รักจังเดินไปลากเก้าอี้มานั่งข้างโชกุนที่เปิดแผนผังลงเวลาตารางงานของลูกค้าอย่างตั้งใจก่อนมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ
“นายจะไปไหนนิว” โชกุนหันมองนิวตันที่ยืนกดน้ำจากฝาตู้เย็นใส่ขวดน้ำสเตนเลส
“ออกกำลังกายเจ๊ไปเปล่า” นิวตันตอบพร้อมหันมาชวนรักจังที่นั่งพิงเก้าอี้มองผังงานแต่สมาธิไม่ได้จดจ่อกับสิ่งที่มองอยู่แม้แต่นิด “เจ๊!”
“ฮะ! แหกปากทำไมใขวัญหายรายได้หดว่าไง เป็นงเป็หนุ่มเรียกเสียงดัง” รักจังสะดุ้งเรียกสติตนเองกลับมามองหน้านิวตันที่เดินเข้ามายืนข้างๆ อย่างแปลกใจเช่นเดียวกับโชกุน
“หมู่นี้ไม่ค่อยมีสมาธิเลย มีอะไรบอกได้นะ” โชกุนมองสีหน้าเหลอหลาของรักจังอย่างห่วงใย
“ปะเจ๊เดี๋ยวพาไปผ่อนคลาย” นิวตันคว้าแขนรักจังดึงตัวเธอยืนขึ้น
“นายไม่ทำงานหรือไง” โชกุนเงยหน้ามองเพื่อนร่วมงานทันที
“เมื่อคืนโต้รุ่งแล้วไง วันนี้นายมีประชุมกับทีมไม่ใช่เหรอ ยกออฟฟิศให้เลยไปกันเจ๊ ไปเปลี่ยนชุด” นิวตันควงแขนรักจังอย่างคลอเคลียยิ้มแย้มพาเดินขึ้นไปชั้นบน โชกุนส่ายหน้าไปมาก่อนหันมาสนใจหน้าจอคอมต่อ
“ไปออกกำลังกายที่ไหน” รักจังเดินตีคู่ขึ้นบันไดกับนิวตัน
“คริสตัลบลู” นิวตันตอบสั้นๆ พร้อมฉีกยิ้มเดินผ่านห้องตัวเองก่อนชะงักเมื่อมีคนเดินออกมาจากทางฝั่งซ้ายมือกลิ่นน้ำหอมกระจายฟุ้งเ้าของสีผมอันโดดเด่นเปิดประตูยืนมองคนสองคนที่หยุดมองตน
“เจ้หวัดดี” เลอา หนึ่งในหัวหน้าทีมบริษัทออแกไนซ์ยกมือไหว้ย่อตัวแทบติดพื้นบ่งบอกความเป็ตัวเองชัดเจน
“เออๆ หวัดดี” รักจังยิ้มแห้งตอบกลับรีบวิ่งขึ้นบันไดไปที่ห้องตนเอง นิวตันมองตามก่อนมองหน้าเลอาที่ยืนปัดชุดเหล่มองชุดที่เพื่อนร่วมงานใส่ไม่ได้แตกต่างกันเท่าไหร่เพราะอีกคนเหมือนหลุดมาจากฟิตเนสส่วนอีกคนเหมือนหลุดมาจากนิตยสารความแฟชั่น
“พาเจ้ไปไหนนิว”
“ไปออกกำลังกายหมู่นี้เจ๊ดูเครียดนายก็รู้ว่าเพราะอะไร งานฉันเสร็จแล้วเดี๋ยวกลับมาต่อ่เย็น”
“ฉันเองว่าจะออกไปซื้อของเตรียมอุปกรณ์จัดฉากหลังจากร่วมประชุมกับทีมบี”
“เออๆ เดี๋ยวฉันดูแลเจ๊เอง”
“เออดูแลดีๆ ละ ไม่งั้นคุณแม่เอาตายเลย” เลอาตบไหล่นิวตันเบาๆ ก่อนลงบันไดไป
รักจังเปลี่ยนชุดเป็เสื้อยืดใช้ออกกำลังกายกับกางเกงขาสั้นสีเดียวกับชุดวอร์มของนิวตัน เธอหยิบยางรัดผมมาเกล้าผมมัดรวบขึ้นมองกระจกหน้าโต๊ะเครื่องแป้งก่อนผ่อนลมหายใจยาวมองตัวเองช้าๆ แล้วทำตาจิก
