ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

“จำไว้นะ บาร์บีคิว ทำจากเนื้อหมูหมักสูตรลับ หมักรวมกับสับปะรด มะเขือเทศ และผักอื่นๆ เท่าที่หาได้ เสียบไม้ย่าง ของพวกนี้เจ้าต้องจดจำชื่อของพวกมันให้ได้ จะได้อธิบายได้ถูก....” ทุกคนตั้งใจฟัง และ ปฏิบัติตามเป็นอย่างดี ซานหลง จำลองเหตุการณ์ในการขายเพื่อให้ทุกคนคุ้นชิน และสามารถทำได้อย่างไม่ขัดเขินอะไร ในวันพรุ่งนี้ยามหม่า แสงไฟจากคบไฟส่องสว่างพอเห็นทางได้รำไร เกวียนของซานหลง ของที่จะขายในเข้านี้เข้าเมือง คนงานประจำร้านติดสอยห้อยตามมาอีก 15 คนรวมกับคนขนของ อีก 5 อี้หลัน และเขาเองเป็น 21 คนเกวียนเทียมโคกำลังวิ่งไปบนถนนลูกรังอย่างไม่เร่งรีบ บนเกวียนมี ลังเนื้อหมักเสียบไม้ 5 ลังใหญ่ เตาถ่าน อีก 5 อัน และถุงถ่านไม้อย่างอีกอีก 5 ถุง อยู่บนเกวียนตั่งวางทำจากไม้ไผ่ถูกทำขึ้นตั้งแต่ เย็นวานแล้ว ร้านทั้ง 5 ถูกกำหนดให้มีคนขาย 3 คนต่อหนึ่งร้านเป็นหญิง 1 คน และชายอีก 2 ชาวบ้านร้านตลาดที่นี่ วางของขายกับพื้น มีเพียงฟางปูรอง เท่านั้นร้านของซานหลงจึงดูเด่น กว่าชาวบ้านมันจึงกลายเป็นจุดดึงดูดสายตาของผู้คนทันทีี"240 ไม้ ขายไม้ละ 25 เงินเข้าใจไหม""เข้าใจเจ้าค่ะนายน้อย"น้องสาวสกุลหม่าตอบรับ เธอดูเกร็งๆ เล็กน้อย ถึงจะผ่านการซักซ้อมมาแล้วหลายครั้ง แต่พอลงสนามจริงก็อดตื่นเต้นไม่ได้"ไม่ต้องกังวลขนาดนั้น มันต้องขายได้แน่ๆ "ซานหลงมองดูนางด้วยความเอ็นดู ถึงนางจะมีอายุมากกว่าเขา 1 ปี แต่สำหรับนักวิจัยพันธุ์พืช ที่มีอายุวิญญาณ 60 ปีแล้ว สาวน้อยอายุ 17 ผู้นี้ถือได้ว่าเป็นรุ่นหลานของเขาเลย มือน้อยๆ ของเขาจึงยื่นออกไปตบบ่าเธอเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ"เจ้าต้องทำได้ ไม่ต้องกลัว"เด็กสาวหน้าแดงจากอาหารประหม่ากลายมาเป็นความเอียงอายซะอย่างนั้น ถึงอย่างไร ผู้อาวุโสในร่างเด็กน้อยก็ไม่มีจิตคิดอกุศลในด้านนี้เท่าไร ถึงตัวจะเคยหลงรักเด็กลูกแม่ค้าหมูปิ้งอายุอานามคราวหลาน แต่ประสบการณ์ด้านนี้ของเขาเท่ากับศูนย์ ครองโสดมาจนอายุ 60 เรื่องบนเตียงไม่เคยผ่านคงมีแต่เขานี้แหละที่ทำได้ในยุคศิวิไลซ์ที่จากมา"เอาเราไปส่งที่อื่นต่อ ยังเหลืออีกหลายที่"เขาหันมาสั่งการคนของเขาก่อนร่างน้อยๆ จะกระโดดขึ้นท้ายเกวียนเทียมวัว