“ตั้งสติหน่อยพิชญนรี”
พิชญนรีบอกกับตัวเองแล้วลองเดินไปเขย่าประตูมันล็อกจากด้านนอก ไม่กี่นาทีต่อมาร่างกายเธอก็เริ่มรู้สึกผิดปกติมันผ่าวร้อนและทำให้เธอไร้เรี่ยวแรงจนทรุดไปนั้งกับพื้น เธอมองรอบตัวอีกครั้ง อย่างไรก็ไม่ยอมเป็เหยื่อง่ายๆเด็ดขาด!
เสี่ยกำธรเดินเข้ามาในห้องรับแขก เขากระตุกยิ้มเมื่อเห็นปรินทรนั่งรออยู่ก่อนแล้วแม้จะสวมเสื้อยืดทับด้วยแจ็ตเก็ตสูทเรียบๆแต่ก็ดูโดดเด่นไม่เหมือนผู้ชายที่จะมาเที่ยวซ่องเท่าไหร่นัก
“ลมอะไรหอบเสี่ยัมาถึงที่นี่ละครับเนี้ย” เสี่ยกำธรพูดราวอายุเท่านั้นทั้งที่อีกฝ่ายรุ่นลูกด้วยซ้ำไป
“ผมมาซื้อของ” ชายหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ
“ของแบบไหนที่คนระดับเสี่ยัต้องมาซื้อเองแบบนี้ครับ”
“ผู้หญิง”
“ผู้หญิง?” เสี่ยกำธรถึงหัวเราะออกมา
“ผู้หญิงคนที่นายนิพัฒน์เอามาขายนั้นแหละ” เขาพูดตรงไปตรงมา้าปิดเกมให้เร็วที่สุด เธอถูกจับตัวมาั้แ่เมื่อวาน ไม่รู้จะเป็อย่างไรบ้าง
“เสี่ยัหูไวตาไวไม่เบา ของเพิ่งมาถึงผมมือก็รู้ไปถึงหูเสี่ยัแล้ว”
ปรินทรส่ายหน้าไปมา “เสี่ยจะเอายังไงก็ว่ามาเถอะผมอยากเห็นของชิ้นนั้นแล้ว”
“แสดงว่าสำคัญมากถึงขนาดที่เสี่ยัต้องมาซื้อเองกับมือ”
“ก็ไม่เท่าไหร่ แต่ผมยินดีจ่าย และจะจ่ายให้เสี่ยสองเท่าถ้าช่วยผม เอาตัวคนต้นเื่ให้ผมด้วย”
“เอ๊ะ! ยังไงครับนี่เสี่ยั มาซื้อของกับผม ผมว่าอะไรหรอกแต่ผมอยากรู้ว่ามันเื่อะไรกัน
“นายนิพัฒน์ติดหนี้ผม ลูกน้องผมทำพลาดปลอดมันหลุดมือมาถึงเสี่ยกำธรทำให้เสี่ยต้องมันเสียเงินเพราะมัน มันเป็ความผิดพลาดของคนของผม ผมไม่้าให้เสียการปกครองในครั้งนี้ ต้องกำราบให้หลาบจำ”
“เื่แค่นี้เสี่ยัเลยต้องมาเองเลยหรือครับ”
“เสี่ยครับ” ปรินทรประสานมือวางบนโต๊ะ ใบหน้าเรียบนิ่งจนอีกฝ่ายรู้สึกถึงเค้าเมฆทมึนเบื้องหน้า
“คะ..ครับ” ทำไมถึงรู้สึกว่าถูกเด็กรุ่นลูกขู่เอาได้นะ
“เสี่ยก็รู้ การเสียการปกครองมันส่งผลกระทบต่อคนอย่างเรามากแค่ไหนถ้าแค่เื่เล็กๆยังผิดพลาด แล้วเื่ใหญ่จะจัดการได้หรือ?”
