PAULSON พอลสัน : รักให้จำ (มี Ebook แล้วนะคะ)

        พอลสันนั่งรถมาจนถึงโรงแรมอีเจ้นเพื่อมารับแฟนสาวตามปกติแต่ที่ไม่ปกติคือ...

        แกร๊ก

        "!!!??? "

        "ดี...พอลสัน..." ชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างอยู่ที่โซฟาตัวยาวยกยิ้มทักทายพอลสันอย่างท้าทาย

        "..." มิลเลอร์...มาที่นี่ได้ยังไง

        "ทำไมทำหน้าแบบนั้นเล่า...แค่มาเยี่ยมว่าที่ภรรยาของเพื่อนสักหน่อย ไม่เป็นไรหรอกมั้ง...ใช่ไหมครับคุณอิงกาญจน์"

        "..."

        หมับ!

        พอลสันเดินเข้าดึงแขนของเธอให้ลุกขึ้นแล้วดันไปยืนข้างหลังตัวเองด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะมองผู้ชายคนนั้นอย่างไม่เป็นมิตร

        "มีธุระอะไร" เขากัดฟันถาม

        "ก็บอกแล้วไง..." มิลเลอร์ลุกขึ้นยืน ทำท่าทีปัดเสื้อแล้วเหลือบสายตาขึ้นมามอง "...ว่ามาเยี่ยมว่าที่ภรรยาของเพื่อนเก่า"

        "อย่าคิดว่าฉันจะไม่กล้าทำอะไร..."

        "งั้นก็เอาสิ...ฉันไม่เคยกลัวนายอยู่แล้ว ก็แค่...เด็กกระจอกๆ คนหนึ่ง"

        "..."

        "ฉันก็แค่จะมาเตือน...เรื่องสายข่าว...ซื้อตัวเลขาของฉันไปให้คอยส่งข่าวให้ มันไม่น่ารังเกียจไปหน่อยเหรอ แต่ก็อย่างว่า ก็คงทำได้เท่านี้ สุดท้ายฉันก็อยู่เหนือกว่าอยู่ดี..."

        "..."

        "อย่าลืมไปเก็บศพลูกน้องด้วยล่ะ ฉันเอาที่อยู่ฝากไว้ที่คุณอิงกาญจน์...ไปล่ะนะ" ชายหนุ่มพูดจบก็ยกยิ้มแล้วเดินผ่านพอลสันออกจากห้องไป

        เรียวก้มหน้าลงมองกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่อยู่ในมือด้วยอาการสั่นเทา ถึงแม้ผู้ชายคนนั้นจะไม่ได้พูดจาอะไรให้ดูกลัวแต่จากกิริยาของเขาเมื่อกี้ มันออกจะไม่เป็นมิตรไปหมดโดยเฉพาะกับคุณพอลสัน...

        หมับ!

        มือหนาหยิบกระดาษออกจากมือบางไปคลี่อ่านดู 'โกดังร้างเฮียโจ้' เขาไม่คิดว่าสายสืบที่ส่งไปอยู่ข้างกายมิลเลอร์ จะถูกจับตัวได้เร็วขนาดนี้ แต่...ก็ไม่ใช่ว่าเขาจะมีสายแค่คนเดียว

        "ผู้ชายคนเมื่อกี้...ใครกันคะ"

        "...เขาคุยอะไรกับคุณบ้าง"

        "ไม่ได้คุย...เขาแค่มาฝากกระดาษให้คุณเท่านั้น" พอลสันจับไหล่หญิงสาวให้หันมาเผชิญหน้ากับเขาก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้

        "ที่รัก...ช่วงนี้ให้เชนมาเป็นเลขาให้คุณได้ไหม ให้เขาอยู่ใกล้คุณไม่ต้องไปช่วยงานในโรงแรม"

        "มีอะไรหรือเปล่าคะ"

        "ผมแค่เป็นห่วง ไม่มีอะไรหรอก" เขาลูบแก้มเธอแผ่วเบาก่อนจะยิ้มออกมา "ที่รัก...ไปดินเนอร์กันข้างนอกดีไหม"

        "วันนี้ฉันจะรีบกลับไปทำงานที่บ้านค่ะ" เธอจับมือเขาออกจากใบหน้าก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานและเก็บเอกสารลงกระเป๋าด้วยใบหน้าเรียบเฉย ตั้งแต่เมื่อวานเธอก็ยังไม่ได้พูดคุยกับเขาสักคำนอกจากทำหน้านิ่ง จนบางทีเขาก็อดรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้

_____________________________

        20.00 น.

