ชายากำราบ (ท่านอ๋อง)

        มู่อวิ๋นจิ่นหรี่ตายิ้มมุมปากมองไปทางเซียวเทียนฉี “ใช่แล้ว ขอเพียงเจ้าตกลงข้าย่อมหาทางช่วยเจ้าให้แต่งกับฉู่ชิงเฉียงได้แน่นอน”

        เซียวเทียนฉีชะงักเล็กน้อยกับรอยยิ้มของนางในใจเกิดความหวาดหวั่นขึ้น จึงลองถามหยั่งเชิง “พวกท่านเป็นคนในราชวงศ์เหตุใดพระชายาหกถึงยอมช่วยข้าน้อยด้วยพ่ะย่ะค่ะ?”

        “ที่สำคัญ ข้าน้อยชื่นชมในตัวองค์หญิงห้ามานานหลายปีแต่รู้มาว่าองค์หญิงห้าอาจต้องแต่งไปอยู่ที่อาณาจักรอื่นพ่ะย่ะค่ะ”

        “พระชายาหกทำเช่นนี้ เพราะการแก่งแย่งชิงอำนาจของราชวงศ์และเรื่องนี้อาจส่งผลต่อชีวิตของข้าน้อยใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?” เซียวเทียนฉีตั้งตัวไม่ทันกับข่าวดีที่เกิดขึ้น

        เมื่อเห็นว่าเซียวเทียนฉีเป็นคนฉลาดเฉลียวมู่อวิ๋นจิ่นจึงค่อยวางใจลงหน่อย “พูดตามตรงข้าเกลียดฉู่ชิงเฉียงที่สุด”

        “การมาหาเจ้าในครั้งนี้ เพื่อปรึกษาหารือเรื่องนี้ที่สำคัญข้ามั่นใจเป็นอย่างมากว่าการแต่งงานระหว่างเจ้ากับฉู่ชิงเฉียงจะประสบความสำเร็จแน่นอน”

        “เป็นยังไง จะลองดูหรือไม่?” มู่อวิ๋นจิ่นเลิกคิ้วขึ้น

        เซียวเทียนฉีตกใจกับสายตาที่มั่นคงของมู่อวิ๋นจิ่นแม้ในใจจะตื่นเต้น ทว่ายังมีความเคลือบแคลงใจระคนสงสัยแฝงอยู่

        “หากเรื่องนี้ประสบความสำเร็จ ย่อมเป็นผลดีต่อเจ้าและข้า หากล้มเหลวขึ้นมาข้าจะเป็นคนรับผิดชอบเพียงผู้เดียว จะไม่ให้เกี่ยวโยงมาถึงเจ้าเด็ดขาด” มู่อวิ๋นจิ่นเสริมขึ้น เมื่อเห็นเซียวเทียนฉีเกิดความลังเล

        เซียวเทียนฉีกะพริบตาปริบๆ ก่อนตัดสินใจตอบตกลง “ได้เช่นนั้นเอาตามที่พระชายาบอกพ่ะย่ะค่ะ”

        …

        หลังจากที่ตกลงกับเซียวเทียนฉีได้เป็นที่เรียบร้อยมู่อวิ๋นจิ่นก็เดินออกจากบ่อนพนันไปด้วยรอยยิ้ม และกลับไปที่จวนองค์ชายหก

        ระหว่างทางกลับนั้นผู้คนเดินขวักไขว่กันเต็มถนนไปหมดมู่อวิ๋นจิ่นจึงต้องพยายามเดินหลบไม่ให้ใครเข้ามาชนแผล

        “อวิ๋นจิ่น” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง

        มู่อวิ๋นจิ่นได้ยินรีบขมวดคิ้วขึ้นและสาวเท้าต่อไปโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง

        “รอก่อน” คนที่เปล่งเสียงวิ่งมาขวางทางด้านหน้า

        มู่อวิ๋นจิ่นเอ่ยปากพูดอย่างหงุดหงิดใจกับคนที่วิ่งมาขวางทาง “แม่ทัพฉิน ท่านคิดจะทำอะไร?”