“ฉันต้องชิงกางเกงในนายซุปตาร์ที่โด่งดังคนนี้ให้ได้ ว่าแต่หน้าตาหมอนั่นเป็ไง ช่างเถอะค่อยหาข้อมูล” รักจังยกมือปัดหน้าม้าก่อนเดินออกจากห้องไปกับนิวตัน
รักจังเดินมาที่รถของตนกับนิวตันพร้อมโยนกุญแจรถให้นิวตันเป็คนขับสวนทางกับทีมงานสี่ห้าคนของโชกุนยกมือไหว้ทักทายตามระเบียบก่อนนิวตันจะขับรถพาออกจากโฮมออฟฟิศ
“นิว แกอยู่ฝ่ายโฆษณาต้องคุ้นเคยกับโลกออนไลน์มากพอควร รู้จักวงริเวอร์เปล่า” รักจังนั่งกอดอกอยู่ข้างคนขับที่ขับมาได้สักพักก็ติดไฟแดง
“ริเวอร์เหรอ รู้ดิเจ๊ ใครไม่รู้เชยตาย” นิวตันตอบกลับพิงเบาะเหล่มองรักจังที่มองค้อนอย่างรู้สึกตัวรีบยกมือปิดปาก “ทำไมอ้อเจ๊”
“แกไปสืบให้หน่อยว่าเขาอยู่ที่ไหน ฉันมีบางอย่างต้องทำเพื่อบริษัท แกต้องหามาให้ได้ว่าเปาเปาพักที่โรงแรมไหน มีอะไรบ้างนะ คริส คริสไรนะ กับชราง ชรางกาอะไร จำถูกไหมเนี้ยหมู่นี้ความจำแย่อยู่ด้วยจำได้โรงแรมเดียวสุขสบายโฮเต็ล” รักจังยกมือนวดขมับขมวดคิ้วนึกชื่อที่โมจิเคยบอกอย่างจำไม่ได้
“คริสตัลบลูปะ ที่เรากำลังไปนี่ไง นิวเป็สมาชิกฟิตเนสที่นั่นตอนนี้มีโปรพาคนติดตามเข้าไปออกกำลังกายได้หนึ่งคน เลยชวนเจ๊ไง ส่วนตัวนะถ้าระดับหลุยเทียนเปาแล้วดังขนาดนั้นน่าจะอยู่คริสตัลบลู เพราะระบบความปลอดภัยเข้มมาก แฟนคลับเข้าไม่ได้แน่นอนถ้าไม่ได้เปิดห้องพัก อีกอย่างห้องพักไม่ใช่ถูกแพงหูดับเลยเจ๊”
“รู้ได้ไง เคยไปพักเหรอ เหหห ยังไงนิวตัน แกไปเปิดห้องกับใครมา” รักจังชี้นิ้วจับผิดนิวตันที่หลบสายตาขับรถต่อ “นิวตันนนน”
“ก็ได้ ก็ได้ บอกก็ได้มีเพื่อนทำงานที่นั่น”
“แน่ใจนะไม่ใช่ว่าไปเปิดห้องนอนกับใคร แกก็รู้ว่าแกโกหกไม่เนียนอย่ามาปิดบัง” รักจังหรี่ตามองพยายามจับพิรุธชายข้างๆ ที่หันมายิ้มแหยๆ แล้วตอบกลับ
“นิดหน่อยอ่าเจ๊ คุณแม่สอนมา”
“เออๆ ก็แค่นั้น แต่มันก็ไม่แน่เปาเปาอาจอยู่สุขสบายโฮเต็ลก็ได้” รักจังเปลี่ยนมากอดอกมองนิวตันเลี้ยวรถเข้ามาจอดอยู่หน้าโรงแรมทางฝั่งโซนคนนอกที่เป็สมาชิกฟิตเนส พนักงานเปิดประตูให้นิวตันเดินตีคู่รักจังเข้ามาหน้าฟร้อนท์มีโซฟาจัดวางเป็วงกลมกลิ่นดอกไม้หอมอบอวลสร้างความประทับใจั้แ่แรกเข้า รักจังอมยิ้มสูดกลิ่นหอมเดินตามนิวตันแยกไปทางฝั่งซ้ายมือหยิบคีย์การ์ดรูดเข้าฟิตเนส
“เนี้ยนะเหรอคริสตัลบลู โรงแรมห้าดาวใช่ไหม” รักจังเดินเข้ามาส่องกระจกใหญ่ด้านหน้าก่อนมองนิวตันเดินไปลู่วิ่งไฟฟ้าแล้วเปิดเครื่องก้าวขึ้นออกกำลังกายทันทีหลังจากวอร์มร่างกายแล้ว
