ชุดเกราะสีเงินสะท้อนแสงของพระอาทิตย์ มันส่องสว่างดูงดงาม ราวกับหลุดมาจากภาพเขียน ทุกอย่างเหมือนจะหยุดลง เพราะสายตา ที่จับจ้องมา มิอาจแบ่งแยกได้ว่า เขาเป็มิตร หรือ ศัตรู
ในขณะเดียวกัน
ฟาเซียรู้สึกไม่สบอารมณ์ กับผลลัพธ์ที่เรเควี่ยมยิงไปไม่เป็ดังใจตนเอง สีหน้าบ่งบอกถึงอารมณ์ที่ ดูฉุนเฉียวหนักกว่าเดิม
"ยิงไปอีก!!!!!"ฟาเซียพูดขึ้น
เรเควี่ยมเริ่มรวบรวมพลังอีกครั้ง เพลิงสีแดงก้อนมหึมา ใหญ่กว่าลูกแรกกว่าเท่าตัว ปากของมันค่อยๆ อ้าออกเพื่อเตรียมยิงอีกครั้ง ทุกอย่าง เหมือนจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง ตราเวทย์นับร้อยเรียงตัวกัน เพื่อเสริมพลังให้กับมัน การยิงครั้งนี้ แทบจะเดาไม่ได้เลยว่ามันจะทำลายได้มากแค่ไหน
แต่!!!ทันใดนั้น แค่เสี้ยววินาทีก่อนเรเครี่ยมจะยิง เกิดบางอย่างขึ้น
สายฟ้าสีเงินทอดตัวยาวลงมาจากฟ้า มันพุ่งตรง เข้าหาลูกพลังที่อยู่ในปากของเรเควี่ยม อย่างรวดเร็ว และ ลูกพลังก็เกิดะเิอย่างรุนแรง แรงะเิทำให้เรเควี่ยมถึงกับแผดแสงร้องอย่างเ็ป
"แก!!!อีกแล้ว" ฟาเซียพูดขึ้น สายตากวาดตามองบางอย่าง
และทันใดนั้น ปรากฏร่างของชุดเกราะสีเงิน เต็มชุด ที่มีขนาดใหญ่กว่าชุดแรกที่ปรากฏก่อนหน้านี้ ดาบสีเงินขนาดั์นับสิบ ลอยอยู่เื้ันับสิบเล่ม ราวกับปีกนก ลอยอยู่บนอากาศ
"จงหยุด!!เลิก ทำลายเมืองได้แล้วที่นั้นคือ อาณาเขตของเรา เ้าควรหยุด"เสียงผู้ชายในชุดเกราะ พูดขึ้น
"แล้วทำไมข้า ต้องฟังเ้า เท็ดก้า"ฟาเซียพูดขึ้น พร้อมกับเปลวเพลิงสีแดงที่กำลังลุกใหม้อยู่อย่างรุนแรง
"เราว่าเ้ารู้ ว่าเราทำอะไรได้บ้าง และรู้ว่าเซเฟอร์(ดาบพิพากษา)ของเราทำอะไรได้บ้าง จงหยุด แล้วเราจะจากไป โดยไม่มีไครจะต้องาเ็" ชายในชุดเกราะ ที่ฟาเซียเรียกว่า เท็ดก้าพูดขึ้น
"ก็แล้วยังไง!!!!!!!!"ฟาเซียพุ่งเข้าหา เท็ดก้าที่ลอยอยู่บนอากาศ เปลวเพลิงสีแดง แปรสภาพเป็ ดาบขนาดั์ ฟาเซียฟันใส่เท็ดก้าอย่างรวดเร็ว เท็ดก้ากลับยืนนิ่ง ไม่สนใจที่จะหลบ คมดาบเพลิงหยุดลงก่อนจะโจมตีใส่เท็ดก้า เพราะมีบางอย่างป้องกันเขาไว้ ดาบเล่มั์สีเงิน แทงเข้ากลางตัวของฟาเซียเข้าอย่างจัง มันเคลื่อนไหวเองโดยที่เท็ดก้าไม่ได้จับมัน แต่ทันใดนั้นร่างของฟาเซียก็เกิดะเิเสียงดังสนั่น ฝุ่นควันมากมายลอยปกคลุมจนแทบมากอะไรไม่เห็น
