ณ สวนสาธารณะโคระคุเอ็น
"ฉันเกลียดฟุตบอล" "ฉันเกลียดเบสบอล" "ฉันเกลียดบาสเกตบอล" "ฉันเกลียดกีฬา" เด็กหนุ่มคนหนึ่งได้ะโออกมา
ชื่อของเด็กหนุ่มคนนั้นคือ โคอิชิ เซตะ เด็กหนุ่มมัธยมปีที่ 3
"นี่! เซตะ นายจะะโทำบ้าอะไรเนี่ย คนมองมาหมดแล้วนะ" ทาจิ เพื่อนสนิทของเซตะกล่าว
"ได้เวลากลับบ้านแล้วนะเห้ย" ยามิ เพื่อนสนิทของเซตะกล่าว
แล้วทั้ง3คนก็เดินทางกลับบ้าน
เซตะเป็เด็กหนุ่มที่ถูกเลี้ยงดูโดยน้าของทาจิ ซึ่งชื่อของเธอคือ ชิโอริ แน่นอนว่า ทาจิ เองก็อาศัยอยู่ด้วยกัน
เซตะนั้น มีนิสัยที่ขี้แกล้ง เอาแต่ใจ แถมเกลียดการเล่นกีฬาแบบเข้าไส้
ส่วนทาจิ มีนิสัยต่างกับ เซตะ อยู่มาก เป็คนที่เงียบ มีเพื่อนน้อย แต่เกิดมาพร้อมกับพรสรรค์ในด้านดนตรี
ชิโอริ เป็คนร่าเริง แจ่มใส และเฟรนลี่มาก แถมเป็คนที่ฮอตสุดๆ
หลังจากที่กลับมาบ้านแล้ว ชิโอริ ได้ทำอาหารรอไว้แล้ว จึงบอกกับทั้งสองคนไปว่า
"วันนี้พี่ทำแกงกะหรี่ให้กินนะ รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว"
เซตะและทาจิทำหน้าหม่นหมองพร้อมกับพูดว่า
"นี่พวกเรากินแกงกะหรี่มา 3 วันติดแล้วนะ"
ชิโอริได้ยินดังนั้นจึงสวนกลับไปว่า
"นี่ นายอย่าเื่มากนักเลยหน่า พี่สาวคนนี้อุตส่าทำให้กินเลยนะ"
ทาจิทำหน้านิ่งแล้วขึ้นไปอาบน้ำทันที
เซตะทำหน้าเซ็ง แล้วขึ้นไปอาบน้ำตาม พร้อมบ่นพรึมพรำ
เมื่อทั้งคู่อาบน้ำเสร็จจึงได้เวลารับประทานอาหาร แต่ดูเหมือนว่าจะมีอยู่หนึ่งคนที่กินทั้งน้ำตา (TvT ก็กินบ่อยแล้วง่ะ)
ณ บ้านของยามิ
บ้านของยามินั้นมีขนาดที่ใหญ่มาก ใหญ่กว่าบ้านของทาจิถึง5เท่า ยามิเป็ถึงลูกเศรษฐีพันล้านแต่เื้ันั้นยามิดูเหมือนจะเติบโต
มาด้วยความขมข่น ถูกเลี้ยงดูมาด้วยคำสบประมาทจากครอบครัว เพราะยามินั้นเป็ถึงความหวังที่จะนำพาธุรกิจของครอบครัวให้ดำรงอยู่ต่อได้
เมื่อผู้เป็พ่อได้ตายไปแล้ว ผู้เป็พ่อจึงทำทุกอย่างเพื่อให้ ยามิ สืบทอดตำแหน่งแทน แต่แล้วก็ต้องผิดหวังเพราะความฝันของเด็กที่ชื่อว่ายามิ
นั้นคือการเป็นักกีฬามืออาชีพ ผู้เป็พ่อจึงให้น้องชายของ ยามิ สืบทอดตำแหน่งแทน เด็กคนนั้นมีชื่อว่า ชิสึมิ ซึ่งชิสึมิก็พร้อมที่จะรับตำแหน่งแทน
ชิสึมิมักจะดูถูกพี่ชายของตนเสมอ แล้ววันนี้เมื่อ ยามิ กลับมาถึงบ้าน ก็ได้มีเสียงดังออกมาจากห้องนอนของตน
"โครมมม"
ยามิได้ยินดังนั้นจึงรีบเข้าไปดูในห้องของตนว่ามันเกิดอะไรขึ้น ยามิได้เห็นว่าชิสึมิกำลังทำลายข้าวของภายในห้อง แต่ยามิก็ยืนนิ่งไม่พูดอะไร