ที่กำลังพาขบวนเคลื่อนจากไป จุดแรกทิ้งคนไว้ 3 คนตามที่ได้วางแผนเอาไว้ จุดที่ 3 และ 4 ก็เช่นกัน ส่วนจุดที่ 5 เป็นมารดาของเขาที่อาสา ซึ่งแน่นอน เมื่อซานยี่มา ซานหูก็ต้องมาด้วยเช่นกัน ผู้ขายคนสุดท้ายเป็นหม่าเหลียงที่ติดสอยห้อยตามนายท่านทั้งสองคนมาด้วย นี่เป็นการค้าขายครั้งแรกของคนทั้งหมด พวกเขาจึงมีความกังวลอยู่บ้าง เกวียนทำหน้าที่ของมันเสร็จสิ้น ก็เป็นเวลาฟ้าสางพอดีในที่สุดเวลาที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง แสงสีทองสาดส่องลอดหมู่ไม้ลงมายังท้องถนน ที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนแม่บ้านออกจากบ้านมุ่งหน้ามายังตลาด พวกนางต่างสะพายตะกร้าใบใหญ่ออกมาด้วย เพื่อใส่ของที่ได้จากการจับจ่ายใช้สอย บางคนมากับเพื่อนบางคนหอบลูกจูงหลานมาตามรายทาง บรรยากาศเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา"เร่เข้ามาเร่เข้ามา พ่อแม่พี่น้องวันนี้ข้ามีเนื้อวัวสดๆ โสด!! สด เก็บจากต้นมาหมาดๆ ""เนื้อวัวบ้านไหนเก็บจากต้นวะ! "เสียงร้องเรียกลูกค้า เสียงถามหาของ ต่อรองราคาดังขึ้นไม่ขาดสายเพียงพริบตาเดียวตลาดก็เต็มไปด้วยผู้คน เมื่อเตาถ่านถูกจุดขึ้น ควันไฟจากขี้ไต้คลุ้งไปทั่วเรียกสายตาของผู้คนได้ไม่น้อย ซานยี่และลูกน้องของเธออีกสองคนลงมือ ย่างบาร์บีคิว ทันทีที่ถ่านไฟแดงได้ที่ เมื่อเนื้อหมูถูกความร้อนจากถ่านไฟสีแดง น้ำมันจากเนื้อก็ไหลออกมา หยดลงในกองถ่าน เกิดเสียงฉ่า!! ดังขึ้นพร้อมกับควันไฟสีขาวลอยออกจากเตากลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ ล่องลอยอบอวลไปทั่วตลาดทันที อึก! เสียงกลืนน้ำลายของผู้คนที่ได้กลิ่นดังขึ้นแผ่วเบา"ท่านแม่ กลิ่นอะไรหอมจังเลยขอรับ! "เด็กน้อยถามผู้เป็นมารดา นางมองซ้ายแลขวา ในที่สุดสายตาก็ค้นพบต้นตอของกลิ่นหอมอันเย้ายวนใจ อาหารหน้าตาประหลาด ถูกย่างอยู่บนเตาถ่านรูปร่างประหลาด"อะไรก็ไม่รู้ลูก แม่ไม่เคยเห็น""มันกินได้หรือเปล่าครับ....." นางไม่มีคำตอบให้กับลูกชายมีผู้คนให้ความสนใจเป็นจำนวนมากแต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถาม เพราะไม่เคยเห็นมันมาก่อน จึงไม่กล้าที่จะตัดสินใจ ทันใดนั้น ได้แต่เดินผ่านและมองมาเป็นครั้งคราวทันใดนั้นนางนี่ก็เอ่ยปากเรียกลูกค้าตามที่บุตรชายสอน"ทางนี้เลยค่ะเชิญทางนี้เลยค่ะบาร์บีคิวย่างหอมอร่อยพร้อมขายแล้วค่ะ""มาเลยค่ะรีบเข้ามาค่ะหมูหมักเราทำจากหมูสดๆ รับรองเนื้อนุ่มอร่อย" ลูกน้องร้องสำทับขึ้นอีกคน เมื่อทั้งสองเอ่ยปากขึ้น ผู้คนที่สนใจอยู่ก่อนแล้วตั้งหันมองมาที่ร้านของนาง"มันคืออะไรนะไม่หนู บาตะคิล อะไรข้าไม่เคยได้ยินชื่อ" หญิงแก่ เดินมาถึงหน้าแผงแล้วได้ยินทั้งสองพูดขึ้นมาพอดีจึงถามขึ้น"บาร์บีคิวค่ะท่านป้า มันทำจากเนื้อหมูแล้วก็ผักหมักรวมกันด้วยสูตรพิเศษของเราอร่อยมากเจ้าค่ะ" ซานยี่อธิบาย"ผักอะไรนี่ถ้าไม่เคยเห็น กินได้จริงๆ หรือเปล่าแม่หนู" นางมองดูผัก ที่เสียบอยู่ในไม้บาร์บีคิว เป็นผักที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนและนางไม่เคยกิน ไม่แน่ใจนักว่ากินได้หรือไม่"กินได้แน่นอนท่านป้า อันนี้มันเรียกว่ามะเขือเทศ อันนี้ ดอกกระเจี๊ยบ เห็นสีแดงเหลืองนี่คือสับปะรด" นางยี่ อธิบาย ตอนนั้นมีคนเดินเข้ามาเพิ่มอีกสองสามคนป้าแก่ ยื่นย่นคิวด้วยความฉงน อยู่มาจนอายุปูนนี้ นางยังไม่เคยเห็นผักพวกนี้มาก่อน ถึงจะเห็นมาบ้างแต่มันก็ถูกตัดหั่นเป็นชิ้นๆ จนไม่อาจจำได้ว่าเป็นผักชนิดใด ฟังจากชื่อของพวกมัน ไม่รู้จักเลยสักอัน"ขายอันละเท่าไหร่แม่หนู" นางถามราคา"ไม้ละ 25 เหรียญเงินเจ้าค่ะ""หู!!! แพงจังเลย" คราวนี้เป็นเสียงของผู้ชายแก่ๆ ที่ยืนอยู่ด้านหลัง พูดขึ้น"ใช่ๆ แพง!! จริงๆ ไม่รู้ว่ากินได้หรือเปล่า""นั้นสิ แพง! ไปดูอย่างอื่นกันดีกว่า!! ""เร่เข้ามาจ้า คุณลูกค้าเร่เข้ามา เนื้อของข้าขายถูกๆ แถมได้เยอะกว่าร้านนั้น 10 เท่า หากซื้อกลับไปทำกับข้าวกินได้ทั้งบ้าน!! ทางนี้เลยจ้าา!! " คนแรกถอย คนที่สอง ที่สามก็ถอยตามทันใดนั้นเองคนแปลกหน้า 2-3 คนก็เดินเข้ามาในตลาด ทั้ง 3 เป็นคนที่ซานยี่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี พวกเขาเดินเข้ามาในเวลาไล่เลี่ยกัน ทำทีเดินซื้อของเลือกโน่นจับนี้อยู่พักใหญ่ ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาตามกระแสของผู้คน จากหัวตลาดใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ด้วยความประหม่านางยี่จึงเหล่ตามองพวกเขาเป็นพักๆ"หือ! กลิ่นอะไรหอมจังเลย" ซานหลงที่เคลื่อนที่เข้ามาเกือบจะถึงร้าน ร้องขึ้นเสียงดัง จนทุกคนสนใจตัวเขา เด็กหนุ่มหันรีหันขวางมองหา