แสงสีแดง ส่องสว่างขึ้นอีกครั้ง เรเควี่ยมกำลังรวมพลังอีกครั้ง และมันก็ยิงทันที แม้มันจะลูกเล็ก แต่พลังทำลายก็ยังมากอยู่ดี มันยิงเข้ากลุ่มควันที่ฟาเซียะเิออก ซึ่งเท็ดก้าก็อยู่ในนั้น ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว สายฟ้าสีเงิน พุ่งทะลุก้อนพลังที่ถูกยิงมาจากเรเควี่ยม อย่างรวดเร็วแต่มันไม่สร้างแรงะเิ แต่ก้อนพลังนั้นหายไปในพริบตา ทันใดนั้น ดาบสีเงินขนาดใหญ่ั์ ตกมาจากฟ้าปักเข้ากลางตัวของเรเควี่ยมเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เรเควี่ยมล้มลงทันทีจากนั้นค่อยสลายไปอย่างช้าๆ เหมือนราวกับถูกส่งกลับไปไหนสักที่ เหลือเพียงผลึกคีเวลสีแดงที่ยังลอยอยู่บนอากาศ และฟาเซียก็ยืนอยู่บนอากาศ อย่างนั้นอย่างไม่เกรงกลัว สายตาของเธอจับจ้อง เท็ดก้าอย่างไม่กระพริบ
ณเมือง เฮเทีย
"เราต้องไปกันแล้ว"เสียงหญิงสาวในชุดเกราะสีเงินอีกชุดหนึ่งพูดขึ้น เธอบินลงมาจากจากฟ้า แล้วมาหยุดที่กลุ่มของเนล
ัทารัน ระแวงยังใช้ปีกอันใหญ่โอบอยู่ ส่วนเดล ตั้งท่าพร้อมต่อสู้ บรรยากาศตึงเครียด ทันที
"ฉันช่วยพวกนาย และถ้าฉันจะทำอะไร ก็ปล่อยให้พวกนายตายก็จบแล้ว เฮ้อ ...... ไปกันเถอะ เดี๋ยวเท็ดจะโกรธ"เสียงหญิงสาวภายใต้ชุดเกราะพูดขึ้น ก่อนที่สายฟ้าสีขาวจะฝ่าลงมา และพวกเขาก็หายไป
อีกด้านหนึ่ง ฟาเซียเจอกับเท็ดก้า สถานการณ์คุกรุ่น พลังเพลิงของฟาเซียกำลังลุกใหม้อย่างน่ากลัว แต่เท็ดก้ากลับไม่เกรงกลัว เลยซักนิด
"ฟาเซีย...เห็นแก่ความเป็เพื่อนของเรา ขอข้าคุยกับเ้าได้ไหม?"เท็ดก้าเปลี่ยนท่าทีชุดเกราะสีเงินค่อยๆ สลายไป เผยให้เห็น ชายในชุดเกราะนั้น ผมสีทอง ดวงตาสีทองราวกับพระอาทิตย์ยามเช้า ใบหน้าดูงดงามราวกับเทพนิยาย
"ข้าไม่มีอะไร จะคุยกับสายเืสกปรก ที่แย่งชิงชีวิตคนอื่น ไปเพิ่มฐานะของตัวเอง ตระกูลที่ไร้ ซึ่งศักดิ์ศรี ความแค้นของข้ามันไม่มีวันหายไม่ว่าจะขอโทษหรือเ้าตายตรงหน้าข้า ไม่ว่าจะร้อยปีหรือพันปี ข้าก็สาบานว่าความแค้นก็จะไม่หายไป " ฟาเซียพูดขึ้นพร้อมกับอารมณ์ที่โกรธสุดขีด เปลวเพลิงสีแดง เปลี่ยนเป็สีเืที่แดงขึ้นเรื่อยๆ และเสี้ยววินาทีนั้นฟาเซียพุ่งใส่เท็ดก้าอย่างรวดเร็ว เปลวเพลิงสีเืเปลี่ยนเป็กรงเล็บสีแดงฉานเปลวเพลิงนั้นเคลือบทั้งตัวของฟาเซียอย่างรุนแรง แรงพุ่งชนเกิดแรงะเิเสียงดังสนั่น แต่นั้นก็ไม่สามารถทำอะไรเท็ดก้าได้เลย โล่สีเงินขนาดั์ ทำให้ฟาเซียไม่อาจเข้าใกล้เขาได้เลย
"ข้า......"เท็ดก้าดูสีหน้าเศร้าอย่างเห็นได้ชัด
"ลาก่อน"สายฟ้าสีเงินส่องแสงเพียงกระพริบตาเท็ดก้าก็หายไป
"เท็ดก้า!!!!!!!"ฟาเซียะโสุดเสียง
.
