"ที่นี่เราใช้ผึ่งชาหลังจากเก็บมาครับ" แธนอธิบายถึงโดมขนาดใหญ่ตรงหน้า ซึ่งสร้างติดกันอยู่สี่ห้าโดมให้เจลและดอลล่าฟัง ส่วนธรณ์ซึ่งรู้เื่พวกนี้ดีอยู่แล้ว ขอปลีกตัวไปเยี่ยมคนงานอื่นๆ ในไร่ชาแทน "ภายในจะมีการควบคุมอุณหภูมิ ความชื้นที่เหมาะ เพื่อให้น้ำในใบชาระเหยออกมา ตรงนี้แหละที่จะทำให้ใบชาเหี่ยวและมีการซึมผ่านของสารต่างๆ ทั้งภายในและภายนอกเซลล์ รสกลิ่นสีของชาที่ออกมาก็จะแตกต่างกันตามเอมไซน์ที่เร่งปฏิกิริยาออกซิเดชั่น"
เจลพยักหน้า พลางจดสิ่งที่ได้ฟังลงในสมุดไปด้วย
"อยากลองผึ่งชาดูมั้ย เดี๋ยวพี่พาไป" แธนว่า
"ได้หรอครับ" ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างด้วยความสนใจ
"ได้สิ มาทางนี้ ตามมานะครับคุณดอลล่า" แธนพูดโดยไม่ลืมชวนคนผมประบ่าตามมารยาท เขาเดินนำไปทางกระท่อมข้างโดมตากชา ซึ่งเป็เวิร์กช็อปสำหรับลูกค้าภายนอก
แธนทักทายพนักงานที่ดูแลในส่วนนี้ ก่อนจะเดินไปเอากระด้ง และตะกร้าใส่ใบชาสดมาให้เจลถือ แล้วเดินนำไปยังแคร่นั่งด้านนอก ทั้งสามคนนั่งลง พลางวางอุปกรณ์ต่างๆ ไว้บนแคร่ แล้วแธนจึงเริ่มอธิบาย
"ตอนนี้เราจะมาทำชาเขียวกันนะครับ" คนร่างกำยำว่า พลางยื่นตะกร้าใส่ชาให้เจลรับ "ขั้นตอนแรกเราจะผึ่งชากันก่อนนะครับ เจลเอาใบชาสดใส่ลงไปในกระด้งสี่กำมือ แล้วเกลี่ยให้ทั่วนะ"
คนผมดำพยักหน้า แล้วทำตามที่อีกฝ่ายบอก โดยมีดอลล่าคอยชะเง้อมองอย่างสนอกสนใจอยู่ด้านหลัง เจลเกลี่ยใบชาอย่างระมัดระวัง จนพื้นกระด้งสีน้ำตาลอ่อนถูกกลบด้วยสีเขียวจนหมด
"พอได้มั้ยครับ" เจลเงยหน้าถามแธน อีกฝ่ายยิ้มแล้วจับมือเขาให้เกลี่ยใบชาต่อ
"พี่ว่าเกลี่ยตรงนี้อีกหน่อยดีกว่า มันยังกระจายไม่ทั่วเลย เดี๋ยวชาจะแห้งช้าเอานะ"
เจลพยักหน้า มือถูกนำพาให้ัักับใบชาทั่วกระด้งอีกครั้ง "ครับ" เขาตอบรับเสียงเรียบ เพราะรู้สึกถึงพลังงานชวนเสียวสันหลังวาบขึ้นมา
ไม่ใช่แค่เจลที่รู้สึกถึงพลังงานลึกลับ แธนเองก็เช่นกัน เขายิ้มแห้งๆ ให้คนตรงหน้า โดยไม่สบตากับใครอีกคนด้านหลัง จากนั้นจึงรีบปล่อยมือนุ่มออกเมื่อเกลี่ยใบชาเสร็จ
"ดอลล่า นายอยากลองทำดูบ้างมั้ย" เจลหันมาถามคนผมประบ่าซึ่งนั่งอยู่ข้างหลัง
