ทุกคนวิ่งไปตามเส้นทางอย่างเร่งรีบ ในระหว่างนี้ก็มีเสียงร้องอู้อี้ของหนึ่งในสองคนที่โดนจับไปเป็พัก ๆ พวกเขาอาศัยเสียงเ่าั้ในการติดตามการเคลื่อนไหวของพวกแมงมุม โคลนไม่กล้าผลีผลามเร่งความเร็วเต็มที่เพราะกลัวการดักซุ่มโจมตีของพวกแมงมุมด้านหน้า เนื่องจากเส้นทางค่อนข้างมืดมิด การแยกตัวออกจากกลุ่มอาจจะส่งผลร้ายมากกว่าดี
ในระหว่างที่วิ่งไปตามเสียงร้อง พวกโคลนถูกแมงมุมบางส่วนพุ่งเข้ามาขัดขวางการไล่ตาม มันทำให้ระยะห่างระหว่างพวกเขาและาาแมงมุมออกห่างขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็แทบไม่ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของพวกตี๋และซานะอีก
“กรีซซซ!!” แมงมุมตัวสุดท้ายที่เข้ามาขัดขวางการไล่ตามล้มลง ของเหลวสีฟ้าไหลซึมออกมาจากลำตัวจนเจิ่งนองเต็มพื้นถ้ำ
“เอาอย่างไรดี” โคลนหันไปถามคนที่เหลือเมื่อเห็นว่าาาแมงมุมหนีไปไกลแล้ว
“มีแต่ต้องตามไปเท่านั้น เราผ่านทางแยกมาหลายครั้งแล้ว ได้แต่หวังว่าต่อจากนี้ไปจะไม่หลงเหลือทางแยกอีก” จอนนี่กล่าวออกมาราวกับไม่มีทางเลือกอื่น แต่เมื่อทุกคนวิ่งตามเส้นทางมาได้เพียงแค่ห้านาทีก็ต้องสบถออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ด้านหน้าของพวกเขาคือทางแยกสองทาง
“ให้ตายเถอะ! ถ้ำบ้านี่มันจะมีทางแยกไปถึงไหนกัน...” ดัสตินบ่นออกมาจากหัวเสีย
“ซ้ายหรือขวาดี” หมวยถาม
“พวกเราแยกกันไปเถอะ” จอนนี่นิ่งเงียบก่อนจะเอ่ยขึ้นมาในที่สุด
“จะดีหรือ ถ้าเราแยกกันกำลังรบของพวกเราจะยิ่งน้อยลงอีกไป หากระหว่างทางเจอกับศัตรูเข้าจะทำอย่างไร” โคลนไม่ค่อยเห็นด้วยกับความคิดนี้เท่าไหร่
“พวกเราไม่มีทางเลือกอีกจริง ๆ หากว่าพวกเราเลือกทางผิดล่ะ แปลว่าซานะและตี๋ต้องตายแน่นอน” จอนนี่เอามือกุมหัว เขา้าช่วยตี๋และซานะให้ได้ ลึก ๆ ในใจจอนนี่กำลังโทษตัวเองอยู่ที่เสนอให้เปลี่ยนทางเดินในคราวแรก แทนที่จะเลือกไปทางซ้ายเหมือนเดิมกับเมื่อวาน ถึงแม้ทางซ้ายจะเจอกับแมงมุมจำนวนมากก็จริง แต่อย่างน้อยทางเดินมันค่อนข้างกว้างและยากต่อการลอบโจมตีเช่นนี้
“ใจเย็น ๆ จอนนี่ ไม่สมกับเป็นายเลยนะ” โคลนที่เห็นอาการผิดปกติของจอนนี่จึงพยายามพูดเพื่อเรียกสติของเขากลับมา “ที่นายพูดมาก็มีส่วนถูก ถึงแม้ถ้ำพวกนี้จะมีทางแยกมากเท่าไหร่ แต่สุดท้ายพวกมันก็ต้องไปสิ้นสุดที่ไหนสักแห่งแน่ ๆ”
“แล้วเราจะแบ่งกลุ่มกันอย่างไร” หมวยถาม