        จีนกลับมาจากข้างนอก ก็เห็นประตูหน้าห้องถูกแง้มอยู่ ภายในมีเพียงแสงไฟสลัวเท่านั้น เธอค่อยๆ เดินเปิดประตูเข้าไป มองเห็นข้าวของเครื่องใช้ถูกปัดตกลงพื้นจนแตกละเอียด

        "แม่คะ..." เธอกวาดสายตามองไปรอบด้านเพื่อหาแม่ แต่... "แม่อยู่ที่ไหน..."

        "จะ...จีน"

        "แม่คะ" เธอเห็นแม่กำลังลุกพยุงตัวเองที่หลังเคาน์เตอร์ในครัว ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยฟกช้ำ "ใครทำอะไรแม่"

        "จีน...จีนลูกแม่ ฮือๆ " สองแม่ลูกกอดปลอบกันสักพัก ก็มีชายชุดดำเดินเข้ามาข้างใน

        "พวกแกเป็นใคร! " หญิงสาวตะโกนใส่ด้วยความโมโห ก่อนจะดันแม่ของตัวเองไว้ข้างหลังเพื่อป้องกันอันตราย "พวกแก...พวกแกเข้ามาในห้องได้ยังไง! "

        "เชิญออกไปจากที่นี่ด้วยครับ" ผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้น

        "พวกแกจะทำอะไร ไล่งั้นเหรอ...ไม่รู้หรือไงว่าคุณพอร์ช..."

        "ว่าอะไรเหรอครับ คุณจีน" เควินเดินแหวกลูกน้องออกมาเพื่อมองเห็นสองแม่ลูกได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น "เมื่อกี้คุณคงกำลังจะพูดว่า ไม่รู้หรือไงว่าคุณพอร์ชเป็นคนให้คุณเข้ามาอยู่ที่นี่ ใช่หรือเปล่าครับ"

        "คุณเควิน...คุณทำแบบนี้ต้องการอะไร"

        "ผมต้องถามคุณมากกว่า ว่าที่คุณทำแบบนี้ต้องการอะไรกันแน่"

        "หมาย...หมายถึงอะไร"

        "ทำอะไรก็รู้อยู่แก่ใจนะครับ"

        "..." สายตาที่มุ่งมั่นกำลังเลิ่กลั่กและก้มลงมองบนพื้นเพื่อครุ่นคิดว่า คุณพอลสันรู้เรื่องอะไรกันแน่ เรื่องที่เธอจ้างมือปืนหรือรู้เรื่องที่เธอร่วมมือกับคุณไลม์กันแน่

        "เจ้านายของผม ต้องการให้คุณออกไปจากที่นี่ครับ"

        "แต่...แต่ฉัน...เป็นพรีเซนเตอร์ให้บริษัทของเขาอยู่นะ เขาจะไล่ฉันง่ายๆ แบบนี้นะเหรอ"

        "เรื่องนั้น คุณลองติดต่อคุณนาเดียร์ดูนะครับ แต่ตอนนี้ ผมต้องให้พวกคุณออกไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้"

        "..."

_______________________________

        วันต่อมา

        09.32 น.

        "นายครับ...ผมจัดการเรื่องเงินและงานศพแล้วครับ"

        "อืม เขาโดนอะไรบ้าง"

        "ดูเหมือน คุณมิลเลอร์จะใช้เหล็กไฟแนบกับขาและแขนเพื่อให้เขายอมรับ แล้วก็โดนถอดเล็บออกด้วยครับ"

        "จัดการเรื่องทุกอย่างให้เรียบร้อย"

        "ครับ"

        "ส่วนสายอีกคน ให้อยู่เฉยๆ ไปก่อน อย่าเพิ่งตื่นตัว"

        "ได้ครับนาย"

        "ให้เชนคอยอยู่กับเรียว หาคนคอยดูห่างๆ ด้วย มีอะไรก็ให้มารายงานโดยตรง"

        "ได้ครับนาย"

_______________________________

        11.11 น.

        แกร๊ก

        พรึ่บ!!

        ชายหนุ่มใส่ชุดเสื้อเชิ๊ตสีลายขาวดำ เดินหน้าหงิกเข้ามาในห้องก่อนจะปาเอกสารไปตรงหน้าชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่หลังเก้าอี้โต๊ะทำงาน

        "นาย! นาย! ตั้งใจจะเล่นแบบนี้ใช่ไหม!! "

        "อะไร"

        "เรื่องเอกสารความลับกับภาษี นายเอาไปให้นักข่าวงั้นสินะ"

        "นายเล่นไม่ซื่อก่อนเองนะไลม์ ทั้งที่ฉันก็เคยเตือนไป แต่ดูเหมือนจะไม่เข้าหู"

        "แต่ที่นายกำลังเล่น คือการทำให้บริษัทของพ่อฉันกำลังจะพัง! "

        "นายควรจะดีใจด้วยซ้ำ ที่ฉันกำจัดขวากหนามให้ ไม่ชอบเหรอ"

        "..."

