉันจะได้ไปติดป้ายบอกกับลูกค้าที่อาจจะมารอเอาไว้ก่อนตอนเช้า?” ฝ้ายรู้ว่า พวกเขาทั้งสามคนอาจจะยุ่งกันทั้งวันอย่างแน่นอน เพราะต้องไปจัดเลี้ยง
ถึงแม้ว่าการจัดเลี้ยงในครั้งนี้จะเป็การนำไก่ทอดไปแจกให้กับพนักงาน แต่จำนวนไก่ที่มากกว่า 2000 น่อง มันไม่มีทางที่จะทำเสร็จในเวลาอันสั้นอย่างแน่นอน
“ฝ้ายเธอคิดว่าเธอเปิดร้านคนเดียวไหวไหม? พวกเราสองคนอาจจะกลับมาทันขายตอนหัวค่ำได้” พีท แชมป์และฝ้าย ทั้งสามไม่อยากที่จะปิดร้าน เพราะพวกเขาได้รับปากลูกค้าเอาไว้แล้วว่าจะเปิดร้านขายจนถึงวันปีใหม่
แต่กระนั้น ด้วยความที่พีทและแชมป์อาจต้องเดินทางไปโรงงานก่อนล่วงหน้า ั้แ่บ่ายเพื่อทันงานเลี้ยงที่จะจัดในตอนเย็น ดังนั้นพวกเขาจึงพอจะมีเวลากลับมาขายของใน่หัวค่ำได้นั่นเอง
“ไหว เดี๋ยวฉันจะลองเรียกซันให้มาช่วยก่อนก็แล้วกัน” ฝ้ายเสนอ ซึ่งพีทได้ยินก็อยากที่จะคัดค้านเพราะเชื่อว่าซันไม่น่าจะรับปากมาช่วยได้ง่ายๆ แต่ทว่าหลังจากที่ฝ้ายโทรไปหาซัน อีกฝ่ายกลับรับปากว่าจะมาช่วยเธอเสียอย่างนั้น
...โปรดติดตามตอนต่อไป...
นิยายลงทุกวันเวลา 18.00 นะครับ
สามารถติดตามผู้แต่งเพื่อติดต่อสอบถามได้ที่แฟนเพจเลยนะครับ
www.facebook.com/WritelazyV2
นามปากกา.Writelazy
14K