        “มู่อวิ๋นจิ่น ทำไมช่วงนี้ข้าไม่ได้ยินข่าวคราวของเจ้าเลยเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?” ฉินมู่หนานถามด้วยความห่วงใย

        มู่อวิ๋นจิ่นมองค้อนทันใด “ข้ามายืนต่อหน้าแล้ว ดูข้าเหมือนกับคนที่เกิดเรื่องหรือไม่เล่า?”

        ฉินมู่หนานยิ้มอย่างดีใจ “ขออภัยด้วย ข้าใช้คำไม่ดีเอง”

        มู่อวิ๋นจิ่นเม้มปากเบือนหน้าหนีมองไปทางอื่นด้วยความไม่แยแส

        ฉินมู่หนานยังคงยืนขวางหน้าและมองหน้าด้วยแววตาละห้อย “อวิ๋นจิ่นเจ้าจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้สักเรื่องเลยหรือ?”

        “ทำไมต้องจำได้ด้วย?” มู่อวิ๋นจิ่นเอ่ยปากอย่างไม่สบอารมณ์“เรื่องในอดีตก็ผ่านไปแล้ว ตอนนี้ข้าแต่งกับฉู่ลี่ไปแล้วท่านแม่ทัพยังคิดว่าจะมีเรื่องใดเกิดขึ้นกัน?”

        “ท่านแม่ทัพฉิน ต่อไปหากพบอวิ๋นจิ่นเข้า ไม่จำเป็นต้องทักทายก็ได้ข้าไม่อยากเป็นขี้ปากคนอื่น” มู่อวิ๋นจิ่นฝืนยิ้ม

        ฉินมู่หนานนึกไม่ถึงว่ามู่อวิ๋นจิ่นจะเอ่ยวาจาที่ไม่ถนอมน้ำใจกันได้ถึงเพียงนี้จึงยกมือไปจับแขนทั้งสองข้างของนางไว้แน่น “อวิ๋นจิ่นเจ้าช่างเป็นคนไร้ความรู้สึกจริง ๆ”

        “เจ็บ รีบปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!” มู่อวิ๋นจิ่นถูกบีบตรงแผลแขนซ้ายจนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

        “เจ้าเป็นอะไรไป?” พอเห็นมู่อวิ๋นจิ่นหน้าซีดฉินมู่หนานก็แสดงความเป็นห่วงเป็นใย

        “ปล่อยนางเดี๋ยวนี้!”

        เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นมาจากข้างหู

        เมื่อมู่อวิ๋นจิ่นได้ยินเสียงก็รู้ได้ทันทีว่ามีคนมาช่วยนางจากฉินมู่หนานแล้วดังนั้นนางจึงรีบปัดมือฉินมู่หนานออก แล้ววิ่งไปคว้าแขนฉู่ลี่เอาไว้

        ฉู่ลี่ที่เห็นนางหันมากุมแขนของตนเอาไว้ถึงกับอมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

        “แม่ทัพฉิน หากมีเรื่องใดที่จะคุยกับมู่อวิ๋นจิ่นเปิ่นหวงจื่อไม่รังเกียจที่แม่ทัพจะไปคุยกับนางที่จวน” ฉู่ลี่มองฉินมู่หนานอย่างเลือดเย็น

        ฉินมู่หนานหน้านิ่วคิ้วขมวดก่อนจะเดินไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง “องค์ชายหกอวิ๋นจิ่นได้รับบาดเจ็บ?”

        “อวิ๋นจิ่นเป็นคนดื้อรั้น ย่อมต้องมีบาดเจ็บกันบ้างขอบใจแม่ทัพฉินที่ห่วงใย” ฉู่ลี่เอ่ยเสียงเรียบพลางปรายตามองไปที่มู่อวิ๋นจิ่น

        มู่อวิ๋นจิ่นได้ฟังที่ฉู่ลี่เอ่ยจึงถลึงตาโตใส่ไปหนึ่งทีราวกับไม่พอใจในคำพูดของเขา

        เจ้าคนดื้อรั้น!