        "อยากได้อิสระ ถึงขนาดต้องมาทำร้ายกันลับหลัง อยากให้ฉันกับอิงกาญจน์มีปัญหากัน เพื่อจะให้ฉันสติแตกแล้วจะบังคับตัวเองไม่ได้ใช่ไหม...อย่าคิดให้ยาก มันไม่มีทางเป็นไปได้"

        'นายมัน...มัน..."

        "รอดูความพังพินาศต่อไปก็แล้วกัน ครอบครัวคาร์เตอร์ ว่าจะอยู่ได้นานแค่ไหน"

______________________________________

        12.12 น.

        ก๊อก ก๊อก ก๊อก

        "เชิญค่ะ"

        แกร๊ก

        "คุณนาเดียร์คะ..."

        "คุณจีน.."

        "จีนอยากมาคุยกับคุณเรื่องงาน..."

        "เอ่อ...คือว่า..." นาเดียร์ถอดแว่นสายตาออกวางบนโต๊ะก่อนจะลุกขึ้นพร้อมกับเดินตรงมาหาเธอแล้วยื่นเอกสารบางอย่างมาให้ "คือ...ลองอ่านดูนะคะ"

        "...อะไรคะ"

        "คุณจีนลองอ่านดูก่อนดีกว่าค่ะ"

        "..." จีนเอื้อมมืออันสั่นเทาไปรับเอกสารมาอ่าน ใจของเธอเต้นรัวไปหมด กลัวบางสิ่งที่อยู่ในความคิดตอนนี้ และดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ "คุณ...พวกคุณ...จะยกเลิกสัญญาของฉัน..."

        "ใช่ค่ะ เราต้องการยกเลิกสัญญาของคุณ"

        "เพราะอะไรคะ...ฉันทำเงินเข้าบริษัทตั้งมากมาย คุณจะทิ้งก้อนเงินอย่างฉันงั้นเหรอ"

        "ฉันเองก็ไม่อยากทำแบบนี้ แต่พอลสันมีคำสั่งลงมา ทำให้ฉันต้องทำแบบนี้"

        "คุณพอลสัน...เขากะจะเอาให้ฉันตายเลยใช่ไหมคะ"

        "แล้วคุณไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจกันล่ะ"

        "..."

        "ฉันพยายามพูดให้คุณแล้วนะคะ แต่เขาไม่ยอมฟัง คุณลองไปคุยกับเขา..."

        จีนเดินออกไปจากห้องด้วยใบหน้าเคร่งเครียดโดยไม่ฟังคำพูดของนาเดียร์ที่กำลังจะเสนอแนะ ในสมองของเธอโกรธไลม์ที่ทำให้เธอต้องมาสูญเสียงานรวมถึงทุกอย่างในตอนนี้ เธอต้องไปคุยกับเขา

_________________________________

        13.45 น.

        ร้านกาแฟ

        "คุณทำให้ฉันไม่มีงานแล้วนะ! แถมที่อยู่ที่ฉันอยู่ตอนนี้ก็ถูกเขาไล่ออกมาแล้ว! " จีนตะโกนใส่ไลม์ที่กำลังนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

        "คิดว่าคุณโดนคนเดียวหรือไง! "

        "แล้วจะทำยังไง...เขากำลังทำอะไรกันแน่"

        "เขาจะทำให้พวกเราพังกันหมด...เรื่องคืนนั้น...ทำให้เขาโกรธขนาดนี้เลยเหรอ"

        "บางที..." อาจเป็นเพราะเธอส่งคลิปวิดีโอส่วนหลังไปให้คุณเรียว และคุณพอลสันคงจะรู้ ถึงได้มาโกรธและโมโหเธอแบบนี้

        "บางทีอะไร...คุณไปทำอะไรไว้"

        "ฉัน..." เธอควรไปหาเขาดีหรือ...เธอควรไปหาคุณเรียว...

_________________________

        16.11 น.

        "เอาประวัติของผู้หญิงที่ชื่ออิงกาญจน์มาสิ"

        "นี่ครับ" เลขาข้างกายหยิบแฟ้มเอกสารที่อยู่ใกล้มือส่งให้เจ้านายของตัวเองอย่างกระตือรือร้น

        "อืม..." ชายหนุ่มเปิดแฟ้มไปมาพลางพยักหน้าเป็นจังหวะน้อยๆ "ประวัติก็ดี ทำไมถึงได้คบกับพอลสันได้ล่ะ"

        "ดูเหมือนว่า คุณพอลสันจะชอบเธอก่อนครับ เรื่องรายละเอียดผมไม่แน่ใจเท่าไหร่"

        "ส่วนพอลสัน...ก็มีประวัติใช่ย่อย..."