“ฟู่...ฉันจะไปทางขวากับดัสติน ส่วนเธอกับโคลนไปทางซ้าย” จอนนี่ทำใจให้สงบก่อนพูดขึ้น
“ตกลง ระวังตัวกันด้วยล่ะ ถ้ารู้สึกไม่ปลอดภัยก็เดินย้อนกลับมา” โคลนเตือนทั้งคู่ด้วยความเป็ห่วง จากนั้นก็ออกวิ่งนำไปทันที
เส้นทางฝั่งซ้ายของโคลนเต็มไปด้วยพวกแมงมุมที่ดักโจมตีอยู่ตามเพดานถ้ำ บ้างก็ยืนพ่นใยที่เหนียวและแข็งแรงใส่พวกเขา บ้างก็พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็ว ถึงแม้โคลนและหมวยจะรับมือด้วยความยากลำบากแต่ด้วยการประสานงานที่ลงตัวของพวกเขา คนหนึ่งล่อหลอกคนหนึ่งสังหาร จึงทำให้พวกเขาจัดการพวกมันลงไปได้ในที่สุด
“โคลนนายแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหรือเปล่าเนี่ย” หมวยที่เห็นการต่อสู้ของโคลนก็อดไม่ได้ที่จะถามออกมา ในการต่อสู้เมื่อครู่เธอไม่ได้ทำอะไรมากนัก เพียงแค่ฟาดฟันดาบออกไปเพื่อสังหารเป้าหมายเพียงอย่างเดียว หน้าที่การล่อหลอกและรับการโจมตีทั้งหมดตกเป็ของโคลนแทบทั้งสิ้น
“ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกเหมือนว่าทุกอย่างรอบตัวนั้นดูช้าลงกว่าปกติ อาจจะเป็เพราะฉันอัพเลเวลเป็ระดับแปดแล้วก็ได้” โคลนตอบตามที่เขารู้สึก
“ฉันก็เลเวลอัพเป็ระดับแปดแล้วเหมือนกัน ทำไมไม่เห็นรู้สึกว่าจะมีอะไรต่างออกไป” หมวยนึกอย่างสงสัย
“อาจจะเป็เพราะว่าเธอ...” โคลนพูดพลางเลื่อนสายตาลงต่ำกว่าปกติ “เอิ่ม...มีอะไรหนัก ๆ ถ่วงค้ำไว้”
“ไอ้บ้าโรคจิต!” หมวยพูดพลางเอามือปิดรอยขาดของเสื้อบริเวณหน้าอก เธอไม่ทราบว่ามันขาดั้แ่เมื่อไหร่ แต่เธอเดาว่าคงจะเป็ผลจากการโจมตีของแมงมุมตนหนึ่งใน่การต่อสู้ชุลมุนเมื่อครู่ เธอไม่ได้ลงทุนไปกับเครื่องป้องกันเท่าไหร่ ส่งผลให้เธอยังคงใส่เสื้อและกางเกงผ้ารัดรูปแบบธรรมดาสามัญ เงินทั้งหมดที่มีของเธอหมดไปกับดาบยาวที่ทำมาจากกรงเล็บขนาดใหญ่ของหมีสีนิล เธอวิ่งหนีออกไปด้วยความเขินอาย
“กรี๊ดดด”
ด้วยความมืดทำให้เธอไม่ทันได้สังเกตเห็นช่องหน้าผาสูงสิบเมตรด้านล่าง หมวยตกลงไปในช่องหน้าผาแคบ ๆ โดยไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจ
“โครม”
“หมวย!” โคลนได้ยินเสียงร้องะโของหมวยจึงรีบวิ่งไปดูอย่างระมัดระวัง ถ้าหมวยไม่ได้ตกลงไปก่อน ก็อาจจะเป็โคลนก็ได้ที่เป็ฝ่ายอยู่ด้านล่างในตอนนี้ เพราะพื้นที่ส่วนนี้เป็เนินลาดชันประกอบกับความมืดภายในถ้ำทำให้เป็จุดบอดของสายตา เก้าในสิบของคนที่เดินผ่านมาจะต้องไม่ทันสังเกตเห็นหลุมลึกด้านล่างนี้แน่นอน
