ระบบกลบหลุมของตัวเอกชาย (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 15 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (36)

        ชิงเกอเอ๋อร์อ้าปากไม่กล้ามองหน้าเหอหรง ว่าเสียงเบา “พวกเจ้ากลับไปเสียดีๆ พวกเราก็จะไม่ทำร้ายพวกเจ้า ตอนเย็น ตอนเย็นจะมีคนของทางการมานำตัวพวกเจ้าไป”

        “กลับไปก่อนเถอะ” อี้เหยียนเจ๋อปรามเหอหรงที่ยังคิดจะพูดอะไรสักอย่าง เทียบกับคนนอกอย่างพวกเขาทั้งสอง คนในหมู่บ้านย่อมเชื่อถือครอบครัวของหัวหน้าหมู่บ้านมากกว่า พูดมากไปก็ไร้ประโยชน์

        เหอหรงหัวเสีย เดินวกไปวนมาอยู่ในบ้าน เสียงแส้ในมือสะบัด ‘ผัวะๆ’ “ช่างเป็นชาวบ้านที่โง่งมจริงๆ! ผู้ใดดีผู้ใดชั่วพวกเขาไม่ลืมตาดูหรือ”

        “พวกเขาไม่แน่ว่าจะไม่รู้ผู้ใดดีผู้ใดชั่ว เพียงแต่ถูกเงินขาวๆ ล่อตาเท่านั้น” อี้เหยียนเจ๋อฟุบอยู่บนเตียงว่าเสียงเรียบ มนุษย์ทุกคนล้วนเห็นแก่ตัว ชีวิตของพวกเขาสองคนนับเป็นอะไร ได้เงินถึงสำคัญที่สุด

        บ้านของพวกเขามีชาวบ้านล้อมอยู่รอบประตูหน้าต่าง เหอหรงคว้าน้ำเย็นในจอกขึ้นกระดกหลายอึก “แล้วจะทำอย่างไรต่อไป รอตายอยู่ที่นี่หรือ”

        หากรู้เช่นนี้เขาก็จะนำเงินมามากหน่อยแล้ว ตอนนี้ในตัวมีเพียงตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงหนึ่งใบกับเงินตำลึงย่อยอีกไม่กี่สิบตำลึง ไม่พอจะซื้อชีวิตเลยสักนิด

        อี้เหยียนเจ๋อส่ายหน้า “ท่านคิดว่าทำไมพวกเขาไม่ฆ่าเราล่ะ คนตายควบคุมง่ายกว่าไม่ใช่หรือ หมายความว่าทางลัทธิแสงเทวะให้ราคาคนเป็นสูงกว่า พวกเขาอยากใช้ประโยชน์จากข้าเพื่อบรรลุเป้าหมาย ไม่น่าจะทำร้ายพวกเราถึงชีวิตชั่วคราว”

        เหอหรงรู้สึกว่าอี้เหยียนเจ๋อพูดจามีเหตุผล ในใจจึงสงบลงบ้าง

        “เช่นนั้นก็ดี เราอยู่ที่นี่รอพวกเขามาแล้วยื้อเวลาพวกเขาไว้ รอแผลเจ้าหายดีมีโอกาสหลบหนีอีกมากมาย”

        อี้เหยียนเจ๋อมองเหอหรงนิ่ง ลัทธิแสงเทวะไม่มีทางเอาชีวิตเขาแน่ แต่คุณชายของเขาล่ะ ยิ่งกว่านั้นเขายังเป็นเกอเอ๋อร์ผู้หนึ่งด้วย

        “อู๋โยว...” อี้เหยียนเจ๋อเอ่ยเสียงเบา “ท่านกลับเมืองหลวงไปก่อน บอกสถานการณ์ของข้ากับเมืองหลวง เราร่วมมือกันทั้งนอกใน”

        เหอหรงเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “นี่เจ้าจะให้ข้าหนีไปก่อนเช่นนั้นหรือ อี้เหยียนเจ๋อ! เจ้าคิดว่าข้าโง่จริงๆ จนฟังไม่ออกหรือไร ในเมื่อข้ามาถึงที่นี่ก็ไม่มีทางทิ้งเจ้าให้ไปที่ผีๆ นั่นคนเดียวหรอก! หากเห็นข้าเป็นพี่น้องก็อย่าพูดเช่นนี้อีก!”