"ไม่ละครับ ไปขั้นต่อไปเถอะ" ดอลล่าตอบ แล้วปรายตาไปทางอื่นด้วยความรู้สึกหงุดหงิดภายในใจ
"งั้นมาทางนี้ครับ" แธนหยิบเอากระด้งขึ้นมา แล้วลุกขึ้นจากแคร่เพื่อเดินนำไปทางเครื่องมือที่เหมือนกับเตาอบขนมอันใหญ่ "นี่เป็เครื่องอบชาครับ จะช่วยให้ชาแห้งไวขึ้น" เขาว่าพลางเปิดประตูกระจกออก แล้วเอากระด้งใส่ลงไปก่อนจะปิดประตูกระจก และกดปุ่มข้างๆ เครื่อง "สมัยก่อนเราจะใช่วิธีผึ่งชาเขียวในที่ร่มครับ โดยใช้เวลาประมาณสองถึงสามชั่วโมง แต่ถ้าเป็เครื่องนี้แค่สิบนาทีก็เสร็จแล้วครับ"
"แล้วในโดมมีเครื่องแบบนี้มั้ยครับ" เจลถาม
"ในโดมจะเป็เครื่องขนาดใหญ่ที่ใช้ทั้งโดมเลยครับ อันนี้เอาไว้สำหรับลูกค้าที่มาเวิร์กช็อปแล้วอยากทำชา"
"เป็กิจกรรมที่น่าสนใจดีนะครับ" ดอลล่าว่า
"ครับ มันเป็กิจกรรมที่ได้รับความสนใจมากในไร่ชาอรรถรสของเราเลย"
"ผมว่าลูกค้าในโรงแรมผมเองก็น่าจะสนใจเหมือนกันนะครับ เพราะมีหลายท่านที่ชอบดื่มชาตอนบ่าย คงจะดีไม่น้อยหากมีกิจกรรมให้พวกเขาได้สนุกกัน คุณแธนคิดว่ายังไงครับ"
"น่าสนใจดีนะครับ จิบชายามบ่ายแล้วก็ชมวิวทะเลไปด้วย แค่คิดก็สุดยอดแล้วครับ"
"งั้นเราไว้คุยเื่นี้กันหลังอาหารค่ำดีมั้ยครับ ผมว่าธรณ์น่าจะเล่าเื่ธุรกิจที่ผมอยากจะทำกับคุณให้ฟังบ้างแล้ว"
"ได้สิครับ ผมเองก็ตั้งใจไว้แบบนั้นเหมือนกัน"
ระหว่างบทสนทนาเล็กๆ เพื่อรอเวลาให้ชาในตู้อบได้ที เจลเห็นบางอย่างในตัวดอลล่าซึ่งไม่ได้เห็นมาเสียนานปรากฏขึ้น ความเป็ผู้ใหญ่และความน่านับถือซึ่งเคยััได้ในครั้งแรกที่เจอกันกำลังฉายออกมาผ่านทางแววตาคม ดอลล่าดูจริงจังในเื่ของธุรกิจ ต่างจากตอนอยู่กับเขาราวกับเป็คนละคน เจลอดคิดไม่ได้ว่า มีเขาเพียงคนรึเปล่าที่ได้เห็นด้านน่ารักๆ ของคนร่างบาง
"ชาเสร็จพอดีเลยครับ" ดอลล่าบอกเมื่อหน้าจอตรงแผงควบคุมแสดงตัวอักษรสีเขียวขึ้นมา
"โอเคครับ" แธนว่า พลางใส่ถุงมือกันร้อนแล้วเปิดตู้ออกเพื่อหยิบกระด้ง "ต่อไปเราจะคั่วช้ากันนะครับ ตามมาทางนี้เลย"
ทั้งสามเดินไปทางครัวขนาดเล็ก ซึ่งมีเตาและกระทะเตรียมไว้ แธนจัดแจงเปิดเตาสองอัน แล้วเทใบชาลงไป จากนั้นจึงให้เจลและดอลล่าลองคั่วชาโดยมีเขาดูแลอยู่ใกล้ๆ