        คำพูดนี้ในสายตาของฉินมู่หนานมองว่าเป็นการต่อว่าด่าทอนิสัยของมู่อวิ๋นจิ่นเป็นอย่างไรนั้น คนอย่างฉู่ลี่ไม่มีทางเข้าใจได้

        หรือว่าช่วงที่ฉินมู่หนานไม่อยู่มู่อวิ๋นจิ่นรักฉู่ลี่ไปแล้ว

        ในเวลานี้ฉินมู่หนานเริ่มรู้สึกเสียใจกับการตัดสินออกรบในตอนนั้นของตน

        “พวกเรากลับจวนกันเถอะ” มู่อวิ๋นจิ่นหันมองฉู่ลี่

        ฉู่ลี่พยักหน้าพานางกลับจวนโดยมีฉินมู่หนานมองดูพวกเขาทั้งสองจากด้านหลัง ด้วยสายตาที่ยากจะอธิบายความรู้สึก

        …

        “ทำไมอยู่ ๆ อยู่เจ้าถึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้?” มู่อวิ๋นจิ่นถามขึ้นระหว่างเดินกลับจวน

        ฉู่ลี่ลดสายตาลงมอง “บังเอิญพอดีต่างหาก”

        มู่อวิ๋นจิ่นนึกๆ ดูแล้วนางก็รู้สึกโชคดีที่เจอฉู่ลี่ที่นี่มิเช่นนั้นไม่รู้ว่าจะถูกฉินมู่หนานรบเร้าไปถึงเมื่อไหร่

        เมื่อทั้งสองคนเดินกลับถึงจวนแม่นมเสิ่นก็รีบออกมาต้อนรับ พร้อมรอยยิ้ม “บ่าวนึกว่าจะช้ากว่านี้เสียอีกไม่คิดว่าองค์ชายจะตามหาพระชายาได้รวดเร็วเพียงนี้เจ้าค่ะ”

        “...”ฉู่ลี่เบ้ปากไม่ตอบสิ่งใด

        มู่อวิ๋นจิ่นหันมองไปที่แม่นมเสิ่นตามด้วยฉู่ลี่จากนั้นพยายามฝืนกลั้นเสียงหัวเราะไม่ให้หลุดออกมา

        “มี… มีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ?” แม่นมเสิ่นมองมู่อวิ๋นจิ่นด้วยไม่เข้าใจจึงหันไปทางฉู่ลี่ต่อ

        “แม่นม จวนของพวกเรามีเป็ดตัวเป็น ๆ หรือไม่? ข้าอยากรู้ว่าระหว่างเป็ดเป็นๆ กับเป็ดที่ตายแล้ว แบบไหนจะปากแข็งกว่ากัน?”

        “มู่อวิ๋นจิ่น!!!” ฉู่ลี่เอ่ยด้วยความโมโห

        มู่อวิ๋นจิ่นไม่รู้สึกหวาดกลัวแม้แต่น้อยทั้งยังขยับตัวไปข้างฉู่ลี่ ควงแขนเขา แล้วเอาหัวอิงแอบ “ที่แท้องค์ชายก็ตั้งใจไปตามหาข้าโดยเฉพาะ ข้าซาบซึ้งใจเหลือเกิน… ”

        บ่าวรับใช้ที่อยู่ในห้องโถงทุกคนต่างยู่ปากกันหมด

        ช่วงเวลาทานอาหารในวันนี้มู่อวิ๋นจิ่นรู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ส่วนฉู่ลี่กลับจ้องนางอยู่บ่อยครั้งระหว่างทานก็เอาแต่นั่งอย่างเงียบเชียบโดยไม่เอ่ยคำใด

        มู่อวิ๋นจิ่นมักส่งรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัยไปให้ฉู่ลี่อยู่หลายครั้งจนนางรู้สึกว่าการทำเช่นนี้ก็สนุกดี