แล้วชิสึมิที่เห็นพี่ชายของตน จึงพูดออกไปว่า
"บ้านหลังนี้ต้องเป็ของฉันอยู่แล้ว ฉะนั้นฉันจะทำอะไรก็ได้"
"สุดท้ายแล้วแกเองก็ต้องออกจากบ้านหลังนี้เหมือนกัน พี่ยามิ" พร้อมกับหัวเราะเยาะพี่ชายของตน
ยามิก็ได้แต่ยืนนิ่ง เพราะตนไม่สามารถทำอะไรชิสึมิได้
เช้าวันต่อมา ที่โรงเรียน
เช้าที่สดใส เซตะ ทาจิและยามิ ทั้งสามได้มาถึงโรงเรียนพร้อมกันและทักทายกันตามภาษาเพื่อน ก่อนถึงคาบเรียน
เซตะก็ครุ่นคิดและยิ้มอ่อนออกมา ทาจิ ยามิและเพื่อนในห้องรู้ทันทีว่าเซตะกำลังคิดอะไรชั่วร้ายอยู่แต่ทั้งห้องก็ไม่สามารถหยุดความคิด
ชั่วร้ายนั้นได้ และเมื่อถึงคาบเรียน คุณครูก็เดินเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว จนคนในห้องต่างพากันใ พร้อมเสียงของแปลงลบกระดาน
ที่ตกลงมาและคุณครูก็พูดขึ้นมาว่า
"ไงล่ะเซตะ ครั้งนี้ดูเหมือนเธอจะทำไม่สำเร็จนะ" คุณครูยิ้มและหัวเราะเซตะ
เซตะก็ได้ทำหน้าเซ็ง แต่ทาจิรู้ ยามิรู้และทุกคนในห้องรู้ว่ามัน(ความคิดชั่วร้าย)ยังเหลืออยู่
คุณครูที่ตอนนี้กำลังยิ้มและหัวเราะเหมือนว่าตัวเองครั้งนี้เป็ฝ่ายชนะ ดูเหมือนว่ากำลังจะมีบางอย่างคืบคลานเข้ามาแล้ว และเมื่อคุณครู
วางหนังสือบนโต๊ะและกำลังจะนั่ง คุณครูก็สังเกตุเห็นแผนร้ายของเซตะ นั้นก็คือกาวที่ถูกทาไว้ที่เก้าอี้ของเธอ และนั้นก็เลยเป็ผลทำให้เซตะต้อง
โดนลงโทษด้วยการมายืนหน้าห้อง นับเป็ชัยชนะครั้งแรกของคุณครูคนนั้น และเป็การพ่ายครั้งแรกของเซตะอีกด้วย
ทันใดนั้นเองก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินผ่านมา เธอคนนั้นคือนักเรียนใหม่ที่จะย้ายมาเรียนที่นี่ เพียงเสี้ยวพริบตาเดียวทั้งคู่ก็บังเอิญสบตากัน
และเธอคนนั้นก็ได้เอ่ยทักทายเซตะ แต่จังหวะนั้นเซตะกำลังอึ้งในความสวยของหญิงสาวคนนี้เลยไม่ได้ยินคำทักทายของเธอ
จึงทำให้เธอคนนั้นแปลกใจ และเดินจากไป เมื่อเซตะได้สติกลับมาแล้วจึงรีบหันไปหาหญิงสาวคนนั้นพร้อมกับพูดขึ้นมาว่า
"นี่เธอน่ะ ขอโทษนะเมื่อกี้ฉันเหม่อลอยอยู่น่ะ เมื่อกี้เธอพูดอะไรเหรอ"
"ฉันทักทายและถามชื่อของเธอน่ะ"
"อ่ะ ฉันชื่อ โคอิชิ เซตะ เรียกว่า เซตะ ก็ได้ แล้วเธอล่ะชื่ออะไร"
"ชื่อของฉันคือ ซึมิยะ ฮารุ เรียก ฮารุ ก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักนะ"
"อืม ยินดีที่ได้รู้จัก"
จังหวะนั้นเอง ฮารุได้มองไปที่นาฬิกาของเธอพร้อมกับพูดขึ้น
"อ่ะฉันต้องไปแล้วล่ะ ไว้เจอกันใหม่นะเซตะ"
"อ่า ไว้เจอกัน...ใหม่ ฮารุ"