.
.
.
ใน พื้นที่ไหนสักแห่ง
ต้นไม้ขนาดใหญ่ ลำต้นเรืองแสงสีขาว ไร้ใบไม้ที่อยู่บนต้น เนลเดินอยู่ท่ามกลางหมอกหนาตัวเขาค่อยๆ เดินเขาไปจนถึงนํ้าพุสีขาว มีรูปปั้นของผู้หญิงที่ดูงดงาม ยืนอยู่ตรงกลาง ใช่ เขาเคยมาแล้วในความฝันครั้งก่อน แต่ครั้งนั้นเขาเจอลูกไฟที่ใหม้ตัวเขาแต่ครั้งนี้ เขาเจอชายคนหนึ่ง นั่งมองมาที่เขา ดวงตาสีดำที่ไร้แววตา ผมสีดำที่ดูยาวและยุ่งเหยิง ใบหน้าที่ผอมซูบ จนดูน่ากลัว เขามองไปบนต้นไม้นั้น อย่างดูเศร้าโศก
"ไง เ้าหนุ่ม "ชายแปลกหน้าเดินมาหาเนลอย่างช้าๆ และมาหยุดต่อหน้าของเนล
"ข้าจะให้ดูจุดเริ่มต้น ของพวกเรา"ชายแปลกหน้าพูดขึ้นและเอานิ้วชี้แตะที่ตัวของเนล
ทันใดนั้น เกิดเปลวเพลิงสีฟ้าลุกใหม้ตัวเขาอย่างรุนแรง เขาเ็ปและดูร้อนรนราวกับถูกเผา
"อ็าก!!!!!!"เนลร้องอย่างสุดเสียง
มีภาพของเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นมันวิ่งผ่านความคิดของเนลเหมือนกับเหตุการณ์เกิดขึ้นในที่แห่งหนึ่งใต้ต้นไม้ที่มีลำต้นเรืองแสงสีขาว ใช่ มันคือจุดที่เขาอยู่ เพียงแต่มันต่างออกไป มันมีใบสีแดงส่องประกายสวยงาม เหมือนอยู่ท่ามกลางหมู่ดาวที่สวยงาม และภายใต้บรรยากาศที่งดงาม มีชาย2คนกำลังสู้ ชายคนหนึ่งถือ ดาบ2มือ มันส่องประกายสีแดง ร่างกายกำยำ กล้ามเนื้อเด่นเห็นชัด ผมสีทองประกายราวกับดวงดาว กำลังฟันดาบใส่อีกคนอย่างบ้าคลั่ง ชายอีกคนถือเพียงดาบที่ขึ้นสนิมเก่าเพียงเล่มเดียว ด้วยร่างกายที่ผอมบางกว่า ผมประกายสีทองเช่นเดียวกับชายอีกคน กลับทำได้แค่เพียงปัดป้อง ดาบสีแดงนั้นอย่างทุลักทุเล
"อย่าเลย ข้าขอร้อง ถ้าเ้า้าอะไร มีรึ ที่ข้าจะหาให้เ้าไม่ได้ แต่เื่นี้เ้าทำเกินไป "ชายร่างผอมพูดขึ้นและพยายามปัดป้องดาบที่ฟันมา
"ถ้าท่านไม่อยากทำก็อย่ามาขวางข้า" ชายอีกคน ยังฟันไม่ยั้งมือ
"แต่ที่เ้าทำ มัน.."ชายผอมโดนชายอีกคนฟันเข้าที่แขนขวาจนล้มลง เขาพยายามเอามือปิดที่แผลและชายร่างใหญ่ทำ แต่ทันใดนั้น ชายคนนั้นก็ปาดาบสีแดงลงกับพื้น ราวกับระบายอารมณ์
"ท่านมีทุกอย่าง ทั้งพลัง ทั้งอำนาจ แต่.......ท่านไม่เคย คิดจะใช้มัน ทำไม!!!! ท่านแม่รักท่านมากกว่า แต่.....กับข้า...ไม่เคยได้รับสิ่งใดเลย.....แม้แต่คำพูด ที่เป็ห่วงข้าสักคำก็แทบจะไม่เคย...."ชายร่างใหญ่พูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงสั่นราวกับจะร้องไห้