        แต่เมื่อลองพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้วพวกเขาเพียงแค่แต่งงานกันแบบปลอม ๆ ไม่ช้าก็เร็วต้องแยกกันอยู่ดี

        ดังนั้นมู่อวิ๋นจิ่นจึงวางตะเกียบลงนางถอนหายใจออกมายืดยาว และไม่มีอารมณ์ทานอาหารต่อ

        ฉู่ลี่เห็นนางสีหน้าเปลี่ยนไปจึงขมวดคิ้วสงสัย ทว่าไม่ได้เอ่ยถาม

        หลังจากที่ทานอาหารเรียบร้อยมู่อวิ๋นจิ่นกับจื่อเซียงก็พากันเดินกลับเรือนลี่เฉวียน

        “คุณหนู มีเรื่องใดทำให้อารมณ์ไม่ดีเจ้าคะ?” จื่อเซียงเอ่ยถามขึ้น

        มู่อวิ๋นจิ่นส่ายหน้าก่อนอ้างไปว่า “เพราะอากาศมันร้อนไปหน่อย”

        “งั้นหรือเจ้าคะ? ช่วงนี้เริ่มเข้าเหมันต์ฤดูแล้วผู้คนมักจะเลือกหยิบเสื้อกันหนาวสวมใส่กันแต่คุณหนูกลับบอกว่าร้อนไปหน่อยหรือเจ้าคะ?” จื่อเซียงหน้าตาแตกตื่นที่ได้ยินมู่อวิ๋นจิ่นบอก

        มู่อวิ๋นจิ่นหยุดก้าวเท้ายื่นมือไปลูบหัวของจื่อเซียงอย่างเบามือ “เจ้านี่นะซื่อเสียจริง!”

        “คุณหนู บ่าว…” จื่อเซียงแสดงแววตาที่รู้สึกไม่เป็นธรรม

        “พระชายา” ชิงเมิ่งเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง

        มู่อวิ๋นจิ่นหันหลังกลับไปพบชิงเมิ่งถือกล่องยามาก็ทราบได้ทันทีว่านางมาทำอะไร จึงหันไปบอกจื่อเซียง “ข้าอยากดื่มชาดอกไม้เจ้าไปเตรียมมาให้หน่อย”

        “ได้เจ้าค่ะ” จื่อเซียงรีบเดินไปที่ห้องครัว

        พอจื่อเซียงเดินจากไปแล้วมู่อวิ๋นจิ่นจึงพาชิงเมิ่งไปที่ห้องของนาง

        “บ่าวมาตรวจดูสภาพบาดแผลของพระชายาว่าเป็นอย่างไรบ้างพระชายาช่วยดึงแขนเสื้อขึ้นให้หน่อยเพคะ” ชิงเมิ่งมองดูยิ้มๆ

        มู่อวิ๋นจิ่นจึงดึงเเขนเสื้อเผยบาดแผลที่แขนของนาง

        ชิงเมิ่งตรวจดูอย่างตั้งใจจากนั้นหยิบยาบางอย่างขึ้นมาทาพร้อมหัวเราะคิกคัก “แผนสมานดีมากแต่ยังต้องระวังห้ามขยับตัวเยอะเพคะ”

        “ได้ ข้าทราบแล้ว” จากนั้นครู่หนึ่งมู่อวิ๋นจิ่นเอ่ยถามขึ้นว่า “ใช่แล้ว วันนั้นข้าถูกพิษอะไร?เป็นเจ้าที่ช่วยถอนพิษให้ใช่หรือไม่?”