ต้นตอของกลิ่น ทำทีราวกับไม่รู้ว่าตนเองเป็นจุดสนใจของคนอื่นพอหันมาเห็นร้านบาร์บีคิว หน้าม้าจำเป็นก็สูดลมหายใจเข้าปอดฟืดใหญ่ อี้หลัน ที่ปะปนอยู่ในฝูงชน ชมดูการแสดงของนายน้อยด้วยรอยยิ้มขำขัน"หอมมาก! ข้าไม่เคยได้กลิ่นอะไรหอมเท่านี้มาก่อนเลย! " เขาร้องออกมาเสียงดัง แล้วพาร่างของตัวเองตรงดิ่งเข้าไปหาร้าน บาร์บีคิวทันที"อาหารของท่านมันคืออะไรช่างหอมน่ากินนัก! " เขาพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น กิริยาท่าทางดูลื่นไหล ดูเป็นธรรมชาติ ราวกับไม่ได้ กำลังแสดงแกล้งทำ"มันเรียกว่าบาร์บีคิวเจ้าค่ะ" ซานยี่พูดตามบทตะกุกตะกัก"บาร์บีคิว ชื่อช่างแปลกนัก มันคือของกินใช่ไหม ข้ากินได้หรือเปล่า เจ้าขายอย่างไร" เขายิงคำถามรัวออกมา ด้วยความตื่นเต้น เจ้าตัวกลืนน้ำลายไปหลายอึก"ชะชะใช่เจ้าคะ ขายชิ้นละ25.... " นางยี่ พูดยังไม่ทันจบประโยคก็มีเสียงขัด ผ่ากลางปล้องขึ้นมาจากร้านข้างๆ"กินอาหารที่ไม่รู้จัก ถูกพิษจนตายเอาล่ะเจ้าหนู" คนขายหมูพูดเตือน"หามีพิษ! เจ้ารู้ได้อย่างไรว่ามีพิษ เจ้าเคยกินแล้วถูกพิษ! อย่างนั้นหรือ" เด็กหนุ่มทำหน้าตกใจ ร้องถามออกมาเสียงดังด้วยความพา สายตาของเขาจ้องเขม็งรอคำตอบ"เออ... ไม่ข้ายังไม่เคยกิน.. แต่การกินอาหารที่ไม่รู้จักก็อันตรายอยู่ดี! ""อ้าว! ถ้าอย่างนั้น ข้าก็ไม่ควรกินเนื้อหมูของเจ้าน่ะสิ เพราะข้าไม่รู้จักเจ้าและไม่รู้ว่าเจ้าใส่ผิดลงไปในเนื้อหมูหรือเปล่า" เด็กน้อยเอ่ยขึ้นเสียงดังฟังชัด"จะเป็นแบบนั้นได้อย่างไร ข้าจะใส่ผิดลงไปอาหารเพื่ออะไร เจ้าหนูเจ้าอย่าพูดอะไรมั่วซั่ว " พ่อค้าขายหมูโวยวายออกมาเสียงดัง ชาวบ้านร้านตลาดที่กำลังเลือกซื้อของอยู่ทางหยุดมือจากการจับจ่าย ยืนมองดูทั้งสองคนโตวาจากัน ด้วยความสนใจ"อ้าวถ้าอย่างนั้นนั่งจะเอาอาหารเป็นพิษมาขายเพื่ออะไร เจ้าหนี้พูดจามั่ว พูดแบบนี้เพราะให้คนอื่นขายของไม่ได้ เจ้านี่มัน..." เด็กน้อยถามกลับ แล้วบนต่อท้ายออกมาไม่จบประโยค พ่อค้าเนื้อหมู ยืนหน้าเขียวคล้ำยิ่งกว่าตับหมูที่ตนเองขาย เพราะหาเหตุผลอะไรมาแก้ต่างให้ตัวเองไม่ได้ การสนทนาจึงจบลงเพียงเท่านี้"เอามาให้ข้า 1 ไม้"เขาพูดออกมาอย่างกระตือรือร้น ทันทีรับบาร์บีคิวมาจากซานยี่เขาก็จ่ายเงิน 25 เหรียญเงินโดยไม่ปริปากบ่น"หอม!! หอมมาก