“โอ๊ยเจ็บ ๆ ๆ ขาฉัน!” หมวยร้องะโออกมาด้วยความเ็ป
“เป็อะไรมากไหม รออยู่นั่นก่อน อย่าเพิ่งขยับตัว” โคลนพูดเสร็จก็ค่อย ๆ ปีนลงไปช้า ๆ กำแพงทั้งสองฝั่งของหน้าผาห่างกันไม่เกินสองเมตร โคลนจึงปีนลงไปได้อย่างไม่ลำบากมากนัก
“แย่ละ! ฉันคิดว่าขาฉันหัก” หมวยสำรวจาแของตนเองก่อนจะพูดขึ้น
“ไม่ต้องห่วง รับนี้ไป” โคลนยื่นไอเทมหญ้าแดงให้เธอไปหนึ่งต้น “มันจะช่วยรักษาาแของเธออย่างช้า ๆ”
ทันทีหมวยกลืนหญ้าแดงลงท้องอาการาเ็ของเธอก็ฟื้นฟูทีละนิด โคลนคาดเดาว่าคงใช้เวลาไม่ต่ำกว่าหนึ่งชั่วโมง
“ไม่มีทางเลือก เธอขึ้นมาบนหลังฉันเร็วเข้า” โคลนพูดอย่างเร่งรีบ หากพวกเขารอให้อาการาเ็ของหมวยหายก่อนแล้วค่อยออกเดินทาง มันอาจจะสายไปสำหรับการช่วยเหลือตี๋และซานะ
“ดะเดี๋ยวก่อน นั่นนายจะทำอะไร!” คนถูกแบกถามขึ้นอย่างร้อนรน
“ก็จะแบกเธอขึ้นไปและเดินทางต่อไง” โคลนตอบหน้าตาย
“เอ๋...จะดีเหรอ” หมวยมีสีหน้าแดงก่ำ เธอหลบสายตาพลางถามขึ้นอย่างเขินอาย ถึงแม้เธอจะเป็คนที่อัธยาศัยดีและเข้ากับผู้อื่นได้ง่าย แต่เธอก็ไม่เคยใกล้ชิดกับคนแปลกหน้าขนาดนี้มาก่อน
“มีอะไรไม่ดีล่ะ ให้เธอเดินไปเองนั่นแหละจะมีแต่เื่ไม่ดี เร็วเข้า” โคลนยื่นมือไปให้เธอ
หมวยยื่นมือออกมาช้า ๆ แต่ก็ยังมีความลังเลอยู่ภายในจิตใจ โคลนที่เห็นแบบนั้นจึงดึงมือของเธอขึ้นมาและแบกร่างของหญิงสาวขึ้นไปบนหลังอย่างรวดเร็ว
โคลนปีนหน้าผาขึ้นไปอย่างทุลักทุเล เมื่อโผล่พ้นขอบหน้าผาได้ก็สูดลมหายใจเอาอากาศเข้าปอดเพื่อไล่ความเหนื่อยล้า เมื่อเตรียมตัวพร้อมแล้วชายหนุ่มก้าวเดินต่อทันที เป็จังหวะนี้เองที่เขาเพิ่งสังเกตได้ถึงบางสิ่งที่นุ่มนิ่มที่กำลังเคลื่อนไหวไปมาอยู่บนแผ่นหลัง ใบหูของเขาแดงก่ำจนคนถูกแบกสังเกตเห็นได้ แต่เธอเลือกที่จะไม่พูดอะไรเพราะว่าเธอก็กำลังอยู่ในภาวะเขินอายเช่นกัน
“เอ่อ...ฉันจะเริ่มวิ่งแล้วนะ เธอเกาะไว้ให้ดี” คนกำลังแบกพูดอย่างติด ๆ ขัด ๆ
“ค่ะ” คนถูกแบกตอบรับเบา ๆ เธอสวมกอดไปที่ลำคอของชายหนุ่มตรงหน้า ขาเรียวเล็กของเธอเกี่ยวรัดกับลำตัวอย่างแ่า ใบหน้าขาวเนียนของเธอแนบชิดกับต้นคอซ้ายของคนที่อาสาแบกเธอขึ้นหลัง ด้วยความแนบชิดของคนทั้งสอง ทั้งคู่ต่างไม่สามารถหลีกเลี่ยงการได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน ที่มันกำลังเต้นด้วยความเร็วผิดปกติ