"ค่อยๆ คนแบบนั่นแหละครับคุณดอลล่า" แธนพูดขณะมองดูคนผมประบ่าจัดการกับใบชาในกระทะได้อย่างดีเยี่ยม เขาละความสนใจจากดอลล่ามาที่เจลเมื่อเห็นว่าอีกฝ่าย 'น่าจะ' ้าความช่วยเหลือ
"เอ่อ...คุณแธน" เจลใเล็กน้อยเมื่อจู่ๆ แธนก็เข้ามาโอบจากด้านหลัง แล้วจับมือทั้งสองข้างของเขาให้คั่วใบชาในกระทะ
"เดี๋ยวผมสอนให้กะจังหวะการออกแรงนะ" คนร่างกำยำว่า
"คือ...ผม..." เจลตั้งต้นจะปฏิเสธ แต่ถูกขัดเอาไว้
"ถ้าคั่วไม่ดีชาจะออกมารสชาติเสียเอานะ ค่อยๆ คั่วแบบนี้ อย่าออกแรงเยอะเกินไป" แธนจับมือทั้งสองข้างของเจลให้ทำตามที่บอก โดยมีสายตาของดอลล่าเหลือบมองเป็ระยะๆ
"ผมว่าคนที่เรียนทำอาหารอย่างเจลคงน่าจะพอรู้แล้วนะครับว่าต้องทำยังไง" ดอลล่าพูด ก่อนจะปิดเตาแก๊สเมื่อใบชาถูกคั่วจนได้ที่
"นั่นสินะ" แธนยิ้มแห้ง ปล่อยมือออกให้เจลได้คั่วชาอย่างอิสระ "เจลคั่วต่ออีกสักนิดนะครับแล้วค่อยปิดไฟ"
"ครับ" เจลพยักหน้า รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก
"คุณดอลล่ารอสักครู่นะครับเดี๋ยวเราจะเอาชาไปนวดกัน”
"ผมไม่ได้รีบ" คนตัวสูงตอบเสียงเรียบ พยายามกดความหงุดหงิดเอาไว้ แล้วท่องภายในใจว่า 'เพื่อเจลและเพื่อธุรกิจ' อยู่ซ้ำๆ
ไม่นานเตาของเจลก็ถูกปิดลง พวกเขานำใบชาคั่วมาใส่กระด้งอีกครั้งแล้วลงมือนวด มิวายแธนยังคงหาโอกาสจับเนื้อต้องตัวของเจล ั้แ่สอนให้นวดชา คลี่ชา จนเอาใบชาไปอบบนเตาถ่านอ่อนๆ
"เสร็จแล้ว คราวนี้ก็เอาใส่ขวดโหลแล้วเอาไปต้มกับน้ำร้อนกินได้เลย" แธนบอก
"จริงหรอครับ ทำไมรู้สึกว่ามันง่ายจัง" เจลว่า พลางตักชาในกระทะใส่ขวดโหล
"เพราะชาเขียวไม่ต้องหมักเหมือนชาอื่นๆ ไงละ อีกอย่างเพราะเจลเก่งด้วยแหละ" มือหนาลูบเส้นไหมนุ่มเบาๆ พร้อมกับคำชม
"ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ" เจลเผลอยิ้มออกมาด้วยความภูมิใจเล็กๆ ในฐานะคนที่ชื่นชอบการทำอาหาร
ทว่ารอยยิ้มของเจลกลับไม่เป็ที่พึงพอใจของดอลล่าเสียเท่าไหร่ เขารู้สึกหัวเสียขึ้นมาอย่างฉับพลัน—ไม่สิ เขาหัวเสียมานานแล้ว แต่ต้องอดทนเพราะไม่อยากให้เจลลำบากใจ อย่างตอนนี้ก็เช่นกัน เขาหัวเสียและอยากะเิอารมณ์ออกมาเหมือนทุกๆ ที แต่ต้องหาทางออกอื่นที่ดีกว่า
