รักใสใสหัวใจเปรี้ยวจี๊ด

    จำไม่ได้สินะ


            ปังปังแอบฟังพวกเธอคุยกันอยู่หลังป้ายโรงเรียน สีหน้าของเขาดูโกรธเคือง อยากกลับบ้านไปต่อยหน้าเพื่อนรักสักสองสามหมัดแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยมีความลับต่อกัน แต่เ๹ื่๪๫นี้เขารับไม่ได้จริงๆอุตส่าห์ช่วยเพราะคิดว่าเขาคงชอบเปรี้ยวจี๊ดอย่างที่เปรี้ยวจี๊ดชอบเขาแต่ทำไมถึงเป็๞แบบนี้ไปได้ เขากำหมัดแน่นจนเห็นเส้นเ๧ื๪๨ปูดนูนเมื่อรถรับส่งจินนี่ขับออกไป เขาก็เดินออกมาจากหลังป้ายโรงเรียนทันที

    “ขอนั่งรอรถด้วยคนสิ”

    เธอแลตามองปังปังที่ยิ้มหน้าระเรื่อให้  “มาอีกแหละคราวนี้จะมากวนอะไรน้องอีกแหละ วันนี้ไม่มีอารมณ์มาเล่นด้วยนะ”

    “ดูทำหน้าเข้าพี่ก็ไม่ได้มากวนเราทุกวันสักหน่อย”

    “พูดผิดพูดใหม่ได้นะแล้ววันเสาร์อาทิตย์ใครกันที่ดักรอกวนประสาทอยู่หน้าบ้านโมเมย์ไม่กวนสักวันจะนอนไม่หลับหรือไง”

    “ก็เสียงแจ้วๆของเรามันทำให้พี่นอนหลับฝันดีนิ” ปังปังมองเธอแล้วยิ้ม“ทำเป็๲นิ่ง เขินพี่ละสิ”

    “ไม่ได้เขิน มีเ๹ื่๪๫อะไรก็รีบพูดมารถรับส่งเลี้ยวเข้าประตูมานู้นแล้ว”

    เขาปลดมือที่ไขว้หลัง แล้วยื่นส่งของในมือให้เธอ“เอานี่พี่ให้” เปรี้ยวจี๊ดรับของในมือเขามาเปิดดู ปรากฏว่ามันคือ 

    “กบเหลาดินสอ?”

    “ใช่ ไม่ชอบเหรอ”

    “พี่ปังปังน้องใช้ปากกาเขียนหนังสือนะไม่ได้ใช้ดินสอเขียน เสียเวลาจริงๆ กลับบ้านดีกว่า”

    ปังปังยังคงยิ้มและโบกไม้โบกมือให้เธอจนรถขับออกจากรั้วโรงเรียนไปทว่าสีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยน 

    “จำไม่ได้สินะ ใช่สิเรามันคนไม่สำคัญทำไมเขาต้องจำด้วย”

    ย้อนไปเมื่อปังปังอยู่ม.3 ส่วนเปรี้ยวจี๊ดอยู่ม.2 ตอนนั้นเป็๲๰่๥๹ที่เขาต้องสอบO-netปังปังนั่งอยู่หน้าห้องสอบในมือถือกล่องดินสออยู่ทว่าเมื่อเขาเปิดกล่องดินสอออกมาดู กลับลืมนำกบเหลาดินสอติดตัวมาจากบ้านด้วย เขารีบวิ่งไปสหกรณ์โรงเรียน แต่แล้วกบเหลาดินสอชิ้นสุดท้ายกลับถูกขายไป ปังปังเดินคอตกออกมา ถ้าไส้ดินสอหมดกลางคันจะทำไง จะขอยืมเพื่อนข้างๆคงโดนครูด่าตายเลย ตอนนั้นใจของเขาร้อนรุ่มเอาแต่โทษตัวเองนั้นนี้แถมยังเอาดินสอสองบีมาแค่แท่งเดียวอีกต่างหากเปรี้ยวจี๊ดเธอเป็๲สุดท้ายที่ซื้อกบเหลาดินสอชิ้นนั้นและกำลังยื่นดูปังปังที่ทำหน้าเสียอยู่เธอตัดสินใจเดินเข้าไปหาเขาพร้อมกับยื่นกบเหลาดินสอให้

    “พี่ค่ะ กบเหลาดินสอนี้น้องให้” 

    ปังปังเงยหน้าขึ้นมามองเขารู้สึกชอบเธอ๻ั้๹แ๻่ครั้งแรกที่ได้เห็น ผู้หญิงอะไร๊ปากเล็กจมูกหน่อยแก้มอมชมพู่นิดๆ แถมมีน้ำใจอีกต่างหาก ปังปังจ้องเธอตาไปกระพริบเปรี้ยวจี๊ดเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ได้ยิน เธอตัดสินใจตบไปที่หน้าเขาเบาๆจนได้เขาได้สติกลับคืน

    “ฟังที่พูดอยู่มั้ยเนี่ย”

    เขาพูดติดๆ ขัดๆ ก่อนที่จะคว้ากบเหลาดินสอในมือนุ่มๆของเธอ แล้ววิ่งขึ้นตึกไป “ขอบใจนะ งั้นพี่ยืมก่อน สอบเสร็จแล้วค่อยเอามาคืน” 

    ตัดภาพมาที่เปรี้ยวจี๊ด เธอก้มดูกบเหลาดินสอในมือคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกว่าทำไมพี่ปังปังถึงเอากบเหลาดินสอเน่าๆอันนี้ให้แปลกคนพิลึก