โคลนสลัดความคิดฟุ้งซ่านและเริ่มออกวิ่งไปตามเส้นทาง มือขวาของเขากระชับดาบให้มั่นเตรียมตัวตั้งรับการลอบโจมตี มือซ้ายประคองคล้องเกี่ยวกับต้นขานุ่มนิ่มเพื่อไม่ให้เธอหล่นลงไป ไม่รู้ว่าทำไมแต่ดูเหมือนว่าเขาจะวิ่งได้เร็วกว่าปกติเสียอีก
“เอ่อ...นี่เธอกำลังตื่นเต้นอยู่เหรอ ฉันรู้สึกได้ว่าลมหายใจของเธอที่กำลังรดต้นคอฉันอยู่มันถี่ขึ้นกว่าเดิม” โคลนเผลอพูดในสิ่งที่คิดออกไปอย่างห้ามใจไม่ได้
“ผัวะ! นายนั่นแหละที่กำลังตื่นเต้น ฉันได้ยินเสียงหัวใจนายเต้นดังตึกตัก ๆ มาั้แ่เมื่อกี้แล้ว” คนถูกทักทุบไปที่หน้าออกคนทักเพื่อแก้เขินเต็มแรง ด้วยค่า STR ที่สูงลิบของเธอทำให้โคลนไอออกมาทันที โชคดีที่เขาสวมเกราะหนังสัตว์ตัวโปรดของเขาอยู่ โคลนไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเขาไม่ได้สวมเกราะตัวนี้อยู่จะเกิดอะไรขึ้น
‘ยัยนี่หมัดหนักโคตร! นี่ฉันเกือบตายโดยไม่รู้ตัวเสียแล้ว...’ เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็ไม่กล้าเอ่ยทักอะไรอีก ถึงแม้ว่าจะััได้ถึงการเคลื่อนไหวของอะไรบางอย่างด้านหลังก็ตาม ชายหนุ่มห้ามปากตนเองได้ แต่ไม่สามารถห้ามสมองไม่ให้คิดฟุ้งซ่านได้ วันนี้ ชั่วโมงนี้ วินาทีนี้ ณ ดันเจี้ยนแห่งนี้... หน้าหนึ่งในสมุดบันทึกประวัติศาสตร์ส่วนตัวของเขาถูกเขียนไว้ว่า ตัวเขานั้นได้พ่ายแพ้อย่างราบคาบให้แก่ปีศาจสไลม์สองตัวบนหลังของเขาเรียบร้อยแล้ว
“ฉูด!!”
“นั่นนายเหลือกำเดาไหลเหรอโคลน” หมวยถามอยากใ
“เปล่า! ฉันเหงื่อออก” โคลนตอบกลับอย่างรวดเร็ว เขาไม่สนใจและปล่อยให้มันไหลต่อไปให้พอใจ โคลนไม่สามารถทำอะไรกับมันได้จริง ๆ เพราะมือทั้งสองข้างของเขากำลังทำหน้าที่สำคัญอื่นอยู่
“แต่มันสีแดงนะ”
“อ๋อ เวลาฉันเหนื่อยเหงื่อของฉันจะกลายเป็สีแดง” โคลนไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นแล้ว ไม่ว่าเธอจะถามอะไรออกมา เขาก็ยังคงยืนยันว่ามันคือเหงื่อเท่านั้นโดยไม่สนว่ามันจะฟังขึ้นหรือเปล่า
‘เธอไม่เข้าใจถึงสิ่งที่ฉันกำลังต่อสู้อยู่หรอก ฉันทำมันดีที่สุดแล้ว มันคือเหงื่อเท่านั้น!!’ คิดเสร็จโคลนก็ทำหน้าเหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างอยู่ภายใน
โคลนหยุดวิ่งทันทีที่ด้านหน้าของเขาปรากฏโถงถ้ำขนาดใหญ่ หมวยชูมือขึ้นสูงเพื่อให้แสงสว่างจากคบเพลิงส่องได้อย่างทั่วถึง ภาพด้านหน้าถึงกับทำให้ทั้งคู่เบิกตากว้าง ร่างเล็กที่อยู่บนแผ่นหลังชายหนุ่มสั่นกระตุกจากความหวาดกลัว