อาม!! " มะเขือเทศที่เสียบอยู่ปลายไม้ถูกส่งเข้าปาก เด็กหนุ่มหลับตาพริ้มลิ้มรสด้วยใบหน้าสุขสม ท่ามกลางสายตาของผู้คนกำลัง ที่กำลังมองเขาอยู่"หวานฉ่ำ อมเปรี้ยวนิดๆ รสสัมผัสนุ่มละมุนลิ้น! มันคืออะไร! " เขาอธิบายรสชาติออกมาเสียงดัง พร้อมกับกัดคำที่สองต่อ เนื้อหมูหมักถูกส่งเข้าปากตามมะเขือเทศไปติดๆ"เนื้อหมู นุ่มเด้ง รสชาติกลมกล่อม อร่อยมาก!! ข้าไม้เคยกินอะไรอร่อยแบบนี้มาก่อนเลย" เมื่อส่งเนื้อลงกระเพาะอาหารไปแล้ว เขาก็ร้องออกมาเสียงดังน้ำตาไหลพราก ด้วยความ ปลื้มปิติ ทำเอาอี้หลัน ซานยี่ และลูกน้องของนางถึงกับอ้าปากหวอ"จริงเหรอ เจ้าพูดจริงเหรอ เอามาให้ข้าด้วยไม้หนึ่ง"หม่าเลียงได้สัญญาณจึงเข้ามาผสมโรงอย่างรวดเร็ว ซานยี่ยื่นบาร์บีคิวที่อยากสุกแล้วให้มันไปทันทีที่กัดเข้าไปคำแรกมันก็แหกปากร้องออกมาอีกคน"โอ้ว!! แม่เจ้านี่มันอาหารสวรรค์หรืออย่างไร อร่อย!!! อร่อยที่สุด!!! "มันบรรยายความอร่อยออกมายาวเป็นพืด จนคนที่อยู่รอบๆ ยืนอยู่ไม่ติดที่ เร่งรีบกรูกันเข้ามาสั่งบาร์บีคิวไปลิ้มลอง เมื่อได้ลองกินทุกคนก็รู้สึกว่า ที่ทั้งสองคนพูดออกมานั้นไม่เกินจริงเลยสักนิด มันอร่อยจนแทบจะลืมกลืนลิ้นตัวเองลงไปด้วย"เอามาให้ข้า 3 ไม้! ข้าสองไม้! ""ข้าด้วย 10 ไม้ข้จะเอาไปฝากเมียข้า! "ผู้คนที่ถาโถมเข้ามาอย่างล้นหลามจนซานยี่และลูกน้องสองคนตั้งตัวไม่ทัน ลูกชายตัวดีหายเข้ากลีบเมฆไปแบบเนียนๆ เป้าหมายต่อไปของพวกเขา คือร้านที่เหลืออยู่อีก 4 ร้าน เหตุการณ์แบบเดิมฉายซ้ำไปอีก 4 ที่"ร้ายกาจมากนายน้อย ทักษะการแสดงของท่านสุดยอดจริงๆ "อี้หลันเอ่ยชม เธอหลุดขำออกมาทุกครั้งที่เห็นท่าทางเกินจริงของคนทั้ง 3 ที่ทำตัวเป็นหน้าม้า"ข้าไม่มีบทเลย! นายน้อยกับพี่ใหญ่ออกโรงเสร็จ คนก็ให้ความสนใจอย่างล้นหลามแล้ว ข้าเลยตกกระป๋องอยู่ผู้เดียว บาร์บีคิวก็ไม่ตกถึงท้องสักไม้"เจ้ารองบ่นออกมาด้วยความอิจฉา"ฮ้าๆๆ เจ้าชักช้าเองจะโทษใครได้ ฮ้าๆ "หม่าเหลียงหัวเราะลั่น ซานหลง แค่ระบายยิ้มออกมา เพียงทุกอย่างเป็นไปตามแผนเขาก็พึงพอใจแล้ว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

26.หน้าม้าขั้นเทพ

นิยายแนะนำ

ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

26.หน้าม้าขั้นเทพ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้