        อี้เหยียนเจ๋อถอนหายใจ คำตอบนี้เขาคิดไว้นานแล้ว ทว่าได้ยินเหอหรงพูดเช่นนี้กับหูตัวเอง ใจเขาก็ยังเกิดรสหวานสายหนึ่ง

        วิธีหนึ่งเดียวในตอนนี้...เขาอดวางสายตาไว้ที่ตัวเลือกยกเลิกปิดเสียงของ 1007 ไม่ได้ ของล่อใจจากต่างมิติทำให้คนตกหลุมพรางได้ดังคาด

        1007 ไม่ได้ดีใจแม้แต่น้อย อย่างที่คิดไว้ หากไม่มีเรื่อง! ชายหน้าเหม็นคนนี้ก็ไม่คิดถึงเขา! มีปัญหาพึ่งพาจงอู๋เยี่ยน ไร้ปัญหาเรียกหาซย่าอิ๋งชุน[1] ถุย!

        1007 กำลังคิดว่าประเดี๋ยวจะเล่นตัวเพื่อต่อรองกับอี้เหยียนเจ๋ออย่างไร ประตูก็ถูกเปิดเข้ามาจากด้านนอก

        อี้เหยียนเจ๋อพลันละสายตาออกไป 1007 หัวเสีย ใครบังอาจทำเขาเสียเรื่องกัน

        ชิงเกอเอ๋อร์กัดริมฝีปากล่าง ในมือถือตะกร้าอาหารร้อนๆ ใบหนึ่ง ทอดแววตาสลดใจไปที่เหอหรง “ท่าน ท่านเป็นเกอเอ๋อร์จริงๆ หรือ”

        เหอหรงตาเป็นประกาย ใช่แล้ว เขายังใช้แผนคนงามได้!

        “ข้า...” เหอหรงเพิ่งเอ่ยปากก็สบกับแววตาเศร้าโศกสายหนึ่งของชิงเกอเอ๋อร์ ช่างแล้วๆ นี่เป็นเรื่องไร้คุณธรรม เขาทำไม่ลง

        ทว่าเมื่อหันไปเห็นอี้เหยียนเจ๋อที่นอนฟุบขยับกายไม่ได้อยู่บนเตียงเหอหรงจึงกัดฟันแน่น ขอโทษนะชิงเกอเอ๋อร์ วันหลังเขาจะชดเชยให้อย่างแน่นอน

        “ข้าเป็นบุรุษ! เพียงแต่หน้าตาค่อนข้างจิ้มลิ้มพริ้มเพรา จึงมีบางคราวพูดหยอกเล่นว่าเป็นเกอเอ๋อร์” เหอหรงได้ยินเสียงมโนธรรมของตัวเองแตกร้าว

        

        

        เชิงอรรถ

^ สำนวนนี้มีที่มาจากแม่นางจงอู๋เยี่ยนผู้ซึ่งมีความสามารถทั้งบู๊บุ๋นสร้างคุณช่วยเหลือบ้านเมือง ฉีเซวียนอ๋องจึงแต่งตั้งนางเป็นราชินี แต่ด้วยหน้าตาอัปลักษณ์จึงไม่เป็นที่โปรดปราน ฉีเซวียนอ๋องยังมีสนมผู้งดงามและเป็นที่โปรดปรานอย่างมากนางหนึ่งนามว่าซย่าอิ๋งชุน หากมีสงครามฉีเซวียนอ๋องมักปรึกษาปัญหาบ้านเมืองกับจงอู๋เยี่ยนให้นางช่วยจัดการ ทว่าในยามไร้ปัญหาเขามักใช้เวลาอยู่กับซย่าอิ๋งชุนเสมอ เปรียบว่า มาหาผู้อื่นแค่ในยามต้องการความช่วยเหลือ แท้จริงแล้วไม่ได้สนใจเขาเท่าไร หรือมองเห็นประโยชน์จากตัวอีกฝ่ายแต่ไม่ได้ชมชอบ สนใจรูปลักษณ์ภายนอกมากกว่า