Top Star ระบบปั้นเธอให้เป็นดาว (จบ)

บทที่ 50 ภารกิจสำเร็จหรือไม่?

เมื่อฉูรั่วฮวนเห็นว่าประตูห้องประชุมปิดลง เธอก็พูดต่อ "หากครอบครัวของคุณยายไม่ติดใจอะไร เรื่องนี้จะจบลงไหมคะ?"

ไม่มีการตอบกลับ

ทุกสายตาจับจ้องไปที่ลู่เฉิน

เขาเงียบมากและนั่งเฉยอยู่อย่างนั้น

"ใช่"

เมื่อได้ยินอย่างนั้น ฉูรั่วฮวนก็โล่งอก

แต่ลู่เฉินกลับพูดขึ้นอย่างเย็นชา "แต่ผมมีเงื่อนไขสองข้อ"

“ข้อแรก ไม่ว่าจะใช้วิธีใด อธิบายเรื่องการหกล้มของคุณยายให้ครอบครัวพวกเขาฟังให้เข้าใจในวันนี้ ข้อที่สอง เรื่องนี้ต้องไม่นำปัญหามาให้บ้านพักคนชราเด็ดขาด”

เขาต้องให้ความยุติธรรมกับทั้งสองฝ่าย

และให้โรงพยาบาลคอยดูแลคุณยายอย่างดีที่สุด

เมื่อซูโย่วอี๋กลับเข้ามาในอาคาร เธอก็พบคุณยายฉินในลานพักผ่อน เนื่องจากเธอไปนานมากจึงคิดว่าคุณยายกลับเข้าห้องพักไปแล้ว

แต่คุณยายกลับนั่งรออยู่ที่นี่ และมีพยาบาลอยู่กับเธอด้วย 

ซูโย่วอี๋เดินเข้าไปหาเธอและพูดอย่างเขินอาย "คุณพยาบาล ขอบคุณมากนะคะ"

"ไม่เป็นไร ฉันเฝ้าดูคุณยายทุกวันอยู่แล้ว เธอก็เหมือนครอบครัวของฉัน”

เมื่อเฉี่ยวเชิงเห็นซูโย่วอี๋กลับมา เธอก็เดินเข้ามาหาด้วยความสงสัย "ซูโย่วอี๋ เธอรู้เรื่องอะไรบ้างไหม? "

[!!!]

[นั่นสิ ฉันเองก็อยากรู้]

[เธอถามคำถามที่ฉันอยากรู้พอดี]

[ใครกันผลักคุณยายจนล้ม]

[ต้องถูกลงโทษอย่างหนัก]

[น่ารังเกียจมาก ไม่ต้องการทำความดีแต่ต้องการมีชื่อเสียง คนแบบนี้ไม่สมควรอยู่บนโลก]

ซูโย่วอี๋ส่ายหน้า "ฉันไม่รู้เหมือนกัน"

ลู่เฉินและอาจารย์คงจะแก้ปัญหานี้ได้อยู่แล้ว ถ้าเธอพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกไป มันจะทำให้พวกเขาทำงานได้ยาก

[เธอโกหก เธอเข้าไปในห้องนั้นนะ!]

[ว้าว สาวน้อยของฉันปากแข็งเกินไปแล้ว!]

[ทำไมฉันได้กลิ่นตุ ๆ]

[ใช่ ถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็ไม่ต้องปิดบัง]

[ฉันเริ่มอยากรู้มากขึ้นเรื่อย ๆ!]

[ต่อมอยากรู้ของฉันทำงานแล้ว]

เมื่อเฉี่ยวเชิงไม่ได้คำตอบที่เธอต้องการ เธอก็รู้สึกเบื่อและจากไป

คุณยายขมวดคิ้วมุ่นมองไปที่ซูโย่วอี๋ "เธอไม่ควรทำแบบนั้นนะ ต้องเข้าสังคมมากกว่านี้"

ในตอนเช้าสาว ๆ ที่ทำงานอาสาสมัครด้วยกันที่สนามจะรวมตัวกันเพื่อพูดคุย แต่ซูโย่วอี๋กลับเงียบและไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะพูดอะไร

ซูโย่วอี๋นิ่งเฉยไม่สนใจใคร "คุณยาย ฉันคิดว่าเราเป็นคนประเภทเดียวกันนะคะ"

คุณยายมองแล้วยิ้มน้อย ๆ "นั่นสิ..."