“อู้ววว” คลาวดี้ส่งเสียงร้องออกมาทันทีที่เห็นกลุ่มก้อนไข่ลายจุดสีดำจำนวนมาก พวกมันมีเส้นผ่านศูนย์กลางยาวสองฟุต ประเมินจากสายตาคงมีไม่ต่ำกว่าหนึ่งพันใบ ทั่วทั้งโถงแห่งนี้เต็มไปด้วยใยแมงมุมและกลิ่นเหม็นฉุน โคลนมองสำรวจ้าของเพดานถ้ำก็พบกับก้อนใยแมงมุมที่ห่อหุ้มสิ่งมีชีวิตหลากหลายชนิดไว้ราวกับรังไหม
สิ่งมีชีวิตพวกนั้นยังไม่ตายแต่ถูกทำให้ไร้สติโดยเส้นใยที่มีฤทธิ์กล่อมประสาทอ่อน ๆ พวกแมงมุมได้เตรียมอาหารสด ๆ ไว้ให้พวกลูก ๆ ของมันที่กำลังจะลืมตามาดูโลก
“นั่นจะใช่พวกตี๋กับหมวยหรือเปล่า” หมวยชี้ไปที่ก้อนรังไหมด้านใน
โคลนมองไปยังบริเวณกึ่งกลางโถงถ้ำก็พบกับก้อนใยไหมสีขาวที่มีขนาดเล็กกว่าก้อนอื่น ๆ จำนวนสองก้อน
“เก็บสัตว์เลี้ยง” คลาวดี้กลายเป็ลำแสงสีขาวและพุ่งหายไป โคลนตัดสินใจว่าจะเข้าไปช่วยเหลือตี๋และซานะออกจากรังไหม แต่ก็ไม่วางใจจะให้คลาวดี้เดินตามมาหรือรออยู่ด้านนอกได้ หากคลาวดี้เกิดทำอะไรแปลก ๆ แล้วไข่พวกนี้เกิดฟักตัวออกมาชีวิตของเขาคงจบสิ้นแน่นอน
โคลนแบกร่างของหมวยแทรกไปตามพื้นที่ว่างระหว่างไข่แมงมุม เขาไม่รู้ว่าไข่พวกนี้จะฟักมาเมื่อไหร่ แต่การไม่ไปััโดนมันเป็เื่ที่ดีที่สุด
“ตึก ๆ ตึก ๆ”
หัวใจของโคลนเต้นถี่รัว เขาก้าวเดินไปด้านหน้าอย่างระมัดระวัง พยายามไม่ให้เกิดเสียงใด ๆ เล็ดลอดออกมา
“ปึก!”
เสียงบางอย่างดังขึ้น โคลนหันไปมองตามทิศทางของเสียง เป็เข่าของหมวยที่ไปกระแทกเข้ากับไข่ใบหนึ่งโดยบังเอิญ
“แกรก...แกรก...” รอยร้าวขยายกว้างขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุด...
ไข่ใบใหญ่แตกออกเป็สองส่วน โคลนและหมวยหน้าซีดทันทีที่เห็นภาพดังกล่าว แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีตัวอะไรออกมา พวกเขาตัดสินใจชะโงกหน้าเข้าไปดูภายใน เมื่อไม่พบสิ่งมีชีวิตใด ๆ ภายในทั้งคู่ต่างถอนหายใจโล่งอก
“ไข่ฝ่อสินะ”
“ใช่ ต้องเป็ไข่ฝ่อแน่ ๆ”
คิดได้ดังนั้นโคลนจึงก้าวเดินต่อไป คราวนี้เขาเลือกที่จะกระชับเรียวขาของหญิงสาวเข้าหาตัวเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝันใด ๆ ก็ตาม
“แซก ๆ”
เดินไปได้เพียงแค่สองก้าวชายหนุ่มก็ได้ยินที่คุ้นหู ดังมาจากทิศทางของไข่ใบที่แตกออก หนึ่งชายหนึ่งหญิงหันไปตามเสียงพร้อมกัน
“กรีซซซซซ”
ลูกแมงมุมขนาดหนึ่งฟุตอ้าปากโชว์ฟันน้ำนมพลางส่งเสียงบาดหู
“แกรก... แกรก...”