        พอได้ยินคำถามสีหน้าชิงเมิ่งชะงักงัน ก่อนจะพูดตอบนางไปว่า “ใช่เพคะเป็นพิษไม่ร้ายแรง ถอนง่ายเพคะ”

        “เช่นนั้นก็ดี ขอบคุณมาก พี่ชิงเมิ่งช่วงนี้ต้องขอบคุณอีกครั้งที่คอยมาดูแลข้า” มู่อวิ๋นจิ่นเอ่ย

        “พระชายามิต้องขอบคุณหรอกเพคะ บ่าวเป็นหมอหญิงการช่วยเหลือคนเป็นหน้าที่ของบ่าวเพคะ” ชิงเมิ่งกล่าวจบก็เสริมขึ้นอีกประโยค “เพียงแต่บ่าวเห็นว่าพระชายาควรไปขอบคุณองค์ชายหกเสียหน่อย ช่วงที่ผ่านมานี้องค์ชายใช้แรงใช้ความคิดในการช่วยแก้ปัญหาให้พระชายาเพคะ”

        มู่อวิ๋นจิ่นยู่ปากคิดทบทวนอย่างละเอียด พลันรู้สึกว่าช่วงนี้ฉู่ลี่นั้นต้องลำบากเพราะนางมากจริง ๆ

        ชิงเมิ่งเห็นมู่อวิ๋นจิ่นมีท่าทีดังกล่าวก็อยากจะเอ่ยปากพูดต่อ ทว่ามีเสียงเคาะประตูดังขึ้นเสียก่อน “คุณหนู ชาดอกไม้ได้แล้วเจ้าค่ะ”

        “เข้ามาได้” มู่อวิ๋นจิ่นดึงแขนเสื้อลงดังเดิมหันมองไปทางประตู

        จื่อเซียงยกถาดที่วางกาน้ำชาและจานผลไม้เดินเข้ามาวางไว้บนโต๊ะพอเห็นกล่องยาวางอยู่ นางจึงรีบหันไปถามมู่อวิ๋นจิ่นด้วยความห่วงใย “คุณหนู ร่างกายไม่สบายตรงไหนหรือเจ้าคะ?”

        “ไม่มีอะไรหรอก แค่เชิญหมอหญิงมาตรวจร่างกายทั่ว ๆ ไป” มู่อวิ๋นจิ่นตอบ

        จื่อเซียงพยักหน้าเข้าใจแล้วช่วยรินชาดอกไม้ให้มู่อวิ๋นจิ่นกับชิงเมิ่ง ก่อนขอตัวออกไปข้างนอก

        ชิงเมิ่งจิบชาแล้วเอ่ยปากชม “ชานี้รสชาติไม่เลวเลยเพคะ”

        “ใช่แล้ว มีกลิ่นหอมอบอวล ชุ่มคอทุกครั้งที่ดื่ม” มู่อวิ๋นจิ่นจิบชาแล้วพูดคุยกับชิงเมิ่งเรื่อยเปื่อย

        ชิงเมิ่งหันมองมู่อวิ๋นจิ่นด้วยรู้สึกว่านิสัยของนางช่างแตกต่างจากคนทั่วไป “ใช่แล้ว พระชายาบ่าวจะแอบบอกว่าบ่อน้ำร้อนขององค์ชายหก ผสมยาสมุนไพรที่หายากและล้ำค่า หากมีเวลาพระชายาต้องหาเวลาลงไปแช่ จะส่งผลดีต่อร่างกายเพคะ”

        “จริงหรือ?” มู่อวิ๋นจิ่นเบิกตาโพลงถึงแม้บ่อน้ำร้อนฉู่ลี่จะเติมยาสมุนไพรเข้าไปแต่นึกไม่ถึงว่าจะเป็นสมุนไพรหายากและล้ำค่า

        “บ่าวอยู่นานมิได้ ขอตัวกลับไปพึ่งยาสมุนไพรก่อนเพคะ” ชิงเมิ่งเก็บกล่องยาแล้วทำความเคารพมู่อวิ๋นจิ่น

        มู่อวิ๋นจิ่นพยักหน้ารับมองไปที่ชิงเมิ่งพร้อมกับจำภาพบ่อน้ำร้อนที่แช่แล้วสบายไปทั้งตัวได้มิลืมเลือน