"ผมขอตัวไปคุยธุระก่อนนะครับ พอดีที่โรงแรมส่งข้อความมา" ดอลล่าหยิบมือถือจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมากลบเกลื่อน แล้วเดินออกไปจากกระท่อมเวิร์กช็อป ปล่อยให้ทั้งสองคนนั่งงงเพราะไม่ได้ยินเสียงมือถือดัง
"เอาขวดโหลไปติดป้ายแล้วไปศูนย์วิจัยกันต่อมั้ย" แธนพูดขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบน่าอึดอัด
"เรารอคุณดอลล่าก่อนได้มั้ยครับ ผมกลัวเขากลับมาแล้วไม่เจอพวกเรา" เจลพูด พลางชะเง้อมองไปทางประตู คิดว่าดอลล่าคงมีธุระด่วนตามประสาเ้าของโรงแรมระดับห้าดาวระดับประเทศ
"ได้สิครับ เดี๋ยวสักพักเขาคงกลับมา" แธนยิ้มให้ "ระหว่างรอเดี๋ยวพี่เล่าวีกรรมตอนเด็กๆ ของเ้าธรณ์ให้ฟังเอามั้ย"
เจลเลิกคิ้วขึ้น พร้อมยิ้มเ้าเล่ห์ "เอาสิครับ"
วีรกรรมของธรณ์ฟังน่าสนใจใน่แรก แต่ไม่ใช่ในครึ่งชั่วต่อมา จิตใจของเจลซึ่งควรจดจ่อกับวีรกรรมสุดแสบของเพื่อนสนิท กลับถูกเอียงเอนไปยังทางประตูเข้าออก เพื่อรอให้ดอลล่าปรากฏตัว เขาเหลือบมองเป็ระยะๆ จนบางทีก็เผลอหลุดความสนใจจนไม่ได้ฟังว่าแธนเล่าเื่อะไร ความร้อนใจเพิ่มระดับขึ้นตามเวลาที่เดินหน้าไปเรื่อยๆ จนในที่สุดเจลก็ทนไม่ไหว
"พี่แธนครับ ผมขอออกไปตามหาคุณดอลล่าสักครู่ได้มั้ยครับ" เจลพูด พยายามข่มความร้อนใจในน้ำเสียงเอาไว้
"ได้สิ ให้พี่ไปด้วยมั้ย"
"ไม่เป็ไรครับ เขาคงอยู่ไม่ไกลจากแถวนี้หรอก"
"งั้นพี่รออยู่ที่นี่นะ"
"ครับ" เจลลุกออกไปในทันทีที่พูดจบ
ด้านนอกของกระท่อมเวิร์กช็อปมีเพียงคนงาน พนักงาน และลูกค้าบางส่วน แต่ไม่มีดอลล่าอยู่ที่นั่น เจลรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติขึ้นมา คนตัวสูงไม่มีทางไปที่อื่นโดยไม่บอกเขา อีกฝ่ายตัวติดเขาขนาดไหนทำไมเขาจะไม่รู้ และที่สำคัญซึ่งเขาเพิ่งนึกได้ ดอลล่ามีกระแสจิตไว้ติดต่อกับพวกปรสิตในโรงแรม ไม่จำเป็ต้องใช้มือถือแม้แต่น้อย ดังนั้นเื่ที่ว่ามีข้อความมาจากทางโรงแรมจึงไม่เป็ความจริง
เจลลองถามคนในละแวกรอบๆ ถึงลักษณะของปรสิตหนุ่มผมประบ่า พนักงานหลายคนเห็นดอลล่า แต่ไม่มีใครรู้ว่าอีกฝ่ายไปที่ไหน เจลรู้สึกกระวนกระวายมากกว่าเดิมเมื่อไม่ได้คำตอบที่ตรงใจ เขาหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อที่จะโทรหาดอลล่า แต่ลืมไปว่าพวกเขาไม่เคยแลกเบอร์กัน