        "เขาเป็นนักธุรกิจที่มีแต่คนจับตามองครับ"

        "เรื่องหลักฐานเก่าๆ เก็บให้มิดเลยนะ พวกการเงินทุกอย่าง อย่าให้ใครเข้าถึงเด็ดขาด หาคนที่ไว้ใจได้ดูแลให้ดี"

        "ครับคุณมิลเลอร์"

        "แล้วก็...ระหว่างนี้ หาสายของพอลสันให้เจอ ถ้าหาเจอ ฉันจะให้ทุกอย่างที่แกต้องการ"

        "ครับ! "

_______________________________

        17.11 น.

        บนรถ

        ครืด ครืด ครืด

        'ฉันอยากเจอคุณ มาเจอกันหน่อยได้ไหมคะ ถ้ายังไงติดต่อกลับด้วยค่ะ จากจีน'

        เรียวมองดูข้อความจากเบอร์แปลกที่ถูกส่งเข้ามา เป็นข้อความของจีน ผู้หญิงที่เธอไม่ชอบหน้ามากที่สุด แล้วทำไมต้องมานัดเจอเธอด้วย อยากคุยอะไร หรือจะมาปั่นประสาทเรื่องตัวเองกับคุณพอลสันให้เธอสติแตก

        "ข้อความจากใคร"

        "..." เรียวปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงและเก็บใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว โดยที่ไม่ได้ตอบคำถามที่เขาถามแต่เลือกที่จะเมินไปมองวิวนอกหน้าต่างแทน เธอไม่ได้คุยกับเขาตั้งแต่เมื่อวาน อาจเพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มคุยยังไง หลังจากเห็นคลิปก็ได้ เธอ...ยังมีความรู้สึกไม่สบายใจอะไรหลายๆ อย่าง

        "ที่รัก...คุณมีอะไรอยากคุยกับผมไหม"

        "..."

        "คุณไม่สบายใจอะไรบอกผมได้นะ"

        "..." เธอเองก็รู้สึกเห็นใจเขาเหมือนกัน ที่ต้องมาคอยง้อเธอ คุยกับเธอ ทั้งที่ตัวเธอเองแทบจะไม่เอ่ยปาก หรือหันไปมองหน้าเขาสักนิดด้วยซ้ำ

        "ผมไม่อยากให้คุณเมินผมแบบนี้...ผมรู้สึกไม่ดี"

        "คุณไม่ได้ทำผิดก็อย่าคิดมากเลยค่ะ...ฉันแค่มีอะไรให้คิดนิดหน่อย" พอลสันเอื้อมมือไปจับมือเธอเอามาวางไว้บนหน้าตักตัวเองก่อนจะบีบแน่น

        "ที่รัก...ผมไม่ได้ทำอะไรกับผู้หญิงคนนั้น ในคลิปมันตัดตอนความจริงทั้งที่แทบไม่มีอะไรเลยด้วยซ้ำ คุณเชื่อผมได้ไหม" เรียวหันหน้าไปมอง ก็เห็นสายตาอ่อนโยนบวกกับความเหนื่อยล้า ทำไมช่วงนี้ใบหน้าของเขาถึงมองยังไงก็ดูซูบเซียวไปหมด

        "คุณ..." เห้อ สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้กับสายตาของเขาอยู่ดี เธอเอื้อมมือไปแตะแก้มก่อนจะลูบเบาๆ "พักผ่อนบ้างนะคะ บางคืนคุณมัวแต่ดูเอกสารจนไม่ได้นอน"

        "เป็นห่วงผมเหรอ" เขาถูไถแก้มของตัวเองกับมือบางอย่างแผ่วเบา ส่งสายตาอ้อนวอนไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกาย "ผมรักคุณนะที่รัก"

        "ฉันก็รักคุณค่ะ..."

        เรียวยิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนจะขยับตัวเองเข้าไปกอดเขา ใบหน้าแนบอก สมองกำลังคิดถึงข้อความของจีนที่ส่งเข้ามา เธอตั้งใจว่าจะคุยกับผู้หญิงคนนี้ให้ชัดเจน เพราะดูเหมือนเรื่องบางเรื่อง ของจีนกำลังจะทำอะไรเกิดขอบเขตความอดทนที่ตัวเธอมีอยู่

เจอกันวันอาทิตย์นะคะ รักรีท