“ยิ่งกว่าห้าดาวเชื่อนิวเถอะหลุยเทียนเปาอยู่ที่นี่แน่ ว่าแต่เจ๊จะหาหลุยเทียนเปาไปทำไม จะขอลายเซ็นเหรอ” คำถามของนิวตันพารักจังยิ้มเ้าเล่ห์เดินไปที่ลู่วิ่งของเขา
“มีภารกิจพิชิตเงินต้องทำ”
“ภารกิจอะไร” นิวตันมองฉงนเร่งเครื่องให้เร็วขึ้น
“ขโมยกางเกงใน”
“ฮะ!” นิวตันกดหยุดเครื่องทันทีขมวดคิ้วมองหน้ารักจังที่ยกนิ้วจุ๊ปากมองซ้ายมองขวาเมื่อมีคนอื่นอยู่ในฟิตเนสด้วย
“ใขนาดนั้นเลย”
“มานี่เลยเจ๊” นิวตันลงจากลู่วิ่งไฟฟ้าจูงมือรักจังออกมานั่งคุยที่โซฟาอย่างเป็งานเป็การทำหญิงสาวหัวเราะชอบใจกับท่าทีของลูกน้องตนเอง
“เจ๊คิดอะไรอยู่ กางเกงในเนี้ยนะ”
“เออก็กางเกงในนี้ละ ราคาหลักแสนเลยนะ ถ้าได้มาพยุงบริษัทได้อีกไกลเลย คิดดูนิวถ้าทำสำเร็จจะเป็ยังไง”
“แสดงว่าที่ข่าวออกมาก็เป็จริงสินะที่พวกโรคจิตซาแซงชิงกางเกงในของหลุยเทียนเปา แต่คนระดับนั้นใช่ว่าจะไม่ระวังตัว ไม่งั้นโดนสอยไปนานแล้ว”
“ไม่ยากหรอกแค่รู้ว่าเขาพักที่ไหนแล้วแอบเข้าไปขโมย แค่เนี้ยง่ายจะตาย” รักจังดีดนิ้วอย่างมีแผนยิ้มกริ่ม
“ยาก ยากที่เป็หลุยเทียนเปา ถ้าเป็คนอื่นอาจง่าย เจ๊จะทำจริงเหรอ”
“อือ ทำจริง คนจริง เพื่อบริษัทต้องทำให้ได้”
“งั้นเดี๋ยวนิวช่วยแล้วกัน แต่นิวว่าต้องอยู่โรงแรมนี้แน่” นิวตันเลื่อนสายตามองไปทางหน้าฟร้อนท์เหล่มองลิฟต์ทั้งสองฝั่งอย่างมั่นใจกับระบบความปลอดภัยก่อนล้วงหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงเปิดหาข้อมูลบางอย่างแล้วขยับไปนั่งใกล้รักจังอย่างใกล้ชิด
พนักงานเปิดประตูต้อนรับชายหน้าตาดีสวมแว่นสายตาท่าทางภูมิฐานร่างสูงโปร่งสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงผ่านหน้าฟร้อนท์ไปขึ้นลิฟต์หยิบมือถือขึ้นมากดต่อสายใครสักคนที่ไม่มีการตอบกลับมาถึงกลับส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอามองหญิงสองคนเดินเข้ามาในลิฟต์ด้วยสีหน้าระรื่นจ้องมองชายวัยสามสิบกลางๆ จนเ้าตัวรู้สึกตัวเอียงหน้ามองก่อนมองชั้นที่ประตูลิฟต์เปิดแล้วก้าวขาออกหันมายิ้มบางๆ ให้หญิงในลิฟต์ช้าๆ ที่มองตามตาลอยก่อนเดินเลี้ยวไปทางบันไดหนีไฟขึ้นไปอีกหนึ่งชั้นที่ลิฟต์ทั่วไปไม่มีชั้นเก้านอกจากลิฟต์พิเศษที่พนักงานรักษาความปลอดภัยคอยเฝ้าอยู่ชั้นล่างเท่านั้น
161K
![[นิยายแปล] ดินแดนลึกลับอันเป็นตำนาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1599018788_87246398.webp)