“เื่นั้นผมเข้าใจครับ”
“ผมจึงหวังว่าจะได้รับความร่วมมือจากเสี่ยกำธร”
“แต่มันติดเงินผมอยู่สามแสนเชียวนะครับ”
“ครับ ผมยินดีจ่าย ขอเพียงให้เื่มันจบอย่างเงียบและเงียบที่สุด”ปรินทรพูดย้ำที่ละคำ ชัดถ้อยชัดคำเพียงคำพูดและววตาดุดันของอีกฝ่ายก็ทำเอาบรรยากาศภายในห้องอึมครึมเงียบงันจนแทบได้ยินเสียงกลืนน้ำลายลงคอของลูก
“ถ้าผมปฏิเสธ?” เสี่ยกำธรลองหยั่งเชิง
“ผมคิดว่าเสี่ยไม่ทำอย่างนั้น” ปรินทรก้มศีรษะลงเล็กน้อยแล้วตวัดดวงตาคมกริมจ้องมองที่มุมปากกระตุกยิ้มที่เหมือนจะไม่ยิ้ม
“ดูเสี่ยัมั่นใจเหลือเกิน”
แม้คู่ต่อสู้เบื้องหน้าจะเป็ผู้อายุน้อยกว่า แต่ลักษณะท่าทางมีบารมีและมีเงาความโเี้กว่าบิดานัก มิน่าล่ะในแวดวงนักเลงที่เขาเวียนว่ายอยู่นั้น เรียกัตนนี้ว่า ัสองหน้าเพราะฉากหน้าที่เป็เ้าของธนาคารชื่อดัง รวมทั้งเป็นักธุรกิจพันล้าน แต่อีกโฉมหน้าคือบุรุษผู้โเี้ฆ่าคนได้แม้มือไม่เปื้อนเื
“ผมไม่ได้มั่นใจ” เขาพูดตรงข้ามกับใจคิด“แต่ผมคิดว่ามันเปล่าประโยชน์ถ้าเราต้องมาเสียแรงกับเื่ไม่เป็เื่แค่นี้”
เสี่ยกำธรนิ่งไปนิด มันก็จริงถ้าจะต้องมีตีกันเพียงแค่สินค้าชิ้นเดียวก็ไม่ใช่เื่แถมได้เงินซึ่งก็คุ้มค่า ได้เงินสดมาเป็ก้อนดีกว่าเอาผู้ชายมาเร่ขายกว่าจะได้เงินคืนก็ต้องให้อีนางคนสวยรับแขกตั้งไม่รู้กี่คนกี่รอบ กว่าจะได้เงินครบสามแสน
“ตกลง ผมยินดีขายสินค้าให้เสี่ยั”
“ขอบคุณมากครับ” น้ำเสียงเรียบลึกนั้นยากจะคาดเดาอารมณ์ได้ ไม่บ่งความยินดีหรือรู้สึกอะไรเป็พิเศษ เสี่ยกำธรดีดนิ้วเรียกลูกน้องเข้ามาใกล้
“ผู้หญิงอยู่ในห้องพิเศษ ผมจะให้เด็กไปเอาตัวเธอมาพบคุณ”
“ผมอยากดูสินค้าสักครู่ แล้วจะให้คนของผมมาพาตัวไป”
ปรินทรลุกขึ้นยืน “ผมมาฉุกละหุกเตรียมเงินสดมาไม่ครบเสี่ยกำธรมให้คนตามไปเอาเงินที่บ้านพร้อมผมได้”
“โอ๊ย ไม่เป็ไร ผมเชื่อใจเสี่ยั”
“ขอบคุณ”
ปรินทรเดินตามหลังลูกน้องเสี่ยกำธร ข้างหลังเขาก็มีลูกน้องคนสนิทติดตามมาด้วยเพื่อความปลอดภัย เมื่อถึงห้องที่พูดถึงมีลูกน้องสองคนยืนเฝ้าหน้าประตู
“เปิดประตูให้เสี่ยั” คนเดินนำมารีบบอกคนที่ยืนเฝ้าประตู
“แต่...แต่ว่า”
“มีอะไร” ปรินทรถามน้ำเสียงราบเรียบ
“นายสั่งให้ป้อนยาปลุกเซ็กส์ไป..ป่านนี้คงออกฤทธิ์แล้วครับ”