ทันใดทันนั้นบรรดาไข่ทั้งหลายในรัศมีห้าเมตรรอบตัวก็เริ่มมีรอยร้าว โคลนหันซ้ายหันขวาไปเจอกับแท่นหินงอกขนาดใหญ่ เขาตัดสินใจออกวิ่งให้ไวที่สุดเพื่อไปยังแท่นหินงอกให้ได้ ก่อนที่พวกลูกแมงมุมตัวอื่น ๆ จะฟักตัวออกมา
เมื่อมาถึงที่หมายโคลนรีบหันหลังชนฝาและกวัดแกว่งดาบสั้นให้มืออย่างรวดเร็ว
“เคร้ง เคร้ง เคร้ง” ถึงแม้จะเป็ลูกแมงมุมที่เพิ่งออกมาจากไข่ แต่ขาของมันก็แข็งและแหลมคมไม่ต่างกับดาบ โคลนวาดดาบออกไปในแนวนอนส่งผลให้ลูกแมงมุมสามตัวที่พุ่งเข้ามากระเด็นกลับไปพร้อมกัน
ค่า HP ของโคลนลดลงอย่างต่อเนื่องจากการโจมตีของพวกลูกแมงมุม แต่เขาไม่ได้ปล่อยให้ค่า HP ลดลงอย่างเสียเปล่า ซากแมงมุมสิบกว่าตัวนอนแน่นิ่งอยู่ใต้เท้าของเขาเช่นกัน
“โคลนปล่อยฉันลงไปเถอะ” หมวยที่เห็นว่าเธอกำลังเป็ตัวถ่วงของชายหนุ่มก็ร้องะโขึ้นมา
“ไม่ได้! ขาของเธอยังไม่หายดี หากปล่อยเธอลงไปฉันจะต้องห่วงหน้าพะวงหลัง ขืนเป็แบบนั้นพวกเราทั้งคู่เสร็จแน่ อยู่บนหลังฉันเนี่ยดีแล้ว ฉันจะได้สู้ได้อย่างเต็มที่” โคลนยื่นคำขาด
เป็จริงดั่งที่โคลนว่า หากเขาปล่อยหมวยลงไปพวกแมงมุมจะแยกกันโจมตีสองจุด นั่นจะทำให้โคลนรับมือได้ง่ายขึ้นก็จริง แต่โคลนก็จะไม่มีเวลาไปช่วยเหลือหมวยเช่นกัน และหญิงสาวที่ไม่สามารถหลบการโจมตีได้จะสามารถรับมือกับฝูงแมงมุมเหล่านี่ได้อย่างไร
“แต่ฉันไม่้าเป็ตัวถ่วงของใครนี่!”
“เธอพูดอะไร แค่เธออยู่บนหลังฉันก็ช่วยได้มากแล้ว นี่จะเรียกว่าตัวถ่วงได้อย่างไร”
หมวยที่ได้ยินดังนั้นก็เืสูบฉีดไปทั่วใบหน้า พลางคิดว่าชายหนุ่มคนนี้จะรู้หรือเปล่าว่าตัวเขานั้นได้พูดอะไรออกมา โดยไม่รู้ตัวหญิงสาวรู้สึกได้ว่าคำพูดของชายหนุ่มช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน เธอสาวมือกอดคอกระชับให้แน่นกว่าเดิม พลางมองดูเหล่าฝูงลูกแมงมุมถูกฟาดฟันไปทีละตัวสองตัว โดยบุรุษที่แบกร่างกายของเธอไว้บนหลัง กองเืสีแดงและกองเืสีฟ้าบนพื้นไหลมากันราวกับสายน้ำสองสาย ค่า HP ของโคลนลดลงอย่างต่อเนื่องเช่นเดียวกับจำนวนของเหล่าลูกแมงมุม
“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 226 หน่วย”
“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 260 หน่วย”
“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 235 หน่วย”
“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 220 หน่วย”
“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 222 หน่วย”
“LEVELUP: 9”
เสียงแจ้งเตือนของค่าประสบการณ์เด้งขึ้นมาถี่รัวจนระดับของโคลนเพิ่มขึ้นในที่สุด เขายังไม่มีเวลาใช้แต้มโบนัสพอยต์ที่ได้เพราะยังต้องรับมือกับเหล่าแมงมุมที่โจมตีเข้ามา
โคลนยิ้มขึ้นทันทีเมื่อค่า HP ที่เคยลดลงไปต่ำกว่าหนึ่งในสามถูกเติมเต็มจากการเลื่อนระดับของเขา แต่รอยยิ้มนั้นกลับต้องถูกกลืนลงไปอย่างรวดเร็วเมื่อชายหนุ่มได้ยินเสียงบางอย่างบนเพดานถ้ำ
“กรีซซซซ!!”
แมงมุมลายจุดสีเหลืองขนาดสามเมตรโผล่ออกมาในที่สุด บนหลังของมันแบกไว้ด้วยก้อนรังไหมสองก้อน มันมองมาที่โคลนสลับกับซากศพของเหล่าลูก ๆ ด้วยความโกรธแค้น
“พวกเราซวยแล้ว!”
673
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