เมื่อทานอาหารเสร็จ ทีมงานแจ้งว่ากิจกรรมอาสาสมัครจะเสร็จสิ้นก่อนกำหนด และให้ไปรวมตัวกันที่ห้องประชุมในเวลาหกโมงเย็น และทีมงานรายการจะอธิบายสั้น ๆ เกี่ยวกับการหกล้มของคุณยายเตียง 48 ให้ทุกคนทราบรวมถึงผู้ชมการถ่ายทอดสดด้วย

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนรีบไปที่ห้องประชุม

และเมื่อซูโย่วอี๋มาถึง ก็มีคนมากมายนั่งอยู่ในห้องประชุมแล้ว เธอจึงหาที่นั่งตามต้องการ

หลังจากที่ตากล้องทั้งห้าสิบคนที่ติดตามสาว ๆ มารวมตัวกันแล้ว การประชุมในครั้งนี้ก็ออกอากาศพร้อมกันบนกล้องทั้งห้าสิบตัว

การถ่ายทอดสดเป็นไปอย่างดุเดือด

มีผู้ชมทั้งหมดในห้องถ่ายทอดสดเกินหนึ่งล้านคน

ลู่เฉิน ฮันเอินจี แจ็คและผู้อำนวยการถังนั่งแถวแรก ขณะที่จงลี่นั่งอยู่บนเวที 

ซูโย่วอี๋งงงวยพวกเขาไม่ได้ให้ฉูรั่วฮวนขอโทษเหรอ?

มาถึงตอนหกโมง

จงลี่หันหน้าไปทางกล้องและกล่าวว่า "สำหรับการล้มของคุณยายบนเตียง 48 ในบ่ายวันนี้ ในนามของทีมงานรายการ ผมต้องขอโทษอย่างสุดซึ้งต่อผู้สูงอายุ ครอบครัว ผู้ชมทุกคนในห้องถ่ายทอดสด และบ้านพักคนชราด้วยครับ"

“เพราะความประมาทของเด็กฝึก คุณยายจึงล้มลงและบาดเจ็บ ซึ่งทีมงานขอสัญญาว่ารายการจะดูแลคุณยายอย่างเต็มที่และรับผิดชอบจนถึงที่สุด”

ซูโย่วอี๋ขมวดคิ้วทันทีที่เธอได้ยิน ทำไมเรื่องนี้จึงถูกมองว่าเป็นเพราะความประมาทได้ล่ะ?

แล้วผู้ชมจะเชื่อเหรอ? 

ท้ายที่สุด ต่างก็มีการพูดคุยถกเถียงเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างกว้างขวางในช่องแสดงความคิดเห็น

[ประมาท?]

[เขาพูดอย่างมั่นใจมากเลยนะ]

[ทำไมจู่ ๆ ถึงมาเป็นแนวนี้ได้]

[ฉันเห็นพวกสมคบคิดอีกแล้ว]

[จงลี่มีวุฒิภาวะมากพอ ฉันเชื่อว่าเขาจะไม่โกหก]

[เชื่อง่าย ๆ ซะอย่างนั้น พลังของเงินไม่มีที่สิ้นสุดจริง ๆ]

[สนับสนุนอาจารย์จงลี่]

แต่ซูโย่วอี๋ก็คิดอย่างที่ผู้ชมคิดเช่นกัน แล้วทีมงานรายการจะคิดไม่ได้เลยเหรอ?