ใบหน้าหล่อเหลามีแววดุดันขึ้นมานัทนที แต่กระนั้นก็ยังยืนนิ่งไม่พูดอะไรลูกน้องไขกุญแจมือสั่น ปรินทรก้าวเข้าไปพร้อมสั่งให้ลูกน้องรอข้างนอกก่อน
ในห้องค่อนข้างมืด เขากวาดสายตาไปทั่วห้องได้ยินเสียงครางแ่มาจากห้องน้ำเขาเดินเข้าไปดูแล้วพบว่าหญิงสาวยืนตัวสั่นอยู่ใต้ฝักบัวที่เปิดน้ำไหลรินรดร่างตัวเอง
“พิชญนรี”
“ยะ..อย่า...อย่าเข้ามานะ” เธอร้องห้ามเสียงสั่น น้ำตาที่เปื้อนเปรอะทำให้มองไม่ชัดว่าใครเข้ามา
“ผมเอง”
“ไม่! อย่านะ!” เธอถอยหนีมือที่ยื่นเข้ามา
ปรินทรหงุดหงิดแกมสงสาร เขากระชากเธอออกมาจากห้องน้ำหญิงสาวไร้เรี่ยวแรงเซถลาออกมาตามแรงดึงของเขา ชายหนุ่มหรี่ตามองสภาพหญิงสาวที่เปียกโชกไปทั้งชุดกระโปรงที่เธอสวม ร่างบางสั่นระริก เขาถอดเสื้อนอกของตัวเองออกคลุมร่างของเธอแล้วช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มอย่างง่ายดาย
“จะ...จะ..ไปไหน”
“ผมจะพาคุณไปจากที่นี่”
พิชญนรีกอดคอเขาไว้ราวกับเป็ที่พึ่งพิงเดียวในเวลานี้
ร่างสูงอุ้มหญิงสาวออกมาจากห้องแล้วเดินหน้านิ่งผ่านเสี่ยกำธร
“ขอบคุณสำหรับการทำธุรกิจครั้งนี้”
“ครับ อีกคนผมจะให้เด็กหิ้ว ‘มัน’ ไปส่ง”
“ขอบคุณ”
หญิงสาวได้ยินไม่ถนัด เขารู้เห็นเป็ใจให้เธอตกอยู่ในสภาพนี้ด้วยงั้นรึ แม้จะใช้น้ำเย็นรดกายแต่ภายในเธอยังร้อนรุ่มและปรารถนาที่จะถูกเติมเต็ม ปรินทรพาหญิงสาวเข้ามาในเบาะรถด้านหลังเมื่อเ้านายขึ้นนั่งเรียบร้อย ลูกน้องก็รีบขับรถออกไปอย่ารวดเร็ว
ร่างอ่อนนุ่มที่เปียกชื้นขยับตัวบดเบียดเข้าหาแผงอกอุ่นอย่างไม่รู้ตัว เขายังให้เธออยู่บนตักแล้วมือสองข้างของเธอยังโอบกอดรอบคอของเขาอยู่ กลิ่นกายของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวกดปลายจมูกที่ซอกคอสูดดมอย่างไม่รู้ตัวเหมือนร่างกายมันไม่ใช่ของเธอ เธอไม่อาจควบคุมอะไรได้เลยจริงๆ
“พิชญนรี ตั้งสติหน่อย”
“ฮือออออ “
เสียงหวานครางในลำคอ ริมฝีปากร้อนทาบที่คอของเขา ชายหนุ่มเหลือบตามองไปด้านหน้าเห็นดวงตาสอดรู้ของลูกน้องส่องจากกระจกมองหลังรถ ทั้งสองสะดุ้งวูบแล้วรีบขับรถกลับบ้านเ้านายทันที ปรินทรเป็ผู้ชายทั้งแท่งถูกผู้หญิงปลุกเร้าก็แทบลุกเป็ไฟ
16K