เส้นไหมนุ่มบนหัวถูกขยี้ด้วยความหงุดหงิดใจ เพราะเจลเคยปฏิเสธการแลกเบอร์กับดอลล่า ด้วยความที่ว่ามันไม่จำเป็ และพวกเขาไม่มีอะไรที่ต้องติดต่อหากัน ดอลล่าแค่มาดูแลเขาที่ห้อง เก็บกวาด ทำอาหาร พูดคุย และกลับบ้าน ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น
"นี่พ่อหนุ่ม" เสียงเรียกขอใครบางคนดังขึ้น เมื่อเจลเงยหน้ามองก็เห็นว่าเป็คนงานในไร่ชาคนหนึ่ง
"ครับ มีอะไรหรอครับ"
"ตามหาผู้ชายที่สูงๆ หล่อๆ อยู่ใช่มั้ย"
เจลยิ้มแหย่กับคำว่า 'หล่อ' นิดหน่อย แล้วตอบ "ครับ คนที่ผมยาวประมาณบ่านะครับ"
"ใช่ๆ คนนั้นแหละ พวกฉันเห็นเขาเดินไปทางน้ำตกที่ริมป่าน่ะ ลองไปดูสิ"
"ครับ ขอบคุณมากนะครับ" เจลก้มหัวให้เล็กน้อย แล้วรีบวิ่งตามป้ายไปยังน้ำตกที่คนงานพูดถึง มันตั้งอยู่ลึกเข้าไปในป่า ห่างจากไร่ชาพอสมควร ระหว่างทางมีป้ายบอกเสมอว่าอีกกี่เมตรจึงจะไปถึง ทุกป้ายสร้างความร้อนรนใจให้เจลมากขึ้น เมื่อคิดว่าสุดท้ายแล้วที่ปลายทางของน้ำตกอาจจะไม่มีดอลล่าอยู่
เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วพอที่จะเจอป้ายบอกทางอันสุดท้าย และไม่รอช้าที่เดินตามลูกศรไปในทันที เสียงกระแสน้ำดังชัดเจนบอกว่าเขามาถูกทาง ทว่ากลับมีเสียงเอะอะโวยวายแทรกเข้ามาเป็ระยะๆ เจลรีบเดินเข้าไปใกล้น้ำตก แล้วพบว่าเสียงโวยวายที่ได้ยินเป็เสียงของปรสิตหนุ่ม ในร่างที่มีหางงอกออกมา พร้อมด้วยดวงตาสี่ดวง กำลังเตะน้ำในลำธารไปทั่วด้วยใบหน้าหงุดหงิดสุดขีด
เป็ครั้งแรกที่เจลได้เห็นสีหน้าโกรธของดอลล่า เพราะั้แ่รู้จักกันมา เขามักเห็นแค่รอยยิ้มสดใส และความเป็ผู้ใหญ่ในบางโอกาส แต่เมื่อสังเกตดีๆ เจลพบว่ามันเป็สีหน้าของเด็กที่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงเพราะไม่ได้ดั่งใจอะไรสักอย่าง มุมปากหยักยกยิ้มกับความน่ารักที่แฝงอยู่ในโทสะ นึกอยากพาอีกฝ่ายไปหาของหวานกินให้ใจเย็นลง
รอยยิ้มของเจลคงอยู่ได้ไม่นานก็ถูกพับ เมื่อภาพของปรสิตที่เตะน้ำระบายอารมณ์แปรเปลี่ยนเป็ภาพของดอลล่าที่กำลังลื่นหัวกระแทกหินแทน
"ดอลล่า!!!"
——————————————————
1K