หลังจากที่จงลี่พูดจบ คุณยายคนหนึ่งก็ถูกเข็นออกมา

"เราได้รับความยินยอมจากคุณยาย ในการอธิบายสถานการณ์ที่เกิดขึ้นให้ทุกคนทราบด้วยตัวเองครับ"

คุณยายในรถเข็นดูมีอายุมากแล้ว  เสื้อผ้าบนร่างกายและผมดูเรียบร้อย เธอดูเป็นคนสูงอายุที่ใครต่อใครก็ต้องเกรงใจ

หลังจากที่คุณยายขึ้นมาบนเวที จงลี่ก็ส่งไมโครโฟนไปให้เธอ 

ทุกคนต่างจ้องเธอเป็นสายตาเดียว

“สวัสดี ทุกคน ขอบคุณที่เป็นห่วงฉัน ฉันไปโรงพยาบาลได้ทันเวลาหลังจากที่ล้มเมื่อบ่ายวันนี้ ฉันไม่เป็นไรมาก และนี่คือผลการตรวจ”

เจ้าหน้าที่ที่อยู่ข้างหลัง คลี่กระดาษออก และกล้องก็ถ่ายทันที

“ฉันโกรธมาก ดังนั้นฉันจึงโทษเด็กสาวตัวน้อยทั้งสอง แต่ที่จริงพวกเขาก็แค่สะเพร่า ทั้งสองคนขอโทษฉันอย่างจริงใจ และไม่ติดใจเอาความอีกแล้ว"

ในระหว่างการพูด คุณยายยังคงหายใจอย่างเหนื่อย ๆ ดูเหมือนว่าเธอกำลังจะหมดแรง

[เอาล่ะ เรารู้แล้ว]

[คุณยายดูเหนื่อยมาก ให้เธอไปพักผ่อนเถอะ]

[ความผิดพลาด?]

[คนที่ทำให้ล้มจะไม่ออกมาขอโทษเหรอ?]

[แล้วทำไมตอนนั้นคุณยายถึงใส่ร้ายคนอื่น? ฉันไม่เข้าใจเลย ฉันสาปแช่งพวกเขามาตั้งนาน!]

[ฉันเกลียดการเห็นคนแก่ถูกทำร้าย โชคดีที่คุณยายสบายดี]

[ออกไปได้แล้ว!]

[แล้วใครล่ะที่ประมาท ทำไมไม่ชี้แจง]

หลินเจี้ยนที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง บีบมือของเธอแน่น การประชุมในครั้งนี้มีเพื่อปกปิดความผิดของฉูรั่วฮวน!

เธอไม่เห็นฉูรั่วฮวนผลักคุณยายก็จริง แต่ฉูรั่วฮวนต้องการที่จะโยนความผิดให้เธอนะ

ทีมงานรายการและบ้านพักคนชราต่างเลือกที่จะปกป้องฉูรั่วฮวน และจงใจปิดบังว่าใครทำให้คุณยายล้ม!

เธอออกไปจากห้องประชุม เพราะมันไม่จำเป็นต้องฟังคำอธิบายอะไรอีกแล้ว

หลังจากการชี้แจง ทีมงานรายการให้ทุกคนไปรับประทานอาหารในโรงอาหารของบ้านพักและรีบกลับไปที่เกาะ

ซูโย่วอี๋มองไปที่บ้านพักคนชราที่ไกลออกมาเรื่อย ๆ จนลับตา และถอนหายใจ ในที่สุดเธอก็ไม่สามารถเปิดปมในใจของคุณยายได้สำเร็จ

“เจ้าจิ้งจอกเน่า คราวนี้ฉันจะถูกลงโทษยังไง”

เจ้าจิ้งจอกขมวดคิ้วสองข้าง [ยังไม่ใช่ในตอนนี้ ภารกิจของคุณคืบหน้าไป 80% แล้ว และคุณทำสำเร็จไปแล้วกว่าครึ่ง ภายหลังหากคุณยายคิดได้ก็จะถือว่าภารกิจเสร็จสิ้น เพราะไม่มีการจำกัดเวลาสำหรับภารกิจนี้]

มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?

"ทุกครั้งที่ฉันทำภารกิจ นายจะเห็นความคืบหน้าของภารกิจเหรอ?"

สุนัขจิ้งจอกรู้สึกอิ่มเอมในใจ [ไม่แน่นอน มันเพิ่งได้รับการอัปเดต ฮ่าฮ่า ฉันมีพลังมากกว่าเมื่อก่อนแล้ว]