"ไม่ๆๆๆ ท่านแม่รักเ้า ท่านแม่กำลังสร้างที่ที่พวกเราจะได้อยู่ด้วยกัน นั้นก็เพื่อเ้า..... แต่ถ้าเ้า้าพลังของพี่..ก็.....ฆ่าพี่เลย พี่จะไม่ขัดขืนและแค้นเคืองเ้าเลย น้องข้า ข้าให้เ้าได้ .......แม้กระทั้งชีวิต ......แต่สิ่งที่เ้า้าคือ จะปลิดชีวิตแม่ของพวกเรา ข้าก็จะขวางสุดชีวิตเพื่อไม่ให้เ้าทำสิ่งที่ผิด หยุดซะเถอะ น้องข้า ข้าขอร้อง"ชายร่างผอมพยายามลุกขึ้นโดยใช้ดาบเหล็กเก่าๆยันตัวขึ้น
ทันใดนั้นคนน้องใช้ดาบสีแดงก็แทงทะลุท้องของชายคนพี่ทันที เืสีแดงไหลลงพื้นมากมายเขาทรุดลงกับพื้น แต่พยายามจะยืนแต่ก็ล้มลง
"จบ...แค่นี้เถอะ.....น้องรักของข้า" ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบเื ปนกับนํ้าตาที่ไหลออกมาจนแยกไม่ออก ชายร่างผอมยังมองน้องของเขาอย่างไม่โกรธแค้น ยังส่งยิ้มราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ผู้เป็น้องแทนที่จะดีใจกับเศร้าโศกยิ่งกว่า เพราะเขาเพิ่งจะรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป เขาทรุดลงเอามือกดแผลของพี่ชายอย่างร้อนรน
"ท่าน.......ข้า..ขอโทษ .อย่าเพิ่งเป็อะไร "หยดนํ้าตาของผู้เป็น้องไหลนองหน้า พยายามที่จะกดแผลของพี่ชาย อย่างร้อนรน
"ข้ายังจำ.....ถึงวัน...ที่เ้าตอนเป็.....เด็ก..เราเล่นกัน ข้าชอบที่เ้าเป็แบบนั้น .......เ้ามีความสุข......เ้ายิ้ม.....ถึงแม้......ตอนนี้ ข้าก็ยังเหมือนเดิม........."คนผอมสิ้นใจก่อนจะพูดประโยคสุดท้าย
จากนั้นภาพก็ตัดไป เป็ภาพของน้องชาย น้องมองร่างของพี่ชายอย่างแน่นิ่ง
"ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไร ข้าก็ยิ่งรู้ว่าการมีพลังมากมายมันไม่ได้มีความหมายเลย ข้าไม่ได้พูดคุยกับคนที่คุ้นเคย ข้าไม่ได้มองหน้าที่ข้าเห็นมาั้แ่เด็ก ข้ารู้สึกว่าข้าทำสิ่งที่ผิด และมันผิดที่ข้าฆ่าคนที่ไม่เคยแม้แต่จะเถียงข้าหรือด่าข้าเลย ท่านเชื่อใจข้า และไม่เคยมีคำถามกับข้าเลย" มีเสียงดังขึ้นข้างหลังของเนล
ภาพของชายคนน้องเอาดาบแทงตัวเองเืสีแดงค่อยไหลออกจากตัว เขานอนนิ่งใบหน้ามองท้องฟ้าอย่างสิ้นหวังและค่อยๆหลับตาลง
.....................................................
เนลลืมตาขึ้นในห้องสีขาว ผ้าม่านสีขาวถูกลมพัดอย่างแ่เบา แสงแดดที่ดูสวยงามเมื่อมองออกไป
"ตื่นแล้วเหรอ!!"เสียงหญิงสาวพูดขึ้น จนเนลต้องหันกลับไปมอง
737
